वायुदेवता in the Atharvaveda

वायो, यत् ते तपः, तेन यः अस्मान् द्वेष्टि, यं वयं द्विष्मः, तं प्रति तप।

वायो, यत् ते हरः, तेन यः अस्मान् द्वेष्टि, यं वयं द्विष्मः, तं प्रति हर।

हे वायो, यत् तेऽर्चिस्तेन योऽस्मान् द्वेष्टि यं वयं द्विष्मः तं प्रत्यर्च।

हे वायो, यत् ते शोचिस्तेन योऽस्मान् द्वेष्टि यं वयं द्विष्मः तं प्रति शोच।

हे वायो, यत्ते तेजस्तेन तमतेजसं कृणु, योऽस्मान् द्वेष्टि यं वयं द्विष्मः।

ये ग्राम्याः पशवो विश्वरूपा विरूपाः सन्तो बहुधैक-रूपाः, तान् वायुः देवः अग्रे प्र मुमोक्तु; प्रजापतिश्च प्रजया संरराणः (तान्) वर्धयतु।

राष्ट्रधारणम्। आ यातु मित्र ऋतुभिः कल्पमानः संवेेशयन् पृथिवीम् उष्रियााभिः। अथास्मभ्यं वरुणो वायुरग्निर्बृहद् राष्ट्रं संवेेश्यं दधातु॥

धाता रातिः सविता इदं जुषन्ताम्; इन्द्रस्त्वष्टा प्रति हर्यन्तु मे वचः। हुवे देवीम् अदितिं शूरपुत्रां, सजातानां मध्यमेष्ठा यथासानि॥

हुवे सोमं सवितारं नमोभिर्विश्वानादित्यानहमुत्तरत्वे। अयमग्निर्दीदायद् दीर्घमेव सजातैरिद्धोऽप्रतिब्रुवद्भिः॥

इहेदसाथ; न परो गमाथ। इर्यो गोपाः पुष्टपतिर् वः आजगत्। अस्मै कामाय उप कामिनीर्विश्वे वो देवा उपसंयन्तु।

सं वः मनांसि सं व्रता समाकूतीर्नमामसि । अमी ये विव्रता स्थन तान् वः सं नमयामसि ॥

अहं गृभ्णामि मनसा मनांसि मम चित्तमनु चित्तेभिरेत । मम वशेषु हृदयानि वः कृणोमि मम यातमनुवर्त्मान एत ॥

इमां शालां सविता वायुरिन्द्रो बृहस्पतिः प्रजानन् न्यमिनोतु। मरुत उद्ना घृतेन च एनामुक्षन्तु; भगो नो राजा कृषिं तनोतु वर्धयतु च।

इन्द्रवायू उभाविह सुहवेह हवामहे । यथा नः सर्व इज्जनः संगत्यां सुमना असद् दानकामश्च नो भवत् ॥

गोसनिं वाचम् उदेयं; वर्चसा मा अभ्युदिहि। सर्वतो वायुर् आ रुण्धाम्; त्वष्टा मे पोषं दधातु।

पापमोचनम्। वायोः सवितुर्विदथानि मन्महे यावात्मन्वद् विशथो यौ च रक्षथः। यौ विश्वस्य परिभू बभूवथुस्तौ नो मुञ्चतमंहसः॥

ययोः संख्याता वरिमा पार्थिवानि याभ्यां रजो युपितमन्तरिक्षे। ययोः प्रायं नान्वानशे कश्चन तौ नो मुञ्चतमंहसः॥

तव व्रते जनासो निविशन्ते; त्वय्युदिते हे चित्रभानो ते कर्मणि प्रेर्यन्ते। युवां वायो सविता च भुवनानि रक्षथः; तौ नोऽंहसः मुञ्चतम्।

अपेतु वायो सविता च दुष्कृतम्; अप रक्षांसि शिमिदांश्च सेधतम्। सं ह्यूर्ज़या सृजथः सं बलेन; तौ नोऽंहसः मुञ्चतम्।

रयिं मे पोषं च सविता उत वायुः प्रेरयतु; तनूं प्रति सुशेवम् बलं दक्षतां च सुवताम्। इह महतीम् अयक्ष्मतां धत्तम्; तौ नोऽंहसः मुञ्चतम्।