Sukta 146

Mantra 1

अरण्यान्यरण्यान्यसौ या प्रेव नश्यसि । कथा ग्रामं न पृच्छसि न त्वा भीरिव विन्दती३ँ ॥

O Duchu Lasu, o Duchu Lasu, ty tam, który znikasz jakby uciekając, jak to jest, że nie pytasz o wioskę? Żaden strach cię nie znajduje, jakbyś był poza zasięgiem drżenia.

Mantra 2

वृषारवाय वदते यदुपावति चिच्चिकः । आघाटिभिरिव धावयन्नरण्यानिर्महीयते ॥

Gdy ciccika woła do ryczącego byka, gdy się zbliża, i sprawia, że rzeczy pędzą jakby od uderzeń łoskotu, wtedy Araṇyānī staje się wielka, powiększona przez ożywcze tchnienie lasu.

Mantra 3

उत गाव इवादन्त्युत वेश्मेव दृश्यते । उतो अरण्यानिः सायं शकटीरिव सर्जति ॥

I tam, jakby krowy pasły się; i jakby dom był widoczny. I Araṇyānī wieczorem puszcza dźwięki jak skrzypienie wozów, znaki życia poruszającego się w szerokiej samotni.

Mantra 4

गामङ्गैष आ ह्वयति दार्वङ्गैषो अपावधीत् । वसन्नरण्यान्यां सायमक्रुक्षदिति मन्यते ॥

„Krowa zaiste, ten woła!” „Drewno zaiste, ten uderzył!” Żyjąc w Araṇyānī, wieczorem wyobraża sobie: „Ktoś krzyknął.” Tak las zamienia samotne postrzeganie w żywe obecności.

Mantra 5

न वा अरण्यानिर्हन्त्यन्यश्चेन्नाभिगच्छति । स्वादोः फलस्य जग्ध्वाय यथाकामं नि पद्यते ॥

Araṇyānī nie uderza, jeśli inny nie występuje przeciwko niej. Zjadłszy słodki owoc, kładzie się według swej woli: szeroka świadomość nie krzywdzi nikogo, chyba że podejdzie się do niej z wrogością.

Mantra 6

आञ्जनगन्धिं सुरभिं बह्वन्नामकृषीवलाम् । प्राहं मृगाणां मातरमरण्यानिमशंसिषम् ॥

Pachnąca maścią, bogato wonna, obfita w pożywienie, nieokiełznana przez pług, Araṇyānī, matka dzikich stworzeń: ją ogłosiłem na przodzie, w chwale.