ब्रह्म in the Atharvaveda

महद्ब्रह्म। इदं जनासो विदथ; महद्ब्रह्म वदिष्यति। न तत् पृथिव्यां नो दिवि येन प्राणन्ति वीरुधः।

अन्तरिक्षम् आसां स्थानं, श्रान्तसदामिव। अस्य भूतस्य आस्थानं—तद् विदुषः वेधसः जानन्ति; नान्यथा, खलु।

यदा रोदसी रेजमाने भूमिश्च निरतक्षतम्—तद् आर्द्रं अद्य सर्वदा समुद्रस्येव स्रोत्याः स्वेषु नाडीषु प्रवहतु।

विश्वम् अन्याम् अभीवार तद् अन्यस्याम् अधिश्रितम्। दिवे च विश्ववेदसे पृथिव्यै चाकरं नमः।

वेनः परमं धाम अपश्यत्—परमां गुहां, यत्र विश्वं सर्वम् एकरूपं भवति। इदं पृश्निरदुहत्; जायमानाः व्राः स्वर्विदः अभ्यनूषत स्तुतिं चक्रुः।

शत्रुनाशनम्। भ्रा॒तृ॒व्य॒क्षय॑णमसि भ्रातृव्य॒चात॑नं मे दाः॒ स्वाहा॑।

स॒प॒त्न॒क्षय॑णमसि सपत्न॒चात॑नं मे दाः॒ स्वाहा॑।

अ॒रा॒य॒क्षय॑णमस्यराय॒चात॑नं मे दाः॒ स्वाहा॑।

पिशाचक्षयणमसि; पिशाचचातनं मे दाः—स्वाहा।

सदान्वाक्षयणमसि; सदान्वाचातनं मे दाः—स्वाहा।

अत्रिवद् वः क्रिमयो हन्मि, कण्ववज् जमदग्निवत्। अगस्त्यस्य ब्रह्मणा सं पिनष्म्यहं क्रिमीन्—वो क्रिमयोऽहं निघ्नामि॥

अजरं क्षत्रम्। संशितं म इदं ब्रह्म; संशितं वीर्यं बलम्। संशितं क्षत्रम् अजरमस्तु; जिष्णुर्येषामस्मि पुरोहितः॥

ये नः सूरिं मघवानं पृतन्यान्, ते नीचैः पद्यन्ताम्, अधरे भवन्तु। अहं ब्रह्मणा मित्रान् क्षिणामि; स्वान् अहम् उन्नयामि।

अवसे सोमं राजानम्, अग्निं च गीर्भिः हवामहे। आदित्यं विष्णुं सूर्यं ब्रह्माणं च बृहस्पतिं च (हवामहे)।

एषा पशून्त्सं क्षिणाति क्रव्याद् भूत्वा व्यद्वरी। उतैनां ब्रह्मणे दद्यात् तथा स्योना शिवा स्यात्।

ब्रह्मविद्या। आदौ पुरस्ताद् ब्रह्म जज्ञानं प्रथमं समभवत्; सीम्नः परस्माद् वेनः सुरुचिः सहाय्यम् आवहद्। स अस्य जगतः बुध्न्यानि उपमानानि च व्यष्ठापयत्; सतः च योनिम् असतः च योनिं विविच्य प्रकाशयामास।

प्र यो जज्ञे विद्वानस्य बन्धुर्विश्वा देवानां जनिमा विवक्ति। ब्रह्म ब्रह्मण उज्जभार मध्यान्नीचैरुच्चैः स्वधा अभि प्र तस्थौ।

यः प्राणतो निमिषतो जगतो महित्वैको राजा बभूव; यस्य छाया अमृतं यस्य विधिर्मृत्युः—कस्मै देवाय हविषा विधेम?

यं क्रन्दसी अवतश्चस्कभाने भियसाने रोदसी अह्वयेथाम्; यस्यासौ पन्था रजसो विमानः—कस्मै देवाय हविषा विधेम?

यस्य द्यौरुर्वी पृथिवी च मही, यस्यादुर्वन्तरिक्षम्; यस्यासौ सूर्यो विततो महित्वा—कस्मै देवाय हविषा विधेम?