Sukta 142

Mantra 1

समिद्धो अग्न आ वह देवाँ अद्य यतस्रुचे । तन्तुं तनुष्व पूर्व्यं सुतसोमाय दाशुषे ॥

ସମିଦ୍ଧ ହେ ଅଗ୍ନି, ଆଜି ଦେବମାନଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ; ହେ ଯତସ୍ରୁଚେ—ଯାହାଙ୍କ ସ୍ରୁଚି ଯଥାଗତିରେ ସ୍ଥିତ। ସୁତସୋମ ପାଇଁ, ଦାଶୁଷେ—ଅର୍ପଣକାରୀ ଦାତା ପାଇଁ—ପୂର୍ବ୍ୟ (ପ୍ରାଚୀନ) ତନ୍ତୁକୁ ତାଣି, ଯଜ୍ଞକର୍ମର ସୂତ୍ରକୁ ବିସ୍ତାର କର।

Mantra 2

घृतवन्तमुप मासि मधुमन्तं तनूनपात् । यज्ञं विप्रस्य मावतः शशमानस्य दाशुषः ॥

ହେ ତନୂନପାତ, ଘୃତବନ୍ତ—ଘୃତରେ ସମୃଦ୍ଧ—ଏବଂ ମଧୁମନ୍ତ—ମଧୁର ରସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ—ଏହି ଅର୍ପଣ ପାଖକୁ ଆସ। ବିପ୍ରଙ୍କ, ମାବତ—ବଳବାନ/ସମୃଦ୍ଧ—ଯଜ୍ଞକୁ, ଶଶମାନ ଦାଶୁଷଃ—ସଂଯମରେ ଶାନ୍ତ ହେଉଥିବା ଅର୍ପଣକାରୀର—ସ୍ଥିର କରି ଉନ୍ନତ କର।

Mantra 3

शुचिः पावको अद्भुतो मध्वा यज्ञं मिमिक्षति । नराशंसस्त्रिरा दिवो देवो देवेषु यज्ञियः ॥

ଶୁଚି, ପାବକ, ଅଦ୍ଭୁତ କର୍ମବାନ, ମଧ୍ୱା—ମଧୁର ରସରେ—ଯଜ୍ଞକୁ ମିଶାଏ। ନରାଶଂସ, ଦେବ, ତ୍ରିରା ଦିବୋ—ତ୍ରିବିଧ ଭାବେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଆସୁଥିବା—ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯଜ୍ଞିୟ ହୋଇ, ଅର୍ପଣକୁ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ କରେ।

Mantra 4

ईळितो अग्न आ वहेन्द्रं चित्रमिह प्रियम् । इयं हि त्वा मतिर्ममाच्छा सुजिह्व वच्यते ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ସ୍ତୁତ ଓ ପ୍ରବୁଦ୍ଧ, ଏଠାକୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ—ଚିତ୍ର, ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ପ୍ରିୟ ଶକ୍ତିକୁ—ଆଣି ନେଇଆ। କାରଣ, ହେ ସୁଜିହ୍ୱ (ସୁନ୍ଦର ଜିହ୍ୱାବାନ), ମୋର ଏହି ମତି ତୁମକୁ ହିଁ ଆହ୍ୱାନ କରେ, ଯେପରି ବାଣୀ ଯଥାର୍ଥ ଭାବେ ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଉ ଓ ଜୟ-ସଙ୍କଳ୍ପ ଏଠାରେ ପ୍ରକଟ ହେଉ।

Mantra 5

स्तृणानासो यतस्रुचो बर्हिर्यज्ञे स्वध्वरे । वृञ्जे देवव्यचस्तममिन्द्राय शर्म सप्रथः ॥

ଯଜ୍ଞର ସୁସଂୟତ ଅଧ୍ୱରରେ, ସ୍ରୁଚମାନଙ୍କୁ ଯଥାବିଧି ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଧରି ଓ ବର୍ହି (ପବିତ୍ର ଆସନ) ପସାରି, ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଦେବବାଚସର ସର୍ବାଧିକ ବିସ୍ତୃତ ରୂପକୁ ସଜାଉଛୁ—ବିଶାଳ ଶର୍ମ (ଶାନ୍ତି-ରକ୍ଷା), ଯାହାରେ ସତ୍ତା ବିସ୍ତାର ପାଉ।

Mantra 6

वि श्रयन्तामृतावृधः प्रयै देवेभ्यो महीः । पावकासः पुरुस्पृहो द्वारो देवीरसश्चतः ॥

ଋତଦ୍ୱାରା ବୃଦ୍ଧିପ୍ରାପ୍ତ, ପାବକ ଓ ବହୁସ୍ପୃହାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମହା ଦେବୀ ଦ୍ୱାରମାନେ ବିଶାଳ ଭାବେ ଖୋଲନ୍ତୁ; ଦେବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମହୀ ପ୍ରୟା—ମହାପଥ—ସୃଷ୍ଟି ହେଉ। ସେମାନେ ପଛକୁ ଲଗି ନ ରୁହନ୍ତୁ; ଅବତରଣଶୀଳ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପଥକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ।

Mantra 7

आ भन्दमाने उपाके नक्तोषासा सुपेशसा । यह्वी ऋतस्य मातरा सीदतां बर्हिरा सुमत् ॥

ସଙ୍ଗମ-ସ୍ଥାନରେ, ସମୀପରେ, ସୁନ୍ଦର ରୂପବତୀ ନକ୍ତ (ରାତ୍ରି) ଓ ଉଷା ଏକାସଙ୍ଗେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଆସୁନ୍ତୁ। ଋତର ଦୁଇ ମହାମାତା, ସୁମତି ଓ ଶୁଭଭାବ ସହ, ପବିତ୍ର ବର୍ହିଷ ଉପରେ ଆସୀନ ହେଉନ୍ତୁ; ଆମ ଭିତରେ ଋତର ଲୟ ଓ ନବୀକରଣ ସ୍ଥାପନ କରୁନ୍ତୁ।

Mantra 8

मन्द्रजिह्वा जुगुर्वणी होतारा दैव्या कवी । यज्ञं नो यक्षतामिमं सिध्रमद्य दिविस्पृशम् ॥

ଆନନ୍ଦମୟ ଜିହ୍ୱାବତୀ, ଦୃଢ ସ୍ତୁତିକାରୀ, ଦେବ୍ୟ କବି ଦୁଇ ହୋତା—ଆମ ପାଇଁ ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ଯଜନ କରୁନ୍ତୁ: ଆଜି ସିଧ୍ର, ଦ୍ୟୌକୁ ସ୍ପର୍ଶକାରୀ; ଯେପରି ଆମ କର୍ମ ଉଚ୍ଚ ମନକୁ ଉତ୍ଥିତ ହୋଇ ସେଠାରୁ ପ୍ରତିଉତ୍ତରକୁ ଆଣିପାରେ।

Mantra 9

शुचिर्देवेष्वर्पिता होत्रा मरुत्सु भारती । इळा सरस्वती मही बर्हिः सीदन्तु यज्ञियाः ॥

ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅର୍ପିତ ଶୁଚି ହୋତ୍ରା-ବାଣୀ—ମରୁତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭାରତୀ—ମହୀ ଇଳା ଓ ସରସ୍ୱତୀ ସହ, ଯଜ୍ଞିୟ ଏହି ଶକ୍ତିମାନେ ପବିତ୍ର ବର୍ହିଷ ଉପରେ ଆସୀନ ହେଉନ୍ତୁ। ସେମାନେ ଆମ ଭିତରେ ପ୍ରେରିତ ବାଣୀ, ଯଥାଯଥ ପୋଷଣ, ଏବଂ ଜ୍ଞାନର ନଦୀସଦୃଶ ପ୍ରବାହ ସ୍ଥାପନ କରୁନ୍ତୁ।

Mantra 10

तन्नस्तुरीपमद्भुतं पुरु वारं पुरु त्मना । त्वष्टा पोषाय वि ष्यतु राये नाभा नो अस्मयुः ॥

ଆମ ପାଇଁ ସେ ଅଦ୍ଭୁତ, ଶୀଘ୍ର-ସହାୟକ ଶକ୍ତି ବହୁବିଧ ଆଶ୍ରୟ ହେଉ, ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ହିଁ ପ୍ରଚୁର ହେଉ; ତ୍ୱଷ୍ଟୃ ତାହାକୁ ଆମ ପୋଷଣ ପାଇଁ ବିସ୍ତାର କରୁନ୍ତୁ, ଏବଂ ପୂର୍ଣ୍ଣତାର ଏହି ନାଭି-ବନ୍ଧନ ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ରାୟ—ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଐଶ୍ୱର୍ୟ—ସହିତ ଯୋଡ଼ୁନ୍ତୁ; ଆମଠାରୁ ବିମୁଖ ନ ହେଉ।

Mantra 11

अवसृजन्नुप त्मना देवान्यक्षि वनस्पते । अग्निर्हव्या सुषूदति देवो देवेषु मेधिरः ॥

ହେ ବନସ୍ପତେ, ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ହିଁ ମୁକ୍ତ କରି ଆଗକୁ ପ୍ରେରିତ କରି ଦେବମାନଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କର; କାରଣ ଅଗ୍ନି—ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମେଧାବୀ ଦେବ—ହବ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ସୁସଜ୍ଜ କରନ୍ତି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପାକ କରି ଉଚ୍ଚ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ କରନ୍ତି।

Mantra 12

पूषण्वते मरुत्वते विश्वदेवाय वायवे । स्वाहा गायत्रवेपसे हव्यमिन्द्राय कर्तन ॥

ପୋଷଣବାନ ପୂଷଣଙ୍କୁ, ମରୁତ୍ୱାନ ମରୁତମାନଙ୍କୁ, ବିଶ୍ୱଦେବମାନଙ୍କୁ ଏବଂ ବାୟୁଙ୍କୁ ଊର୍ଧ୍ୱ ଆହ୍ୱାନରେ ହବି ଅର୍ପଣ କର। “ସ୍ୱାହା” ଅଭିଷେକ-ନାଦ ସହ, ଗାୟତ୍ରୀ-ବେପସ—କମ୍ପିତ ପ୍ରେରଣା—ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ହବ୍ୟକୁ ଗଢ଼।

Mantra 13

स्वाहाकृतान्या गह्युप हव्यानि वीतये । इन्द्रा गहि श्रुधी हवं त्वां हवन्ते अध्वरे ॥

ସ୍ୱାହାଦ୍ୱାରା ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଥିବା ହବ୍ୟମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସ; ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଭୋଗ କରି ଆନନ୍ଦ ନେବା ପାଇଁ ଆସ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆସ; ଏହି ହବକୁ ଶୁଣ—ଅଧ୍ୱର ଯଜ୍ଞରେ ଲୋକେ ତୁମକୁ ହବନ୍ତି, ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱଗାମୀ ଇଚ୍ଛାକୁ ପୂରଣ କରୁଥିବା ଶକ୍ତି ଭାବେ।