Sukta 14

Mantra 1

स्वर्ज्योतिः प्राप्तिः। अ॒जो ह्य॑१ग्नेरज॑निष्ट॒ शोका॒त् सो अ॑पश्यज्जनि॒तार॒मग्रे॑ । तेन॑ दे॒वा दे॒वता॒मग्रा॑ आय॒न् तेन॒ रोहा॑न् रुरुहु॒र्मेध्या॑सः

ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଜ୍ୟୋତିର ପ୍ରାପ୍ତି। ଅଜ (ଅଜନ୍ମା) ଅଗ୍ନିର ତାପରୁ ଜନ୍ମିଲା; ଆଦିରେ ସେ ଜନିତାର (ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା)କୁ ଦେଖିଲା। ତାହାଦ୍ୱାରା ଦେବମାନେ ପ୍ରଥମେ ଦେବତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ; ତାହାଦ୍ୱାରା ମେଧ୍ୟ (ଦୀକ୍ଷିତ/ପବିତ୍ର)ମାନେ ଆରୋହଣଗୁଡ଼ିକୁ ଆରୋହଣ କଲେ।

Mantra 2

क्रम॑ध्वम॒ग्निना॒ नाक॒मुख्या॒न् हस्ते॑षु॒ बिभ्र॑तः । दि॒वस्पृ॒ष्ठं स्वऽर्ग॒त्वा मि॒श्रा दे॒वेभि॑राध्वम्

ଅଗ୍ନି ସହିତ ଆଗକୁ ପଦକ୍ଷେପ କର; ସ୍ୱର୍ଗମୁଖୀ ପଥେ, ହାତରେ (ତାହାକୁ/ନିଜ ସାଧନକୁ) ଧାରଣ କରି। ଦିବ୍ୟ ଆକାଶର ପୃଷ୍ଠଭାଗକୁ ପହଞ୍ଚି, ସ୍ୱର୍ଗଲୋକକୁ ଗତି କରି, ଦେବମାନଙ୍କ ସହ ମିଶି—ସେଠାରେ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କର।

Mantra 3

पृ॒ष्ठात् पृ॑थि॒व्या अ॒हम॒न्तरि॑क्ष॒मारु॑हम॒न्तरि॑क्षा॒द् दिव॒मारु॑हम्। दि॒वो नाक॑स्य पृ॒ष्ठात् स्व॑१र्ज्योति॑रगाम॒हम्

ପୃଥିବୀର ବିଶାଳ ପୃଷ୍ଠରୁ ମୁଁ ଅନ୍ତରିକ୍ଷକୁ ଆରୋହଣ କଲି; ଅନ୍ତରିକ୍ଷରୁ ଦ୍ୟୌ (ସ୍ୱର୍ଗ)କୁ ଆରୋହଣ କଲି। ଦ୍ୟୌର ନାକ (ଆକାଶୀୟ ଗୁମ୍ବଜ)ର ପୃଷ୍ଠରୁ ମୁଁ ସ୍ୱର୍-ଜ୍ୟୋତିକୁ ପହଞ୍ଚିଲି—ଏଭଳି ମୁଁ ଗଲି।

Mantra 4

स्व॑१र्यन्तो॒ नापे॑क्षन्त॒ आ द्यां रो॑हन्ति॒ रोद॑सी । य॒ज्ञं ये वि॒श्वतो॑धारं॒ सुवि॑द्वांसो वितेनि॒रे

ସ୍ୱର୍ ଦିଗକୁ ଯାଉଥିବା ସେମାନେ ପଛକୁ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ; ସେମାନେ ଦ୍ୟାମ୍‌କୁ—ରୋଦସୀ, ଦୁଇ ଲୋକକୁ—ଆରୋହଣ କରନ୍ତି। ଯେମାନେ ସୁବିଦ୍ୱାନ ହୋଇ ସର୍ବଦିଗରୁ ଧାରିତ ଯଜ୍ଞକୁ ବିସ୍ତାର କରି ସ୍ଥାପନ କରିଛନ୍ତି।

Mantra 5

अग्ने॒ प्रेहि॑ प्रथ॒मो दे॒वता॑नां॒ चक्षु॑र्दे॒वाना॑मु॒त मानु॑षानाम्। इय॑क्षमाणा॒ भृगु॑भिः स॒जोषाः॒ स्वऽर्यन्तु॒ यज॑मानाः स्व॒स्ति

ହେ ଅଗ୍ନି, ଆଗକୁ ଯାଅ—ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ପ୍ରଥମ; ଦେବମାନଙ୍କର ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଚକ୍ଷୁ (ନୟନ)। ଭୃଗୁମାନଙ୍କ ସହ ସଜୋଷା (ଏକମନ) ହୋଇ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଯଜମାନମାନେ ସ୍ୱସ୍ତି (କ୍ଷେମ) ସହ ସ୍ୱର୍ ଦିଗକୁ ଯାଆନ୍ତୁ।

Mantra 6

अ॒जम॑नज्मि॒ पय॑सा घृ॒तेन॑ दि॒व्यं सु॑प॒र्नं प॑य॒सं बृ॒हन्त॑म्। तेन॑ गेष्म सुकृ॒तस्य॑ लो॒कं स्वऽरा॒रोह॑न्तो अ॒भि नाक॑मुत्त॒मम्

ମୁଁ ସେ ଛାଗକୁ କ୍ଷୀର ଓ ଘୃତରେ ଅଭିଷେକ କରୁଛି—ଦିବ୍ୟ, ସୁପର୍ଣ (ସୁନ୍ଦର ପକ୍ଷବାନ), ସମୃଦ୍ଧ କ୍ଷୀରରେ ମହାନ। ତାହାଦ୍ୱାରା ଆମେ ସୁକୃତର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା; ସ୍ୱର୍ (Svàr) ଦିଗକୁ ଆରୋହଣ କରୁଥିବାବେଳେ, ଉତ୍ତମ ନାକ (ପରମ ଆକାଶ-ମଣ୍ଡପ) ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିବା।

Mantra 7

पञ्चौ॑दनं प॒ञ्चभि॑र॒ङ्गुलि॑भि॒र्द॑र्व्योद्ध॑र पञ्च॒धैतमो॑द॒नम्। प्राच्यां॑ दि॒शि शिरो॑ अ॒जस्य॑ धेहि॒ दक्षि॑णायां दि॒शि दक्षि॑णं धेहि पा॒र्श्वम्

ପଞ୍ଚବିଧ ଓଦନ—ପଞ୍ଚ ଆଙ୍ଗୁଳିରେ ଦର୍ବୀ (ଲାଡଲ) ଦ୍ୱାରା ତାହାକୁ ଉଠା; ଏହି ଓଦନକୁ ପଞ୍ଚ ଭାଗରେ ବାଣ୍ଟ। ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଛାଗର ଶିର ରଖ; ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଡାହାଣ ପାର୍ଶ୍ୱ ରଖ।

Mantra 8

प्र॒तीच्यां॑ दि॒शि भ॒सद॒मस्य धेह्युत्त॑रस्यां दि॒श्युत्त॑रं धेहि पा॒र्श्वम्। ऊ॒र्ध्वायां॑ दि॒श्य॑१जस्यानू॑कं धेहि दि॒शि ध्रु॒वायां॑ धेहि पाज॒स्यऽम॒न्तरि॑क्षे मध्य॒तो मध्य॑मस्य

ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଏହାର ନିତମ୍ବ (ଭସଦ) ସ୍ଥାପନ କର; ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଏହାର ଉତ୍ତର ଅଂଶ—ପାର୍ଶ୍ୱ ସ୍ଥାପନ କର। ଊର୍ଧ୍ୱ ଦିଗରେ ଅଜ (ଛାଗ)ର ପିଠିର ହାଡ଼/ମେରୁଦଣ୍ଡ (ଅନୂକ) ସ୍ଥାପନ କର; ଧ୍ରୁବ ଦିଗରେ ଏହାର ବଳବାନ ଅଂଶ ସ୍ଥାପନ କର; ଅନ୍ତରିକ୍ଷରେ, ମଧ୍ୟରୁ, ଏହାର ମଧ୍ୟ ଅଂଶ ସ୍ଥାପନ କର।

Mantra 9

शृ॒तम॒जं शृ॒तया॒ प्रोर्णु॑हि त्व॒चा सर्वै॒रङ्गैः॒ संभृ॑तं वि॒श्वरू॑पम्। स उत् ति॑ष्ठे॒तो अ॒भि नाक॑मुत्त॒मं प॒द्भिश्च॒तुर्भिः॒ प्रति॑ तिष्ठ दि॒क्षु

ଶୃତ ଅଜକୁ ଶୃତ (ପାକା ତୟାରି) ଦ୍ୱାରା, ତ୍ୱଚା (ଚର୍ମ) ସହ ଢାକିଦେ; ତାହାର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ସହ ସଂହତ, ବିଶ୍ୱରୂପ ହେଉ। ସେ ଏଠାରୁ ଉଠି ଉତ୍ତମ ନାକ (ସ୍ୱର୍ଗ) ପ୍ରତି ଯାଉ; ଚାରି ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଦିଗମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେ।