Sukta 25

Mantra 1

या त ऊतिरवमा या परमा या मध्यमेन्द्र शुष्मिन्नस्ति । ताभिरू षु वृत्रहत्येऽवीर्न एभिश्च वाजैर्महान्न उग्र ॥

ହେ ଶୁଷ୍ମୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଯେ ‘ଊତି’ ନିମ୍ନରେ ହେଉ, ଉଚ୍ଚରେ ହେଉ, କିମ୍ବା ମଧ୍ୟରେ ହେଉ—ଯାହା କିଛି ଅଛି—ସେସବୁ ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ବୃତ୍ରହତ୍ୟାରେ ପାର କରାଅ; ଏହି ବାଜମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ମହାନ କର, ହେ ଉଗ୍ର।

Mantra 2

आभिः स्पृधो मिथतीररिषण्यन्नमित्रस्य व्यथया मन्युमिन्द्र । आभिर्विश्वा अभियुजो विषूचीरार्याय विशोऽव तारीर्दासीः ॥

ଏହି ଶକ୍ତିମାନେ ଦ୍ୱାରା, ଅଜେୟ ଇନ୍ଦ୍ର, ପରସ୍ପର ଧକ୍କା ଖାଉଥିବା ବିରୋଧ-ସ୍ପର୍ଧାକୁ ଦୂରେ ହଂକା; ଶତ୍ରୁର କ୍ରୋଧକୁ ବ୍ୟଥିତ କରି ଭଙ୍ଗ କର। ଏହି ଶକ୍ତିମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆସୁଥିବା ବିରୋଧୀ ଆକ୍ରମଣକୁ ଜୟ କର; ଆର୍ୟ-ଚେତନା ପାଇଁ ଦାସ-ବଳକୁ ତଳକୁ ଦବାଇ ଦେ।

Mantra 3

इन्द्र जामय उत येऽजामयोऽर्वाचीनासो वनुषो युयुज्रे । त्वमेषां विथुरा शवांसि जहि वृष्ण्यानि कृणुही पराचः ॥

ଇନ୍ଦ୍ର, ସେମାନେ ସଗା ହେଉନ୍ତୁ କି ଅସଗା—ଯେମାନେ ଆମ ବିରୋଧରେ ଯୋଗ ହୋଇ ନିକଟରୁ ଚାପ ଦେଉଛନ୍ତି—ତୁମେ ସେମାନଙ୍କର ବିଘ୍ନକାରୀ ଶକ୍ତିକୁ ନିହତ କର; ସେମାନଙ୍କର ଉଗ୍ର ବୀର୍ୟବଳକୁ ପଛକୁ ଫେରାଇ ଦେ।

Mantra 4

शूरो वा शूरं वनते शरीरैस्तनूरुचा तरुषि यत्कृण्वैते । तोके वा गोषु तनये यदप्सु वि क्रन्दसी उर्वरासु ब्रवैते ॥

ବୀର ନିଶ୍ଚୟ ବୀରକୁ ଦେହଧାରୀ ଶକ୍ତିମାନେ ଦ୍ୱାରା ଜୟ କରେ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ନିଜ ତନୂରୁଚା (ସ୍ୱଦେହ-ଜ୍ୟୋତି) ଦ୍ୱାରା ଜୟକାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ କର। ଶିଶୁରେ ହେଉ କି ଗୋମାନେରେ, ସନ୍ତତିରେ ହେଉ କି ଜଳରେ—ତୁମ ନାଦ ଫୁଟିଉଠେ; ବିଶାଳ କ୍ଷେତ୍ରମାନେରେ ତୁମେ ନିଜ ଘୋଷଣା କର।

Mantra 5

नहि त्वा शूरो न तुरो न धृष्णुर्न त्वा योधो मन्यमानो युयोध । इन्द्र नकिष्ट्वा प्रत्यस्त्येषां विश्वा जातान्यभ्यसि तानि ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମକୁ କୌଣସି ଶୂର—ନ ତୁର (ଅତି-ବେଗୀ), ନ ଧୃଷ୍ଣୁ (ଧୃଷ୍ଟ ଯୋଦ୍ଧା)—କେବେ ହରାଇ ପାରିଲା ନାହିଁ; ଯେ ନିଜକୁ ଯୋଦ୍ଧା ଭାବେ, ସେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଜିତି ପାରିଲା ନାହିଁ। ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କମଧ୍ୟରୁ କେହି ତୁମ ପ୍ରତିବିରୋଧରେ ଦଢ଼ି ହୋଇ ରହିପାରେ ନାହିଁ; ଯାହା କିଛି ଜନ୍ମିଛି, ସେ ସବୁଠାରୁ ତୁମେ ଉଚ୍ଚ, ସବୁକୁ ତୁମେ ଅତିକ୍ରମ କର।

Mantra 6

स पत्यत उभयोर्नृम्णमयोर्यदी वेधसः समिथे हवन्ते । वृत्रे वा महो नृवति क्षये वा व्यचस्वन्ता यदि वितन्तसैते ॥

ସମିଥେ (ଯୁଦ୍ଧ)ରେ ବେଧସ୍ (ଜ୍ଞାନୀ ଆହ୍ୱାନକର୍ତ୍ତା) ତୁମକୁ ଡାକିଲେ, ତୁମେ ଉଭୟ ପକ୍ଷର ନୃମ୍ଣ (ମାନବୀୟ ପରାକ୍ରମ)ର ଅଧିପତି ହୁଅ। ବୃତ୍ର ବିରୋଧରେ ହେଉ କି ନୃବତ୍ କ୍ଷୟ (ପୁରୁଷମାନେ ଭରିଥିବା ଗୃହ/ନିବାସ)ରେ ମହା ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ—ଯେତେବେଳେ ବ୍ୟଚସ୍ୱନ୍ତ (ବିସ୍ତାରଶୀଳ) ଜନ ନିଜକୁ ପ୍ରସାର କରନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ହିଁ ପ୍ରବଳ ହୁଅ।

Mantra 7

अध स्मा ते चर्षणयो यदेजानिन्द्र त्रातोत भवा वरूता । अस्माकासो ये नृतमासो अर्य इन्द्र सूरयो दधिरे पुरो नः ॥

ତେବେ ସତ୍ୟକୁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେତେବେଳେ ତୁମ ଚର୍ଷଣୟଃ (ଜନ/ପ୍ରଜା) ଗତିରେ ଥାଆନ୍ତି—ତୁମେ ଆମର ତ୍ରାତା (ଉଦ୍ଧାରକ) ଓ ବରୂତା (ଆବରଣରକ୍ଷକ) ହୁଅ। କାରଣ ଆମର ଯେ ନୃତମ (ଅତି-ପୁରୁଷାର୍ଥୀ), ଆର୍ୟ—ହେ ଇନ୍ଦ୍ର—ସେ ସୂରୟଃ (ଋଷି-ବୀର)ମାନେ ତୁମକୁ ଆମ ସମ୍ମୁଖରେ ପୁରଃ (ଅଗ୍ରସ୍ଥାନରେ) ସ୍ଥାପିତ କରିଛନ୍ତି, ଆମ ଦୁର୍ଗ ପରି।

Mantra 8

अनु ते दायि मह इन्द्रियाय सत्रा ते विश्वमनु वृत्रहत्ये । अनु क्षत्रमनु सहो यजत्रेन्द्र देवेभिरनु ते नृषह्ये ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର! ତୁମ ଦାନର ପଛେ ପଛେ ମହାନ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ-ଶକ୍ତି ଗତି କରେ; ତୁମ ଅବିରତ କ୍ରିୟାରେ, ବୃତ୍ରହତ୍ୟାରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ତୁମକୁ ଅନୁସରଣ କରେ। ତୁମ ପରେ ସତ୍ୟ କ୍ଷତ୍ରତ୍ୱ ଆସେ, ତୁମ ପରେ ସହୋ-ବଳ—ହେ ଯଜ୍ଞାର୍ହ ଇନ୍ଦ୍ର; ଦେବମାନଙ୍କ ସହିତ ସେମାନେ ତୁମ ନୃଷହ୍ୟ, ନରଜୟୀ ଅଧିପତ୍ୟରେ ତୁମକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।

Mantra 9

एवा नः स्पृधः समजा समत्स्विन्द्र रारन्धि मिथतीरदेवीः । विद्याम वस्तोरवसा गृणन्तो भरद्वाजा उत त इन्द्र नूनम् ॥

ଏଭଳି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର! ସମରମାନଙ୍କରେ ଆମ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କରି ଦମନ କର—ସେଇ ମିଥ୍ୟା, ଅଦେବୀ ବଳମାନଙ୍କୁ, ଯେମାନେ ଭ୍ରମ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି। ଆମେ ଭାରଦ୍ୱାଜମାନେ, ସ୍ତୁତି ଗାଇ, ତୁମ ଆଶ୍ରୟ-ରକ୍ଷାରେ ଉଷସର ବିଶାଳତାକୁ ଜାଣିବାକୁ ପାଉ—ହଁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମଧ୍ୟ।