Adhyaya 39

Verse 1

ययातिरुवाच । यत्त्वया कीर्तितं ब्रह्मन्पूर्वं देवैः प्रसादितः । लिंगं संस्थापयामास स्थिररूपो महेश्वरः

ယယာတိက ပြောသည်။ «အို ဗြာဟ္မဏ၊ သင် အရင်က ဖော်ပြခဲ့သကဲ့သို့—ဒေဝတို့၏ ပူဇော်ပန်ကြားမှုကြောင့် မဟေရှ္ဝရသည် ကရုဏာတော်ရ၍ တည်ငြိမ်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူကာ လိင်္ဂကို တည်ထောင်ခဲ့သည်…»

Verse 2

कस्मात्तत्पातितं लिंगं वालखिल्यैर्महात्मभिः । कस्मात्तत्राचलो जातो देवदेवो महेश्वरः

«အဘယ်ကြောင့် ထိုလိင်္ဂကို မဟာအတ္တရှိသော ဝါလခိလျာတို့က ကျစေခဲ့သနည်း။ ထို့ပြင် ဒေဝတို့၏ ဒေဝ မဟေရှ္ဝရသည် အဘယ်ကြောင့် ထိုနေရာ၌ မလှုပ်မယှက် ဖြစ်လာသနည်း»

Verse 3

एतन्मे कौतुकं सर्वं यथावद्वक्तुमर्हसि । तस्मिन्दृष्टे च किं पुण्यं नराणां तत्र जायते

«ဤအကြောင်းအရာအားလုံးသည် ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ထူထောင်စေ၏။ သင့်တော်သလို အပြည့်အစုံ ရှင်းလင်းပြောကြားပေးပါ။ ထိုသန့်ရှင်းရာကို မြင်တွေ့သောအခါ လူတို့အတွက် မည်သည့် ကုသိုလ်(ပုဏ္ဏ) ပေါ်ပေါက်သနည်း»

Verse 4

पुलस्त्य उवाच । महेश्वरस्य माहात्म्यं शृणु पार्थिवसत्तम । अत्र ते कीर्तयिष्यामि पूर्ववृत्तं कथांतरम्

ပုလတ်စျက ပြောသည်။ «အို မင်းမြတ်တို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံး၊ မဟေရှ္ဝရ၏ မဟာဂုဏ်တော်ကို နားထောင်လော့။ ဤနေရာ၌ ငါသည် အတိတ်က ဖြစ်ရပ်—ပုရాణကထာ၏ အခြားအပိုင်းတစ်ခုကို သင်အား ပြောကြားမည်»

Verse 5

यदा पञ्चत्वमापन्ना सती सत्यपराक्रमा । अपमानेन दक्षस्य यज्ञे न च निमंत्रिता

«အမှန်တရားအပေါ် အင်အားတည်သော စတီသည် ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ၊ ဒက္ခ၏ အရှက်ခွဲမှုကြောင့်လည်းကောင်း၊ သူ၏ ယဇ్ఞပွဲသို့ မဖိတ်ကြားခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း ဖြစ်သည်»

Verse 6

तदा कामो द्रुतं गृह्य पुष्पचापं तमभ्यगात् । कन्दर्प्पं सहसा दृष्ट्वा सन्धितेषुं सुदुर्जयम्

ထိုအခါ ကာမဒေဝသည် ပန်းမြားတံကို လျင်မြန်စွာ ကိုင်ယူ၍ ထိုသူထံ ချဉ်းကပ်လာ၏။ ကန္ဒရ္ပကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရာ မြားတံကို တပ်ဆင်ပြီးသား၊ အနိုင်ယူရန် ခက်ခဲသဖြင့် (ရှီဝသည် စိတ်လှုပ်ရှားသွား၏)။

Verse 7

आपतन्तं भयात्तस्य प्रणष्टस्त्रिपुरांतकः । स तदा भ्रममाणश्च इतश्चेतश्च पार्थिव

သူက အပြင်းအထန် ဝင်ရောက်လာသဖြင့် ကြောက်ရွံ့ကာ တြိပုရာန္တက (ရှီဝ) သည် ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ထို့နောက် အို မင်းကြီး၊ သူသည် ဒီဘက်ဟိုဘက် လှည့်လည်၍ ဝင်္ဂါးသွားလာ၏။

Verse 8

वालखिल्याश्रमं प्राप्तः पुण्यं सद्वृक्षशोभितम् । स तत्र भगवांस्तेषां दारैर्दृष्टः सुरूपवान्

သူသည် ဝါလခိလျာတို့၏ အာရှရမ်သို့ ရောက်လာ၏—သန့်ရှင်းပူဇော်ထိုက်၍ သစ်ပင်ကောင်းများဖြင့် လှပစွာ တန်ဆာဆင်ထားသည်။ ထိုနေရာ၌ ဘဂဝန်ကို သူတို့၏ ဇနီးများက မြင်ကြရာ အလွန်လှပသန့်ရှင်းသော ရုပ်ရည်ဖြင့် ထင်ရှားနေ၏။

Verse 9

दिग्वासाः सुप्रियालापस्ततस्ताः काममोहिताः । त्यक्त्वा पुत्रगृहाद्यं च सर्वास्तत्पृष्ठसंस्थिताः । बभूवुश्चानिशं राजन्मां भजस्वेति चाब्रुवन्

သူသည် အဝတ်မဝတ်ဘဲ (ဒိဂ္ဝါသ) နေ၍ ချိုမြိန်နှစ်သက်ဖွယ် စကားများ ပြောလေ၏။ ထိုအခါ အလိုဆန္ဒကြောင့် မောဟဖြစ်သွားသော မိန်းမတို့သည် သားသမီး၊ အိမ်အကာနှင့် အရာအားလုံးကို စွန့်ပစ်ကာ သူ၏နောက်တွင် ကပ်လျက် ရပ်နေကြ၏။ အို မင်းကြီး၊ သူတို့သည် မပြတ်မနား «ငါနှင့် ပေါင်းဖက်ပါ၊ ငါ့ကို ချစ်ခင်ပူဇော်ပါ» ဟူ၍ ဆိုကြ၏။

Verse 10

चक्रुरालिंगनं काश्चिच्चुम्बनं च तथापराः । अन्यास्तस्य हि लिंगं तत्स्पृशंति च मुहुर्मुहुः

အချို့က သူ့ကို ဖက်တွယ်ကြ၏၊ အချို့ကလည်း နမ်းရှိုက်ကြ၏။ အခြားသူများကတော့ သူ၏ လင်္ဂကို ထပ်ခါထပ်ခါ ထိတွေ့ကြ၏။

Verse 11

स चापि भगवाञ्छम्भुर्निष्कामः परमेश्वरः । जगद्व्याप्तिं समाश्रित्य सर्वप्राणिषु वर्तते

သို့သော်လည်း ကောင်းမြတ်သော သမ္ဘူ (Śambhu) သည် အမြင့်ဆုံးအရှင်ဖြစ်၍ ကာမဆန္ဒမရှိသူ ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာလောကအနှံ့ ပြန့်နှံ့နေသော အရှိတရားအဖြစ် တည်ရှိကာ သတ္တဝါအားလုံးအတွင်း နေထိုင်တော်မူသည်။

Verse 12

स चापि भगवाच्छंभुस्तासां सरति प्राङ्मुखः । भ्रांतस्तत्राश्रमे तेषां दारान्कामेन पीडयन्

ထိုအရှင် သမ္ဘူသည် သူတို့ရှေ့တွင် အရှေ့ဘက်ကို မျက်နှာမူလျက် လှုပ်ရှားသွားလာတော်မူ၏။ ထိုအာရှရမ်အတွင်း လှည့်လည်နေစဉ် ကာမ၏အင်အားကို လှုံ့ဆော်ကာ သူတို့၏ဇနီးများကို ထိခိုက်စေတော်မူ၏။

Verse 13

अथ ते मुनयो दृष्ट्वा विकृतिं दारसंभवाम् । अजानन्तो महादेवं रुष्टास्तस्य महात्मनः

ထို့နောက် မုနိတို့သည် ဇနီးရေးရာမှ ပေါ်ပေါက်လာသော ထူးဆန်းသည့် ပြောင်းလဲမှုကို မြင်ကြ၏။ ထိုသူသည် မဟာဒေဝ (Mahādeva) ဖြစ်ကြောင်း မသိကြသဖြင့် ထိုမဟာစိတ်ရှိသူအပေါ် အမျက်ထွက်ကြ၏။

Verse 14

ददुः शापं सुसंतप्ताः कलत्रार्थे परंतप । पततां पततां लिङ्गमेतत्ते पापकृत्तम

ဇနီးရေးရာကြောင့် အလွန်ပူလောင်ဒေါသထွက်ကာ သူတို့သည် ကျိန်စာပေးကြ၏— «သင်၏ လင်္ဂ (liṅga) ကျပါစေ၊ ကျပါစေ။ အပြစ်အကုန်ဆုံး ကျူးလွန်သူရေ!»

Verse 15

विडम्बयसि नो दारानजस्रं चास्य दर्शनात् । ततश्चैवापतल्लिंगं तत्क्षणात्तत्पुरद्विषः

«သင်၏ မြင်ရုံဖြင့်ပင် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဇနီးများကို အစဉ်အမြဲ လှောင်ပြောင်နေသည်!» ဟုဆိုသကဲ့သို့၊ ထိုခဏချင်းပင် သုံးမြို့ဖျက်သူ (Tripuradviṣ) ၏ လင်္ဂ (liṅga) သည် ကျသွား၏။

Verse 16

ब्रह्मवाक्येन राजर्षे चकम्पे वसुधा ततः । शीर्णानि गिरिशृंगाणि चुक्षुभुर्मकरालयाः

အို မင်းရဟန်းကြီး၊ ဗြဟ္မာတော်၏ ဝါကျကဲ့သို့သော အမိန့်ကြောင့် ထိုအခါ မြေကြီးတုန်လှုပ်၍ တောင်ထိပ်များ ပျက်ကွဲသွားကာ မကရာတို့ နေရာဖြစ်သော သမုဒ္ဒရာများလည်း လှိုင်းထန်ကာ ရုန်းကန်လှုပ်ရှား하였다။

Verse 17

ततो देवगणाः सर्वे भयत्रस्ता नराधिप । अकाले प्रलयं मत्वा त्रैलोक्ये पर्यवस्थितम्

ထို့နောက် နတ်တော်အစုအဝေးအားလုံးသည် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်ကြ၍၊ အို လူတို့၏ အရှင်၊ သုံးလောက၌ အချိန်မတိုင်မီ ပရလယ ဖြစ်လာပြီဟု ထင်ကာ ကြောက်ရွံ့စွာ ရပ်တည်နေကြသည်။

Verse 18

तत पितामहं जग्मु स्तस्मै सर्वं न्यवेदयन् । प्रलयस्येव चिह्नानि दृश्यन्ते परमेश्वर

ထို့နောက် သူတို့သည် ပိတာမဟာ (ဗြဟ္မာတော်) ထံသို့ သွားရောက်ကာ အရာအားလုံးကို လျှောက်တင်ကြသည်—“အို အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်၊ ပရလယ၏ လက္ခဏာများကဲ့သို့ အရာများ မြင်တွေ့နေရပါသည်!”

Verse 19

किं निमित्तं सुरश्रेष्ठ न जानीमो वयं प्रभो । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा चिरं ध्यात्वा पितामहः

“အကြောင်းရင်း ဘာဖြစ်သနည်း၊ အို နတ်တို့အထဲက အမြတ်ဆုံး၊ အို အရှင်၊ ကျွန်ုပ်တို့ မသိပါ” ဟုဆိုကြ၏။ သူတို့၏စကားကို ကြားပြီးနောက် ပိတာမဟာ (ဗြဟ္မာတော်) သည် ကြာရှည်စွာ စဉ်းစားတော်မူ၏။

Verse 20

अब्रवीत्पातितं लिंगं वालखिल्यैः पिनाकिनः । तेनैते दारुणोत्पाताः संजाता भयसूचकाः

သူက မိန့်တော်မူသည်—“ပိနာကကိုင်ရှင် (ရှီဝတော်) ၏ လင်္ဂကို ဝါလခိလျ ရဟန်းများက ကျစေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကြောက်မက်ဖွယ် အမင်္ဂလာလက္ခဏာများ ပေါ်ပေါက်လာ၍ ကြောက်ရွံ့မှုကို ညွှန်ပြနေသည်။”

Verse 21

तस्मान्मया समायुक्ताः सर्वे तत्र दिवौकसः । व्रजंतु येन तल्लिंगं स्थाने संस्थापयेच्छिवः

ထို့ကြောင့် ငါက စုဝေးစေသော ကောင်းကင်ဘုံနေ ဒေဝတော်အပေါင်းတို့သည် ထိုနေရာသို့ သွားကြလော့၊ သို့မှသာ သီဝရှင်သည် လင်္ဂကို မူလနေရာ၌ ပြန်လည်တည်ထောင်စေမည်။

Verse 22

यावन्नो जायते लोके प्रलयोऽ कालसंभवः । एवं संमंत्र्य ते सर्वे ततोऽर्बुदमुपाययुः

ကမ္ဘာလောက၌ အချိန်မတိုင်မီ ပျက်စီးခြင်း မဖြစ်ပေါ်စေရန်။ ထိုသို့ ဆွေးနွေးဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် သူတို့အားလုံးသည် ထွက်ခွာကာ အာရ္ဗုဒသို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 23

वालखिल्याश्रमे यत्र तल्लिंगं निपपात ह । तुष्टुवुर्विविधैः सूक्तैर्वेदोक्तैर्विनयान्विताः

ထိုနေရာ၌ ဝါလခိလျာတို့၏ အာရှရမ်တွင် လင်္ဂသည် ကျသွား၏။ ထို့နောက် သူတို့သည် နှိမ့်ချမှုဖြင့် ပြည့်စုံကာ ဝေဒအညွှန်းရှိသော မန္တရသုတ်ကာများ အမျိုးမျိုးဖြင့် (ဘုရားကို) ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 24

देवा ऊचुः । नमस्ते देवदेवेश भक्तानां चाभयंकर । नमस्ते सर्ववासाय सर्वयज्ञमयाय च

ဒေဝတော်တို့က ဆိုကြသည်– ဒေဝတို့၏ ဒေဝရှင်၊ သဒ္ဓါရှိသော ဘက္တများအား မကြောက်မရွံ့ ဖြစ်စေသူ၊ သင့်အား နမಸ್ಕာရ။ အရာအားလုံး၌ နေထိုင်သော အရှင်၊ ယဇ్ఞအပေါင်း၏ အနှစ်သာရဖြစ်သော သင့်အား နမಸ್ಕာရ။

Verse 25

सर्वेश्वराय देवाय परमज्योतिषे नमः । नमः स्फुटतर ज्ञानगम्याय वेधसे

အရာအားလုံး၏ အရှင် ဒေဝတော်၊ အမြင့်ဆုံး အလင်းတော်သို့ နမಸ್ಕာရ။ အလွန်ရှင်းလင်းသော ဉာဏ်ပညာဖြင့်သာ သိမြင်နိုင်သော ဖန်ဆင်းရှင် ဝေဓသ်သို့ နမಸ್ಕာရ။

Verse 26

त्र्यंबकाय च भीमाय पिनाकवरपाणये । त्वयि सर्वमिदं प्रोतं सूत्रे मणिगणा इव

မျက်သုံးပါးရှင် တြျမ်ဗကာ၊ ကြောက်မက်ဖွယ် ဘီမာ၊ ပိနာကာမြားကိုင်သော မြတ်သောလက်ရှိတော်ထံ နမောတော်တင်ပါ၏။ အရာအားလုံးသည် သင်၌ ချည်တန်းပေါ် မဏိအစုများကဲ့သို့ ချိတ်ဆက်တည်ရှိပါ၏။

Verse 27

संसारे विबुधश्रेष्ठ जगत्स्थावरजंगमम् । न तदस्ति त्रिलोकेऽस्मिन्सुसूक्ष्ममपि शंकर । यत्त्वया न प्रभो व्याप्तं सृष्टिसंहारकारणात्

ဒေဝတားတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရှင်၊ ရှင်ကာရာ၊ ဤသံသရာ၌ လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အားလုံးအတွင်း၊ သုံးလောကတစ်လျှောက် မည်သည့်အရာမျှ—အလွန်သေးငယ်ဆုံးတောင်—သင်မပြန့်နှံ့မရှိသောအရာ မရှိပါ၊ အရှင်ဘုရား။ သင်သည် ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် ပျက်သိမ်းခြင်း၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်သောကြောင့်။

Verse 28

पृथिव्यादीनि भूतानि त्वया सृष्टानि कामतः । यास्यंति तानि भूयोऽपि तव काये जगत्पते

မြေဓာတ်မှစ၍ အစရှိသော ဓာတ်တရားများကို သင်သည် အလိုတော်အတိုင်း ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။ ထို့နောက် ထိုအရာများသည် ပြန်လည်၍ သင်၏ ကိုယ်တော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လျက်ရှိ၏၊ လောက၏ အရှင်။

Verse 29

प्रसीद भगवंस्तस्माल्लिंगमेतत्सुरेश्वर । स्थाने स्थापय भद्रं ते यावन्न स्यात्प्रजाक्षयः

ထို့ကြောင့် ကရုဏာတော်ပြုပါ၊ ဘဂဝန်၊ ဒေဝတို့၏ အရှင်။ ဤလင်္ဂကို သင့်လျော်ရာနေရာ၌ တည်စေတော်မူပါ—ကောင်းကျိုးမင်္ဂလာရှိပါစေ—သတ္တဝါတို့ ပျက်စီးခြင်း မဖြစ်စေရန်။

Verse 30

श्रीभगवानुवाच । निर्विकारस्य मल्लिंगं वालखिल्यैः प्रपातितम् । कथं भूयः प्रगृह्णामि यावच्छुद्धिर्न जायते

ဘဂဝန်က မိန့်တော်မူသည်—“မပြောင်းလဲသော သဘာဝရှိသော ငါ၏ လင်္ဂကို ဝါလခိလျာတို့က ပစ်ချလိုက်ကြသည်။ သန့်ရှင်းမှု မပေါ်ပေါက်သေးသရွေ့ ငါသည် မည်သို့ ပြန်လည်ယူမြှောက်နိုင်မည်နည်း?”

Verse 31

शक्तोऽहं वालखिल्यानां निग्रहं कर्त्तुमञ्जसा । किन्तु मे ब्राह्मणा मान्याः पूज्याश्च सुरसत्तमाः

ငါသည် ဝါလခိလျာတို့ကို လွယ်ကူစွာ ထိန်းချုပ်နိုင်၏။ သို့သော် အို နတ်တို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံး၊ ဗြာဟ္မဏတို့ကို ငါက ဂုဏ်ပြုလေးစား၍ ပူဇော်ထိုက်သူများဟု မှတ်၏။

Verse 32

अचलं लिंगमेतद्धि नोद्धर्त्तुं शक्यते विभो । एक एवात्र निर्दिष्ट उपायो नापरः स्मृतः

ဤလင်္ဂသည် အမှန်တကယ် မလှုပ်မရှားသောအရာဖြစ်၏၊ အို အရှင်။ ထိုကို မတင်မြှောက်နိုင်။ ဤနေရာ၌ နည်းလမ်းတစ်ခုတည်းသာ ညွှန်ပြထားပြီး အခြားနည်းလမ်းမရှိဟု မှတ်သားထား၏။

Verse 33

यदि मे त्वं पुरा लिंगं पूजयेथाः पितामह । ततो देवगणाः सर्वे ततो विप्रास्ततोऽपरे

«အို ပိတామဟ (ဗြဟ္မာ)၊ သင်သည် အရင်ဆုံး ငါ၏ လင်္ဂကို ပူဇော်ပါက၊ ထို့နောက် နတ်အစုအဝေးအားလုံး လိုက်နာမည်။ ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏတို့၊ ထို့နောက် အခြားသူတို့လည်း ထိုနည်းတူ»။

Verse 34

ततो नौ शांतिमागच्छेज्जगत्स्थावरजंगमम्

«ထို့နောက် ငါတို့ထံသို့လည်းကောင်း၊ ကမ္ဘာလောကတစ်လျှောက်လုံးသို့လည်းကောင်း—မလှုပ်မရှားသောအရာများနှင့် လှုပ်ရှားသောသတ္တဝါများအားလုံးထံ—ငြိမ်းချမ်းမှု ရောက်လာမည်»။

Verse 35

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्तः स भगवाञ्छंकरेण नृपोत्तम । ततस्तं पूजयामास ब्रह्मा पूर्वं सुभक्तितः

ပုလஸ္တျက ပြော၏— «အို မင်းတို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံး၊ ရှင်ကရ (ရှီဝ) ထံမှ ဤသို့ မိန့်ကြားခံရပြီးနောက်၊ ဗြဟ္မာသည် အလွန်ကောင်းမြတ်သော ဘက္တိဖြင့် အရင်ဆုံး ထိုအရှင်ကို ပူဇော်လေ၏»။

Verse 36

ब्रह्मणोऽनन्तरं विष्णुस्ततः शक्र स्ततोऽपरे । वालखिल्यादयो विप्रा मन्त्रैश्च शतरुद्रियैः

ဗြဟ္မာနောက်တော်တွင် ဗိဿဏုက ပူဇော်တော်မူ၏။ ထို့နောက် သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) နှင့် အခြားသတ္တဝါများလည်း ပူဇော်ကြ၏။ ဝါလခိလျာတို့ကဲ့သို့ ဗြာဟ္မဏ ရှင်ရသီများသည် မန္တရများ၊ အထူးသဖြင့် Śatarudriya မန္တရဖြင့် ပူဇော်ကြ၏။

Verse 37

ततस्ते दारुणोत्पाता उपशांताश्च तत्क्षणात् । अभवत्सुमुखो लोको वृत्तो गन्धवहो मृदुः

ထို့နောက် ကြောက်မက်ဖွယ် အနိမိတ်ဆိုးများသည် ထိုခဏချင်းပင် ငြိမ်းသက်သွား၏။ လောကသည် မျက်နှာပြောင်လင်း၍ တည်ငြိမ်လာကာ မွှေးရနံ့ပါသော နူးညံ့သည့် လေညင်းလည်း တိုက်ခတ်လာ၏။

Verse 38

अथोवाच महादेवः सर्वांस्तांस्त्रिदशालयान् । वृणुध्वं सुवरं सर्वे मत्तो यन्मनसीप्सितम्

ထို့နောက် မဟာဒေဝသည် သုံးဆယ်သော ဒေဝတို့၏ နေရာ၌ နေထိုင်သူ အားလုံးကို မိန့်တော်မူ၏—“သင်တို့အားလုံး ငါထံမှ မြတ်သော အပေးအယူကို ရွေးချယ်ကြလော့၊ သင်တို့၏ စိတ်နှလုံးလိုလားသမျှကိုပင်။”

Verse 39

देवा ऊचुः । तव लिंगस्य संस्पर्शादपि पापकृतो नराः । स्वर्गं यास्यंति देवेश नाशं यास्यति किल्बिषम् । व्रतदानानि सर्वाणि तीर्थयात्रायुतानि च

ဒေဝတို့က မိန့်ကြား၏—“ဒေဝေရှာ၊ ကိုယ်တော်၏ လိင်္ဂကို ထိတွေ့ရုံမျှဖြင့်ပင် အပြစ်ပြုသူ လူသားတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်ကြမည်၊ အပြစ်အနာဂတ် (ကိလ္ဗိသ) သည်လည်း ပျက်ကွယ်မည်။ ထို့ကြောင့် ဝရတများ၊ ဒါနများ အားလုံးနှင့် တီရ္ထယာထရာ များစွာတို့သည် ဤအရာ၌ တစ်စုတစ်စည်းတည်း ပါဝင်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။”

Verse 40

तस्माद्वज्रेण देवेन्द्रस्तवैतल्लिंगमुत्तमम् । छादयिष्यति सर्वत्र यदि त्वं मन्यसे प्रभो

“ထို့ကြောင့် အရှင်ဘုရား၊ ကိုယ်တော် သဘောတူပါက ဒေဝိန္ဒြာ (အိန္ဒြာ) သည် ကိုယ်တော်၏ အထူးမြတ်သော လိင်္ဂကို နေရာအနှံ့၌ ဝဇ္ရ (မိုးကြိုးလက်နက်) ဖြင့် ဖုံးကွယ်ကာ မရွေးမချယ် ချဉ်းကပ်မရအောင် ပြုလုပ်မည်” ဟုဆို၏။

Verse 41

श्रीभगवानुवाच । अभिप्रायो ममाप्येष वर्तते हृदि पद्मज । एवं करोतु देवेन्द्रः सर्वधर्मविवृद्धये

ဘုရားရှင်မိန့်တော်မူသည်– «ပဒ္မဇ ဘြဟ္မာရေ၊ ငါ၏နှလုံး၌လည်း ဤအကြံတူတူရှိ၏။ သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) သည် ဓမ္မအားလုံး တိုးပွားစေရန် ထိုသို့ပြုစေ»။

Verse 42

पुलस्त्य उवाच । ततः संछादयामास वज्रेण त्रिदशाधिपः । तल्लिंगं सर्वमर्त्यानां यथाऽदृश्यं व्यजायत

ပုလஸ္တျ မိန့်သည်– «ထို့နောက် သုံးဆယ်သုံးပါး၏ အရှင် (အိန္ဒြာ) သည် ဝဇ္ရဖြင့် ထိုလိင်္ဂကို ဖုံးအုပ်လေ၏။ ထိုလိင်္ဂသည် လူသားအပေါင်းတို့အတွက် မမြင်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၏»။

Verse 43

अद्यापि वज्रसंस्पर्शात्तत्सान्निध्यं गतो नरः । आजन्ममरणात्पापान्मुच्यते नात्र संशयः

ယနေ့တိုင်တိုင်ပင် ဝဇ္ရ၏ ထိတွေ့မှုကြောင့် ထိုသန့်ရှင်းသော အနီးကပ်တည်ရှိရာသို့ ရောက်လာသော လူသည် မွေးကတည်းက သေဆုံးချိန်အထိ စုဆောင်းခဲ့သော အပြစ်များမှ လွတ်မြောက်၏—ဤအပေါ် သံသယမရှိ။

Verse 44

माहात्म्यं कीर्तितं यस्मात्तल्लिंगे शंकरेण तु । वस्त्रेणाच्छादितं चैव शक्रेणैव धरातले

ထိုလိင်္ဂ၏ မဟာတန်ခိုးကို သင်္ကရာ ကိုယ်တိုင် ချီးကျူးကြေညာခဲ့သောကြောင့် သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) သည် မြေပြင်ပေါ်၌ အဝတ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားလေ၏။

Verse 45

ततःप्रभृति लिंगस्य मर्त्त्ये पूजा व्यजायत । पुरासीच्छंकरः पूज्यो यथान्ये त्रिदशालयाः

ထိုအချိန်မှစ၍ လူသားလောက၌ လိင်္ဂပူဇာ ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ရှေးကာလ၌ သင်္ကရာသည် အခြားသော တိဒသတို့၏ နတ်ဘုံအိမ်ရာများတွင် ပူဇော်သကဲ့သို့သာ ပူဇော်ခံရသူ ဖြစ်ခဲ့၏။

Verse 46

एवमेतत्पुरावृत्तमर्बुदे पर्वतोत्तमे । लिंगस्य पतनात्पूजां यन्मां त्वं परि पृच्छसि

ဤသို့ပင် ရှေးကာလ၌ အာဘုဒတောင်မြတ်ပေါ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။ လိင်္ဂကျဆင်းခြင်းကြောင့် ပေါ်ပေါက်လာသော ပူဇော်ပွဲအကြောင်းကို သင်သည် ငါ့အား မေးမြန်း၏။

Verse 47

फाल्गुनान्तचतुर्द्दश्यां नैवेद्यं नूतनैर्यवैः । यो ददात्यचलेशाय स भूयो नेह जायते

ဖာလ္ဂုဏလ၏ အဆုံးပိုင်း တစ်ဆယ်လေးရက်နေ့တွင် ယဝအသစ်ဖြင့် ပြုလုပ်သော နైవေဒျကို အချလေရှအား ပူဇော်သူသည် ဤလောက၌ ထပ်မံ မွေးဖွားခြင်း မရှိတော့။

Verse 48

ब्राह्मणान्भोजयेद्यस्तु भक्त्या तस्मिन्नवैर्यवैः । यवसंख्याप्रमाणानि युगानि दिवि मोदते

ယဝအသစ်ဖြင့် ထိုနေရာ၌ ဘရဟ္မဏများကို သဒ္ဓါဖြင့် ကျွေးမွေးသူသည် ပူဇော်သော ယဝစေ့အရေအတွက်နှင့် တူညီသည့် ယုဂကာလများအထိ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ပျော်မြူး၏။

Verse 49

तत्र दानं प्रशंसन्ति सक्तूनां मुनिसत्तमाः । नूतनानां महाराज यतः प्रोक्तं पुरारिणा

ထိုနေရာ၌ မုနိမြတ်တို့သည် ယဝကင်မုန့်မှုန့် (သက္တူ) အသစ်ကို လှူဒါန်းခြင်းကို ချီးမွမ်းကြ၏၊ မဟာရာဇာရေ—အကြောင်းမူကား ရှေးရန်သူကို သတ်သူ (ရှီဝ) က ဟောကြားထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 50

किं दानैर्विविधैर्दत्तैः किं यज्ञैश्च सुविस्तरैः । किं तीर्थैर्विविधैहोमैस्तपोभिः किं च कष्टदैः

လှူဒါန်းမှု အမျိုးမျိုးကို ပေးကမ်းခြင်းနှင့် အလွန်ကျယ်ပြန့်သော ယဇ်ပွဲများသည် အဘယ်လိုအကျိုးလိုအပ်သနည်း။ ဘုရားဖူးသွားခြင်း အမျိုးမျိုး၊ ဟောမမီးပူဇော်ခြင်းများ၊ သို့မဟုတ် ခက်ခဲနာကျင်သော တပသ်တို့သည် အဘယ်လိုလိုအပ်သနည်း။

Verse 51

फाल्गुनान्तचतुर्द्दश्यां सुमहेश्वरसन्निधौ । धर्माण्येतानि सर्वाणि कलां नार्हंति षोडशीम्

ဖာလ္ဂုဏလကုန် စတုရ္ဒသီနေ့၌ သုမဟေရှဝရ၏ ရှေ့တော်၌ ဤဓမ္မကိစ္စများအားလုံးသည် ထိုကုသိုလ်၏ ဆယ့်ခြောက်ပုံတစ်ပုံတောင် မတူမညီနိုင်။

Verse 52

शृणु राजन्पुरा वृत्तं तत्राश्चर्यं यदुत्तमम् । कश्चित्पापसमाचारः कुष्ठी क्षामतनुर्नरः

အို မင်းကြီး၊ ရှေးကဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို နားထောင်ပါ—အဲဒီနေရာ၌ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော အထူးအံ့ဖွယ်ကောင်းမှုတစ်ရပ်ပင်။ အပြစ်ပြုအကျင့်ရှိသူ တစ်ယောက်က ကုဋ္ဌရောဂါဖြင့် နာကျင်၍ ကိုယ်ခန္ဓာလည်း ပိန်လှီနေ၏။

Verse 53

भिक्षार्थमागतस्तत्र लोकैरन्यैः समन्वितः । तेन भिक्षार्जितं तत्र सक्तूनां कुडवं नृप

အို မင်းကြီး၊ သူသည် အလှူခံရန် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာပြီး အခြားလူများနှင့်အတူ လိုက်ပါလာ၏။ ထိုအလှူခံခြင်းကြောင့် စက္တု (အခြောက်လှန်းစပါးမှုန့်) ကို ကုဋဝ တစ်လုံးသာ ရရှိ하였다။

Verse 54

ततो रोग परिक्लेशाद्भोजनं न चकार सः । दाघार्दितो जले तस्मिन्स्नातो भक्तिविवर्जितः । सक्तून्कृत्वोपधाने तान्स च सुप्तो निशागमे

ထို့နောက် ရောဂါ၏ ပင်ပန်းနာကျင်မှုကြောင့် သူသည် မစားနိုင်ခဲ့။ အပူဒဏ်ကြောင့် ထိုရေ၌ ရေချိုးသော်လည်း ဘက္တိမရှိဘဲ ဖြစ်၏။ စက္တုကို ခေါင်းအုံးအနီး၌ ထားပြီး ညနေချိန်တွင် အိပ်ပျော်သွား၏။

Verse 55

ततो निद्राभिभूतस्य सारमेयो जहार च । भक्षयामास युक्तोऽन्यैः सारमेयैर्बुभुक्षितः

ထို့နောက် အိပ်ပျော်နေစဉ် ခွေးတစ်ကောင်က ယူဆောင်သွား၏။ ဗိုက်ဆာနေသောကြောင့် အခြားခွေးများနှင့်အတူ ထိုအရာကို စားသောက်လေ၏။

Verse 56

अथासौ विस्मयाद्राजन्पंचत्वं समुपस्थितः । ततो जातिस्मरो जातो विदर्भाधिपतेर्गृहे

ထို့နောက် အရှင်မင်းကြီး၊ အံ့ဩခြင်းကြောင့် သူသည် အဆုံးသတ်သို့ ရောက်၍ ဓာတ်ငါးပါးသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွား၏။ ထို့နောက် သူသည် ဝိဒರ್ಭမင်း၏ အိမ်တော်၌ ပြန်လည်မွေးဖွားကာ ယခင်ဘဝကို မှတ်မိသော စိတ်ဉာဏ်နှင့် ပြည့်စုံလာ၏။

Verse 57

भीमोनाम नृपश्रेष्ठ दमयन्तीपिता हि यः । तं प्रभावं हि विज्ञाय सक्तूनां तत्र पर्वते

ထိုအထွတ်အမြတ်မင်းသည် “ဘီမ” ဟု အမည်ရပြီး ဒမယန္တီ၏ ဖခင်ဖြစ်၏။ ထိုတောင်ပေါ်၌ရှိသော စက္တု၏ အံ့ဖွယ်အာနုဘော်ကို သိမြင်ပြီးနောက်၊

Verse 58

फाल्गुनांतचतुर्दश्यां वर्षे वर्षे जगाम सः । कृत्वा चैवोपवासं तु रात्रौ जागरणं तथा

နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ဖာလ္ဂုဏလ၏ အဆုံးပိုင်း တစ်ဆယ့်လေးရက်နေ့တွင် သူသည် ထိုနေရာသို့ သွားလေ့ရှိ၏။ ထို့ပြင် အုပ်ဝါသ (အစာရှောင်) ပြုကာ ညလုံးပေါက် ဂျာဂရဏ (နိုးကြားစောင့်) လည်း ထိန်းသိမ်း၏။

Verse 59

अचलेश्वरसान्निध्ये ददौ सक्तूंस्ततो बहून् । सहिरण्यान्द्विजेन्द्राणां पशुपक्षिमृगेषु च

အချလေရှ္ဝရ၏ ရှေ့မှောက်၌ သူသည် စက္တုကို များစွာ လှူဒါန်းပြီး ရွှေပါ တကွ ဒွိဇေန္ဒြ (ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ်) များအား ပေးအပ်၏။ ထို့ပြင် နွား၊ ငှက်နှင့် တောတိရစ္ဆာန်တို့အားလည်း အစာဒါနအဖြစ် ပေးကမ်း၏။

Verse 60

अथ ते मुनयः सर्वे गालवप्रमुखा नृप । पप्रच्छुः कौतुकाविष्टाः सक्तुदानकृते नृपम्

ထို့နောက် မင်းကြီး၊ ဂာလဝကို ဦးဆောင်သော မုနိအပေါင်းတို့သည် စိတ်ဝင်စားကာ စက္တုဒါန ပြုရခြင်း၏ အကြောင်းကို မင်းအား မေးမြန်းကြ၏။

Verse 61

ऋषय ऊचुः । हस्त्वश्वरथदानानां शक्तिरस्ति तवाद्भुता । कस्मात्सक्तून्प्रमुक्त्वा त्वं नान्यद्दातुमिहेच्छसि

ရသီတို့က ပြောကြသည်။ «သင်၌ ဆင်၊ မြင်း၊ ရထားတို့ကို ပေးလှူနိုင်သော အံ့ဩဖွယ် စွမ်းအားရှိသည်။ ထိုအရာများကို ချန်ထားပြီး ဤနေရာ၌ ‘စက္တု’ ကိုသာ ပေးလှူလို၍ အခြားအရာ မပေးလိုသနည်း?»

Verse 62

पुलस्त्य उवाच । अथाऽसौ कथयामास पूर्वमेतत्समुद्भवम् । सक्तुदानस्य माहात्म्यं मुनीनां भावितात्मनाम्

ပုလஸ္တျက ပြောသည်။ ထို့နောက် သူသည် စိတ်ကိုထိန်းချုပ်ထားသော မုနိတို့အား ဤကိစ္စ၏ အရင်က ဖြစ်ပေါ်လာပုံကို ပြန်လည်ပြောပြ၍ ‘စက္တု-ဒါန’ ၏ မဟာတန်ခိုးကို ရှင်းလင်းပြောကြား하였다။

Verse 63

पूर्वं भक्त्या विहीनस्य शुना वै सक्तवो हृताः । तत्प्रभावादियं प्राप्तिर्मम जाता द्विजोत्तमाः

အရင်က ငါသည် ဘက္တိမရှိသေးစဉ် ခွေးတစ်ကောင်က ငါ၏ ‘စက္တု’ ပူဇော်သကာကို တကယ်ပင် ခိုးယူသွားခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအမှု၏ အာနုဘော်ကြောင့်ပင်၊ ဒွိဇိုတ္တမတို့၊ ဤအောင်မြင်မှုသည် ငါ့ထံသို့ ရောက်လာ하였다။

Verse 64

सांप्रतं भक्तिद त्तानां किं स्याज्जानामि नो फलम् । एतस्मात्कारणाद्दानं सक्तूनां प्रकरोम्यहम् । तीर्थेऽस्मिन्भक्तिसंयुक्तः सत्येनात्मानमालभे

ယခုအခါ ဘက္တိဖြင့် ပေးလှူသော ဒါန၏ အကျိုးသည် မည်သို့ဖြစ်မည်ကို ငါမသိ။ ထိုကြောင့် ငါသည် ‘စက္တု’ ကို ပေးလှူမည်။ ဤတီရ္ထ၌ ဘက္တိနှင့် ပေါင်းစည်းကာ သစ္စာဖြင့် ကိုယ်ကို အပ်နှံမည်။

Verse 65

पुलस्त्य उवाच । ततस्ते मुनयो हृष्टाः साधुसाध्विति चाब्रुवन् । चक्रुश्चैवात्मशक्त्या ते सक्तूनां दानमुत्तमम्

ပုလஸ္တျက ပြောသည်။ ထို့နောက် မုနိတို့သည် ဝမ်းမြောက်၍ «ကောင်းလှ၏၊ ကောင်းလှ၏» ဟု ဆိုကြပြီး၊ မိမိတို့၏ ဓမ္မစွမ်းအားဖြင့် ‘စက္တု’ ၏ အထူးမြတ်သော ဒါနကို ဆောင်ရွက်ကြ하였다။

Verse 66

एष प्रभावो राजर्षे सक्तुदानस्य कीर्त्तितः । महेश्वरस्य माहात्म्यं सत्यं चापि प्रकीर्त्तितम्

အို မင်းရသီ၊ စက္တုဒါန (မုန့်မှုန့်ကင်) ပေးလှူခြင်း၏ အာနုဘော်ကို ဤသို့ ကြေညာပြီးပြီ။ ထို့အပြင် မဟေရှဝရ၏ မဟာမိမိတော်နှင့် ထိုအမှန်တရားကိုလည်း ဖော်ပြထားသည်။

Verse 67

यश्चैतच्छृणुयाद्भक्त्या कथ्यमानं द्विजाननात् । अहोरात्र कृतात्पापान्मुच्यते नात्र संशयः

ထို့ပြင် ဗြာဟ္မဏ၏ ပါးစပ်မှ ရွတ်ဆိုသကဲ့သို့ ဤအကြောင်းကို ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် နားထောင်သူ မည်သူမဆို တစ်နေ့တစ်ညအတွင်း ပြုခဲ့သော အပြစ်များမှ လွတ်မြောက်သည်—ဤတွင် သံသယမရှိ။