Sukta 2

Mantra 1

अध्यात्मम्। (४४ चतुष्पदा पुरःशाक्वरा भुरिक्; ४५ अतिजागतगर्भा)। उद॑स्य के॒तवो॑ दि॒वि शु॒क्रा भ्राज॑न्त ईरते । आ॒दि॒त्यस्य॑ नृ॒चक्ष॑सा॒ महि॑व्रतस्य मी॒ढुषः॑

அவனுடைய ஒளிமிகு கேதுக்கள் (அடையாளங்கள்) விண்ணில் மேலெழுகின்றன; பிரகாசமாக அவை ஜொலித்து இயக்கமடைகின்றன—மனிதரை நோக்கும் ஆதித்யனுடைய; மகாவிரதம் (மிகு நியமம்) உடையவனுடைய; அருள்வள்ளலான தாராள தாதாவுடைய.

Mantra 2

दि॒शां प्र॒ज्ञानां॑ स्व॒रय॑न्तम॒र्चिषा॑ सुप॒क्षमा॒शुं प॒तय॑न्तमर्ण॒वे। स्तवा॑म सूर्यं॒ भुव॑नस्य गो॒पां यो र॒श्मिभि॒र्दिश॑ आ॒भाति॒ सर्वाः॑

திசைகளின் அறிவாளர், ஞானிகளிடையே ஒலிக்குமாறு தன் அர்ச்சிஷ் (ஒளிச்சுடர்) கொண்டு முழங்குபவன்—நல்ல இறக்கையுடையவன், விரைவன், அರ್ಣவத்தில் பறப்பவன்—அந்த சூரியனை நாம் போற்றுகிறோம்; அவன் உலகத்தின் கோபா (காவலன்), தன் ரஷ்மிகளால் எல்லாத் திசைகளையும் ஒளிரச் செய்பவன்.

Mantra 3

यत् प्राङ् प्र॒त्यङ् स्व॒धया॒ यासि॒ शीभं॒ नाना॑रूपे॒ अह॑नी॒ कर्षि॑ मा॒यया॑ । तदा॑दित्य॒ महि॒ तत् ते॒ महि॒ श्रवो॒ यदेको॒ विश्वं॒ परि॒ भूम॒ जाय॑से

நீ ஒருபோது கிழக்கே, மறுபோது மீண்டும் மேற்கே, உன் ஸ்வதயா (சுயவலிமை) கொண்டு விரைவாகச் செல்கிறாய்; மாயையால் பலவடிவமான பகலும் இரவும் இழுத்து நடத்துகிறாய்—ஆதித்யா, இது உன் மகிமை மிகப் பெரியது; உன் ஶ்ரவஸ் (புகழ்) மிகப் பெரியது; ஏனெனில் நீ ஒருவனாகவே முழுப் பூமியையும் சுற்றி-வியாபித்து பிறக்கிறாய்.

Mantra 4

वि॒प॒श्चितं॑ त॒रणिं॒ भ्राज॑मानं॒ वह॑न्ति॒ यं ह॒रितः॑ स॒प्त ब॒ह्वीः । स्रु॒ताद् यमत्त्रि॒र्दिव॑मुन्नि॒नाय॒ तं त्वा॑ पश्यन्ति परि॒यान्त॑मा॒जिम्

விபஶ்சித் (அறிவுமிக்கவன்), தரிண் (கடத்தி-உய்விப்பவன்), பிராஜமானன் (ஒளிர்வான்) ஆகிய அவனை—ஹரித (செம்மஞ்சள் நிற) குதிரைகள், ஏழும் பலவும், ஏந்திச் செல்கின்றன. அத்திரி அவனைச் சுருதாத் (நீரோட்டத்திலிருந்து) எடுத்து மூன்று முறை திவம் (வானுலகம்) வரை உயர்த்தினான்—ஹே சூர்யா, நீ உன் வட்டமாய் சுற்றும் பாதையில் செல்லும் போது மனிதர் உன்னைப் பார்க்கின்றனர்.

Mantra 5

मा त्वा॑ दभन् परि॒यान्त॑मा॒जिं स्व॒स्ति दु॒र्गां अति॑ याहि॒ शीभ॑म्। दिवं॑ च सूर्य पृथि॒वीं च॑ दे॒वी म॑होरा॒त्रे वि॒मिमा॑नो॒ यदेषि॑

ஹே சூர்யா, நீ உன் வட்டமாய் சுற்றும் பாதையில் செல்லும் போது யாரும் உன்னைத் தாக்காதிருப்பாராக. நல்வாழ்வுடன் அந்தத் துர்கம் (கடினமான), அபாயமிக்க நெருக்கடியை விரைவாகக் கடந்து செல். தெய்வமான சூர்யா, நீ மகோ-ராத்ரி (மகத்தான நாள்-இரவு) அளந்து செல்லும் போது, திவம் (வானம்) மற்றும் தேவி ப்ருதிவீ (பூமி) இரண்டையும் அளந்து நிலைநிறுத்துகிறாய்.

Mantra 6

स्व॒स्ति ते॑ सूर्य च॒रसे॒ रथा॑य॒ येनो॒भावन्तौ॑ परि॒यासि॑ स॒द्यः । यं ते॒ वह॑न्ति ह॒रितो॒ वहि॑ष्ठाः श॒तमश्वा॒ यदि॑ वा स॒प्त ब॒ह्वीः

ஹே சூர்யா, உன் செல்லுதலுக்கும் உன் ரதத்திற்கும் நல்வாழ்வு உண்டாகுக—அதனால் நீ இரு எல்லைகளையும் உடனே வட்டமாய் சூழ்ந்து செல்கிறாய். உனக்காக ஹரித, சிறந்த சுமைதாங்கிகள் ஆகிய குதிரைகள் இழுக்கும் அந்த ரதம்—நூறு குதிரையுடையதாக இருந்தாலும், அல்லது ஏழாக இருந்தாலும், அல்லது பலவாக இருந்தாலும் (நல்வாழ்வாகுக).

Mantra 7

सु॒खं सूर्य॒ रथ॑मंशु॒मन्तं॑ स्यो॒नं सु॒वह्नि॒मधि॑ तिष्ठ वा॒जिन॑म्। यं ते॒ वह॑न्ति ह॒रितो॒ वहि॑ष्ठाः श॒तमश्वा॒ यदि॑ वा स॒प्त ब॒ह्वीः

சூர்யனே! கதிர்மிகு, இனிமையும் நலனும் தரும், எளிதில் ஏற்றுச் செல்லத்தக்க, வேகமிகு வெற்றியளிக்கும் ரதத்தில் ஏறு. உனக்காகச் சிறந்த சுமப்போர் ஆகிய உன் ஹரித (மஞ்சள்/செம்மஞ்சள்) குதிரைகள் இழுக்கும் அந்த ரதம்—நூறு குதிரைகளாக இருந்தாலும், அல்லது ஏழாக இருந்தாலும், அல்லது பலவாக இருந்தாலும்.

Mantra 8

स॒प्त सूर्यो॑ ह॒रितो॑ यात॑वे॒ रथे॒ हिर॑ण्यत्वचसो बृह॒तीर॑युक्त । अमो॑चि शु॒क्रो रज॑सः प॒रस्ता॑द् वि॒धूय॑ दे॒वस्तमो॒ दिव॒मारु॑हत्

ஏழு ஹரித நிறக் குதிரைகள்—பொன்-தோல் உடைய, மாபெரும்—சூரியன் தன் செல்லும் ரதத்தில் பிணைத்தான். ரஜஸின் அப்பால் உள்ள மங்கலான பகுதியிலிருந்து அந்த ஒளிமிகு தேவன் விடுபட்டு, இருளை உதிர்த்தெறிந்து, ஸ்வர்கத்தை ஏறினான்.

Mantra 9

उत् के॒तुना॑ बृह॒ता दे॒व आग॒न्नपा॑वृ॒क् तमो॒ऽभि ज्योति॑रश्रैत्। दि॒व्यः सु॑प॒र्णः स वी॒रो व्यऽख्य॒ददि॑तेः पु॒त्रो भुव॑नानि॒ विश्वा॑

மாபெரும் கேது (கொடி/அடையாளம்) உடன் தேவன் முன்னே வந்தான்; மறைப்பை அகற்றி—இருளின் மீது ஒளி அழுத்தி விரிந்தது. திவ்ய சுபர்ணன் (அழகிய சிறகுடையவன்) அந்த வீரன் வெளிப்பட்டான்—அதிதியின் புதல்வன்—எல்லா உலகங்களையும் வெளிப்படுத்தினான்.

Mantra 10

उ॒द्यन् र॒श्मीना त॑नुषे॒ विश्वा॑ रु॒पाणि॑ पुष्यसि । उ॒भा स॑मु॒द्रौ क्रतु॑ना॒ वि भा॑सि॒ सर्वां॑ल्लो॒कान् प॑रि॒भूर्भ्राज॑मानः

உதயமாய், உன் ரஷ்மிகளால் நீ விரிகிறாய்; எல்லா ரூபங்களையும் நீ வளப்படுத்துகிறாய். உன் க்ரது (சங்கல்பம்/சக்தி) மூலம் இரு சமுத்திரங்களின் மேல் நீ எங்கும் ஒளிர்கிறாய்; பிரகாசமாய், எல்லா லோகங்களையும் சுற்றி ஆட்கொள்கிறாய்.

Mantra 11

पू॒र्वा॒प॒रं च॑रतो मा॒ययै॒तौ शिशू॒ क्रीड॑न्तौ॒ परि॑ यातोऽर्ण॒वम्। विश्वा॒न्यो भुव॑ना वि॒चष्टे॑ हैर॒ण्यैर॒न्यं ह॒रितो॑ वहन्ति

கிழக்கும் மேற்கும் இவ்விருவரும் தம் மாயா-சக்தியால் நடமாடுகின்றனர்—விளையாடும் இரண்டு குழந்தைகள் போல, கடலைச் சுற்றிச் செல்கின்றனர். ஒருவன் எல்லா உலகங்களையும் நோக்கி அறிகிறான்; மற்றொருவனைப் பொன் அலங்காரமுடைய ஹரித (செம்மஞ்சள்) குதிரைகள்/குதிரைமாதர்கள் ஏற்றிச் செல்கின்றன.

Mantra 12

दि॒वि त्वात्त्रि॑रधारय॒त् सूर्या॒ मासा॑य॒ कर्त॑वे । स ए॑षि॒ सुधृ॑त॒स्तप॒न् विश्वा॑ भू॒ताव॒चाक॑शत्

வானில், ஓ சூர்யா, உன்னை மூன்று முறை உறுதியாக நிறுவினர்—மாதத்தின் (மாசத்தின்) ஓட்டத்தை நிகழ்த்துவதற்காக. நீ உறுதியாக நிலைபெற்று, எரிந்து ஒளிர்ந்து செல்கிறாய்; கீழே (பூமியில்) உள்ள எல்லா உயிர்களையும் நீ வெளிப்படையாகக் காட்டினாய்.

Mantra 13

उ॒भावन्तौ॒ सम॑र्षसि व॒त्सः सं॑मा॒तरा॑विव । न॒न्वे॒३तदि॒तः पु॒रा ब्रह्म॑ दे॒वा अ॒मी वि॑दुः

நீ இரு உதவியாளர்களிடமும் ஒன்றாக ஓடிச் சேர்கிறாய்; இரண்டு தாய்களிடமும் ஓடும் கன்றுபோல். நிச்சயமாக, இந்தப் பழமையான பிரஹ்ம (புனித வித்யை/மந்திர-ஞானம்) ஐ அந்தத் தேவர்கள் முன்னரே அறிந்திருந்தனர்.

Mantra 14

यत् स॑मु॒द्रमनु॑ श्रि॒तं तत् सि॑षासति॒ सूर्यः॑ । अध्वा॑स्य॒ वित॑तो म॒हान् पूर्व॒श्चाप॑रश्च॒ यः

கடலைச் சார்ந்து நிலைத்திருப்பதைக்—அதையே அடைய சூரியன் விரும்புகின்றான். அவன் பாதை மாபெரும்; விரிந்தது—கிழக்கிலும், மீண்டும் மேற்கிலும்.

Mantra 15

तं समा॑प्नोति जू॒तिभि॒स्ततो॒ नाप॑ चिकित्सति । तेना॒मृत॑स्य भ॒क्षं दे॒वानां॒ नाव॑ रुन्धते

அவனை அவன் வேகமான உந்துதல்களால் அடைகிறான்; அதன் பின் சிறிதும் தளர்வதில்லை. இதனால் தேவர்களின் போகத்திற்காக நியமிக்கப்பட்ட அம்ருதப் பங்கை (பக்ஷம்) அவன் தடுக்கவில்லை.

Mantra 16

उदु॒ त्यं जा॒तवे॑दसं दे॒वं व॑हन्ति के॒तवः॑ । दृ॒शे विश्वा॑य॒ सूर्य॑म्

எழுக—ஜாதவேதஸ் எனும் அந்த தேவனை கேது (ஒளிரும் கொடி-கதிர்கள்) மேலே ஏந்துகின்றன—அந்த சூரியனை, தரிசனத்திற்காக, உலகமெங்கும் காணும்படியாக.

Mantra 17

अप॒ त्ये ता॒यवो॑ यथा॒ नक्ष॑त्रा यन्त्य॒क्तुभिः॑ । सूरा॑य वि॒श्वच॑क्षसे

அகன்று போ—அந்தத் திருடர்கள் போல—இரவுகளோடு நட்சத்திரங்கள் விலகிச் செல்லும் போல; (அகன்று போ) உலகமெங்கும் காணும் சூரியனுக்காக (விஶ்வசக்ஷுஃ) ।

Mantra 18

अदृ॑श्रन्नस्य के॒तवो॒ वि र॒श्मयो॒ जनाँ अनु॑ । भ्राज॑न्तो अ॒ग्नयो॑ यथा

அவனுடைய ஒளிமிகு கேதுக்கள் (அடையாளங்கள்) தென்படுகின்றன; அவனுடைய ரஷ்மிகள் மக்களிடையே விரிகின்றன—எரியும் அக்கினிகள் போலப் பிரகாசித்து.

Mantra 19

त॒रणि॑र्वि॒श्वद॑र्शतो ज्योति॒ष्कृद॑सि सूर्य । विश्व॒मा भा॑सि रोचन

ஓ சூரியனே! நீ தாரணி (கடத்துபவன்), அனைத்தையும் காண்பவன்; நீ ஒளியை உருவாக்குபவன். ஓ ரோசன (ஒளிமிகு)! நீ உலகமெங்கும் பிரகாசிக்கிறாய்.

Mantra 20

प्र॒त्यङ् दे॒वानां॒ विशः॑ प्र॒त्यङ्ङुदे॑षि॒ मानु॑षीः । प्र॒त्यङ् विश्वं॒ स्वर्दृ॒शे

தேவர்களின் விசங்களைக் நோக்கி முகம் திருப்பி, மனிதர்களின் விசங்களையும் நோக்கி நீ உதயமாகிறாய்; ஓ ஸ்வர்த்ருஷே (வானம்-காண்பவனே)! நீ அனைத்தையும் நோக்கி நிற்கிறாய்.

Mantra 21

येना॑ पावक॒ चक्ष॑सा भुर॒ण्यन्तं॒ जनाँ॒ अनु॑ । त्वं व॑रुण॒ पश्य॑सि

ஓ வருணனே! பாவக (தூய்மையாக்கும்) கண்களால், அலைந்து திரியும் (புரண்யந்த) மக்களைப் பின்தொடர்ந்து, நீ காண்கிறாய்—அந்தக் கண்களாலேயே நீ காண்கிறாய்.

Mantra 22

वि द्यामे॑षि॒ रज॑स्पृ॒थ्वह॒र्मिमा॑नो अ॒क्तुभिः॑ । पश्य॒न् जन्मा॑नि सूर्य

ஓ சூரியனே! நீ வானில், விரிந்த ரஜஸ் (அந்தரிக்ஷம்) வழியாக முன்னே செல்கிறாய்; இரவுகளால் நாளை அளந்து வகுக்கிறாய்; பிறப்புகளைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறாய்.

Mantra 23

स॒प्त त्वा॑ ह॒रितो॒ रथे॒ वह॑न्ति देव सूर्य । शो॒चिष्के॑शं विचक्ष॒णम्

தேவ சூரியனே! ஏழு ஹரித (செம்பொன் நிற) குதிரைகள் உன் ரதத்தில் உன்னை ஏற்றிச் செல்கின்றன—அக்னி-மயிருடையவன், கூர்நோக்குடையவன், விவேகமிக்கவன்.

Mantra 24

अयु॑क्त स॒प्त शु॒न्ध्युवः॒ सूरो॒ रथ॑स्य न॒प्त्यः । ताभि॑र्याति॒ स्वयु॑क्तिभिः

சூரியன் ஏழு சுத்திகரிப்பவைகளை (ஶுந்த்யு), ரதத்தின் கன்னியரை, யோகத்தில் இணைத்தான்; அவை தாமே இணையும் சக்திகளுடன் அவன் செல்கிறான்.

Mantra 25

रोहि॑तो॒ दिव॒मारु॑ह॒त् तप॑सा तप॒स्वी। स योनि॒मैति॒ स उ॑ जायते॒ पुनः॒ स दे॒वाना॒मधि॑पतिर्बभूव

ரோஹிதன் தபஸால் தபஸ்வியாகி விண்ணுலகில் ஏறினான். அவன் யோனிக்குள் செல்கிறான்; உண்மையாகவே அவன் மீண்டும் பிறக்கிறான்—தேவர்களின் அதிபதியாக ஆனான்.

Mantra 26

यो वि॒श्वच॑र्षणिरु॒त वि॒श्वतो॑मुखो॒ यो वि॒श्वत॑स्पाणिरु॒त वि॒श्वत॑स्पृथः । सं बा॒हुभ्यां॒ भर॑ति॒ सं पत॑त्रै॒र्द्यावा॑पृथि॒वी ज॒नय॑न् दे॒व एकः॑

எல்லா மக்களிலும் பரவி, எல்லாத் திசைகளிலும் முகங்களைக் கொண்டவர்; எல்லாத் திசைகளிலும் கைகளைக் கொண்டவர்; எல்லாத் திசைகளிலும் பரந்து விரிந்தவர்—அந்த ஒரே தேவன் தன் புயங்களால் அனைத்தையும் ஒன்றாகத் தாங்குகிறார்; தன் சிறகுகளால் அனைத்தையும் ஒன்றாகச் சூழ்ந்து காக்கிறார்; மேலும் த்யாவா-பிருதிவீ (வானும் பூமியும்) யை உருவாக்குகிறார்.

Mantra 27

एक॑पा॒द् द्विप॑दो॒ भूयो॒ वि च॑क्रमे॒ द्विपा॒त् त्रिपा॑दम॒भ्येऽति प॒श्चात्। द्विपा॑द्ध॒ षट्प॑दो॒ भूयो॒ वि च॑क्रमे॒ त एक॑पदस्त॒न्वं॑१ समा॑सते

ஒருகால் உடையவனாக இருந்து அவன் மீண்டும் இருகால் உடையவனாக முன்னே நடந்தான்; இருகாலிலிருந்து பின்னால் சென்று மூன்றுகாலையும் மீறி அடைகிறான். இருகாலிலிருந்தே அவன் மீண்டும் ஆறுகால் உடையவனாக விரிந்தான்; அந்த ஒருகால் வடிவங்கள் தங்கள் தனு (உடல்) ஒன்றாகச் சேர்ந்து ஒரே உடலாக ஒன்றிணைகின்றன.

Mantra 28

अत॑न्द्रो या॒स्यन् ह॒रितो॒ यदास्था॒द् द्वे रू॒पे कृ॑णुते॒ रोच॑मानः । के॒तु॒मानु॒द्यन्त्सह॑मानो॒ रजां॑सि॒ विश्वा॑ आदित्य प्र॒वतो॒ वि भा॑सि

சோர்வில்லாமல், அவர் செல்லும்போது ஹரித (பச்சை/பழுப்பு) குதிரைகளில் ஏறியவுடன், ஒளிமிக்கவனாய் தமக்கென இரண்டு ரூபங்களை அமைக்கிறான். கேதுமான் (கொடியுடையவன்), உதயமாய், எல்லா திசை/பரப்புகளையும் வென்று—ஓ ஆதித்யா, நீ ஒவ்வொரு சரிவிலும் பாதையிலும் பிரகாசத்தைப் பரப்புகிறாய்.

Mantra 29

बण्म॒हां अ॑सि सूर्य॒ बडा॑दित्य म॒हां अ॑सि । म॒हांस्ते॑ मह॒तो म॑हि॒मा त्वमा॑दित्य म॒हां अ॑सि

உண்மையாகவே நீ மகான், ஓ சூர்யா; உண்மையாகவே, ஓ ஆதித்யா, நீ மகான். மகத்தானவனின் மகத்துவமான உன் மகிமை மகத்தானது; ஓ ஆதித்யா, நீ மகான்.

Mantra 30

रोच॑से दि॒वि रोच॑से अ॒न्तरि॑क्षे॒ पत॑ङ्ग पृथि॒व्यां रोच॑से॒ रोच॑से अ॒प्स्व॑१न्तः । उ॒भा स॑मु॒द्रौ रुच्या॒ व्याऽपिथ दे॒वो दे॑वासि महि॒षः स्व॒र्जित्

நீ வானில் பிரகாசிக்கிறாய்; நீ அந்தரிக்ஷத்தில் பிரகாசிக்கிறாய்; ஓ பதங்கா, பூமியிலும் நீ பிரகாசிக்கிறாய்; நீ நீரின் உள்ளேயும் பிரகாசிக்கிறாய். உன் ருசி (ஒளி)யால் இரு சமுத்திரங்களையும் நீ நிரப்பி வியாபித்துள்ளாய்; நீ தேவன்—தேவனே; நீ மகிஷன் (வல்லவன்), ஸ்வர்ஜித் (சுவர்க்கம் வென்றவன்).

Mantra 31

अ॒र्वाङ् प॒रस्ता॒त् प्रय॑तो व्य॒ध्व आ॒शुर्वि॑प॒श्चित् प॒तय॑न् पत॒ङ्गः । विष्णु॒र्विचि॑त्तः॒ शव॑साधि॒तिष्ठ॒न् प्र के॒तुना॑ सहते॒ विश्व॒मेज॑त्

அப்புறத்திலிருந்து இப்புறமாக, பாதைகளில் தூண்டப்பட்டு, விரைந்து அறிவுடையவனாய் பறந்து வரும்—பதங்கன் (சூரியப் பறவை). பலரூப விஷ்ணு, வலிமையுடன் ஆதிஷ்டித்து, தன் கேது-கதிர்-கொடியால் அசையும் நகரும் அனைத்துலகையும் வென்று அடக்குகின்றான்.

Mantra 32

चि॒त्रश्चि॑कि॒त्वान् म॑हि॒षः सु॑प॒र्ण आ॑रो॒चय॒न् रोद॑सी अ॒न्तरि॑क्षम्। अ॒हो॒रा॒त्रे परि॒ सूर्यं॒ वसा॑ने॒ प्रास्य॒ विश्वा॑ तिरतो वी॒र्याऽणि

ஒளிமிகு, அறிவுடைய, மகாவலிமை கொண்ட காளை, சுபர்ணன் (அழகிய இறகுகளையுடையவன்), வானும் பூமியும் இடைவெளியும் ஒளிரச் செய்கிறான். சூரியனைச் சுற்றி ஆடைபோல் பகலும் இரவும் அணிந்து, தன் வீரிய-சக்திகள் அனைத்தையும் வெளிப்படுத்தி, எல்லாவற்றையும் கடந்து செல்கிறான்.

Mantra 33

ति॒ग्मो वि॒भ्राज॑न् त॒न्वं॑१ शिशा॑नोऽरंग॒मासः॑ प्र॒वतो॒ ररा॑णः । ज्योति॑ष्मान् प॒क्षी म॑हि॒षो व॑यो॒धा विश्वा॒ आस्था॑त् प्र॒दिशः॒ कल्प॑मानः

கூர்மையானவன், எங்கும் பிரகாசிப்பவன், தன் உடலுருவைத் தானே தீட்டித் தெளிவாக்கி, விரைவாகச் செல்லும், ஓட்டங்களிலும் பாதைகளிலும் மகிழ்வான். ஒளியுடைய இறகுகளைக் கொண்ட அந்த மகிஷன், உயிர் அளிப்பவன், எல்லாத் திசைகளிலும் நிலை கொண்டான்—அவற்றை ஒழுங்கில் அமைத்தவனாய்.

Mantra 34

चि॒त्रं दे॒वानां॑ के॒तुरनी॑कं॒ ज्योति॑ष्मान् प्र॒दिशः॒ सूर्य॑ उ॒द्यन्। दि॒वा॒क॒रोऽति॑ द्यु॒म्नैस्तमां॑सि॒ विश्वा॑तारीद् दुरि॒तानि॑ शु॒क्रः

தேவர்களின் அதிசயமான சித்திர-கேது—ஒளிமிகு முகம்—உதயமாகும் சூரியன் திசைகளையெல்லாம் ஒளியூட்டுகிறான். பகல்-கர்த்தா தன் பிரகாசங்களால் எல்லா இருட்டுகளையும் கடந்தான்; அந்த சுக்ரன் (பிரகாசமானவன்) எங்களை எல்லா துரிதங்களையும் (தீமைகளையும்) கடத்தினான்.

Mantra 35

चि॒त्रं दे॒वाना॒मुद॑गा॒दनी॑कं॒ चक्षु॑र्मि॒त्रस्य॒ वरु॑णस्या॒ग्नेः । आप्रा॒द् द्यावा॑पृथि॒वी अ॒न्तरि॑क्षं॒ सूर्य॑ आ॒त्मा जग॑तस्त॒स्थुष॑श्च

தேவர்களின் அதிசயமான முகம் உதித்தது—மித்ரன், வருணன், அக்னியின் கண். அது வானம்-பூமி மற்றும் அந்தரிக்ஷத்தை நிறைத்தது; சூரியன்—இயங்குவனவும் நிலைப்பனவும் ஆகிய உலகமெங்கும் உள்ளவற்றின் ஆத்மா.

Mantra 36

उ॒च्चा पत॑न्तमरु॒णं सु॑प॒र्णं मध्ये॑ दि॒वस्त॒रणिं॒ भ्राज॑मानम्। पश्या॑म त्वा सवि॒तारं॒ यमा॒हुरज॑स्रं॒ ज्योति॒र्यदवि॑न्द॒दत्त्रिः॑

உயரத்தில் பறக்கும் அருணன் (செம்மை உடையவன்), சுபர்ணன் (அழகிய சிறகுடையவன்), வானத்தின் நடுவில் ஒளிரும் தாரிண் (கடத்துபவன்)—ஹே சவிதா, உன்னை நான் காண்பேனாக; மக்கள் ‘அஜஸ்ர ஜ்யோதி’ என அழைப்பதைக், தத்திரி கண்டடைந்தான்.

Mantra 37

दि॒वस्पृ॒ष्ठे धाव॑मानं सुप॒र्णमदि॑त्याः पु॒त्रं ना॒थका॑म॒ उप॑ यामि भी॒तः । स नः॑ सूर्य॒ प्र ति॑र दी॒र्घमायु॒र्मा रि॑षाम सुम॒तौ ते॑ स्याम

வானத்தின் முதுகில் வேகமாக ஓடும், அழகிய இறகுகளுடைய ஸுபர்ணன்—அதிதியின் புதல்வன்—அவனை நான், காவலன் வேண்டி, அச்சத்துடன் அணைகிறேன். ஓ சூரியனே, எங்களுக்காக நீண்ட ஆயுளை முன்னே செலுத்து; எங்களுக்கு தீங்கு நேராதிருக்கட்டும்; உன் சுமதி (அருள்) யில் நாம் இருப்போமாக.

Mantra 38

स॒ह॒स्रा॒ह्ण्यं विय॑तावस्य प॒क्षौ हरे॑र्हं॒सस्य॒ पत॑तः स्व॒र्गम्। स दे॒वान्त्सर्वा॒नुर॑स्युप॒दद्य॑ सं॒पश्य॑न् याति॒ भुव॑नानि॒ विश्वा॑

விரிந்த வியத்தில் அவனுடைய இரு சிறகுகள் ‘ஸஹஸ்ர-அஹ்ந்ய’ (ஆயிரம் நாட்கள் நீளும்) — ஸ்வர்க்கத்தை நோக்கிப் பறக்கும் ஹரி-வர்ண ஹம்ஸனுடையவை. அவன் எல்லா தேவர்களிடமும் முறையே அணுகி, எல்லா புவனங்களையும் நோக்கிக்கொண்டே செல்கிறான்.

Mantra 39

रोहि॑तः का॒लो अ॑भव॒द् रोहि॒तोऽग्रे॑ प्र॒जाप॑तिः । रोहि॑तो य॒ज्ञानां॒ मुखं॒ रोहि॑तः॒ स्व॑१राभ॑रत्

ரோஹிதன் காலமாக ஆனான்; ஆதியில் ரோஹிதனே பிரஜாபதி. ரோஹிதன் யாகங்களின் முகம்; ரோஹிதன் ஸ்வः (ஸ்வர்க்கம்) இங்கே கொண்டு வந்தான்.

Mantra 40

रोहि॑तो लो॒को अ॑भव॒द् रोहि॒तोऽत्य॑तप॒द् दिव॑म्। रोहि॑तो र॒श्मिभि॒र्भूमिं॑ समु॒द्रमनु॒ सं च॑रत्

ரோஹிதன் உலகமாக ஆனான்; ரோஹிதன் விண்ணைத் தபித்தான்—மிகவும் தபித்தான். ரோஹிதன் தன் கதிர்களால் பூமியெங்கும் சுற்றி, சமுத்திரத்தின் வழியாகவும் முழு வேகத்தில் சென்றான்.

Mantra 41

सर्वा॒ दिशः॒ सम॑चर॒द् रोहि॒तोऽधि॑पतिर्दि॒वः । दिवं॑ समु॒द्रमाद् भूमिं॒ सर्वं॑ भू॒तं वि र॑क्षति

அனைத்து திசைகளிலும் ரோஹிதன் சுற்றினான்—விண்ணின் அதிபதி. விண், சமுத்திரம், பூமி—ஆம், உள்ள அனைத்தையும்—அவன் எல்லாப் புறங்களிலும் காத்தருள்கிறான்.

Mantra 42

आ॒रोह॑न्छु॒क्रो बृ॑ह॒तीरत॑न्द्रो॒ द्वे रू॒पे कृ॑णुते॒ रोच॑मानः । चि॒त्रश्चि॑कि॒त्वान् म॑हि॒षो वात॑माया॒ याव॑तो लो॒कान॒भि यद् वि॒भाति॑

மேலே ஏறிச் செல்லும், ஒளிமிகு, சோர்வற்ற அவன், மாபெரும் பரப்புகளைத் தாண்டிச் செல்கிறான்; பிரகாசித்து, இருவகை ரூபங்களை ஏற்கிறான். வியப்பூட்டும், அறிவுடைய, வலிமைமிகு வृषபன்—காற்றைப் போன்ற மாயையுடையவன்—எத்தனை உலகங்கள் உள்ளனவோ அவை அனைத்தின்மேலும் ஒளிர்ந்து அவற்றை வெளிப்படுத்துகிறான்.

Mantra 43

अ॒भ्य॑१न्यदे॑ति॒ पर्य॒न्यद॑स्यतेऽहोरा॒त्राभ्यां॑ महि॒षः कल्प॑मानः । सूर्यं॑ व॒यं रज॑सि क्षि॒यन्तं॑ गातु॒विदं॑ हवामहे॒ नाध॑मानाः

ஒருபுறம் அவன் செல்கிறான்; மறுபுறம் அவன் சுற்றிச் சுழன்று எறியப்பட்டதுபோல் விரிகிறான்—பகலும் இரவும் கொண்டு தன்னை அமைத்துக் கொள்கின்ற மாபெரும் வृषபன். ரஜஸ் (வான்வெளி) பகுதியில் நிலைபெற்ற, பாதைகளை அறிந்த சூரியனை நாங்கள் வறுமையுற்ற வேண்டுபவர்களாய் அழைக்கிறோம்.

Mantra 44

पृ॒थि॒वी॒प्रो म॑हि॒षो नाध॑मानस्य गा॒तुरद॑ब्धचक्षुः॒ परि॒ विश्वं॑ ब॒भूव॑ । विश्वं॑ सं॒पश्य॑न्त्सुवि॒दत्रो॒ यज॑त्र इ॒दं शृ॑णोतु॒ यद॒हं ब्रवी॑मि

பூமியெங்கும் பரவி நிற்கும் அந்த மகா வृषபன் (மஹிஷன்) தேவைப்பட்ட மனிதனுக்குப் பாதையாக இருக்கிறான்; மயங்காத பார்வையுடன் அவன் அனைத்துலகையும் சுற்றி நிறைந்தான். அனைத்தையும் தெளிவாகக் காண்பவன், சு-விதாதா (நலன் அளிப்பவன்), யஜ்ய (வழிபடத்தக்கவன்)—நான் சொல்வதைக் கேட்கட்டும்.

Mantra 45

पर्य॑स्य महि॒मा पृ॑थि॒वीं स॑मु॒द्रं ज्योति॑षा वि॒भ्राज॒न् परि॒ द्याम॒न्तरि॑क्षम्। सर्वं॑ सं॒पश्य॑न्त्सुवि॒दत्रो॒ यज॑त्र इ॒दं शृ॑णोतु॒ यद॒हं ब्रवी॑मि

அவனைச் சுற்றி மகிமை நிறைந்துள்ளது; ஒளியால் அவன் பூமியும் கடலும், வானமும் அந்தரிக்ஷமும் முழுதும் பிரகாசித்து நிறைகிறான். அனைத்தையும் தெளிவாகக் காண்பவன், சு-விதாதா (நலன் அளிப்பவன்), யஜ்ய (வழிபடத்தக்கவன்)—நான் சொல்வதைக் கேட்கட்டும்.

Mantra 46

अबो॑ध्य॒ग्निः स॒मिधा॒ जना॑नां॒ प्रति॑ धे॒नुमि॑वाय॒तीमु॒षास॑म्। य॒ह्वा इ॑व॒ प्र व॒यामु॒ज्जिहा॑नाः॒ प्र भा॒नवः॑ सिस्रते॒ नाक॒मच्छ॑

மனிதர்களின் சமித் (எரிக்கட்டைகள்) மூலம் அக்னி விழித்தெழுந்தான்; பால் தரும் பசுவைப் போல முன்னே வரும் உஷஸை எதிர்கொள்ள. ஆவலுள்ள பறவைகள் போல, நாவுகளை உயர்த்தி, அவன் கதிர்கள் பாய்ந்து செல்கின்றன—வானத்தை நோக்கி.