Adhyaya 34
Mantras for Soma and Agni rites.
Mantras
Mantra 1
यज्जाग्र॑तो दू॒रमु॒दैति॒ दैवं॒ तदु॑ सु॒प्तस्य॒ तथै॒वैति॑ । दू॒र॒ङ्ग॒मं ज्योति॑षां॒ ज्योति॒रेकं॒ तन्मे॒ मन॑: शि॒वस॑ङ्कल्पमस्तु
ଯାହା ଜାଗ୍ରତ ଥିଲେ ଦୂରକୁ ଯାଏ—ଦୈବ; ଏବଂ ଶୁପ୍ତ ଥିବାର ମଧ୍ୟ ସେହିପରି ଯାଏ—ଦୂରଗାମୀ; ଜ୍ୟୋତିମାନଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ଜ୍ୟୋତି—ସେ ମୋର ମନ ଶିବସଙ୍କଳ୍ପମୟ ହେଉ।
Mantra 2
येन॒ कर्मा॑ण्य॒पसो॑ मनी॒षिणो॑ य॒ज्ञे कृ॒ण्वन्ति॑ वि॒दथे॑षु॒ धीरा॑: । यद॑पू॒र्वं य॒क्षम॒न्तः प्र॒जानां॒ तन्मे॒ मन॑: शि॒वस॑ङ्कल्पमस्तु
ଯେନ ମନୀଷୀ, ଧୀର ପୁରୁଷମାନେ ଯଜ୍ଞରେ, ବିଦଥମାନଙ୍କରେ କର୍ମ କରନ୍ତି; ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ସେଇ ଅପୂର୍ବ ଯକ୍ଷ (ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି)—ମୋର ମନ ଶିବସଙ୍କଳ୍ପମୟ ହେଉ।
Mantra 3
यत्प्र॒ज्ञान॑मु॒त चेतो॒ धृति॑श्च॒ यज्ज्योति॑र॒न्तर॒मृतं॑ प्र॒जासु॑ । यस्मा॒न्न ऋ॒ते किं च॒न कर्म॑ क्रि॒यते॒ तन्मे॒ मन॑: शि॒वस॑ङ्कल्पमस्तु
ଯାହା ପ୍ରଜ୍ଞାନ, ଚେତନା ଓ ଧୃତି ଅଟେ; ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ତର୍ଜ୍ୟୋତି, ଅମୃତ (ଅବିନାଶୀ) ଅଟେ; ଯାହା ବିନା କୌଣସି କର୍ମ କରାଯାଏ ନାହିଁ—ମୋର ମନ ଶିବସଙ୍କଳ୍ପମୟ ହେଉ।
Mantra 4
येने॒दं भू॒तं भुव॑नं भवि॒ष्यत् परि॑गृहीतम॒मृते॑न॒ सर्व॑म् । येन॑ य॒ज्ञस्ता॒यते॑ स॒प्तहो॑ता॒ तन्मे॒ मन॑: शि॒वस॑ङ्कल्पमस्तु
ଯେନ ଏହି ସମସ୍ତ—ଭୂତ, ଭୁବନ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ—ଅମୃତଦ୍ୱାରା ସର୍ବତ୍ର ପରିଗୃହୀତ (ଆବୃତ) ହୋଇଛି; ଯେନ ସପ୍ତହୋତା ଯଜ୍ଞ ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ—ମୋର ମନ ଶିବସଙ୍କଳ୍ପମୟ ହେଉ।
Mantra 5
यस्मि॒न्नृच॒: साम॒ यजू॑ᳪषि॒ यस्मि॒न् प्रति॑ष्ठिता रथना॒भावि॑वा॒राः । यस्मिँ॑श्चि॒त्तᳪ सर्व॒मोतं॑ प्र॒जानां॒ तन्मे॒ मन॑: शि॒वस॑ङ्कल्पमस्तु
ଯେଉଁଥିରେ ଋଚା, ସାମଗାନ ଓ ଯଜୁଃ-ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ରଥଚକ୍ରର ନାଭିରେ ଅରିମାନେ ପରି ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ; ଏବଂ ଯେଉଁଥିରେ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କର ସମଗ୍ର ଚିତ୍ତ ତାଣା-ବାଣା ପରି ଗୁଁଥିତ—ମୋର ସେଇ ମନ ଶୁଭ ସଙ୍କଳ୍ପମୟ ହେଉ।
Mantra 6
सु॒षा॒र॒थिरश्वा॑निव॒ यन्म॑नु॒ष्या॒न्नेनी॒यते॒ऽभीशु॑भिर्वा॒जिन॑ इव । हृ॒त्प्रति॑ष्ठं॒ यद॑जि॒रं जवि॑ष्ठं॒ तन्मे॒ मन॑: शि॒वस॑ङ्कल्पमस्तु
ଯେପରି କୁଶଳ ସାରଥି ଲଗାମ ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ କୁଦା ପରି ନେଇଯାଏ, ଏବଂ ଯେପରି ବାଜି କୁଦାକୁ ଚଳାଯାଏ; ଯାହା ହୃଦୟରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ଅଜିର—ଅଳସ ନୁହେଁ, ସର୍ବାଧିକ ଦ୍ରୁତ—ମୋର ସେଇ ମନ ଶୁଭ ସଙ୍କଳ୍ପମୟ ହେଉ।
Mantra 7
पि॒तुं नु स्तो॑षं म॒हो ध॒र्माणं॒ तवि॑षीम् । यस्य॑ त्रि॒तो व्योज॑सा वृ॒त्रं विप॑र्वम॒र्दय॑त्
ଏବେ ମୁଁ ପୋଷଣକୁ, ମହା ଧର୍ମ-ବିଧାନକୁ, ଏବଂ ତବୀଷୀ—ଶକ୍ତିକୁ ସ୍ତୁତି କରୁଛି; ଯାହାର ତ୍ରିତ ବ୍ୟୋଜସା—ବିଭାଜକ ବଳଦ୍ୱାରା, ସନ୍ଧିଯୁକ୍ତ ଓ ଛିଣ୍ଡିବାକୁ କଠିନ ବୃତ୍ରକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲା।
Mantra 8
अन्विद॑नुमते॒ त्वं मन्या॑सै॒ शं च॑ नस्कृधि । क्रत्वे॒ दक्षा॑य नो हिनु॒ प्र ण॒ आयू॑ᳪषि तारिषः
ହେ ଅନୁମତି ଦେବୀ, ଆମେ ତୁମକୁ ଅନୁସରଣ କରି ଆସୁଛୁ; ତୁମେ ଆମକୁ ଅନୁମୋଦନ କର ଏବଂ ଆମ ପାଇଁ ଶାନ୍ତି–କଳ୍ୟାଣ କର। ଯଜ୍ଞକ୍ରତୁ ପାଇଁ, ଦକ୍ଷତା ପାଇଁ ଆମକୁ ପ୍ରେର; ଏବଂ ଆମ ଆୟୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ଆଗକୁ ପାର କରା।
Mantra 9
अनु॑ नो॒ऽद्यानु॑मतिर्य॒ज्ञं दे॒वेषु॑ मन्यताम् । अ॒ग्निश्च॑ हव्य॒वाह॑नो॒ भव॑तं दा॒शुषे॒ मय॑:
ଆଜି ଅନୁମତି ଦେବୀ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆମ ଯଜ୍ଞକୁ ଅନୁମୋଦନ କରୁନ୍ତୁ। ଏବଂ ହବ୍ୟବାହନ ଅଗ୍ନି ଦାଶୁ (ଯଜମାନ) ପାଇଁ କୃପାମୟ କଳ୍ୟାଣ ହେଉନ୍ତୁ।
Mantra 10
सिनी॑वालि॒ पृथु॑ष्टुके॒ या दे॒वाना॒मसि॒ स्वसा॑ । जु॒षस्व॑ ह॒व्यमाहु॑तं प्र॒जां दे॑वि दिदिड्ढि नः
ହେ ପ୍ରଶସ୍ତ କେଶବିନ୍ୟାସବତୀ ସିନୀବାଲୀ, ତୁମେ ଦେବମାନଙ୍କର ଭଗିନୀ; ଅର୍ପିତ ହବ୍ୟକୁ ପ୍ରସନ୍ନତାରେ ଗ୍ରହଣ କର। ହେ ଦେବୀ, ଆମ ପ୍ରଜାକୁ ଦୃଢ଼ କର।
Mantra 11
पञ्च॑ न॒द्यः सर॑स्वती॒मपि॑ यन्ति॒ सस्रो॑तसः । सर॑स्वती॒ तु प॑ञ्च॒धा सो दे॒शेऽभ॑वत्स॒रित्
ବହୁଧାରା ଧାରଣ କରିଥିବା ପାଞ୍ଚଟି ନଦୀ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ ପାଖକୁ ବହେ; ଏବଂ ସରସ୍ୱତୀ ନିଶ୍ଚୟ ପଞ୍ଚଧା (ପାଞ୍ଚ ରୂପରେ) ହେଲେ—ସେହି ଦେଶରେ ସେ ନଦୀରୂପେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
Mantra 12
त्वम॑ग्ने प्रथ॒मो अङ्गि॑रा॒ ऋषि॑र्दे॒वो दे॒वाना॑मभवः शि॒वः सखा॑ । तव॑ व्र॒ते क॒वयो॑ विद्म॒नाप॒सोऽजा॑यन्त म॒रुतो॒ भ्राज॑दृष्टयः
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ପ୍ରଥମ ଅଙ୍ଗିରା, ଋଷି ଓ ଦେବ ଥିଲ; ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଶିବ (ଶୁଭ) ସଖା ହେଲ। ତୁମର ବ୍ରତ (ଆଜ୍ଞା) ଅଧୀନରେ କବିମାନେ ଜ୍ଞାନ ଓ ପରିଶ୍ରମରେ ମରୁତମାନଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ—ଦୀପ୍ତ ଶସ୍ତ୍ରଦୃଷ୍ଟି ଥିବା।
Mantra 13
त्वं नो॑ अग्ने॒ तव॑ देव पा॒युभि॑र्म॒घोनो॑ रक्ष त॒न्व॒श्च वन्द्य । त्रा॒ता तो॒कस्य॒ तन॑ये॒ गवा॑म॒स्यनि॑मेष॒ᳪ रक्ष॑माण॒स्तव॑ व्र॒ते
ହେ ଅଗ୍ନି, ହେ ଦେବ, ତୁମ ରକ୍ଷାଶକ୍ତିଦ୍ୱାରା ଆମକୁ—ଦାନଶୀଳ ଯଜମାନକୁ—ଏବଂ ଆମ ଦେହମାନଙ୍କୁ, ହେ ବନ୍ଦନୀୟ, ରକ୍ଷା କର। ତୁମେ ଶିଶୁ, ସନ୍ତାନ ଓ ଗାଈମାନଙ୍କର ତ୍ରାତା; ଅନିମେଷ ଜାଗୃତିରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରି, ନିଜ ଵ୍ରତରେ ସ୍ଥିର ରୁହ।
Mantra 14
उ॒त्ता॒नाया॒मव॑ भरा चिकि॒त्वान्त्स॒द्यः प्रवी॑ता॒ वृष॑णं जजान । अ॒रु॒षस्तू॑पो॒ रुश॑दस्य॒ पाज॒ इडा॑यास्पु॒त्रो व॒युने॑ऽजनिष्ट
ଉତ୍ତାନ (ପ୍ରସାରିତ) ଭୂମିରେ ତାଙ୍କୁ ତଳେ ଅବତାର କର—ଜ୍ଞାନୀ (ଚିକିତ୍ୱାନ)ଙ୍କୁ; ସେ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ ବଳବାନ ଅଗ୍ନିକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ତାଙ୍କର ଶିଖା ଅରୁଷ (ଲାଲିମାୟୁକ୍ତ); ତାଙ୍କର ତେଜସ୍ବୀ ପ୍ରଭାବ ଦୀପ୍ତ; ଇଡା-ଦେବୀଙ୍କ ପୁତ୍ର ବୟୁନ (ପବିତ୍ର ବିଧି-ଜ୍ଞାନ/କୌଶଳ) ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମିଲେ।
Mantra 15
इडा॑यास्त्वा प॒दे व॒यं नाभा॑ पृथि॒व्या अधि॑ । जात॑वेदो॒ निधी॑म॒ह्यग्ने॑ ह॒व्याय॒ वोढ॑वे
ଇଡା-ଦେବୀଙ୍କ ପଦରେ ଆମେ ତୁମକୁ ସ୍ଥାପନ କରୁଛୁ, ପୃଥିବୀର ନାଭି ଉପରେ। ହେ ଜାତବେଦସ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମେ ତୁମକୁ ନିଧି କରୁଛୁ, ଯେପରି ତୁମେ ହବ୍ୟ (ଆହୁତି) ବହନ କର।
Mantra 16
प्र म॑न्महे शवसा॒नाय॑ शू॒षमा॑ङ्गू॒षं गिर्व॑णसे अङ्गिर॒स्वत् । सु॒वृ॒क्तिभि॑ स्तुव॒त ऋ॑ग्मि॒यायार्चा॑मा॒र्कं नरे॒ विश्रु॑ताय
ବଳବାନ ମହାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆମେ ଶକ୍ତିକୁ ସ୍ମରଣ କରୁଛୁ; ଗୀତରେ ଆନନ୍ଦିତ ଗିର୍ବଣସଙ୍କ ପାଇଁ ଅଙ୍ଗିରସ-ଶୈଳୀର ସ୍ତୋତ୍ର। ସୁବୃକ୍ତି (ସୁଗଠିତ ସ୍ତୁତି)ଦ୍ୱାରା, ଋଚ୍-ଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ବିଶ୍ରୁତ ବୀର ପୁରୁଷଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରକାଶମୟ ଅର୍କ (ସ୍ତୋତ୍ରଗୀତ) ଆମେ ଗାଇବୁ।
Mantra 17
प्र वो॑ म॒हे महि॒ नमो॑ भरध्वमाङ्गू॒ष्य॒ᳪ शवसा॒नाय॒ साम॑ । येना॑ न॒: पूर्वे॑ पि॒तर॑: पद॒ज्ञा अर्च॑न्तो॒ अङ्गि॑रसो॒ गा अवि॑न्दन्
ମହାନଙ୍କ ପାଇଁ ମହା ନମସ୍କାର ଅର୍ପଣ କର; ବଳବାନଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ତୁତିମୟ ସାମନ୍ (ସାମ) ପ୍ରସ୍ତୁତ କର। ଏହି ଗାନ ଦ୍ୱାରା ଆମ ପୂର୍ବ ପିତୃମାନେ—ପଦଜ୍ଞ, ପଥଜ୍ଞ ଅଙ୍ଗିରସମାନେ—ସ୍ତୁତି କରି କରି ଗାଈମାନଙ୍କୁ ଖୋଜି ପାଇଥିଲେ।
Mantra 18
इ॒च्छन्ति॑ त्वा सो॒म्यास॒: सखा॑यः सु॒न्वन्ति॒ सोमं॒ दध॑ति॒ प्रया॑ᳪसि । तिति॑क्षन्ते अ॒भिश॑स्तिं॒ जना॑ना॒मिन्द्र॒ त्वदा कश्च॒न हि प्र॑के॒तः
ସୋମପ୍ରିୟ ସଖାମାନେ ତୁମକୁ ଇଚ୍ଛନ୍ତି; ସେମାନେ ସୋମକୁ ପିଷନ୍ତି, ଅର୍ପଣ (ପ୍ରୟାଂସି) ଦାନ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଲୋକମାନଙ୍କର ଅଭିଶସ୍ତି (ଶାପ/ନିନ୍ଦା) ସହନ କରନ୍ତି; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମଠାରୁ ହିଁ ପ୍ରକଟ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ କେହି ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ।
Mantra 19
न ते॑ दू॒रे प॑र॒मा चि॒द्रजा॒ᳪस्या तु प्र या॑हि हरिवो॒ हरि॑भ्याम् । स्थि॒राय॒ वृष्णे॒ सव॑ना कृ॒तेमा यु॒क्ता ग्रावा॑णः समिधा॒ने अग्नौ
ତୁମ ପାଇଁ ପରମ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୂର ନୁହେଁ; ହେ ହରିବୋ, ତୁମ ଦୁଇ ହରି (କପିଳ) ଅଶ୍ୱ ସହିତ ଆଗକୁ ଆସ। ସ୍ଥିର ବୀର (ବୃଷ୍ଣ) ପାଇଁ ଏହି ସବନଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରସ୍ତୁତ; ଅଗ୍ନି ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହେବାବେଳେ ଗ୍ରାବାଣ (ପିଷଣ ପଥର) ଯୁକ୍ତ ହୋଇଛି।
Mantra 20
अषा॑ढं यु॒त्सु पृत॑नासु॒ पप्रि॑ᳪ स्व॒र्षाम॒प्सां वृ॒जन॑स्य गो॒पाम् । भ॒रे॒षु॒जाᳪ सु॑क्षि॒तिᳪ सु॒श्रव॑सं॒ जय॑न्तं॒ त्वामनु॑ मदेम सोम
ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜେୟ, ପୃତନାମାନେରେ ସଂଗ୍ରାମକୁ ପୂରଣ କରୁଥିବା, ସ୍ୱର (ଆଲୋକ) ଜୟ କରୁଥିବା; ଅପ୍ସାଂ (ଜଳମାନଙ୍କ)ର ରକ୍ଷକ, ବ୍ରଜନ (କୁଳ/ଗୋତ୍ର)ର ଗୋପ। ଭରେଷୁଜ (ସଂଘର୍ଷରେ ଲାଭ ଆଣୁଥିବା), ସୁକ୍ଷିତି (ସୁନିବାସ) ଓ ସୁଶ୍ରବସ (ସୁଯଶ) ଦାନ କରୁଥିବା—ହେ ସୋମ, ଜୟୀ ତୁମକୁ ଅନୁସରି ଆମେ ଆନନ୍ଦିତ ହେବୁ।
Mantra 21
सोमो॑ धे॒नुᳪ सोमो॒ अर्व॑न्तमा॒शुᳪ सोमो॑ वी॒रं क॑र्म॒ण्यं॒ ददाति । सा॒द॒न्यं॒ विद॒थ्य॒ᳪ स॒भेयं॑ पितृ॒श्रव॑णं॒ यो ददा॑शदस्मै
ସୋମ ଦୁଧାଳ ଗାଈ ଦାନ କରେ; ସୋମ ଶୀଘ୍ର ଅଶ୍ୱ ଦାନ କରେ; ସୋମ କର୍ମଯୋଗ୍ୟ ବୀରକୁ ଦାନ କରେ। ଯେ ତାହାକୁ ଅର୍ପଣ କରେ, ସେହିଜନଙ୍କୁ ସୋମ ସ୍ଥିର ସମ୍ପତ୍ତି, ବିଧି/ଯଜ୍ଞରେ ସମ୍ମାନ, ସଭାରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ସ୍ଥାନ ଏବଂ ପିତୃଶ୍ରବଣ—ପୂର୍ବଜ-କୀର୍ତ୍ତି—ପ୍ରଦାନ କରେ।
Mantra 22
त्वमि॒मा ओष॑धीः सोम॒ विश्वा॒स्त्वम॒पो अ॑जनय॒स्त्वं गाः । त्वमा त॑तन्थो॒र्वन्तरि॑क्षं॒ त्वं ज्योति॑षा॒ वि तमो॑ ववर्थ
ହେ ସୋମ, ତୁମେ ଏହି ସମସ୍ତ ଔଷଧିକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛ; ତୁମେ ଜଳକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛ, ତୁମେ ଗାଈମାନଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛ। ତୁମେ ବିଶାଳ ଅନ୍ତରିକ୍ଷକୁ ପ୍ରସାରିତ କରିଛ; ତୁମେ ଜ୍ୟୋତିରେ ତମସକୁ ଦୂରେ ହଂକାଇଦେଇଛ।
Mantra 23
दे॒वेन॑ नो॒ मन॑सा देव सोम रा॒यो भा॒गᳪ स॑हसावन्न॒भि यु॑ध्य । मा त्वा त॑न॒दीशि॑षे वी॒र्य॒स्यो॒भये॑भ्य॒: प्रचि॑कित्सा॒ गवि॑ष्टौ
ଦେବସଦୃଶ ମନରେ, ହେ ଦେବ ସୋମ, ହେ ସହସାବନ୍ (ପରାକ୍ରମୀ), ଆମ ପାଇଁ ଧନର ଭାଗ ନିମିତ୍ତେ ଅଭିମୁଖ ହୋଇ ପ୍ରୟାସ କର। ତୋର ବୀର୍ୟକୁ କୌଣସି କ୍ଷୟକାରୀ ଶକ୍ତି ବାନ୍ଧି ନ ଦେଉ; ଗବିଷ୍ଟି (ଗୋ-ସମ୍ପଦର ଅନ୍ୱେଷଣ)ରେ ଉଭୟ ପକ୍ଷରୁ ବିବେକରେ ପରିଚିନ୍ତା କର।
Mantra 24
अष्टौ॒ व्य॑ख्यत् क॒कुभ॑: पृथि॒व्यास्त्री धन्व॒ योज॑ना स॒प्त सिन्धू॑न् । हि॒र॒ण्या॒क्षः स॑वि॒ता दे॒व आगा॒द्दध॒द्रत्ना॑ दा॒शुषे॒ वार्या॑णि
ସେ ପୃଥିବୀର ଆଠ ଦିଗ, ତିନି ବିସ୍ତାର, ମାପିତ ଯୋଜନା-ପରିମାଣର ଅଞ୍ଚଳ ଏବଂ ସାତ ସିନ୍ଧୁକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଛି। ସୁବର୍ଣ୍ଣ-ନେତ୍ର ଦେବ ସବିତା ଆସିଛନ୍ତି—ଦାଶୁଷ (ଦାନଶୀଳ ଉପାସକ/ଯଜମାନ) ପାଇଁ ରତ୍ନ ଓ ବର୍ୟ (ଶ୍ରେଷ୍ଠ) ଦାନବସ୍ତୁ ଧାରଣ କରି।
Mantra 25
हिर॑ण्यपाणिः सवि॒ता विच॑र्षणिरु॒भे द्यावा॑पृथि॒वी अ॒न्तरी॑यते । अपामी॑वां॒ बाध॑ते॒ वेति॒ सूर्य॑म॒भि कृ॒ष्णेन॒ रज॑सा॒ द्यामृ॑णोति
ସୁବର୍ଣ୍ଣ-ହସ୍ତ ସବିତା, ସର୍ବଦର୍ଶୀ, ଦ୍ୟାବା-ପୃଥିବୀ ଉଭୟକୁ ଆବୃତ କରନ୍ତି। ସେ ରୋଗକୁ ଦୂର କରନ୍ତି; ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ଗତି କରନ୍ତି, ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ରଜସ (ଅନ୍ଧକାରମୟ ଧୂଳି/କୁହୁଡ଼ି) ଦ୍ୱାରା ଆକାଶକୁ ଢାକି ଦିଅନ୍ତି।
Mantra 26
हिर॑ण्यहस्तो॒ असु॑रः सुनी॒थः सु॑मृडी॒कः स्ववाँ॑ यात्व॒र्वाङ् । अ॒प॒सेध॑न् र॒क्षसो॑ यातु॒धाना॒नस्था॑द्दे॒वः प्र॑तिदो॒षं गृ॑णा॒नः
ସୁବର୍ଣ୍ଣହସ୍ତ ଅସୁର (ପ୍ରଭୁ), ସୁନୀଥଃ—ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଥପ୍ରଦର୍ଶକ, ସୁମୃଡୀକଃ—ଅତ୍ୟନ୍ତ କୃପାଳୁ, ସ୍ୱବାନ୍—ସ୍ୱାଧୀନ—ସେ ଦେବ ଏଠାକୁ ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁନ୍ତୁ। ରାକ୍ଷସ ଓ ଯାତୁଧାନମାନଙ୍କୁ ଅପସାରଣ କରି, ପ୍ରତିଦୋଷ (ପ୍ରତି ସନ୍ଧ୍ୟାକାଳେ) ସ୍ତୁତିପ୍ରାପ୍ତ ଦେବ ଏଠାରେ ସ୍ଥାନ ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି।
Mantra 27
ये ते॒ पन्था॑: सवितः पू॒र्व्यासो॑ऽरे॒णव॒: सुकृ॑ता अ॒न्तरि॑क्षे । तेभि॑र्नो अ॒द्य प॒थिभि॑: सु॒गेभी॒ रक्षा॑ च नो॒ अधि॑ च ब्रूहि देव
ହେ ସବିତୃ ଦେବ! ତୁମର ଯେ ପୂର୍ବ୍ୟ—ପ୍ରାଚୀନ, ଅରେଣବ—ଧୂଳିରହିତ, ଏବଂ ଅନ୍ତରିକ୍ଷରେ ସୁକୃତ—ସୁସଂସ୍କୃତ ପଥମାନ ଅଛି, ସେହି ସୁଗମ ପଥମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଜି ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; ଏବଂ ଆମ ଉପରେ ଅଧି—ଉପରୁ ମଧ୍ୟ—ଶୁଭବାଣୀ କହ, ହେ ଦେବ।
Mantra 28
उ॒भा पि॑बतमश्विनो॒भा न॒: शर्म॑ यच्छतम् । अ॒वि॒द्रि॒याभि॑रू॒तिभि॑ः ॥
ହେ ଅଶ୍ୱିନୌ, ତୁମେ ଉଭୟ ପାନ କର; ଏବଂ ତୁମେ ଉଭୟ ଆମକୁ ଶରଣ (ରକ୍ଷା) ଦିଅ—ଅବିଦ୍ରିୟ, ଅବିଘ୍ନ ସହାୟତାମାନଙ୍କ ସହିତ।
Mantra 29
अप्न॑स्वतीमश्विना॒ वाच॑म॒स्मे कृ॒तं नो॑ दस्रा॒ वृषणा मनी॒षाम् । अ॒द्यू॒त्येऽव॑से॒ नि ह्व॑ये वां वृ॒धे च॑ नो भवतं॒ वाज॑सातौ ॥
ହେ ଅଶ୍ୱିନୌ, ଆମ ପାଇଁ ସଫଳ ସିଦ୍ଧିରେ ସମୃଦ୍ଧ ଏକ ବାଣୀ (ବାଚ୍) ରଚନା କର; ହେ ଦସ୍ରା, ହେ ବୃଷଣା (ବୀର୍ୟବାନ) ଯୁଗଳ, ଆମ ପାଇଁ ମନୀଷା—ଚିନ୍ତା-ପ୍ରଜ୍ଞା—ରଚନା କର। ଦୀପ୍ତିମୟ ସହାୟତା ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏଠାରେ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛି; ଏବଂ ବାଜସାତୌ—ବଳର ପୁରସ୍କାର ଜୟରେ—ଆମ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ତୁମେ ଉଭୟ ହେଉ।
Mantra 30
द्युभि॑र॒क्तुभि॒ः परि॑ पातम॒स्मानरि॑ष्टेभिरश्विना॒ सौभ॑गेभिः । तन्नो॑ मि॒त्रो वरु॑णो मामहन्ता॒मदि॑ति॒ः सिन्धु॑ः पृथि॒वी उ॒त द्यौः ॥
ହେ ଅଶ୍ୱିନୌ, ଦିନ ଓ ରାତି ସହିତ ଆମକୁ ଚାରିଦିଗରୁ ଘେରି ରକ୍ଷା କର—ଅରିଷ୍ଟ (ଅକ୍ଷତ) ରକ୍ଷା ଓ ସୌଭାଗ୍ୟ ସହିତ। ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ଆମକୁ ମହିମାବନ୍ତ କରୁନ୍ତୁ; ଏବଂ ଅଦିତି, ସିନ୍ଧୁ, ପୃଥିବୀ ଓ ଦ୍ୟୌ (ଆକାଶ) ମଧ୍ୟ।
Mantra 31
आ कृ॒ष्णेन॒ रज॑सा॒ वर्त॑मानो निवे॒शय॑न्न॒मृतं॒ मर्त्यं॑ च । हि॒र॒ण्यये॑न सवि॒ता रथे॒ना दे॒वो या॑ति॒ भुव॑नानि॒ पश्य॑न् ॥
କୃଷ୍ଣ ରଜସ (ଅନ୍ଧକାରମୟ ଅନ୍ତରିକ୍ଷ) ମଧ୍ୟରେ ଗତି କରି, ଅମୃତ ଓ ମର୍ତ୍ୟ—ଉଭୟଙ୍କୁ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ନିବେଶ କରାଇ, ଦେବ ସବିତୃ ହିରଣ୍ୟମୟ ରଥରେ ଭୁବନମାନଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ ଯାଆନ୍ତି।
Mantra 32
आ रा॑त्रि॒ पार्थिव॒ᳪ रज॑ः पि॒तुर॑प्रायि॒ धाम॑भिः । दि॒वः सदा॑ᳪसि बृह॒ती वि ति॑ष्ठस॒ आ त्वे॒षं व॑र्तते॒ तम॑ः ॥
ହେ ରାତ୍ରି, ପାର୍ଥିବ ରଜସ (ପୃଥିବୀର ଅନ୍ତରିକ୍ଷ) ତୋର ଧାମ/ବିଧି ଦ୍ୱାରା ପିତାଙ୍କ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛି। ତୁ ମହତୀ ହୋଇ ଦିବ୍ୟ ସଦନମାନଙ୍କରେ ପ୍ରକଟ ହୋଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ; ଏବେ ତୀବ୍ର ତମସ ଆଗକୁ ଗଡ଼ିଆସୁଛି।
Mantra 33
उष॒स्तच्चि॒त्रमा भ॑रा॒स्मभ्यं॑ वाजिनीवति । येन॑ तो॒कं च॒ तन॑यं च॒ धाम॑हे
ହେ ଉଷା, ବାଜିନୀବତି, ସେଇ ଅଦ୍ଭୁତ ଦାନ ଆମ ପାଖକୁ ଆଣିଦିଅ; ଯାହାଦ୍ୱାରା ଆମେ ତୋକ (ସନ୍ତାନ) ଓ ତନୟ (ପୁତ୍ର-ପୌତ୍ରାଦି ପରମ୍ପରା) ଉଭୟକୁ ସ୍ଥାପିତ କରିପାରିବୁ।
Mantra 34
प्रा॒तर॒ग्निं प्रा॒तरिन्द्र॑ᳪ हवामहे प्रा॒तर्मि॒त्रावरु॑णा प्रा॒तर॒श्विना॑ । प्रा॒तर्भगं॑ पू॒षणं॒ ब्रह्म॑ण॒स्पतिं॑ प्रा॒तः सोम॑मु॒त रु॒द्रᳪ हु॑वेम
ପ୍ରାତଃକାଳେ ଆମେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, ପ୍ରାତଃ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁ; ପ୍ରାତଃ ମିତ୍ର-ବରୁଣଙ୍କୁ, ପ୍ରାତଃ ଅଶ୍ୱିନୌଙ୍କୁ। ପ୍ରାତଃ ଭଗଙ୍କୁ, ପୂଷନ୍ଙ୍କୁ ଓ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତିଙ୍କୁ; ପ୍ରାତଃ ସୋମଙ୍କୁ ଏବଂ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଆମେ ଆହ୍ୱାନ କରୁ।
Mantra 35
प्रा॒त॒र्जितं॒ भग॑मु॒ग्रᳪ हु॑वेम व॒यं पु॒त्रमदि॑ते॒र्यो वि॑ध॒र्ता । आ॒ध्रश्चि॒द्यं मन्य॑मानस्तु॒रश्चि॒द्राजा॑ चि॒द्यं भगं॑ भ॒क्षीत्याह॑
ପ୍ରାତଃକାଳେ ଆମେ ବିଜୟୀ, ଉଗ୍ର ଭଗଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ—ଅଦିତିଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଧାରକ। ତାଙ୍କୁ ଦରିଦ୍ର ମନୁଷ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନିଜର ବୋଲି ଭାବି ଭୋଗ କରେ; ବଳବାନ ମଧ୍ୟ—ହଁ, ରାଜା ମଧ୍ୟ—ସେଇ ଭଗଙ୍କୁ ଉପଭୋଗ କରେ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
Mantra 36
भग॒ प्रणे॑त॒र्भग॒ सत्य॑राधो॒ भगे॒मां धिय॒मुद॑वा॒ दद॑न्नः । भग॒ प्र नो॑ जनय॒ गोभि॒रश्वै॒र्भग॒ प्र नृभि॑र्नृ॒वन्त॑: स्याम
ହେ ଭଗ, ନେତା; ହେ ଭଗ, ସତ୍ୟ ଦାନଶୀଳ—ଆମକୁ ଦାନ ଦେଇ ଏହି ଆମ ଧି (ପ୍ରାର୍ଥନା)କୁ ଉନ୍ନତ କର। ହେ ଭଗ, ଗୋ-ଅଶ୍ୱ ସହିତ ଆମ ପାଇଁ ବୃଦ୍ଧି ଜନ୍ମାଇଦେ; ହେ ଭଗ, ଆମେ ନରସମ୍ପଦରେ ସମୃଦ୍ଧ, ଅନୁଚର-ସହିତ ହେବାକୁ ପାରୁ।
Mantra 37
उ॒तेदानीं॒ भग॑वन्तः स्यामो॒त प्र॑पि॒त्व उ॒त मध्ये॒ अह्ना॑म् । उ॒तोदि॑ता मघव॒न्त्सूर्य॑स्य व॒यं दे॒वाना॑ᳪ सुम॒तौ स्या॑म
ଏବଂ ଏବେ ମଧ୍ୟ ଆମେ ଭାଗ୍ୟବାନ ହେବାକୁ ପାରୁ; ଦିନମାନଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଭାଗରେ ମଧ୍ୟ, ମଧ୍ୟଭାଗରେ ମଧ୍ୟ। ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ସମୟରେ, ହେ ମଘବନ—ଆମେ ଦେବମାନଙ୍କ ସୁମତିରେ ନିବାସ କରୁ।
Mantra 38
भग॑ ए॒व भग॑वाँ२ अस्तु देवा॒स्तेन॑ व॒यं भग॑वन्तः स्याम । तं त्वा॑ भग॒ सर्व॒ इज्जो॑हवीति॒ स नो॑ भग पुर ए॒ता भ॑वे॒ह
ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭଗ ନିଶ୍ଚୟ ଭଗବାନ୍ (ଧନ୍ୟ) ହେଉନ୍ତୁ; ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ମଧ୍ୟ ଭଗବନ୍ତ (ଆଶୀର୍ବାଦ-ସମ୍ପନ୍ନ) ହେବା। ହେ ଭଗ, ସମସ୍ତେ ତୁମକୁ ହିଁ ଆହ୍ୱାନ କରନ୍ତି; ହେ ଭଗ, ଏଠାରେ ମଧ୍ୟ ଆମ ପାଇଁ ଅଗ୍ରଗାମୀ ନେତା ହେଉ।
Mantra 39
सम॑ध्व॒रायो॒षसो॑ नमन्त दधि॒क्रावे॑व॒ शुच॑ये प॒दाय॑ । अ॒र्वा॒ची॒नं व॑सु॒विदं॒ भगं॑ नो॒ रथ॑मि॒वाश्वा॑ वा॒जिन॒ आ व॑हन्तु
ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଉଷାମାନେ ଏକାସାଥି ନମନ କରନ୍ତି, ଯେପରି ଦଧିକ୍ରାବନ ଶୁଚି ପଦକୁ ନମେ। ଧନ-ବିଦ୍ ଭଗ ଆମ ପାଖକୁ ଅର୍ବାଚୀନ ହୋଇ ଆସୁନ୍ତୁ; ଏବଂ ବାଜିନ ଅଶ୍ୱମାନେ ଯେପରି ରଥକୁ ଆଣନ୍ତି, ସେପରି ତାଙ୍କୁ ରଥ ସମେତ ନିକଟକୁ ଆଣନ୍ତୁ।
Mantra 40
अश्वा॑वती॒र्गोम॑तीर्न उ॒षासो॑ वी॒रव॑ती॒: सद॑मुच्छन्तु भ॒द्राः । घृ॒तं दुहा॑ना वि॒श्वत॒: प्रपी॑ता यू॒यं पा॑त स्व॒स्तिभि॒: सदा॑ नः
ଅଶ୍ୱସମୃଦ୍ଧ, ଗୋସମୃଦ୍ଧ ଓ ବୀରସମୃଦ୍ଧ ଶୁଭ ଉଷାମାନେ ସଦା ଆମ ଉପରେ ଉଦୟ ହେଉନ୍ତୁ। ଘୃତ ଦୋହୁଥିବା, ସର୍ବଦିଗରୁ ପାନ କରାଯାଉଥିବା, ଆପଣମାନେ ସଦା ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ସ୍ୱସ୍ତିଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
Mantra 41
पूष॒न् तव॑ व्र॒ते व॒यं न रि॑ष्येम॒ कदा॑ च॒न । स्तो॒तार॑स्त इ॒ह स्म॑सि
ହେ ପୂଷନ, ତୁମ ଵ୍ରତରେ ଆମେ କେବେ ବି କୌଣସି ସମୟରେ ହାନି ନ ପାଉ; କାରଣ ଆମେ ଏଠାରେ ତୁମ ସ୍ତୋତାମାନେ।
Mantra 42
प॒थस्प॑थ॒: परि॑पतिं वच॒स्या कामे॑न कृ॒तो अ॒भ्या॒नड॒र्कम् । स नो॑ रासच्छु॒रुध॑श्च॒न्द्राग्रा॒ धियं॑ – धियᳪ सीषधाति॒ प्र पू॒षा
ସମସ୍ତ ପଥର ରକ୍ଷକ, ବାଣୀଦ୍ୱାରା ଆହ୍ୱାନଯୋଗ୍ୟ, କାମନାରେ ଗଢ଼ା, ସ୍ତୁତି ସହ ଅଗ୍ରସର—ସେ ଆମକୁ ଦୀପ୍ତିମାନ ଅଗ୍ରଦାନ ସହ ବୃଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତୁ। ପୂଷନ୍ ଆମର ଧୀ—ଧୀକୁ—ଆଗକୁ ପ୍ରେରଣା କରନ୍ତି।
Mantra 43
त्रीणि॑ प॒दा वि च॑क्रमे॒ विष्णु॑र्गो॒पा अदा॑भ्यः । अतो॒ धर्मा॑णि धा॒रय॑न्
ଅଦାଭ୍ୟ ଗୋପା ବିଷ୍ଣୁ ତିନି ପଦ ବିସ୍ତାର କରି ମାପିଲେ; ସେହି କର୍ମରୁ ସେ ଧର୍ମମାନଙ୍କୁ ଧାରଣ କରି (ଲୋକ ଓ ଯଜ୍ଞକୁ ଧାରଣ କରି) ରହନ୍ତି।
Mantra 44
तद्विप्रा॑सो विप॒न्यवो॑ जागृ॒वाᳪस॒: समि॑न्धते । विष्णो॒र्यत्प॑र॒मं प॒दम्
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସେହି ପରମ ପଦକୁ ବିପ୍ରମାନେ—ସ୍ତୁତିପ୍ରିୟ, ଜାଗୃତ—ଯଜ୍ଞବିଧି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରି (ପ୍ରକାଶିତ କରି) ପ୍ରକଟ କରନ୍ତି।
Mantra 45
घृ॒तव॑ती॒ भुव॑नानामभि॒श्रियो॒र्वी पृ॒थ्वी म॑धु॒दुघे॑ सु॒पेश॑सा । द्यावा॑पृथि॒वी वरु॑णस्य॒ धर्म॑णा॒ विष्क॑भिते अ॒जरे॒ भूरि॑रेतसा
ଘୃତରେ ସମୃଦ୍ଧ, ଭୁବନମାନଙ୍କର ଦୁଇ ଶୁଭ ଶ୍ରୀ—ବିଶାଳ ପୃଥିବୀ, ମଧୁ ଦୋହୁଥିବା, ସୁରୂପା; ଦ୍ୟାବା-ପୃଥିବୀ ବରୁଣଙ୍କ ଧର୍ମଦ୍ୱାରା ଅଲଗା କରି ଭିତ୍ତି ଦିଆଯାଇଛି—ଅଜର, ବହୁ ରେତସ୍ (ପ୍ରଜନନଶକ୍ତି) ଧାରିଣୀ।
Mantra 46
ये न॑: स॒पत्ना॒ अप॒ ते भ॑वन्त्विन्द्रा॒ग्निभ्या॒मव॑ बाधामहे॒ तान् । वस॑वो रु॒द्रा आ॑दि॒त्या उ॑परि॒स्पृशं॑ मो॒ग्रं चेत्ता॑रमधिरा॒जम॑क्रन्
ଯେମାନେ ଆମର ସପତ୍ନ (ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧୀ) ସେମାନେ ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ରହୁନ୍ତୁ; ଇନ୍ଦ୍ର-ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ଆମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦମନ କରି ତଳେ ପକାଉଛୁ। ବସୁ, ରୁଦ୍ର ଓ ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଏକ ଉଗ୍ର, ଉପରିସ୍ପୃଶ (ଅତିବ୍ୟାପକ) ଚେତ୍ତାର, ଅଧିରାଜ (ଅତିରାଜା) ତିଆରି କରିଛନ୍ତି—(ତଥାପି) ସେ ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ହଟାଯାଉ।
Mantra 47
आ ना॑सत्या त्रि॒भिरे॑काद॒शैरि॒ह दे॒वेभि॑र्यातं मधु॒पेय॑मश्विना । प्रायु॒स्तारि॑ष्टं॒ नी रपा॑ᳪसि मृक्षत॒ᳪ सेध॑तं॒ द्वेषो॒ भव॑तᳪ सचा॒भुवा॑
ହେ ନାସତ୍ୟମାନେ, ତ୍ରି-ଏକାଦଶ ଦେବମାନଙ୍କ ସହ ଏଠାକୁ ଆସ; ହେ ଅଶ୍ୱିନୌ, ମଧୁମୟ ପେୟ ପାନ କରିବାକୁ ଆସ। ଆମକୁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ଓ ଅକ୍ଷତ ତାରିଷ୍ଟ (ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ କ୍ଷେମ) ଦିଅ; ଦାଗ-ମଳିନତା ପୋଛିଦିଅ, ଦ୍ୱେଷକୁ ଦୂର କର, ଏବଂ ଆମ ସହ ସଦା ସହଭୂ (ସହଚର) ହୋଇ ରୁହ।
Mantra 48
ए॒ष व॒ स्तोमो॑ मरुत इ॒यं गीर्मा॑न्दा॒र्यस्य॑ मा॒न्यस्य॑ का॒रोः । एषा या॑सीष्ट त॒न्वे॒ व॒यां वि॒द्यामे॒षं वृ॒जनं॑ जी॒रदा॑नुम्
ହେ ମରୁତମାନେ, ଏହା ତୁମମାନଙ୍କର ସ୍ତୋମ; ଏହା ମାନ୍ୟ କବି—ପ୍ରେରିତ ଗାୟକଙ୍କ ଗୀର। ଏହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଆମ ନିଜ ତନୁ ପାଖକୁ ସମୀପ ହେଉ; ତୁମ ସହାୟତାରେ ଆମେ ଏହି ସଙ୍କୀର୍ଣ୍ଣ ସଙ୍କଟପଥକୁ ଚିହ୍ନି ତାହାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଜରା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଟିକିଥିବା ଦାନ-ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କରୁ।
Mantra 49
स॒हस्तो॑माः स॒हच्छ॑न्दस आ॒वृत॑: स॒हप्र॑मा॒ ऋष॑यः स॒प्त दै॑व्याः । पूर्वे॑षां॒ पन्था॑मनु॒दृश्य॒ धीरा॑ अ॒न्वाले॑भिरे र॒थ्यो न र॒श्मीन्
ସ୍ତୋତ୍ର ସହ ସଂଯୁକ୍ତ, ଛନ୍ଦ ସହ ସଂଯୁକ୍ତ, ଆବୃତ ଏବଂ ଯଥୋଚିତ ପ୍ରମାଣରେ ସୁସଜ୍ଜ—ସେ ସାତ ଦୈବୀ ଋଷି, ଧୀରମନା, ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ପଥକୁ ଦେଖି, କ୍ରମେ ତାହାକୁ ଧରିଲେ; ଯେପରି ରଥସାରଥି ଲଗାମ ଧରେ, ସେପରି ରଶ୍ମିଗୁଡ଼ିକୁ ଧରିଲେ।
Mantra 50
आ॒यु॒ष्यं॒ वर्च॒स्य॒ᳪ रा॒यस्पोष॒मौद्भि॑दम् । इ॒दᳪ हिर॑ण्यं॒ वर्च॑स्व॒ज्जैत्रा॒यावि॑शतादु॒ माम्
ଆୟୁଷ୍ୟଦାୟକ, ତେଜଦାୟକ, ଧନ-ପୋଷ ବଢ଼ାଇବାଳା ଏବଂ ଶକ୍ତିରେ ଉଦ୍ଭିଦ—ପବିତ୍ର ତେଜସ୍ବୀ ଏହି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମୋ ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କରୁ; ବିଜୟାର୍ଥେ ମୋ ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କରୁ।
Mantra 51
न तद्रक्षा॑ᳪसि॒ न पि॑शा॒चास्त॑रन्ति दे॒वाना॒मोज॑: प्रथम॒जᳪ ह्ये॒तत् । यो बि॒भर्ति॑ दाक्षाय॒णᳪ हिर॑ण्य॒ᳪ स दे॒वेषु॑ कृणुते दी॒र्घमायु॒: स म॑नु॒ष्ये॒षु कृणुते दी॒र्घमायु॑:
ନ ରାକ୍ଷସମାନେ, ନ ପିଶାଚମାନେ—ଦେବମାନଙ୍କ ଏହି ଓଜସ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରନ୍ତି; କାରଣ ଏହା ଦେବମାନଙ୍କ ପ୍ରଥମଜାତ ଶକ୍ତି। ଯେ ଦାକ୍ଷାୟଣ ହିରଣ୍ୟକୁ ଧାରଣ କରେ, ସେ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିଜ ପାଇଁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ସ୍ଥାପନ କରେ; ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ପାଇଁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ସ୍ଥାପନ କରେ।
Mantra 52
यदाब॑ध्नन् दाक्षाय॒णा हिर॑ण्यᳪ श॒तानी॑काय सुमन॒स्यमा॑नाः । तन्म॒ आ ब॑ध्नामि श॒तशा॑रदा॒यायु॑ष्माञ्ज॒रद॑ष्टि॒र्यथास॑म्
ଯେପରି ସୁମନସ୍କ ଦାକ୍ଷାୟଣମାନେ ଶତାନୀକଙ୍କ ପାଇଁ ହିରଣ୍ୟ ବାନ୍ଧିଥିଲେ, ସେହିଟିକୁ ମୁଁ ମୋ ଉପରେ ଶତ ଶରଦ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାନ୍ଧୁଛି—ଯେଣୁ ମୁଁ ଆୟୁଷ୍ମାନ ହେଉଁ ଏବଂ ଯେପରି ମୁଁ ଅଛି ସେପରି ଜରାବସ୍ଥାକୁ ଦେଖିପାରିବି।
Mantra 53
उ॒त नोऽहि॑र्बु॒ध्न्य॒: शृणोत्व॒ज एक॑पात्पृथि॒वी स॑मु॒द्रः । विश्वे॑ दे॒वा ऋ॑ता॒वृधो॑ हुवा॒ना स्तु॒ता मन्त्रा॑: कविश॒स्ता अ॑वन्तु
ଅହିର୍ବୁଧ୍ନ୍ୟ ଆମକୁ ଶୁଣୁନ୍ତୁ; ଅଜ ଏକପାଦ, ପୃଥିବୀ ଓ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟ (ଶୁଣୁନ୍ତୁ)। ଋତକୁ ବଢ଼ାଇଥିବା ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଆହ୍ୱାନିତ ହୋଇ, ଋଷିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ଓ ସ୍ତୁତ ମନ୍ତ୍ରମାନଙ୍କ ସହ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ ଓ କଲ୍ୟାଣ ବଢ଼ାନ୍ତୁ।
Mantra 54
इ॒मा गिर॑ आदि॒त्येभ्यो॑ घृ॒तस्नू॑: स॒नाद्राज॑भ्यो जु॒ह्वा॒ जुहोमि । शृ॒णोतु॑ मि॒त्रो अ॑र्य॒मा भगो॑ नस्तुविजा॒तो वरु॑णो॒ दक्षो॒ अᳪश॑:
ଘୃତ ଝରୁଥିବା ଏହି ଉଚ୍ଚାରଣଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁ ଜୁହୂ ଦ୍ୱାରା, ସନାତନକାଳରୁ ରାଜାସଦୃଶ ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ହବିରୂପେ ଅର୍ପଣ କରୁଛି। ମିତ୍ର ଶୁଣୁନ୍ତୁ, ଅର୍ୟମା ମଧ୍ୟ, ଏବଂ ଆମ ପାଇଁ ଭଗ; (ଶୁଣୁନ୍ତୁ) ମହାଜାତ ଵରୁଣ, ତଥା ଦକ୍ଷ ଓ ଅଂଶ।
Mantra 55
स॒प्त ऋष॑य॒: प्रति॑हिता॒: शरी॑रे स॒प्त र॑क्षन्ति॒ सद॒मप्र॑मादम् । स॒प्ताप॒: स्वप॑तो लो॒कमी॑यु॒स्तत्र॑ जागृतो॒ अस्व॑प्नजौ सत्र॒सदौ॑ च दे॒वौ
ସାତ ଋଷି ଶରୀରରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ; ସାତ (ରକ୍ଷକ) ସଦା ଅପ୍ରମାଦରେ ତାହାକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ସାତ ଆପଃ ନିଦ୍ରାର ଲୋକକୁ ଗଲେ; ସେଠାରେ ସତ୍ରରେ ଅଧିବାସ କରୁଥିବା ଦୁଇ ଦେବ—ଅସ୍ୱପ୍ନଜୌ, ନିଦ୍ରାବିହୀନ—ଜାଗ୍ରତ ରହି ପହରା ଦିଅନ୍ତି।
Mantra 56
उत्ति॑ष्ठ ब्रह्मणस्पते देव॒यन्त॑स्त्वेमहे । उप॒ प्र य॑न्तु म॒रुत॑: सु॒दान॑व॒ इन्द्र॑ प्रा॒शूर्भ॑वा॒ सचा॑
ହେ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତେ (ପ୍ରାର୍ଥନାର ପ୍ରଭୁ), ଉଠ; ଆମେ ଦେବୟନ୍ତ—ଦେବଙ୍କୁ ଆକାଙ୍କ୍ଷା କରୁଥିବା—ତୁମକୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛୁ। ସୁଦାନବ ମରୁତଗଣ ଆଗକୁ ଆସୁନ୍ତୁ; ଏବଂ ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେମାନଙ୍କ ସହ ସଚା ରହି ଶୀଘ୍ର (ପ୍ରାଶୂ) ହେଉ।
Mantra 57
प्र नू॒नं ब्रह्म॑ण॒स्पति॒र्मन्त्रं॑ वदत्यु॒क्थ्य॒म् । यस्मि॒न्निन्द्रो॒ वरु॑णो मि॒त्रो अ॑र्य॒मा दे॒वा ओका॑ᳪसि चक्रि॒रे
ଏବେ ନିଶ୍ଚୟ ଭାବେ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି ଉକ୍ଥ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି; ଯେଉଁଥିରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବରୁଣ, ମିତ୍ର ଓ ଅର୍ୟମା—ଏହି ଦେବମାନେ—ନିଜ ନିବାସସ୍ଥାନ ସ୍ଥାପନ କରିଛନ୍ତି।
Mantra 58
ब्रह्म॑णस्पते॒ त्वम॒स्य य॒न्ता सू॒क्तस्य॑ बोधि॒ तन॑यं च जिन्व । विश्वं॒ तद्भ॒द्रं यदव॑न्ति दे॒वा बृ॒हद्व॑देम वि॒दथे॑ सु॒वीरा॑: ।।
ହେ ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି (ବାଣୀର ଅଧିପତି), ତୁମେ ଏହି (ଯଜ୍ଞ)ର ଯନ୍ତା (ମାର୍ଗଦର୍ଶକ); ସୁକ୍ତକୁ ବୋଧ କର—ସୁବଚନ ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ଧ୍ୟାନ ଦିଅ—ଏବଂ ସନ୍ତାନକୁ ପ୍ରେରଣା ଦିଅ। ଦେବମାନେ ଯାହାକୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରନ୍ତି, ସେ ସବୁ ଭଦ୍ର; ସୁବୀର (ଉତ୍ତମ ବୀରମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁକ୍ତ) ହୋଇ ଆମେ ବିଦଥ (ଯଜନ-ସଭା)ରେ ମହତ୍ ବଚନ କହିବା। ଯିଏ ଏହି ସମସ୍ତର ବିଶ୍ୱକର୍ମା, ଯିଏ ଆମର ପିତା—ହେ ଅନ୍ନପତି, ଆମକୁ ଅନ୍ନ ଦିଅ।
Frequently Asked Questions
Because the chapter treats correct inner intention as the condition for outer ritual success: Manas is praised as the far-ranging power that steadies understanding and directs the yajña so offerings bear fruit.
Bhaga secures the rightful share—good fortune, lawful enjoyment, and auspicious precedence—while Pūṣan protects the sacrificer and guides the path of the rite under his vrata so the work proceeds unharmed.
Uṣas aligns the sacrifice with the renewing rhythm of morning time and sustained auspiciousness, while Dyāvā–Pṛthivī grounds the rite in cosmic support and the ordinance of ṛta/dharma that makes ordered life and sacrifice possible.