
முதன்மைத் தீம்: ரோஹித–சூரியன் உலக-அரசராக—சூரியக் கோஸ்மோகோனி அரச அதிகாரம், பாதுகாப்பு, தண்டனை-நீதி ஆகியவற்றுடன் இணைதல். துணைத் தீம்கள்: (1) பிரபஞ்ச ஒழுங்கு: வானம்–பூமி நிறுவல், ṛta-வைத் தாங்கி நிலைநிறுத்தல். (2) அரசக் கொள்கை/அரச தர்மம்: வெற்றி, மாடு-செல்வம், சட்டபூர்வத் தன்மை, மேலாதிக்கம். (3) அபோத்ராயிக சூரிய ஒளி: இரவில் பிறக்கும் ஆபத்துகளை விரட்டுதல். (4) பிராமண-பாதுகாப்பும் புனிதச் சட்டமும்: அறிஞர்களுக்கு தீங்கு செய்தால் தண்டனை. (5) ஒரே சக்தி பல தேவர்களாக (அக்னி, சூரியன், யமன் முதலியோர்) அடையாளப்படுத்தப்படும்—ஒரே தெய்வம்-போன்ற அணுகுமுறை.
அதர்வவேதம் 13.1 ரோஹிதனைப் பற்றிய ஒரு மாபெரும் ஸ்தோத்திரம்; இதில் படைப்பியல் (cosmogony) அரசியல் சிந்தனை/அரசாட்சிக் கோட்பாட்டுடன் ஒன்றிணைக்கப்படுகிறது. செம்மஞ்சள் சூரிய-சக்தியான ரோஹிதன், வானமும் பூமியும் நிலைபெறும் அச்சாகப் போற்றப்படுகிறான்; மேலும் வெற்றி, செல்வம், மாடுமந்தை, மற்றும் ஒருங்கிணைந்த லாபம் ஆகியவற்றின் மூலமாகக் கூறப்படுகிறான். ரோஹிதனின் பல ‘பிறப்புகள்’ மற்றும் உலகின் நாபி, நிலைநிறுத்துபவன் என்ற அவன் பங்கை எடுத்துரைப்பதன் மூலம், இந்த ஸூக்தம் யஜமானன்/அரசனின் மையத்தன்மையைப் புனிதப்படுத்தி, அரசாதிக்கம் மனித ஏற்பாடு அல்ல; பிரபஞ்சத்தின் உண்மை எனத் தோன்றச் செய்கிறது.
அதர்வவேதம் 13.2 ஒரு சூரிய-ஸூக்தம். இதில் சூரியனின் அனைத்தையும் காணும் ஒளி குணப்படுத்தும் மற்றும் காக்கும் சக்தியாக மாற்றப்படுகிறது. இரவில் மறைந்து நிற்பவை—நோய் உண்டாக்கும் காரணிகள், திருடர்கள், பகைவர் தூண்டிய அபிசாரம்—இருள் விலகும் பொழுது துரத்தப்பட்டு அகற்றப்படுகின்றன. மேலும், சூரியன்/ஆதித்யனின் ‘மகிமை’ போற்றப்படுகிறது; பகல்-இரவு என்ற ஒழுங்கான பிரபஞ்சச் சுழற்சியின் மூலம் உயிர்வலிமை, சமூக மதிப்பு, மற்றும் மங்களகரமான ருத-ஒழுங்கு நிலைபெறச் செய்யும் பொருட்டு.
அதர்வவேதம் 13.3 என்பது தண்டனை-பாதுகாப்பு நோக்குடைய ஒரு ஸூக்தம்; கல்வியறிந்த பிராமணனுக்கு செய்யப்பட்ட தீங்கை, கோபமுற்ற படைப்பாளர்-சூரிய அதிகாரத்துக்கு எதிரான ஒரு பிரபஞ்சக் குற்றமாக அமைத்து, பழிவாங்கலை நிறைவேற்ற ரோஹிதனை அழைக்கிறது. மீண்டும் மீண்டும் வரும் மறுபாடுகள் (“அவனை நடுங்கச் செய்… அவனைச் சுருங்கச் செய்… கயிற்றுப் பாசங்களைத் தளர்த்து/விடு”) வழியாக, உலகை மூடும் ஆட்சி, காலச் சக்கரம், அனைத்தையும் ஊடுருவும் அடியெடுப்பு போன்ற பிரபஞ்சச் சுவராட்சியை சட்ட-யாகச் செயலாக்கமாக மாற்றி, பிரஹ்ம-சக்தியைப் புண்படுத்துபவனைப் பிணைத்து மெலியச் செய்கிறது.
AVŚ 13.4 என்பது பிரபஞ்ச அரசாட்சியைப் பாடும் ஒரு லிதானி; இதில் ஒரே அனைத்தையும் உள்ளடக்கும் சக்தி பல தெய்வங்களோடு—அக்னி, சூர்யன், யமன், மகேந்திரன் (இந்திரன்) மற்றும் ஆர்யமன், வருணன், ருத்ரன், மகாதேவன் போன்ற இணை வடிவங்களோடு—ஒன்றாக்கி அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. மீண்டும் மீண்டும் வரும் கதிர்–வானம் என்ற மறுபாடல், அந்தத் தெய்வத்தைச் சூழ்ந்து நிலைநிறுத்தும் இருப்பாக வரைகிறது; அது ஆகாயவெளியை நிரப்பி, அதன் நீட்சியாக நாட்டையும் உறுதிப்படுத்துகிறது: செழிப்பு, ஒழுங்கு/தம், மற்றும் பகைமைச் சக்திகளிலிருந்து பாதுகாப்பு. இந்தப் பாடலின் வலிமை முழுமையாக்கும் அடையாளவாக்கியங்களில் (“அவனே…”) மற்றும் மூடுபனி/சுற்றிவளைப்பு உருவகத்தில் (கதிர்கள் பட்டைகள் போல) உள்ளது; இதனால் அரச–பிரபஞ்ச அபோத்ரோபாயிக் காவசம் உருவாகிறது.