Adhyaya 29

Verse 1

। सूत उवाच । एवं सर्वेषु तीर्थेषु संस्थितेषु द्विजोत्तमाः । तत्क्षेत्रं ख्यातिमापन्नं समस्ते धरणीतले

စူတက ပြောသည်—ဤသို့ တီရ္ထအားလုံး တည်ထောင်ပြီးသောအခါ၊ အို ဒွိဇောတ္တမတို့၊ ထိုသန့်ရှင်းသောဒေသသည် ကမ္ဘာမြေပြင်တစ်လျှောက်လုံး၌ ကျော်ကြားလာ၏။

Verse 2

समस्तेभ्यस्ततोऽदूरान्मुनयः शंसितव्रताः । संश्रयंति ततो भूपास्तपोऽर्थं जरयाऽन्विताः

ထိုတီရ္ထများမှ မဝေးသောအရပ်၌ ကတိသစ္စာကျော်ကြားသော မုနိများ နေထိုင်ရာယူကြ၏။ ထို့ပြင် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သော မင်းများလည်း တပဿ (tapas) အတွက် ထိုနေရာသို့ ခိုလှုံလာကြ၏။

Verse 3

तथा ते लिंगिनो दान्ताः सिद्धिकामाः समंततः । समाश्रयंति तत्क्षेत्रं सवर्तीर्थसमा श्रयम्

ထို့အတူ သင်္ကေတအလံအမှတ်များကို ဆောင်ထားသော စည်းကမ်းတကျ တပဿရှင်များသည် စိဒ္ဓိကို လိုလားကြ၍ အရပ်ရပ်မှ စုဝေးလာကာ တီရ္ထအားလုံးနှင့် တူညီသည့် အာရုံခိုလှုံရာ က္ရှೇತ್ರ၌ ခိုလှုံကြ၏။

Verse 4

तत्र सिद्धेश्वरंनाम लिंगमस्ति द्विजोत्तमाः । सर्वसिद्धिप्रदं नृणां स्वयं सिद्धिप्रदायकम्

ထိုနေရာ၌ အို ဒွိဇောတ္တမတို့၊ “စိဒ္ဓေရှ္ဝရ” ဟူသော လိင်္ဂတစ်ပါး ရှိ၏။ လူတို့အား စိဒ္ဓိအလုံးစုံကို ပေးတော်မူပြီး၊ ကိုယ်တိုင်ပင် စိဒ္ဓိပေးသည့် သွယ်ဝိုက်မရှိသော အရှင်ဖြစ်၏။

Verse 5

निर्विद्य भूतले शर्वः सर्वव्यापी सदा शिवः । हाटकेश्वरसंज्ञेऽस्मिन्क्षेत्रे देवः स्वयं स्थितः

အရာရာကို လွှမ်းမိုးနေသော ရှရဝ (Śarva) — အမြဲမင်္ဂလာရှိသော ရှိဝ (Śiva) သည် မြေပြင်လောကကို မောပန်းသကဲ့သို့ ဖြစ်၍ “ဟာဋကေရှ္ဝရ” ဟူသော ဤသန့်ရှင်းသော က္ရှેત્ર၌ ဘုရားတော် ကိုယ်တိုင် တည်နေတော်မူ၏။

Verse 6

लिंगरूपेण भगवान्प्रादुर्भूतः स्वयं हरः । स्मरणाद्दर्शनाच्चैव सर्वसिद्धिप्रदः सदा

ကောင်းမြတ်သော အရှင်ဘုရား ဟရ (Hara) သည် လိင်္ဂရုပ်ဖြင့် ကိုယ်တိုင် ပေါ်ထွန်းတော်မူ၏။ အောက်မေ့ခြင်းနှင့် ဖူးမြင်ခြင်းသာဖြင့်ပင် အမြဲတမ်း စိဒ္ဓိအလုံးစုံကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 7

सिद्धेनाराधितो यस्मात्तस्मात्सिद्धेश्वरः स्मृतः । तस्यैव वरदानाद्धि अत्रैवावस्थितो हरः

သိဒ္ဓတစ်ဦးက အာရాధနာပြုခဲ့သောကြောင့် ထိုကြောင့်ပင် «သိဒ္ဓေရှ္ဝရ» ဟု မှတ်မိကြသည်။ ထိုဘက်တ၏ ကောင်းချီးတောင်းပန်မှုကြောင့် ဟရ (ရှီဝ) သည် ဤနေရာ၌ပင် တည်ရှိနေသည်။

Verse 8

यस्तं पश्यति सद्भक्त्या शुचिः स्पृशति वा नरः । वांछितं लभते सद्यो यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

စစ်မှန်သော ဘက္တိဖြင့် ထိုအရှင်ကို မြင်သူ၊ သန့်ရှင်းစွာဖြင့် ထိတွေ့သူ မည်သူမဆို၊ အလွန်ရခက်ခဲသော်လည်း လိုအင်ဆန္ဒရှိသမျှကို ချက်ချင်း ရရှိသည်။

Verse 9

तत्र सिद्धिं गताः पूर्वं शतशः पुरुषा भुवि । दर्शनात्स्पर्शनाच्चान्ये प्रणामादपरे नराः

အတိတ်ကာလ၌ ထိုနေရာတွင် မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူပေါင်းရာချီက စိဒ္ဓိကို ရောက်ခဲ့ကြသည်။ အချို့သည် မြင်ခြင်းနှင့် ထိခြင်းကြောင့်၊ အချို့သည် ပရဏာမ (လဲလျောင်းကန်တော့) ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 10

दक्षिणामूर्तिमासाद्य मन्त्रं तस्य षडक्षरम् । यो जपेच्छ्रद्धयोपेतस्तस्यायुः संप्रवर्धते

ဒက္ခိဏာမူရ္တိထံ ချဉ်းကပ်၍ သူ၏ ခြောက်အက္ခရာ မန္တရကို ယုံကြည်သဒ္ဓာဖြင့် ဂျပ်သူ၏ အသက်တမ်းသည် အလွန်တိုးပွားလာသည်။

Verse 11

यावत्संख्यं जपेन्मत्रं तावत्संख्यान्यहानि सः । आयुषः परतो मर्त्यो जीवते नात्र संशयः

မန္တရကို ရေတွက်သမျှ ဂျပ်လျှင် ရေတွက်သမျှ နေ့ရက်များကို ထပ်မံ အသက်ရှင်သည်။ မရဏာတရားရှိသူသည် မိမိသတ်မှတ်ထားသော အသက်ကာလကို ကျော်လွန်၍ အသက်ရှင်သည်—ဤအပေါ် သံသယမရှိ။

Verse 12

ऋषय ऊचुः अत्याश्चर्यमिदं सूत यत्त्वया परिकीर्तितम् । आयुषोऽप्यधिकं मर्त्यो जीवते यदि मानवः

ရိရှီတို့က ဆိုကြသည်– «အို စူတ၊ သင်ကြေညာခဲ့သကဲ့သို့ ဤအရာသည် အလွန်အံ့ဩဖွယ် ဖြစ်၏။ လူသားမော်တယ်တစ်ဦးသည် မိမိအာယုကာလကိုတောင် ကျော်လွန်၍ အသက်ရှင်နိုင်သည်ဟုဆိုလျှင်»။

Verse 13

सूत उवाच अत्र वः कीर्तयिष्यामि स्वयमेव मया श्रुतम् । वदतस्तत्समुद्दिश्य यद्वत्सस्य महात्मनः

စူတက ဆိုသည်– «ဤနေရာ၌ သင်တို့အား ငါကိုယ်တိုင် ကြားသိခဲ့သမျှကို ပြန်လည်ဖော်ပြမည်။ ယဒ္ဝတ္ဆ၏ သားတော်ဖြစ်သော မဟာအတ္တမန့်သူကို ရည်ညွှန်း၍ ပြောကြားခဲ့သော စကားပင် ဖြစ်သည်»။

Verse 14

पुरा मे वसमानस्य पुरतोऽत्र पितुर्गृहे । आयातः स मुनिस्तत्र वत्सो नाम महाद्युतिः

တစ်ခါတုန်းက ငါသည် ဤနေရာ၌ အဖေ၏အိမ်တွင် နေထိုင်စဉ်၊ ထိုအိမ်ရှေ့သို့ တောက်ပမြင့်မြတ်သော မုနိတစ်ပါး လာရောက်하였다။ သူ၏အမည်မှာ ဝတ္ဆ (Vatsa) ဟူ၏။

Verse 15

वहमानो युवावस्थां द्वादशार्कस मद्युतिः । अंगैः सर्वैस्तु रूपाढ्यः कामदेव इवापरः

သူသည် ယောကျ်ားပျိုအရွယ်၏ ပန်းပွင့်သကဲ့သို့ကို ဆောင်ထား၍၊ နေရောင်တစ်ဆယ့်နှစ်လုံးကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်하였다။ ကိုယ်အင်္ဂါအစုံလုံး အလှတရားပြည့်ဝ၍ ကာမဒေဝတစ်ပါးအလား ဖြစ်၏။

Verse 16

मत्पित्रा स तदा दृष्टस्ततो भक्त्याऽभिवादितः । अर्घ्यं दत्त्वा ततः प्रोक्तो विश्रांतो विनयेन च

ထိုအခါ ငါ့အဖေက သူ့ကို မြင်၍ သဒ္ဓါဖြင့် ဦးညွှတ်အဘိဝါဒ ပြု하였다။ ထို့နောက် အရ္ဃျ (arghya) ကို ပူဇော်ပြီး၊ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ အနားယူရန် လျှောက်ထား하였다။

Verse 17

स्वागतं तव विप्रेंद्र कुतस्त्वमिह चागतः । आदेशो दीयतां मह्यं किं करोमि यथोचितम्

အို ဗြာဟ္မဏတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသောသူရေ၊ သင်အား ကြိုဆိုပါ၏။ သင်သည် ဘယ်အရပ်မှ ဤနေရာသို့ ရောက်လာသနည်း။ ကျွန်ုပ်အား အမိန့်ညွှန်ကြားပေးပါ—သင့်လျော်သကဲ့သို့ ကျွန်ုပ် ဘာကို ပြုရမည်နည်း။

Verse 18

वत्स उवाच । तवाश्रमपदे सूत चातुर्मास्यसमुद्भवम् । कर्तुमिच्छाम्यनुष्ठानं शुश्रूषां चेत्करोषि मे

ဝတ္ဆက ပြောသည်– «အို စူတရေ၊ သင်၏ အာရှရမအိမ်ရာ၌ ချာတုർമာသျာနှင့် ဆက်နွယ်သော အနုဋ္ဌာနကို ကျွန်ုပ် ပြုလုပ်လိုသည်။ သင်က ကျွန်ုပ်အား ဝန်ဆောင်မှု ပြုမည်ဆိုလျှင် ဤနေရာ၌ပင် ထိုအကျင့်ကို ဆောင်ရွက်ကြစို့»။

Verse 19

लोमहर्षण उवाच । एवं विप्र करिष्यामि तवादेशमसंशयम् । धन्योऽस्म्यनुगृहीतोऽस्मि यस्त्वं मे गृहमागतः

လိုမဟർഷဏက ပြောသည်– «အို ဗြာဟ္မဏရေ၊ ထိုသို့ပင် ဖြစ်ပါစေ။ သင်၏ အမိန့်ကို သံသယမရှိဘဲ ကျွန်ုပ် ဆောင်ရွက်မည်။ သင်သည် ကျွန်ုပ်အိမ်သို့ ကြွလာသောကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် ကံကောင်းသူ၊ ကရုဏာရရှိသူ ဖြစ်၏»။

Verse 20

एवमुक्ताथ मामाह स पिता द्विजसत्तमाः । त्वया वत्सस्य कर्तव्या शुश्रूषा नित्यमेव हि

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ဗြာဟ္မဏတို့အနက် အထွတ်အမြတ်ဖြစ်သော ကျွန်ုပ်၏ အဖေက ကျွန်ုပ်အား ပြောသည်– «ဝတ္ဆအား နေ့စဉ် အမြဲတမ်း ဝန်ဆောင်မှု ပြုရမည် အမှန်ပင်»။

Verse 21

ततोऽहं विनयोपेतस्तस्य कृत्यानि कृत्स्नशः । करोमि स च मे रात्रौ चित्राः कीर्तयते कथाः

ထို့နောက် ကျွန်ုပ်သည် နှိမ့်ချမှုနှင့် ပြည့်စုံကာ သူ၏ လုပ်ငန်းတာဝန်များကို အကုန်အစင် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ ညအခါတွင်လည်း သူသည် အံ့ဖွယ်ကောင်းသော ပုံပြင်များကို ကျွန်ုပ်အား အမြဲတမ်း ပြောကြားလေ့ရှိ၏။

Verse 22

राजर्षीणां पुराणानां देवदानवरक्षसाम् । द्वीपानां पर्वतानां च स्वयं दृष्ट्वा सहस्रशः

(သူသည်ပြော၏) ရာဇဣသီများနှင့် ပုရာဏာတို့အကြောင်း၊ ဒေဝတား၊ ဒာနဝ၊ ရက္ခသတို့အကြောင်း၊ ထို့ပြင် ကျွန်းဒွီပများနှင့် တောင်တန်းများအကြောင်း—ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့သည့် အရာများကို ထောင်ပေါင်းများစွာ ပြောကြား하였다။

Verse 23

एकदा तु मया पृष्टः कथांते प्राप्य कौतुकम् । विस्मयाविष्टचित्तेन स द्विजो द्विजसत्तमाः

တစ်ခါတစ်ရံ ကഥာအဆုံးသို့ရောက်၍ စိတ်ကူးယဉ်သိလိုမှု ပေါ်လာသော်၊ အံ့ဩခြင်းက စိတ်ကိုဖုံးလွှမ်းနေစဉ်၊ ထိုဗြာဟ္မဏကို မေးမြန်းခဲ့သည်—သူသည် ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်၏။

Verse 24

भगवन्सुकुमारं ते शरीरं प्रथमं वयः । द्वीपानां च करोषि त्वं कथा श्चित्राः पृथक्पृथक्

အို ဘဂဝန်၊ သင်၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် နုနယ်ယုဝတိဖြစ်၍ အသက်အရွယ်၏ ပထမပန်းပွင့်ကာလကဲ့သို့ပင်။ သို့ရာတွင် သင်သည် ဒွီပများအကြောင်း အံ့ဖွယ်ကഥာများကို တစ်ခုချင်းစီ ခွဲခြား၍ ပြောပြနိုင်၏။

Verse 25

कथं सर्वं धरापृष्ठं ससमुद्रं निरीक्षितम् । स्वल्पेन वयसा तात विस्तरतो वद

အို ချစ်ခင်ရသော တာတ၊ သင်သည် အသက်ငယ်ရွယ်သေးစဉ်၌ပင် သမုဒ္ဒရာများနှင့်တကွ မြေပြင်တစ်လျှောက်လုံးကို မည်သို့ကြည့်ရှုမြင်တွေ့ခဲ့သနည်း။ အသေးစိတ်ဖြင့် ပြောပြပါ။

Verse 26

त्वया ये कीर्तिता द्वीपाः समुद्राः पर्वतास्तथा । मनसापि न शक्यास्ते गन्तुं मर्त्यैः कथंचन

သင်ဖော်ပြခဲ့သော ဒွီပများ၊ သမုဒ္ဒရာများနှင့် တောင်တန်းများကို မရဏာလူသားတို့သည် မည်သည့်နည်းဖြင့်မျှ မရောက်နိုင်ကြ—စိတ်ကူးထဲတွင်ပင် မရောက်နိုင်။

Verse 27

अत्र कौतूहलं जातमश्रद्धेयं वचस्तथा । श्रुत्वा श्रद्धेयवाक्यस्य तस्मात्सत्यं प्रकीर्तय

ဤနေရာ၌ စူးစမ်းလိုစိတ်ကြီးမားစွာ ပေါ်ပေါက်လာပြီး သင်၏စကားလည်း ယုံရန်ခက်သကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ ထို့ကြောင့် ယုံကြည်ထိုက်သောသူ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် အမှန်တရားကို ထင်ရှားစွာ ကြေညာပါ။

Verse 28

तपसः किं प्रभावोऽयं किं वा मंत्रपराक्रमः । येन पृथ्वीतलं कृत्स्नं त्वया दृष्टं मुनीश्वर

ဤအရာသည် တပသ (အကျင့်တရား) ၏ အာနုဘော်လား၊ သို့မဟုတ် မန္တရ၏ အင်အားကြီးမားမှုလား—ထိုကြောင့်ပင် မြေပြင်တစ်လျှောက်လုံးကို သင်မြင်နိုင်ခဲ့သလော၊ မုနိတို့၏ အရှင်တော်။

Verse 29

किं वा देवप्रसादस्तु तवौषधिकृतोऽथवा । तच्च पुण्यतमं तात त्वं मे ब्रूहि सविस्तरम्

သို့မဟုတ် ဒေဝတাদের၏ ကရုဏာတော်လား၊ မဟုတ်လျှင် သန့်ရှင်းသော ဆေးမြက်တစ်မျိုး၏ အာနုဘော်လား—အဲဒီအရာက သင်ထံသို့ ရောက်လာသလော။ ချစ်လှစွာသောသူရေ၊ အလွန်ပုဏ္ဏမယ့် အကြောင်းရင်းကို အသေးစိတ် ငါ့အား ပြောပြပါ။

Verse 30

अथ मां स मुनिः प्राह विहस्य मुनिसत्तमाः । सत्यमेतत्त्वया ज्ञातं मम मंत्रपराक्रमम्

ထို့နောက် ထိုမုနိသည် ပြုံးရယ်လျက် ငါ့အား ပြော၏၊ မုနိတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့ရေ—“သင်သိထားသည်မှာ မှန်ကန်၏။ ဤသည်မှာ ငါ၏ မန္တရအာနုဘော်ပင် ဖြစ်သည်။”

Verse 31

सदाहमष्टसंयुक्तं सहस्रं शिवसन्निधौ । जपामि शिवमंत्रस्य षडक्षरमितस्य च

ငါသည် အမြဲတမ်း ရှိဝ၏ ရှေ့တော်၌ မန္တရဇပကို တစ်ထောင်နှင့် ရှစ်ပိုင်း ပေါင်း၍ ရွတ်ဆို၏၊ ထို့ပြင် ရှိဝမန်တရ၏ ခြောက်အက္ခရာပါသော မန္တရကိုလည်း ဂါထာသံဖြင့် ရွတ်ဖတ်၏။

Verse 32

त्रिकालं तेन मे जातं सुस्थिरं यौवनं मुने । अतीतानागतं ज्ञानं जीवितं च सुखोदयम्

ထိုကျင့်စဉ်ကြောင့်၊ အို မုနိ၊ ကျွန်ုပ်၏ ယောဝနသည် ကာလသုံးပါးတစ်လျှောက် တည်ငြိမ်ခိုင်မာလာ၏။ အတိတ်နှင့် အနာဂတ်ကို သိမြင်သော ဉာဏ်လည်း ပေါ်ထွန်း၍၊ ပျော်ရွှင်မှုကို ပေးသော အသက်တာလည်း ဖြစ်လာ၏။

Verse 33

मम वर्षसहस्राणि बहूनि प्रयुतानि च । संजातानि महाभाग दृश्यते प्रथमं वयः

ကျွန်ုပ်အတွက် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာနှင့် ထပ်မံ သောင်းပေါင်းများစွာလည်း ကုန်လွန်ခဲ့ပြီ၊ အို ကံကောင်းမြတ်သူ။ သို့သော် ကျွန်ုပ်၏ အရွယ်သည် ပထမဆုံး ယောဝနကဲ့သို့ပင် ထင်ရှားမြင်ရ၏။

Verse 34

अत्र ते कीर्तयिष्यामि विस्तरेण महामते । यथा सिद्धिर्मया प्राप्ता प्रसादाच्छंकरस्य च

ဤနေရာ၌၊ အို စိတ်ဓာတ်ကြီးမြတ်သူ၊ ကျွန်ုပ်ရရှိခဲ့သော စိဒ္ဓိ—ဝိညာဉ်ရေးအောင်မြင်မှုကို မည်သို့ရခဲ့သည်ကို အသေးစိတ် ပြောကြားမည်။ ထိုအရာသည် ရှင်ကရ (Śaṅkara) ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် ဖြစ်၏။

Verse 35

अहं हि ब्राह्मणो नाम्ना वत्सः ख्यातो महीतले । नानाशास्त्रकृताभ्यासः पुराऽसं वेदपारगः

ကျွန်ုပ်သည် အမှန်တကယ် ဘြာဟ္မဏတစ်ဦးဖြစ်၍၊ နာမည်မှာ ဝတ္ဆ (Vatsa) ဟု ခေါ်ကြပြီး မြေပြင်လောက၌ ကျော်ကြားခဲ့၏။ ယခင်က မျိုးစုံသော ရှာသ္တရများကို လေ့ကျင့်ခဲ့ပြီး ဝေဒများကို ကျွမ်းကျင်သိမြင်သူ ဖြစ်ခဲ့၏။

Verse 36

एतस्मिन्नेव काले तु मेनका च वराप्सराः । वसंतसमये प्राप्ता मर्त्यलोके यदृच्छया

ထိုအချိန်တည်းက မေနကာ (Menakā) ဟူသော အပ္ဆရာအလွန်မြတ်သူသည် နွေဦးရာသီ၌ ကံတရားအလိုက် မတော်တဆ လူ့လောကသို့ ရောက်လာ၏။

Verse 37

सा गता भ्रममाणाथ काम्यकंनाम तद्वनम् । मत्तकोकिलनादाढ्यं मनोज्ञद्रुमसं कुलम्

သူမသည် လှည့်လည်သွားလာရင်း “ကာမ်ယက” ဟု အမည်ရသော တောသို့ ရောက်ခဲ့သည်။ အရက်မူးသကဲ့သို့ သံမြည်သော ကုကူငှက်သံများနှင့် သာယာလှပသော သစ်ပင်များဖြင့် ထူထပ်လျက်ရှိသည်။

Verse 38

यत्रास्ते मुनिशार्दूलो देवरात इति स्मृतः । व्रतस्वाध्यायसंपन्नस्तपसा ध्वस्तकिल्विषः

အဲဒီနေရာတွင် မုနိတို့အတွင်း ကျားကဲ့သို့ ထူးမြတ်သူ တစ်ပါးရှိ၍ “ဒေဝရာတ” ဟု မှတ်မိကြသည်။ သူသည် ဝရတနှင့် သာသနာစာအလေ့အကျင့် (သွာဓျာယ) ပြည့်စုံကာ တပသဖြင့် အပြစ်များကို မီးရှို့ဖျက်သိမ်းထားသူ ဖြစ်သည်။

Verse 39

उपविष्टो नदीतीरे देवतार्च्चापरा यणः । श्रद्धया परया युक्त एकाकी निर्जने वने

သူသည် မြစ်ကမ်းပေါ်၌ ထိုင်နေကာ ဒေဝတာများကို ပူဇော်အာရాధနာပြုခြင်း၌ အပြည့်အဝ စူးစိုက်လျက်ရှိသည်။ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော သဒ္ဓါဖြင့် ပြည့်ဝကာ လူမရှိသော တောအတွင်း တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်သည်။

Verse 40

अथ सा पश्यतस्तस्य विवस्त्रा प्राविशज्जलम् । दिव्यरूपसमोपेता घर्मार्ता वरवर्णिनी

ထို့နောက် သူကြည့်နေစဉ်တွင် သူမသည် အဝတ်မပါဘဲ ရေထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ဒေဝတားဆန်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ပိုင်ဆိုင်ကာ အပူဒဏ်ကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ အလွန်လှပသော အရောင်အဆင်းရှိသူ ဖြစ်သည်။

Verse 41

अथ तस्य मुनींद्रस्य रेतश्चस्कन्द तत्क्षणात् । दृष्ट्वा तां चारुसर्वांगीं जलमध्यं समाश्रिताम्

ထိုအခဏ၌ပင် မုနိအရှင်ကြီး၏ ရေတသ် (ဗီဇ) သည် ချက်ချင်း ကျဆင်းထွက်လာသည်။ ရေထဲအလယ်၌ နေရာယူထားသော ကိုယ်အင်္ဂါအလှတရားပြည့်စုံသည့် သူမကို မြင်လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 42

एतस्मिन्नंतरे प्राप्ता सारंगी सुपिपा सिता । जलमिश्रं तया रेतः पीतं सर्वमशेषतः

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် ရေငတ်လွန်စွာသော သမင်မတစ်ကောင် ရောက်လာ၏။ ရေနှင့်ရောနှောနေသော မျိုးစေ့ကိုလည်း သူမက အကျန်မရှိ အကုန်လုံး သောက်သွားလေ၏။

Verse 43

अथ साऽपि दधे गर्भं मानुषं वै प्रभावतः । अमोघरेतसो मासे सुषुवे दशमे ततः

ထို့နောက် သူမလည်း ထိုအာနုဘော်ကြောင့် လူသားသန္ဓေကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်လေ၏။ ထို့နောက် ဆယ်လမြောက်တွင် မွေးဖွားလေ၏—အကြောင်းမူ မျိုးစေ့၏ အာနုဘော်သည် မပျက်မကွက် ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

Verse 44

जनयामास दीप्तांगी कन्यां पद्मदलेक्षणाम् । तस्मिन्नेव जले पुण्ये देवराताश्रमं प्रति

သူမသည် ကိုယ်အင်္ဂါတောက်ပ၍ ကြာပွင့်ရွက်ကဲ့သို့ မျက်လုံးရှိသော သမီးကညာတစ်ဦးကို မွေးဖွားလေ၏။ ထိုပင် ပုဏ္ဏရေမြတ်၌ပင် ဒေဝရာတ အာရှရမ်သို့ ဆက်နွယ်၍ ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 45

अथ तां स मुनिर्ज्ञात्वा स्वज्ञानेन स्ववीर्यजाम् । कृपया परयाविष्टो जग्राह च पुपोष च

ထို့နောက် မုနိသည် မိမိ၏ ဉာဏ်အမြင်ဖြင့် သူမသည် မိမိ၏ ဝီရိယမှ မွေးဖွားလာသူဟု သိမြင်လေ၏။ အလွန်ကြီးမားသော ကရုဏာဖြင့် ပြည့်ဝ၍ သူမကို လက်ခံယူကာ ပြုစုမွေးမြူလေ၏။

Verse 46

स्नेहेन महता युक्तः कृतकौतुकमंगलः । रक्षमाणो वने चैनां श्वापदेभ्यः प्रयत्नतः

သူသည် ချစ်ခင်မေတ္တာကြီးစွာဖြင့် ယှဉ်တွဲကာ၊ သူမအတွက် မင်္ဂလာကောင်းသော အခမ်းအနားများကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ တောအတွင်း၌ သားရဲများမှ ကြိုးစားအားထုတ်၍ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်လေ၏။

Verse 47

आजहार सुमृष्टानि तत्कृते सुफलानि सः । स्वयं गत्वा सुदूरं च कानने श्वापदाकुले

သူမအတွက် အကောင်းဆုံးရွေးချယ်ထားသော အသီးအနှံကောင်းများကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ကိုယ်တိုင်ပင် ဝေးလံသော တောအုပ်သို့ သွားကာ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ ပြည့်နှက်နေရာတွင် ရှာဖွေခဲ့၏။

Verse 48

तत्रस्था ववृधे सा च नाम्ना ख्याता मृगावती । शुक्लपक्षे यथा व्योम्नि कलेव शशलक्ष्मणः

အဲဒီနေရာတွင် နေထိုင်ရင်း သူမသည် ကြီးထွားလာကာ “မೃဂာဝတီ” ဟူသော နာမဖြင့် ကျော်ကြားလာ၏—အလင်းလပြည့်ဖက်တွင် ကောင်းကင်ပေါ်၌ လ၏ အစိတ်အပိုင်း တဖြည်းဖြည်း တိုးပွားသကဲ့သို့။

Verse 49

अथ सा भ्रममाणेन मया दृष्टा मृगेक्षणा । ततोऽहं कामबाणेन तत्क्षणात्ताडितो हृदि

ထို့နောက် ကျွန်ုပ် လှည့်လည်သွားလာနေစဉ် သူမကို မြင်တွေ့ခဲ့သည်—မုဆိုးမိန်းကလေးကဲ့သို့ မျက်လုံးရှိသူ။ ထိုခဏတည်းက ကာမဒေဝ၏ မြားတံဖြင့် နှလုံးသား၌ ထိခိုက်ခံရ၏။

Verse 50

विज्ञाय च कुमारीं तां सवर्णां चारुहासिनीम् । आदरेण गृहं गत्वा स मुनिर्याचितस्ततः

သူမသည် ကညာဖြစ်ကြောင်း၊ ကိုယ်နှင့်တန်းတူသင့်တော်ပြီး အပြုံးလှပသူဖြစ်ကြောင်း သိရှိသဖြင့်၊ လေးစားစွာဖြင့် အိမ်သို့ သွားကာ ထို့နောက် မုနိကို တောင်းပန်လျက် ရှိ၏။

Verse 51

प्रयच्छैनां मम ब्रह्मन्पत्न्यर्थं निज कन्यकाम् । यथात्मा पोषयिष्यामि भोजनाच्छादनादिभिः

“အို ဘြဟ္မန်မုနိမြတ်ရှင်၊ သင်၏ ကိုယ်ပိုင်သမီးကို ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးအဖြစ် ပေးသနားပါ။ အစားအစာ၊ အဝတ်အစားနှင့် လိုအပ်သမျှတို့ဖြင့် ကိုယ်တိုင်ကို ပြုစုသကဲ့သို့ သူမကိုလည်း ပြုစုစောင့်ရှောက်ပါမည်” ဟု ဆို၏။

Verse 52

ततस्तेन प्रदत्ता मे तत्क्षणादेव सुन्दरी । विधिना शास्त्रदृष्टेन नक्षत्रे भग दैवते

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ထိုလှပသော မိန်းမပျိုကို ကျမ်းဂန်လာ ထုံးတမ်းစဉ်လာများနှင့်အညီ ဘဂနတ်မင်း စောင့်ရှောက်သော နက္ခတ်အောက်တွင် သူက ကျွန်ုပ်အား ပေးအပ်ခဲ့သည်။

Verse 53

ततः कतिपयाहस्य मयोढा सा सुविस्मिता । सखीजनसमायुक्ता फलार्थं निर्गता वने

ကျွန်ုပ်နှင့် လက်ထပ်ပြီး ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူမသည် အံ့ဩမှင်သက်နေဆဲဖြစ်ကာ သစ်သီးများခူးရန် သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ တောထဲသို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။

Verse 54

अथ वीरुधसंछन्ने वने तस्मि न्सुसंस्थिते । तया न्यस्तं पदं मूर्ध्नि तृणाच्छन्नस्य भोगिनः

ထို့နောက် နွယ်ပင်များ ထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်နေသော ထိုတောအုပ်ထဲတွင် မြက်ပင်များအောက်၌ ပုန်းအောင်းနေသော မြွေတစ်ကောင်၏ ခေါင်းပေါ်သို့ သူမ၏ ခြေကို နင်းမိလေသည်။

Verse 55

सा दष्टा सहसा तेन पतिता वसुधातले । विषार्दिता गतप्राणा तत्क्षणादेव भामिनी

ရုတ်တရက် အကိုက်ခံရသဖြင့် သူမသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး အဆိပ်ဒဏ်ကြောင့် ထိုတောက်ပသော အမျိုးသမီးသည် ချက်ချင်းပင် အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။

Verse 56

अथ सख्यः समागत्य तस्या दुःखेन दुःखिताः । शशंसुस्ता यथावृत्तं रुदन्त्यो मम सूतज

ထိုအခါ သူမ၏ သူငယ်ချင်းများသည် စုဝေးရောက်ရှိလာကြပြီး ဝမ်းနည်းပူဆွေးလျက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် ကျွန်ုပ်အား ပြောပြကြလေသည်၊ အို ရထားထိန်း၏ သား။

Verse 57

ततोऽहं सत्वरं गत्वा दृष्ट्वा तां पतितां भुवि । विलापान्कृतवान्दीनो रुदितं करुणस्वरम्

ထို့နောက် ငါသည် အလျင်အမြန် သွားရောက်၍ မြေပေါ်၌ လဲကျနေသော သူမကို မြင်သဖြင့် စိတ်နာကျင်ကာ ကရုဏာပြည့်သော အသံဖြင့် ငိုကြွေး၍ ဝမ်းနည်းလျက် ငိုယိုခဲ့၏။

Verse 58

इयं मे सुविशालाक्षी मनःप्राणसमा प्रिया । मृता भूमौ यया हीनो नाहं जीवितुमुत्सहे

ဤသူမသည် မျက်လုံးကျယ်ဝန်း၍ ငါ၏ စိတ်နှင့် အသက်ရှူတူသကဲ့သို့ အလွန်ချစ်မြတ်နိုးရသူ ဖြစ်၏။ သူမသည် မြေပေါ်၌ သေဆုံးလဲလျောင်းနေပြီ; သူမမရှိလျှင် ငါသည် အသက်ရှင်ရန် မလိုလားတော့။

Verse 59

सोऽहमद्य गमिष्यामि परलोकं सहानया । प्रियारहितहर्म्यस्य जीवितस्य च किं फलम्

ထို့ကြောင့် ယနေ့ ငါလည်း သူမနှင့်အတူ ပရလောကသို့ သွားမည်။ ချစ်သူမရှိသော အိမ်နှင့် အသက်ရှင်ခြင်းသည် အဘယ်အကျိုးရှိမည်နည်း။

Verse 60

पुत्रपौत्रवधूभिश्च भृत्यवर्गयुतस्य च । पत्नीहीनानि नो रेजुर्गृहाणि गृहमेधिनाम्

အိမ်ထောင်ရှင်၏ အိမ်၌ သား၊ မြေး၊ ချွေးမတို့နှင့် အစေခံအစုအဝေး ပြည့်စုံနေသော်လည်း မယားမရှိသော အိမ်သည် မတောက်ပ မလှပ။

Verse 61

यदीयं कर्णनेत्रांता तन्वंगी मधुरस्वरा । न जीवति पृथुश्रोणी मरिष्येऽ हमसंशयम्

နားကပ်သည် မျက်စိအဆုံးတိုင်အောင် ရောက်လုနီးပါးရှိ၍ ကိုယ်လုံးပါးသွယ်၊ အသံချိုမြိန်၊ တင်ပါးကျယ်သော ဤမိန်းမ မအသက်ရှင်လျှင် ငါသည် မသံသယဘဲ သေမည်။

Verse 62

एवं विलपमानस्य मम सूत कुलोद्वह । आगताः सुहृदः सर्वे रुरुदुस्तेऽपि दुःखिताः

ဤသို့ ငါ ငိုကြွေးနေစဉ်၊ အို စူတာ၊ သင်၏ မျိုးရိုးကို မြှောက်တင်သူ၊ ငါ၏ မိတ်ဆွေများ အားလုံး ရောက်လာကြ၍ သူတို့လည်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးကာ ငိုကြွေးကြ၏။

Verse 63

रुदित्वा सुचिरं तत्र तैः समं महतीं चिताम् । कृत्वा तां संनिधायाथ प्रदत्तो हव्यवाहनः

ထိုနေရာ၌ အချိန်ကြာကြာ ငိုကြွေးပြီးနောက်၊ သူတို့နှင့်အတူ ကြီးမားသော မီးသင်္ဂြိုဟ်စင်ကို ပြုလုပ်하였다။ ထို့နောက် သူမကို ထိုပေါ်၌ စီမံတင်ထားပြီး ဟဗျဝါဟန—ပူဇော်ပစ္စည်းကို သယ်ဆောင်သော မီး—ကို မီးထွန်းခဲ့၏။

Verse 64

तत आदाय मां कृच्छ्रान्निन्युश्च स्वगृहं प्रति । रुदन्तं प्रस्खलन्तं च मुह्यमानं पदेपदे

ထို့နောက် သူတို့သည် အလွန်ခက်ခဲစွာ ငါ့ကို ခေါ်ယူကာ မိမိတို့အိမ်သို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်သွားကြ၏။ ငါသည် ငိုကြွေးလျက်၊ ခလုတ်တိုက်လျက်၊ ခြေလှမ်းတိုင်း၌ သတိလွတ်လျက် ဖြစ်နေ၏။

Verse 65

ततो निशावशेषेऽहमुत्थाय त्वरयाऽन्वितः । कांतादुःखपरीतात्मा गतोऽरण्यं तदेव हि

ထို့နောက် ညအချိန် အနည်းငယ်သာ ကျန်သေးစဉ် ငါသည် အလျင်အမြန် ထ၍၊ ချစ်သူအတွက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုက စိတ်ကို လွှမ်းမိုးလျက် ထိုတောအတူတူသို့ ပြန်သွားခဲ့၏။

Verse 66

कामेनोन्मत्ततां प्राप्तो भ्रममाण इतस्ततः । विलपन्नेव दुःखार्तो वने जनविवर्जिते

ကာမတဏှာကြောင့် ရူးသွပ်သကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၍ ငါသည် ဒီဘက်ဟိုဘက် လှည့်လည်သွားလာကာ၊ ဒုက္ခဝေဒနာဖြင့် ငိုကြွေးလျက် လူကင်းသော တောအတွင်း၌ နေ၏။

Verse 67

क्व गतासि विशालाक्षि विजनेऽस्मिन्विहाय माम् । नाहं गृहं गमिष्यामि मम दुःखाय निर्दयः

အို မျက်လုံးကျယ်သူရေ၊ ဤတိတ်ဆိတ်သောအရပ်၌ ငါ့ကိုထားခဲ့ပြီး ဘယ်သို့သွားသနည်း။ ငါသည် အိမ်သို့ မပြန်မည်—ကြမ်းကြုတ်သောကံကြမ္မာက ငါ့အတွက် ဝမ်းနည်းခြင်း၏အကြောင်းသာ ဖြစ်စေ하였다။

Verse 68

एषोऽरुणकरस्पर्शात्स्वाभां त्यजति चंद्रमाः । निशाक्षये निरुत्साहो यथाहं विधिना कृतः

အရုဏ်ရောင်၏ ထိတွေ့မှုကြောင့် လသည် မိမိ၏အလင်းကို စွန့်လွှတ်သကဲ့သို့၊ ညအဆုံး၌ ငါလည်း စိတ်အားမဲ့သွားသည်—ကံကြမ္မာက ငါ့ကို ထိုသို့ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

Verse 69

अयं तनुः समायाति सविता रक्तमंडलः । निगदिष्यति मे वार्तां नूनं कच्चित्त्वदुद्भवाम्

ယခု နေမင်းသည် နူးညံ့သကဲ့သို့ ထင်ရပြီး အနီရောင်ဝိုင်းတစ်ဝိုင်းနှင့် နီးကပ်လာသည်။ သေချာသည်—သူသည် ငါ့အား သတင်းတစ်စုံတစ်ရာ ပြောမည်၊ မင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ဖြစ်ပေါ်လာသည့် သတင်းဖြစ်ကောင်းဖြစ်မည်။

Verse 70

गगनं व्यापयन्सूर्यः संतापयति मां भृशम् । बाह्ये चाभ्यंतरे कामः कथं वक्ष्यामि जीवितम्

ကောင်းကင်တစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့နေသော နေမင်းသည် ငါ့ကို အလွန်ပူလောင်စေသည်။ အပြင်၌လည်း အတွင်း၌လည်း ကာမတဏှာက ငါ့ကို နှိပ်စက်နေသည်—အသက်ရှင်နေခြင်းကို ဘယ်လို ပြောနိုင်မည်နည်း။

Verse 71

करींदः स्वयमभ्येति तत्कुचाभौ समुद्वहन् । कुम्भौ गत्वा तु पृच्छामि यदि शंसति तां प्रियाम्

ဆင်တစ်ကောင်သည် ကိုယ်တိုင် ရှေ့သို့လာ၍ နဖူးပေါ်ရှိ ကုမ္ဘနှစ်လုံးကို သူမ၏ ရင်သားကဲ့သို့ ထမ်းဆောင်ထားသည်။ ထို ‘ကုမ္ဘ’ များအနီးသို့ သွားကာ ငါသည် မေးမြန်း၏—ငါ့ချစ်သူကို ညွှန်ပြပေးနိုင်မလားဟု။

Verse 72

एवं प्रलपमानस्य मम मोहो महानभूत् । भास्करांशुप्रतप्तस्य मदनाकुलितस्य च

ဤသို့ အော်ဟစ်ပြောဆိုနေစဉ်၌ ငါ၏ မောဟသည် အလွန်ကြီးမားလာ၏—နေမင်း၏ ရောင်ခြည်တို့က လောင်ကျွမ်းစေ၍ ချစ်ခြင်း၏ နတ်တော်ကြောင့် စိတ်နှလုံးလှုပ်ရှားကာ ရှုပ်ထွေးသွား၏။

Verse 73

यंयं पश्यामि तत्राहं भ्रममाणो महावने । वृक्षं वा प्राणिनो वापि तंतं पृच्छामि मोहतः

ထိုမဟာတောအတွင်း ငါ လှည့်လည်လျှောက်သွားရာ၌ ငါမြင်သမျှ—သစ်ပင်ဖြစ်စေ သက်ရှိဖြစ်စေ—မောဟကြောင့် တစ်ဦးချင်းစီကို မေးမြန်းနေ၏။

Verse 74

त्वद्दंतमुसलप्रख्यं यस्या ऊरुयुगं गज । तां बालां वद चेद्दृष्टा दयां कृत्वा ममोपरि

အို ဆင်ရေ! သင်၏ ဆင်တံကဲ့သို့ မုဆလ်သဏ္ဌာန်တန်ခိုးရှိသော ပေါင်နှစ်ဖက်ကို ပိုင်ဆိုင်သည့် ထိုမိန်းကလေးကို သင်မြင်ခဲ့လျှင်၊ ငါ့အပေါ် သနားကြင်နာ၍ သူမအကြောင်း ပြောပြပါ။

Verse 75

त्वया जंबूक चेद्दृष्टा बिंबाफलनिभाधरा । दयिता मम तद्ब्रूहि श्रेयस्ते भविता महत्

အို ကျားမြီးကောင်ရေ! ဘိမ္ဗာသီးကဲ့သို့ နှုတ်ခမ်းရှိသော ငါ့ချစ်သူကို သင်မြင်ခဲ့လျှင် ပြောပြပါ; သင့်အတွက် ကောင်းကျိုးကြီးမားမည်။

Verse 76

अथवा बिल्व शंस त्वं यदि बिल्वोपमस्तनी । भ्रममाणा वने दृष्टा मम प्राणसमा प्रिया

မဟုတ်လျှင် အို ဘီလွာပင်ရေ၊ ဘီလွာသီးကဲ့သို့ ရင်သားရှိသော ငါ့အသက်တမျှချစ်ရသူသည် တောထဲတွင် လှည့်လည်နေသည်ကို သင်မြင်ခဲ့လျှင် ငါ့အား ပြောပြပါ။

Verse 77

त्वत्पुष्पसदृशांगी सा मम भार्या मनस्विनी । स त्वं चंपक जानीषे यदि त्वं शंस मे द्रुतम्

သူမ၏အင်္ဂါများသည် သင်၏ပန်းကဲ့သို့ လှပ၍၊ သူမသည် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသော ကျွန်ုပ်၏ဇနီးဖြစ်သည်။ အို ချမ္ပကာပင်၊ သူမအကြောင်း သိလျှင် အမြန်ပြောပါ။

Verse 78

मधूक तव पुष्पेण दयितायाः समौ शुभौ । कपोलौ पांडुरच्छायौ दृष्ट्वा त्वां स्मृतिमागतौ

အို မဓူကာပင်၊ သင်၏ပန်းကိုမြင်လျှင် ချစ်သူမ၏ မင်္ဂလာရှိသော ပါးနှစ်ဖက်—အဖြူဖျော့၍ လှပသောအရောင်—ကို သတိရလာသည်; သင်ကိုမြင်ရာမှ ထိုအမှတ်တရ ပြန်လည်ရောက်လာ၏။

Verse 79

कदलीस्तंभ सुव्यक्तं प्रियायाश्च सुकोमलौ । ऊरू त्वत्तोऽपि तन्वंग्याः सत्येनात्मानमालभे

အို ငှက်ပျောတံ၊ သေးသွယ်အင်္ဂါရှိသော ချစ်သူမ၏ အလွန်နူးညံ့သော ပေါင်နှစ်ဖက်သည် သင်ထက်ပင် ပိုနူးညံ့ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ ဤအမှန်တရားဖြင့် ကျွန်ုပ်သည် ကိုယ်ကိုထိကာ သစ္စာပြု၏။

Verse 80

भोभो मृग न मे भार्या त्वया दृष्टाऽत्र कानने । त्वत्समे लोचने स्पष्टे कज्जलेन समावृते

ဟေဟေ သမင်ရေ၊ ဤတောအတွင်း၌ ငါ့ဇနီးကို သင်မမြင်ခဲ့သလော။ သူမ၏ မျက်လုံးတို့သည် သင်ကဲ့သို့ ကြည်လင်တောက်ပသော်လည်း ကဇ္ဇလ်ဖြင့် အရိပ်ဆင်ထား၏။

Verse 82

कांतायाः पुरतो नित्यं विधत्तेंऽगं कलापकृत् । विहंगयोनि जातोऽपि वृद्ध्यर्थं पुष्पधन्वनः

မယုရသည် မိမိချစ်သူမ၏ရှေ့တွင် အမြဲ ကိုယ်ခန္ဓာကို ပြသလေ့ရှိ၏။ ငှက်မျိုးရင်းမှ မွေးဖွားသော်လည်း ပန်းမြားကိုင်သော ကာမဒေဝ၏ အင်အားတိုးပွားစေရန် ထိုသို့ပြု၏။

Verse 83

योऽयं संदृश्यते हंसो हंसीमनुस्मरत्यसौ । गतिस्तादृङ्न चाप्यस्य मत्प्रियायाश्च यादृशी

ဤနေရာတွင် မြင်ရသော ဟင်္သာသည် မိမိ၏ ဟင်္သာမကို သတိရနေ၏။ သို့သော် ၎င်း၏ လှုပ်ရှားသွားလာမှုသည် ငါ့ချစ်သူမ၏ သွားလာပုံနှင့် မတူပါ။

Verse 84

एक एव सुधन्योऽयं चक्रवाको विहंगमः । मुहूर्तमपि योऽभीष्टां न त्यजेच्चक्रवाकिकाम्

အမှန်တကယ် ကံကောင်းမြတ်သော ဤတစ်ကောင်တည်းသော စက္ကရဝါက ငှက်သည်၊ တစ်ခဏမျှပင် မိမိလိုလားသော မိတ်ဖက် စက္ကရဝါကီကို မစွန့်လွှတ်ပါ။

Verse 85

य एष श्रूयते रावो विभ्रमं जनयन्मम । किंवा पिकसमुत्थो ऽयं किं वा मे दयितोद्भवः

ယခု ကြားရသော အော်သံသည် ငါ့စိတ်ကို ရှုပ်ထွေးစေ၏။ ဤသံသည် ပိက (ကူကူ) ငှက်မှ ထွက်ပေါ်သလော၊ သို့မဟုတ် ငါ့ချစ်သူမထံမှ ပေါက်ဖွားလာသလော။

Verse 86

मां दृष्ट्वाऽयं मृगो याति तं मृगी याति पृष्ठतः । धावमाना ममाप्येवमनुयाति पुरा प्रिया

ငါ့ကို မြင်လျှင် ဤသမင်ထီးသည် ပြေးသွား၍ သမင်မသည် နောက်မှ လိုက်ပြေး၏။ ထိုနည်းတူ အတိတ်က ငါ့ချစ်သူမလည်း ငါ့နောက်ကို ပြေးလိုက်ခဲ့ဖူးသည်။

Verse 87

वारणोऽयं प्रियां कांतामनुरागानुयायिनीम् । स्पर्शयत्यग्रहस्तेन मम संस्मारयन्प्रियाम

ဤဆင်သည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် နောက်လိုက်လာသော မိမိချစ်သူ အဖော်ကောင်းကို နှာမောင်းအဖျားဖြင့် ထိတွေ့ကာ ငါ့ချစ်သူမကို သတိရစေ၏။

Verse 88

हा प्रिये मृगशावाक्षि तप्तकांचनसंनिभे । कथं मां न विजानासि भ्रमंतमिह कानने

အို ချစ်သူရေ၊ သမင်မျက်လုံးပိုင်ရှင်၊ ပူလောင်သောရွှေကဲ့သို့ တောက်ပသူရေ—ဤတောအတွင်း လှည့်လည်နေသော ငါကို အဘယ်ကြောင့် မသိမမြင်နိုင်သနည်း။

Verse 89

क्व सा भक्तिः क्व सा प्रीतिः क्व सा तुष्टिः क्व सा दया । निगदन्तं सुदीनं मां संभाषयसि नो यतः

အဲဒီ ဘက္တိ (သဒ္ဓါ) က ဘယ်မှာလဲ၊ အဲဒီ ချစ်ခြင်းက ဘယ်မှာလဲ၊ အဲဒီ ပျော်ရွှင်ခြင်းက ဘယ်မှာလဲ၊ အဲဒီ ကရုဏာက ဘယ်မှာလဲ—ငါက အလွန်ဒုက္ခနဲ့ ငိုကြွေးပြောဆိုနေသော်လည်း မင်းက ငါနဲ့ မစကားပြောသဖြင့်။

Verse 90

एवं प्रलपमानस्य मम प्राप्ताः सुहृज्जनाः । अन्वेषंतः पदं तत्र वनेषु विषमेषु च

ဒီလို ငါ ငိုကြွေးညည်းတွားနေစဉ်၊ ငါ့ကို ကောင်းကျိုးလိုလားသော မိတ်ဆွေကောင်းများက အဲဒီနေရာသို့ ရောက်လာပြီး၊ ခြေရာကို ရှာဖွေကာ တောများနှင့် ခက်ခဲသော မြေပြင်များထဲတွင်ပါ လိုက်လံရှာကြသည်။

Verse 91

ततस्तैः कोपरक्ताक्षैः प्रोक्तोऽहं सूतनंदन । भर्त्सद्भिः परुषैर्वाक्यैर्धिक्त्वां काममयाधुना

ထို့နောက် ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးနီရဲနေသော သူတို့က ငါ့ကို—အို ရထားမောင်းသား၏ သားရေ—ကြမ်းတမ်းသော စကားများဖြင့် ဆူပူကာ “အရှက်ကွဲစရာပဲ! ယခုတော့ မင်းသည် ကာမတဏှာဖြင့် လုံးဝဖုံးလွှမ်းနေပြီ” ဟု ပြောကြသည်။

Verse 92

त्वं किं शोचसि मूढात्मन्नशोच्यं जीवितं नृणाम् । यतस्त्वामपि शोचंतं शोचयिष्यंति चापरे

အဘယ်ကြောင့် ငိုကြွေးနေသနည်း၊ မိုက်မဲသောစိတ်ရှိသူရေ? လူတို့၏ အသက်တာသည် မငိုကြွေးသင့်သော အရာမဟုတ်; မင်းက ငိုကြွေးနေသော်လည်း နောက်တစ်နေ့တွင် အခြားသူများက မင်းအတွက်ပင် ငိုကြွေးကြလိမ့်မည်။

Verse 93

यूयं वयं तथा चान्ये संजाताः प्राणिनो भुवि । सर्व एव मरिष्यामस्तत्र का परिदेवना

သင်တို့၊ ကျွန်ုပ်တို့နှင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် မွေးဖွားလာသော သတ္တဝါအပေါင်းတို့—အားလုံးသည် မလွဲမသွေ သေကြရမည်; ထို့ကြောင့် ငိုကြွေးရန် အဘယ်အကြောင်းရှိသနည်း။

Verse 94

अदर्शनात्प्रिया प्राप्ता पुनश्चादर्शनं गता । न सा तव न तस्यास्त्वं वृथा किमनुशोचसि

မမြင်ရခြင်းမှ သင်၏ချစ်သူကို ‘တွေ့ရ’ သကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီး၊ ထပ်မံ၍ မမြင်ရခြင်းသို့ ပြန်လည်သွားလေပြီ။ သူမသည် သင်၏မဟုတ်၊ သင်လည်း သူမ၏မဟုတ်—အဘယ်ကြောင့် အလဟသ ဝမ်းနည်းနေရသနည်း။

Verse 95

नायमत्यंतसंवासः कस्यचित्केनचित्सह । अपि स्वेन शरीरेण किमुतान्यैर्वृथा जनैः

မည်သူမျှ မည်သူနှင့်မျှ အစဉ်အမြဲ အတူတကွ နေရခြင်း မရှိ။ ကိုယ့်ကိုယ်ပိုင် ကိုယ်ခန္ဓာနှင့်တောင် အမြဲတမ်း အဖော်မဖြစ်နိုင်သေးလျှင်—အခြားလူများကတော့ အဆုံးတွင် ယာယီအဖော်သာ ဖြစ်ကြသည်ကို ဘာပြောမလဲ။

Verse 96

मृतं वा यदि वा नष्टं योतीतमनुशोचति । स दुःखेन लभेद्दुःखं द्वावनर्थो प्रपद्यते

သေဆုံးသွားသောအရာ၊ ပျောက်ဆုံးသွားသောအရာ၊ သို့မဟုတ် အတိတ်ဖြစ်သွားပြီးသောအရာကို ဆက်လက်ဝမ်းနည်းနေသူသည်—ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့်ပင် ဝမ်းနည်းမှုကို ရရှိကာ ဒုက္ခနှစ်ထပ်သို့ ကျရောက်လိမ့်မည်။

Verse 97

एवं संबोधयित्वा मां गृहीत्वा ते मुहुर्जनैः । निन्यु र्गृहं ततः सर्वे वनात्तस्मात्सुदारुणात्

ဤသို့ ငါ့ကို နှစ်သိမ့်၍ သတိပေးသင်ကြားပြီးနောက်၊ ထိုလူတို့သည် မကြာခဏ ငါ့ကို ကိုင်တွယ်ထိန်းမတ်ကာ၊ ထို့နောက် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထိုတောမှ ထွက်ခွာစေ၍ အားလုံးပေါင်း၍ ငါ့ကို အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။

Verse 98

ततो मम गृहस्थस्य स्मरमाणस्य तां प्रियाम् । उत्पन्नः सुमहान्कोपः सर्पान्प्रति महामते

ထို့နောက် အိမ်ထောင်ရှင်ဖြစ်သော ငါသည် ချစ်သူမကို သတိရလာသောအခါ မြွေတို့အပေါ်၌ အလွန်ကြီးမားသော ဒေါသသည် ငါ့အတွင်း၌ ပေါ်ပေါက်လာ၏၊ ဉာဏ်ပညာရှင်အို။

Verse 99

ततः कोपपरीतेन प्रतिज्ञातं मया स्फुटम् । सर्पानुद्दिश्य यत्सर्वं तन्निबोधय दारुणम्

ထို့နောက် ဒေါသလွှမ်းမိုးနေသော ငါသည် ထင်ရှားစွာ ကတိသစ္စာပြုခဲ့၏။ မြွေတို့ကို ရည်ရွယ်၍ ငါကြေညာခဲ့သော ကြောက်မက်ဖွယ် ဆုံးဖြတ်ချက်အလုံးစုံကို ယခု နားထောင်လော့။

Verse 100

अद्यप्रभृति चेन्नाहं सर्पं दृष्टिवशं गतम् । निहन्मि दण्डघातेन तत्पापं स्याद्ध्रुवं मम

ယနေ့မှစ၍ ငါ့မျက်စိအောက်သို့ ဝင်လာသော မြွေကို ဒဏ်တံဖြင့် မထိုးသတ်နိုင်လျှင် ထိုအပြစ်သည် အမှန်တကယ် ငါ့အပေါ်သို့ ကျရောက်မည်။

Verse 101

यच्च निक्षेपहर्तॄणां यच्च विश्वासघातिनाम् । तन्मे स्याद्यदि नो हन्मि सर्पं दृष्टिवशं गतम्

ငါ့မျက်စိအောက်သို့ ဝင်လာသော မြွေကို မသတ်လျှင် အပ်နှံထားသည့်အရာကို ခိုးယူသူတို့၏ အပြစ်နှင့် ယုံကြည်မှုကို ဖောက်ဖျက်သူတို့၏ အပြစ်တို့သည် ငါ့အပေါ်သို့ ကျရောက်ပါစေ။

Verse 102

यत्पापं साधुनिंदायां मातापितृवधे च यत् । तन्मे स्याद्यदि नो हन्मि सर्पं दृष्टिवशं गतम्

ငါ့မျက်စိအောက်သို့ ဝင်လာသော မြွေကို မသတ်လျှင် သာဓုသူတော်ကောင်းတို့ကို ရှုတ်ချခြင်း၏ အပြစ်နှင့် မိဘကို သတ်ခြင်း၏ အပြစ်တို့သည် ငါ့ထံသို့ ရောက်ပါစေ။

Verse 103

परदाररतानां च यत्पापं जीवघातिनाम् । तन्मे स्याद्यदि नो हन्मि सर्पं दृष्टिवशं गतम्

သူတစ်ပါး၏ဇနီးကို စွဲလမ်းပျော်မွေ့သူတို့၏ အပြစ်နှင့် အသက်ရှိသတ္တဝါကို သတ်သူတို့၏ အပြစ်တို့သည်၊ ငါ မျက်စိမြင်ရာသို့ ရောက်လာသော မြွေကို မသတ်လျှင် ငါ့ထံသို့ ကျရောက်ပါစေ။

Verse 104

उक्तौ चाभिरतानां च यत्पापं गरदायिनाम् । तन्मे स्याद्यदि नो हन्मि सर्पं दृष्टिवशं गतम्

မုသားစကား၌ ပျော်မွေ့သူတို့၏ အပြစ်နှင့် အဆိပ်ပေးသူတို့၏ အပြစ်တို့သည်၊ ငါ မျက်စိမြင်ရာသို့ ရောက်လာသော မြွေကို မသတ်လျှင် ငါ့ထံသို့ ကျရောက်ပါစေ။

Verse 105

कृतघ्नानां च यत्पापं परवित्तापहारिणाम् । तन्मे स्याद्यदि नो हन्मि सर्पं दृष्टिवशं गतम्

ကျေးဇူးမသိသူတို့၏ အပြစ်နှင့် သူတစ်ပါး၏ ဥစ္စာကို ခိုးယူသူတို့၏ အပြစ်တို့သည်၊ ငါ့မျက်စိအာဏာအောက်သို့ ရောက်လာသော မြွေကို ငါ မနှိမ်နင်းလျှင် ငါ့ထံသို့ ကျရောက်ပါစေ။

Verse 106

यत्पापं शस्त्रकर्तृणां तथा वह्निप्रदायिनाम् । तन्मे स्याद्यदि नो हन्मि सर्पं दृष्टिवशं गतम्

လက်နက်ပြုလုပ်သူတို့၏ အပြစ်နှင့် ထိခိုက်စေရန် မီးတင်သူတို့၏ အပြစ်တို့သည်၊ ငါ့မျက်စိအာဏာအောက်သို့ ရောက်လာသော မြွေကို ငါ မနှိမ်နင်းလျှင် ငါ့ထံသို့ ကျရောက်ပါစေ။

Verse 107

व्रतभंगेन यत्पापं व्रतिनां निंदयापि यत् । तन्मे स्याद्यदि नो हन्मि सर्पं दृष्टिवशं गतम्

ဝရတကို ချိုးဖောက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သော အပြစ်နှင့် ဝရတထိန်းသူတို့ကို ပြစ်တင်နိန္ဒာခြင်းကြောင့် ဖြစ်သော အပြစ်တို့သည်၊ ငါ့မျက်စိအာဏာအောက်သို့ ရောက်လာသော မြွေကို ငါ မနှိမ်နင်းလျှင် ငါ့ထံသို့ ကျရောက်ပါစေ။

Verse 108

यत्पापं भ्रूणहत्यायां मृष्टमांसाशिनां च यत् । तन्मे स्याद्यदि नो हन्मि सर्पं दृष्टिवशं गतम्

ငါ၏မျက်စိအာဏာအောက်သို့ကျရောက်လာသော မြွေကို မသတ်မချေပါက သန္ဓေသတ်ခြင်း၏အပြစ်နှင့် မသန့်ရှင်းသောအသားကိုစားသူတို့၏အပြစ်သည် ငါ့ထံသို့ ကျပါစေ။

Verse 109

वृक्षच्छेद प्रसक्तानां यत्पापं शल्यकारिणाम् । तन्मे स्याद्यदि नो हन्मि सर्पं दृष्टिवशं गतम्

ငါ၏မျက်စိအာဏာအောက်သို့ကျရောက်လာသော မြွေကို မသတ်မချေပါက သစ်ပင်ခုတ်ဖြတ်ခြင်းကိုစွဲလမ်းသူတို့၏အပြစ်နှင့် ချွန်ထက်သောလက်နက်/အန္တရာယ်ပြုလုပ်ရပ်များဖြင့် ထိခိုက်စေသူတို့၏အပြစ်သည် ငါ့ထံသို့ ကျပါစေ။

Verse 110

पाखंडिनां च यत्पापं नास्तिकानां च यद्भवेत् । तन्मे स्याद्यदि नो हन्मि सर्पं दृष्टिवशं गतम्

ငါ၏မျက်စိအာဏာအောက်သို့ကျရောက်လာသော မြွေကို မသတ်မချေပါက ပုဂ္ဂိုလ်ပျက်ကွက်ဟန်ဆောင်သူတို့၏အပြစ်နှင့် နတ်တရားမယုံကြည်သူတို့၏အပြစ်တို့သည် ငါ့ထံသို့ ကျပါစေ။

Verse 111

मांसमद्यप्रसक्तानां यत्पापं विटभोजिनाम् । तन्मे स्याद्यदि नो हन्मि सर्पं दृष्टिवशं गतम्

ငါ၏မျက်စိအာဏာအောက်သို့ကျရောက်လာသော မြွေကို မသတ်မချေပါက အသားနှင့် မူးယစ်သောက်စရာတို့ကိုစွဲလမ်းသူတို့၏အပြစ်နှင့် အညစ်အကြေးသောစားသောက်မှုဖြင့် အသက်မွေးသူတို့၏အပြစ်သည် ငါ့ထံသို့ ကျပါစေ။

Verse 112

मृषावादप्रसक्तानां पररंध्रावलोकिनाम् । तन्मे स्याद्यदि नो हन्मि सर्पं दृष्टिवशं गतम्

ငါ၏မျက်စိအာဏာအောက်သို့ကျရောက်လာသော မြွေကို မသတ်မချေပါက လိမ်ညာပြောဆိုခြင်းကိုစွဲလမ်းသူတို့၏အပြစ်နှင့် အခြားသူတို့၏အပြစ်အနာအဆာ၊ လျှို့ဝှက်ချက်များကို စူးစမ်းကြည့်ရှုသူတို့၏အပြစ်သည် ငါ့ထံသို့ ကျပါစေ။

Verse 113

यत्पापं साक्ष्यकर्तृणां धान्यसंग्रहकारिणाम् । तन्मे स्याद्यदि नो हन्मि सर्पं दृष्टिवशं गतम्

ငါ၏မျက်စိအာဏာအောက်သို့ ရောက်လာသော မြွေကို မသတ်မိလျှင်၊ မမှန်သက်သေပြသူတို့၏ အပြစ်နှင့် စပါးသိုလှောင်သူတို့၏ အပြစ်သည် ငါ့အပေါ် ကျရောက်ပါစေ။

Verse 114

आखेटकरतानां च यत्पापं पाशदायिनाम् । तन्मे स्याद्यदि नो हन्मि सर्पं दृष्टिवशं गतम्

ငါ၏မျက်စိအာဏာအောက်သို့ ရောက်လာသော မြွေကို မသတ်မိလျှင်၊ အမဲလိုက်သူတို့၏ အပြစ်နှင့် ထောင်ချောက်၊ ချည်နှောင်မှု ပေးသူတို့၏ အပြစ်သည် ငါ့အပေါ် ကျရောက်ပါစေ။

Verse 115

नित्यं प्रेषणकर्तॄणां यत्पापं मधुजीविनाम् । तन्मे स्याद्यदि नो हन्मि सर्पं दृष्टिवशं गतम्

ငါ၏မျက်စိအာဏာအောက်သို့ ရောက်လာသော မြွေကို မသတ်မိလျှင်၊ အမြဲတမ်း အခြားသူတို့ကို အလုပ်အကိုင်အတွက် စေလွှတ်သူတို့၏ အပြစ်နှင့် ပျားရည်ဖြင့် အသက်မွေးသူတို့၏ အပြစ်သည် ငါ့အပေါ် ကျရောက်ပါစေ။

Verse 116

अदृष्टदेववक्त्राणां यत्पापं मत्स्यजीविनाम् । तन्मे स्याद्यदि नो हन्मि सर्पं दृष्टिवशं गतम्

ငါ၏မျက်စိအာဏာအောက်သို့ ရောက်လာသော မြွေကို မသတ်မိလျှင်၊ နတ်ဘုရားတို့၏ မျက်နှာကို မမြင်ဖူးသူတို့၏ အပြစ်နှင့် ငါးဖမ်း၍ အသက်မွေးသူတို့၏ အပြစ်သည် ငါ့အပေါ် ကျရောက်ပါစေ။

Verse 117

विवादे पृच्छमानानां पक्षपातेन जल्पताम् । भयाद्वा यदि वा लोभाद्द्वेषाद्वा कामतोऽपि वा

အငြင်းပွားမှုများတွင်—ဆုံးဖြတ်ရန် မေးမြန်းခံရသော်လည်း ဘက်လိုက်၍ ပြောဆိုသူတို့သည် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့်ဖြစ်စေ၊ လောဘကြောင့်ဖြစ်စေ၊ မုန်းတီးမှုကြောင့်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ကာမလိုလားမှုကြောင့်ဖြစ်စေ—

Verse 118

यत्पापं तु भवेत्तेषां निर्दयानां दुरात्मनाम् । तन्मे स्याद्यदि नो हन्मि सर्पं दृष्टिवशं गतम्

ကြင်နာမှုမရှိသော စိတ်ဆိုးသူတို့၌ ဖြစ်ပေါ်သည့် အပြစ်အကုန်—ငါ၏ မျက်စိအာဏာအောက်သို့ ဝင်လာသော မြွေကို မသတ်လျှင် ထိုအပြစ်သည် ငါ့အပေါ် ကျပါစေ။

Verse 119

कन्याविक्रयकर्तृणां यत्पापं पापसंगिनाम् । तन्मे स्याद्यदि नो हन्मि सर्पं दृष्टिवशं गतम्

သမီးပျိုကို ရောင်းချသူတို့နှင့် အပြစ်နှင့်ပေါင်းသင်းသူတို့၏ အပြစ်—ငါ၏ မျက်စိအာဏာအောက်သို့ ဝင်လာသော မြွေကို မသတ်လျှင် ထိုအပြစ်သည် ငါ့အပေါ် ကျပါစေ။

Verse 120

विद्याविक्रयकर्तॄणां यत्पापं समुदाहृतम् । तन्मे स्याद्यदि नो हन्मि सर्पं दृष्टिवशं गतम्

ပညာကို ရောင်းချသူတို့အတွက် ဟောကြားထားသော အပြစ်—ငါ၏ မျက်စိအာဏာအောက်သို့ ဝင်လာသော မြွေကို မသတ်လျှင် ထိုအပြစ်သည် ငါ့အပေါ် ကျပါစေ။

Verse 121

एवं मया प्रतिज्ञाय कोपाविष्टेन सूतज । गृहीतो लगुडः स्थूलो वधार्थं पवनाशिनाम्

“ဤသို့ ငါကတိပြုခဲ့၏၊ ရထားမောင်းသူ၏သားရေ; ဒေါသဝင်ရောက်လျက် ငါသည် အလေးချိန်ကြီးသော တုတ်ကို ကိုင်ယူ၍ လေကိုစားသောက်သူများ (မြွေများ) ကို သတ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့၏။”

Verse 122

ततःप्रभृत्यहं भूमौ भ्रमामि लगुडायुधः । ब्राह्मीं वृत्तिं परित्यज्य मार्गमाणो भुजंग मान्

ထိုအချိန်မှစ၍ ငါသည် တုတ်ကို လက်နက်အဖြစ် ကိုင်ဆောင်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လှည့်လည်ခဲ့၏; ဗြာဟ္မဏ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလမ်းစဉ်ကို စွန့်၍ မြွေများကို ရှာဖွေခဲ့၏။

Verse 123

मया कोपपरीतेन बहवः पन्नगा हताः । विषोल्बणा महाकायास्तथान्ये मध्यमाधमाः

ဒေါသအမျက်လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် မြွေများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့၏။ အချို့မှာ ကိုယ်ခန္ဓာကြီးမားပြီး အဆိပ်ပြင်းထန်ကာ အချို့မှာ အလတ်စားနှင့် အငယ်စားများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 124

एकदाहं वनं प्राप्तो गहनं लगु डायुधः । शयानं तत्र चापश्यं जलसर्पं वयोऽधिकम्

တစ်ခါက ကျွန်ုပ်သည် တုတ်ကိုလက်နက်စွဲကိုင်လျက် ထူထပ်သောတောအုပ်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ရာ ထိုနေရာ၌ အိုမင်းသော ရေမြွေတစ်ကောင် လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။

Verse 125

ततोऽहं दंडमुद्यम्य कालदंडोपमं रुषा । हन्मि तं यावदेवाहं स मां प्रोवाच पन्नगः

ထို့နောက် အမျက်ဒေါသဖြင့် ယမမင်း၏ ရာဇဒဏ်တုတ်ကဲ့သို့ ကျွန်ုပ်၏တုတ်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ရိုက်နှက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ထိုမြွေသည် ကျွန်ုပ်အား စကားဆိုလေသည်။

Verse 126

नापराध्यामि ते किंचिदहं ब्राह्मणसत्तम । संरंभात्तत्किमर्थं मां जिघांससि वयोऽधिकम्

"အို မြတ်သောပုဏ္ဏား၊ သင်၏အပေါ်၌ အကျွန်ုပ်သည် မည်သည့်အပြစ်ကိုမျှ မကျူးလွန်ခဲ့ပါ။ အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်ပြီး အသက်ကြီးသော အကျွန်ုပ်ကို သတ်လိုပါသနည်း။"

Verse 127

ततो मया स संप्रोक्तः कोपात्सलि लपन्नगः । महामन्युपरीतेन स्मृत्वा भार्यां मृगावतीम् । मम भार्या प्रिया पूर्वं सर्पेणासीद्विनाशिता

ထိုအခါ ဒေါသလွှမ်းမိုးနေသော ကျွန်ုပ်သည် ဇနီးသည် မရိဂါဝတီ (Mṛgāvatī) ကို ပြင်းစွာသော အမျက်ဖြင့် သတိရလျက် ထိုရေမြွေအား "ချစ်လှစွာသော ငါ၏ဇနီးသည်ကို မြွေတစ်ကောင်က သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသည်" ဟု ပြန်ပြောလိုက်၏။

Verse 128

ततोऽहं तेन वैरेण सूदयामि महो रगान् । अद्य त्वामपि नेष्यामि वैवस्वतगृहं प्रति । हत्वा दंडप्रहारेण तस्मादिष्टतमं स्मर

ထို့ကြောင့် ထိုရန်ငြိုးကြောင့် ငါသည် မြွေကြီးများကို သတ်ဖြတ်၏။ ယနေ့တွင် သင်ကိုပါ ဝိုင်ဝස්ဝတ (ယမမင်း) ၏ အိမ်သို့ ပို့မည်။ ငါ့တံတားဖြင့် တစ်ချက်ထိုးသတ်သောအခါ သင်အချစ်ဆုံးအရာကို သတိရလော့။

Verse 129

ततः स मां पुनः प्राह भयेन महतावृतः । शृणु तावद्वचोऽस्माकं ततः कुरु यथोचितम्

ထို့နောက် သူသည် ကြောက်ရွံ့မှုကြီးစွာဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ ငါ့အား ထပ်မံပြော၏— “အရင်ဆုံး ကျွန်ုပ်တို့၏ စကားကို နားထောင်ပါ၊ ထို့နောက် သင့်လျော်သကဲ့သို့ ပြုလုပ်ပါ။”

Verse 130

अन्ये ते पन्नगा विप्र ये दशंतीह मानवान् । वयं सलिलसंभूता निर्विषाः सर्परूपिणः

“အို ဗြာဟ္မဏ၊ ဒီနေရာမှာ လူတို့ကို ကိုက်တတ်သော မြွေများ အခြားလည်း ရှိ၏။ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့သည် ရေမှ ပေါက်ဖွားသူများဖြစ်၍ မြွေရုပ်ရှိသော်လည်း အဆိပ်မရှိသူများ ဖြစ်ကြ၏။”

Verse 131

एवं प्रजल्पमानोऽपि स दंडेन मया हतः । सूत तत्सूदनार्थाय निर्विकल्पेन चेतसा

သူသည် ထိုသို့ ပြောဆိုနေစဉ်ပင် ငါသည် တံတားဖြင့် သူ့ကို ထိုးနှက်သတ်လိုက်၏—အို စူတ၊ သတ်ရန်သာ ရည်ရွယ်၍ စိတ်မလှုပ်မရှား မသံသယဘဲ။

Verse 132

अथासौ लगुडस्पर्शात्तत्क्षणादेव पन्नगः । द्वादशार्क प्रतीकाशो बभूव पुरुषो महान्

ထို့နောက် တံတားထိမိသည့် ခဏချင်းပင် ထိုမြွေသည် ချက်ချင်း လူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာ၍ နေတစ်ဆယ့်နှစ်လုံးကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်၏။

Verse 133

तदाश्चर्यं समालोक्य ततोऽहं विस्मयान्वितः । उक्तवांस्तं प्रणम्योच्चैः क्षम्यतामिति सादरम्

ထိုအံ့ဖွယ်ကို မြင်လျှင် ငါသည် အံ့ဩခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။ ထိုသူအား ဦးချ၍ ရိုသေစွာ အသံမြင့်မြင့်ဖြင့် «ကျွန်ုပ်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ» ဟု ဆိုလိုက်၏။

Verse 134

को भवान्किमिदं रूपं कृतं सर्पमयं विभो । किं वा ते ब्रह्मशापोऽयं किं वा क्रीडा सदेदृशी

«အို အင်အားကြီးသူ၊ သင်သည် မည်သူနည်း။ အဘယ်ကြောင့် မြွေသဏ္ဍာန်ကဲ့သို့သော ရုပ်ကို ခံယူထားသနည်း။ ဤသည်မှာ ဗြာဟ္မဏ၏ ကျိန်စာလား၊ သို့မဟုတ် အံ့ဖွယ်ကစားပွဲတစ်ရပ်လား»

Verse 135

ततः प्रोवाच मां हृष्टः स नरः प्रश्रयान्वितः । शृणुष्वावहितो भूत्वा वृत्तांतं स्वं वदामि ते

ထို့နောက် ထိုလူသည် ဝမ်းမြောက်၍ နှိမ့်ချမှုဖြင့် ပြည့်စုံကာ ငါ့အား ပြော၏— «သတိထား၍ နားထောင်ပါ; ငါ၏ အကြောင်းအရာကို အပြည့်အစုံ သင့်အား ပြောမည်»။

Verse 136

अहमासं पुरा विप्र चमत्कारपुरोत्तमे । युवा परमतेजस्वी धनवान्सुसमृद्धिभाक्

«အတိတ်ကာလ၌၊ အို ဗြာဟ္မဏ၊ ကမ္ဘာ့အကောင်းဆုံးမြို့ ကမတ်ကာရပူရတွင် ငါသည် လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်၍ အလွန်တောက်ပသော အင်အားရှိကာ ငွေကြေးချမ်းသာ၍ စည်းစိမ်ပြည့်စုံသူ ဖြစ်ခဲ့၏»။

Verse 138

कस्यचित्त्वथ कालस्य तत्र यात्रा व्यजायत । तत्र वादित्रघोषेण नादितं भुवनत्रयम्

«အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ထိုနေရာ၌ ဘုရားဖူးပွဲတော်တစ်ရပ် ပေါ်ပေါက်လာ၏။ တူရိယာသံများ၏ ဂုဏ်သံကြောင့် သုံးလောကလုံးကို အသံဖြင့် ထိန်းလှုပ်သကဲ့သို့ ရင်ခုန်စေ၏»။

Verse 139

अथ तत्र समायाता मुनयः संशितव्रताः । देवस्य दर्शनार्थाय शतशोऽथ सहस्रशः

ထို့နောက် သစ္စာဝတ်ပြုသည့် မုနိတို့သည် ထိုနေရာသို့ စုဝေးလာကြ၍ ရာချီ၊ ထောင်ချီဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ဒေဝဒർശနကို ရှာဖွေလိုကြ၏။

Verse 140

शैवाः पाशुपताश्चैव तथा कापालिकाश्च ये । महाव्रतधराश्चान्ये शिवभक्तिपरायणाः

ရှိုင်ဝတို့၊ ပါရှုပတတို့၊ ကာပါလိကတို့နှင့် အခြား မဟာဝတ်ကို ထမ်းဆောင်သူများလည်း ရှိကြ၍ ရှီဝဘုရားအား ဘက်တိဖြင့် အပြည့်အဝ အပ်နှံလာကြ၏။

Verse 141

एकाहारा निराहारा वायुभक्षास्तथापरे । अब्भक्षाः फल भक्षाश्च शीर्णपर्णाशिनस्तथा

အချို့သည် တစ်နေ့တစ်ကြိမ်သာ စားသောက်ကြပြီး၊ အချို့သည် အစာမစားဘဲ နေကြ၏။ အချို့သည် လေကိုသာ အာဟာရအဖြစ်ယူ၍၊ အချို့သည် ရေကိုသာ၊ အချို့သည် သစ်သီးကိုသာ၊ အချို့သည် ခြောက်သွေ့သော အရွက်ကိုသာ စားကြ၏။

Verse 142

तेऽभिवन्द्य यथान्यायं देवदेवं महेश्वरम् । उपाविष्टाः पुरस्तस्य कथाश्चक्रुः पृथग्विधाः

ထိုသူတို့သည် နည်းလမ်းတကျ ဒေဝဒေဝ မဟေရှဝရကို ဦးညွှတ်ဝတ်ပြုကာ၊ သူ၏ရှေ့တွင် ထိုင်၍ သာသနာတရားဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးမှုများကို မျိုးစုံ ပြုကြ၏။

Verse 143

राजर्षीणां पुराणानां देवेन्द्राणां च हर्षिताः । दयाधर्मसमोपेतास्तथान्येऽपि च भूरिशः

ဝမ်းမြောက်လျက် သူတို့သည် ရာဇဣသီတို့၊ ပုရာဏအကြောင်းအရာဟောင်းများနှင့် ဒေဝအရှင်တို့အကြောင်းကို ပြောဆိုကြ၏။ ထို့ပြင် မေတ္တာနှင့် ဓမ္မတရား ပြည့်စုံသော အခြားသူများလည်း များစွာ ရှိကြ၏။

Verse 146

एवं महोत्सवे तत्र वर्तमाने महोदये । आगतो बहुभिः सार्धमहं यौवनगर्वितः

မဟာပွဲတော်ကြီးသည် အလွန်မင်္ဂလာအခါ၌ ဆက်လက်ကျင်းပနေစဉ်၊ ယောဝန၏မာနဖြင့် ဖောင်းပွနေသော ကျွန်ုပ်သည် အခြားသူများစွာနှင့်အတူ ထိုနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

Verse 147

शिवदर्शनविद्वेषी तमसा संवृताशयः । यात्रोत्सव विनाशाय प्रेरितोऽन्यैः सुदुर्जनैः

သီဝ၏ ဒർശနကိုပင် မုန်းတီး၍ အမှောင်တမန်က စိတ်ကိုဖုံးလွှမ်းထားသော ကျွန်ုပ်သည်၊ ယာထရားပွဲတော်ကို ဖျက်ဆီးရန် အလွန်ဆိုးယုတ်သူများက လှုံ့ဆော်ခဲ့ကြသည်။

Verse 148

जलसर्पं समादाय सुदीर्घं भीषणाकृतिम् । लेलिहानं मुहुर्जिह्वां जरया परया वृतम्

သူသည် ရေမြွေတစ်ကောင်ကို ကိုင်ယူခဲ့သည်—အလွန်ရှည်လျား၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိကာ—လျှာကို မကြာခဏ လှုပ်ခတ်လျက်၊ အလွန်အိုမင်းခြင်းက ဖုံးလွှမ်းနေသော ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် ထိုမြွေကို ထုတ်ပြခဲ့သည်။

Verse 149

ततश्च क्षिप्तवांस्तत्र महाजनसमागमे । तं दृष्ट्वा विद्रुताः सर्वे जना मृत्युभयार्दिताः

ထို့နောက် လူအများစုဝေးရာ၌ သူသည် ထိုမြွေကို အဲဒီနေရာသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ ထိုကိုမြင်သဖြင့် လူအားလုံးသည် သေမင်းကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် ထိတ်လန့်ကာ ထွက်ပြေးကြသည်။

Verse 150

तत्रासीत्तापसो नाम्ना सुप्रभः शंसितव्रतः । समाधिस्थः सुशिष्याढ्यस्तपसा दग्धकिल्बिषः

ထိုနေရာ၌ သုప్రဘဟု အမည်ရ တပသီတစ်ပါး ရှိ၏။ သူ၏ ဝရတများကြောင့် ကျော်ကြားပြီး၊ သမာဓိ၌ တည်နေကာ၊ သင်္ခါရတော်ကောင်းသော တပည့်များစွာရှိ၍၊ တပဿာကြောင့် အပြစ်များ မီးလောင်ပျောက်ကင်းခဲ့သည်။

Verse 151

निष्कंपां सुदृढामृज्वीं नातिस्तब्धां न कुंचिताम् । ग्रीवां दधत्स्थिरां यत्नाद्गात्रयष्टिं च सर्वतः

ကြိုးစား၍ လည်ပင်းကို တည်ငြိမ်စွာ ထိန်းထား၏—မလှုပ်မယှက်၊ အလွန်ခိုင်မာ၊ တည့်တန်း၊ မတင်းကျပ်လွန်း မကွေးလွန်း—ကိုယ်အနေအထားအားလုံးကို စည်းကမ်းတကျ တည်မြဲစေ하였다။

Verse 152

संपश्यन्नासिकाग्रं स्वं दिशश्चानवलोकयन् । तालुमध्यगतेनैव जिह्वाग्रेणाचलेन च

ကိုယ့်နှာခေါင်းထိပ်ကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်၍ အရပ်ဒిశများသို့ မလှည့်ကြည့်ဘဲ၊ အာခေါင်အလယ်၌ ထားသော လျှာထိပ်ကို မလှုပ်မယှက် တည်ငြိမ်စွာ ထိန်းထား၏။

Verse 155

पश्यन्पद्मासनस्थं च वैदनाथं महेश्वरम् । यमक्षरं वदंत्येव सर्वगं सर्ववेदिनम्

သူသည် ပဒ္မာသန၌ ထိုင်တော်မူသော မဟေရှဝရ ဝိုင်ဒျနာထကို မြင်တော်မူ၏—အမှန်တကယ် “မပျက်မယွင်းသော အက္ခရာ” ဟု ခေါ်ကြသည့်၊ အလုံးစုံ၌ ပြန့်နှံ့၍ အလုံးစုံသိတော်မူသော အရှင်။

Verse 156

अनिंद्यं चाप्यभेद्यं च जरामरणवर्जितम् । पुलकांचितसर्वांगो योगनिद्रावशंगतः

အပြစ်ကင်းစင်၍ မခွဲမဖျက်နိုင်၊ အိုမင်းခြင်းနှင့် သေခြင်းကင်းလွတ်သောအခြေအနေ၌—ကိုယ်အင်္ဂါအားလုံး ပူလကာဖြစ်၍ ကြည်နူးတုန်လှုပ်ကာ—ယောဂနိဒ္ဒရာ၏ အာဏာအောက်သို့ ဝင်ရောက်သွား၏။

Verse 158

अंगुष्ठतर्जनीयोगं कृत्वा हृदयसंगतम् । एवं तत्रोपविष्टस्य स सर्पस्तस्य विग्रहम्

လက်မနှင့် လက်ညှိုးကို ပေါင်းစည်း၍ နှလုံးအနီး၌ ထားပြီး၊ ထိုသို့ ထိုင်နေစဉ်တွင် ထိုမြွေသည် သူ၏ ကိုယ်ရုပ်သဏ္ဌာန်သို့ ချဉ်းကပ်လာ၏။

Verse 159

वेष्टयामास भोगेन निश्चलस्य महात्मनः । एतस्मिन्नंतरे शिष्यस्तस्यासीत्सुतपोऽन्वितः

မြွေသည် မလှုပ်မယှက်နေသော မဟာတမကို ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် ပတ်လည်ကွေးကာ ရစ်ပတ်လေ၏။ ထိုအချိန်တွင် တပဿကောင်းမြတ်ရှိသော သူ၏တပည့်လည်း ထိုနေရာ၌ ရှိနေ하였다။

Verse 160

श्रीवर्धनैतिख्यातो नानाशास्त्रकृतश्रमः । स दृष्ट्वा सर्पभोगेन समंताद्वेष्टितं गुरुम्

«သရီဝဓန» ဟု အမည်ကျော်ကြား၍ သာသနာစာပေမျိုးစုံ၌ ကြိုးပမ်းလေ့လာခဲ့သူသည် မြွေ၏ရစ်ပတ်မှုကြောင့် ဆရာတော်ကို အနှံ့အပြား ပတ်လည်ဝိုင်းရစ်ထားသည်ကို မြင်လေ၏။

Verse 161

नातिदूरस्थितं मां च ज्ञात्वा तत्कर्मकारिणम् । उवाच परुषं वाक्यं कोपसंरक्तलोचनः

ငါသည် မဝေးမလှမ်း၌ ရပ်နေပြီး ထိုအမှုကို လုပ်ဆောင်သူဟု သိသဖြင့်၊ မျက်လုံးများ ဒေါသဖြင့် နီရဲကာ ကြမ်းတမ်းသော စကားကို ပြောလေ၏။

Verse 162

स्फुरताधरयुग्मेन बाष्पगद्गदया गिरा । मया चेत्सुतपस्तप्तं गुरुशुश्रूषया सदा

နှုတ်ခမ်းနှစ်ဖက် တုန်ယင်ကာ မျက်ရည်ကြောင့် အသံတုန်တုန်ဖြင့် သူက ပြောလေ၏— «ငါသည် ဆရာတော်ကို အမြဲတမ်း ရိုသေစွာ ပြုစုဝန်ထမ်းခြင်းကြောင့် မြတ်သော တပဿကို အမှန်တကယ် ကျင့်ဆောင်ခဲ့လျှင်…»

Verse 163

निर्विकल्पेन चित्तेन यदि ध्यातो महेश्वरः । तेन सत्येन दुष्टोऽयं पापात्मा ब्राह्मणाधमः । ईदृक्कायो भवत्वाशु गुरुर्मे येन धर्षितः

«စိတ်မကွဲမပြားဘဲ မဟေရှ္ဝရကို ငါ တရားသဘောဖြင့် ဓ്യာနပြုခဲ့လျှင်— ထိုသစ္စာ၏ အာနုဘော်ကြောင့် ဤဒုષ્ટပုဂ္ဂိုလ်၊ ပာပအတ္တမ၊ ဗြာဟ္မဏအနိမ့်ဆုံးသည် ချက်ချင်း ငါကဲ့သို့သော ကိုယ်ကာယဖြစ်ပါစေ။ အကြောင်းမူကား သူသည် ငါ၏ ဆရာတော်ကို စော်ကားခဲ့သောကြောင့်ပင်»။

Verse 164

अथाहं सर्पतां प्राप्तस्तत्क्षणादेव दारुणाम् । पश्यतां सर्वलोकानां वदतां साधुसाध्विति

ထို့နောက် ခဏချင်းပင် ကြောက်မက်ဖွယ် မြွေဘဝသို့ ငါရောက်သွား၏။ လူအပေါင်းတို့ ကြည့်နေကြ၍ «ကောင်းလှ၏၊ ကောင်းလှ၏» ဟု ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 165

अथ गत्वा समाधेः स पर्यंतं संयतो मुनिः । ददर्श निज गात्रस्थं द्विजिह्वं दारुणाकृतिम्

ထို့နောက် စိတ်ကိုထိန်းသိမ်းထားသော မုနိသည် သမာဓိအဆုံးသို့ ရောက်လာသောအခါ မိမိကိုယ်ခန္ဓာပေါ်၌ ကြောက်မက်ဖွယ် နှစ်ခွလျှာရှိသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို မြင်၏။

Verse 166

अथ सर्पाकृतिं मां च दुःखेन महतान्वितम् । तटस्थं भयसंत्रस्तं तथा सर्वजनं तदा

ထို့နောက် (သူသည်) မြွေရုပ်ဖြစ်သော ငါကို ကြီးမားသော ဝမ်းနည်းမှုဖြင့် ဖိစီးနေပြီး ကြောက်လန့်ကာ ဘေးဖယ်ရပ်နေသည်ကိုလည်းကောင်း၊ ထိုအချိန် လူအပေါင်းတို့လည်း ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသည်ကိုလည်းကောင်း မြင်၏။

Verse 168

न मे प्रियं कृतं शिष्य त्वयैतत्कर्म कुर्वता । शपता ब्राह्मणं दीनंनैष धर्मस्तपस्विनाम्

«တပည့်ရေ၊ ဤအမှုကို ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် ငါ့စိတ်နှစ်သက်စရာ မဖြစ်ခဲ့။ အားနည်းသော ဗြာဟ္မဏကို ကျိန်စာချခြင်းသည် တပသ္ဝီတို့၏ ဓမ္မ မဟုတ်» ဟု (သူက) ဆို၏။

Verse 169

समो मानेऽपमाने च समलोष्टाश्मकांचनः । तपस्वी सिद्धिमायाति सुहृच्छत्रुसमाकृतिः

ဂုဏ်နှင့် အရှက်အပျက်၌ တူညီ၍၊ မြေတုံး၊ ကျောက်၊ ရွှေတို့ကို တူညီစွာမြင်၍၊ မိတ်ဆွေနှင့် ရန်သူကိုလည်း တူညီစွာထားမြင်သော တပသ္ဝီသည် ပြည့်စုံသော စိဒ္ဓိသို့ ရောက်၏။

Verse 170

तस्मादजानता वत्स शप्तोऽयं ब्राह्मणस्त्वया । बाल्यभावात्प्रसादोऽस्य भूयोयुक्तो ममाज्ञया

ထို့ကြောင့် ချစ်သားရေ၊ သင်မသိမသာဖြင့် ဤဗြာဟ္မဏကို ကျိန်စာချခဲ့သည်။ သင်၏ကလေးဘဝမရင့်ကျက်မှုကြောင့် ငါ၏အမိန့်အတိုင်း ယခု သူ့အား ပိုမိုကြီးမားသောကျေးဇူးတော်ကို ပေးအပ်၍ ထိုအပြစ်ကို ပြန်လည်ပြုပြင်ရမည်။

Verse 171

अथ श्रीवर्धनः प्राह प्रणिपत्य निजं गुरुम् । अमर्षवशमापन्नः कृतांजलिपुटः स्थितः

ထို့နောက် သရီဝဓနသည် မိမိ၏ဂုရုအား ဦးညွှတ်ပူဇော်ပြီး လက်အုပ်ချီ၍ ရပ်နေစဉ်၊ မကျေနပ်ဒေါသ၏အာဏာအောက်တွင်ပင် ရှိနေသော်လည်း စကားဆို하였다။

Verse 172

अज्ञानाद्यदिवा ज्ञानान्मया यद्व्याहृतं वचः । तत्तथैव न संदेहस्तस्मान्मौनं गुरो कुरु

မသိမှုကြောင့်ဖြစ်စေ၊ အမှန်တကယ်သိမြင်မှုကြောင့်ဖြစ်စေ၊ ငါပြောခဲ့သောစကားသည် ထိုအတိုင်းပင် မှန်ကန်သည်၊ သံသယမရှိ။ ထို့ကြောင့် ဂုရုရေ၊ မောနကို ထိန်းသိမ်း၍ မငြင်းခုံပါနှင့်။

Verse 173

न मृषा वचनं प्रोक्तं स्वैरेणापि गुरो मया । किं पुनर्यत्तवार्थाय तस्मान्मौनं समाचर

ဂုရုရေ၊ ငါသည် ပေါ့လျော့မိသော်လည်း မုသားစကား မပြောခဲ့ဖူး။ သင်၏အကျိုးအတွက်ဖြစ်သောအရာတွင် မုသားပြောမည်ဆိုတာ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မလဲ။ ထို့ကြောင့် မောနကို ကျင့်သုံးပါ။

Verse 174

पश्चादुदयते सूर्यः शोषं याति महार्णवः । अपि मेरुश्च शीर्येत न मे स्यादन्यथा वचः

နေမင်းသည် အနောက်ဘက်မှ ထွက်လာနိုင်သည်၊ မဟာသမုဒ္ဒရာသည် ခြောက်သွေ့သွားနိုင်သည်၊ မေရုတောင်တောင်ပင် ပျက်စီးကျိုးကြေသွားနိုင်သည်—သို့သော် ငါ၏စကားသည် အခြားသို့ မပြောင်းလဲနိုင်။

Verse 175

तमुवाच गुरुः शिष्यं स पुनः श्लक्ष्णया गिरा । जानाम्यहं न ते वाणी कथंचिज्जायतेऽन्यथा

ထို့နောက် ဂုရုသည် တပည့်ကို နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စကားဖြင့် ထပ်မံမိန့်ကြားသည်—«သင်၏စကားသည် မည်သို့မျှ အမှန်တရားမှ မလွဲမသွေ ဖြစ်ကြောင်း ငါသိ၏»။

Verse 176

सदा शिष्यो वयःस्थोपि शासनीयः प्रयत्नतः । किं पुनर्बाल एव त्वं तेन त्वां वच्मि भूरिशः

တပည့်သည် အသက်ကြီးသော်လည်း အမြဲတမ်း ကြိုးစား၍ စည်းကမ်းသင်ကြားရမည်။ သင်ကတော့ လူငယ်ပင်ဖြစ်သေးရာ၊ ထို့ကြောင့် ငါသည် သင့်ကို အကြိမ်ကြိမ် သတိပေးညွှန်ကြား၏။

Verse 177

धर्मं न व्ययते कोऽपि मुनीनां पूर्वसंचितम् । तपोधर्मविहीनानां गतिस्तेषां न विद्यते

ရှေးက မုနိတို့ စုဆောင်းထားသော ဓမ္မကို မည်သူမျှ လျော့နည်းစေနိုင်မည်မဟုတ်။ သို့သော် တပဿနှင့် ဓမ္မမရှိသူတို့အတွက် ကောင်းမြတ်သော လမ်းကြောင်းမရှိ။

Verse 178

तस्मात्क्षमां पुरस्कृत्य वर्तितव्यं तपस्विभिः

ထို့ကြောင့် တပဿဝင်တို့သည် ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို ရှေ့တန်းတင်၍ မိမိအကျင့်ကို ဆောင်ရွက်သင့်၏။

Verse 179

न पापं प्रति पापः स्याद्बुद्धिरेषा सनातनी । आत्मनैव हतः पापो यः पापं तु समाचरेत्

အပြစ်ကို အပြစ်ဖြင့် မတုံ့ပြန်သင့်—ဤအသိဉာဏ်သည် ထာဝရဖြစ်၏။ အပြစ်ကို ကျူးလွန်သူသည် မိမိအပြစ်ကြောင့် မိမိကိုယ်တိုင်ပင် ပျက်စီးရ၏။

Verse 180

दग्धः स दहते भूयो हतमेवनिहंति च । सम्यग्ज्ञानपरित्यक्तो यः पापे पापमाचरेत्

မီးလောင်ပြီးသောအရာသည် ထပ်မံလောင်တတ်၏၊ သတ်ပြီးသောအရာသည် ထပ်မံသတ်တတ်၏။ မှန်ကန်သောပညာခွဲခြားမှုကို စွန့်ပစ်၍ အပြစ်ကို အပြစ်ဖြင့်တုံ့ပြန်သူသည် ပျက်စီးမှုကိုသာ တိုးပွားစေ၏။

Verse 181

उपकारिषु यः साधुः साधुत्वे तस्य को गुणः । अपकारिषु यः साधुः कीर्त्यते जनैः

ကူညီပေးသူတို့အပေါ်သာ သာဓုဖြစ်လျှင် ထိုသာဓုတရား၌ အထူးကောင်းကျိုး ဘာရှိမည်နည်း။ မကောင်းပြုသူတို့အပေါ်တောင် သာဓုတည်မြဲသူကို လူတို့က ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 182

एवमुक्त्वा स तं शिष्यं ततो मामिदमब्रवीत् । दयया परया युक्तः सुव्रतः शंसितव्रतः

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် သူသည် မိမိ၏တပည့်အား ပြောကာ၊ ထို့နောက် ဤစကားတို့ဖြင့် ကျွန်ုပ်အား မိန့်တော်မူ၏။ အမြင့်မြတ်သော ကရုဏာနှင့် ပြည့်စုံ၍ ဝတ်သစ္စာကျင့်စဉ်ကြောင့် ကျော်ကြားသော သုဝရတ မိန့်တော်မူ၏။

Verse 183

नान्यथा वचनं भावि मम शिष्यस्य पन्नग । कञ्चित्कालं प्रतीक्षस्व तस्मात्सर्पवपुःस्थितः

“အို မြွေယော၊ ငါ့တပည့်၏ စကားသည် မလွဲမသွေ ဖြစ်လာမည်။ ထို့ကြောင့် အချိန်တစ်ခဏ စောင့်ဆိုင်းလော့—မြွေရုပ်ဖြင့်ပင် တည်နေပါ။”

Verse 184

सर्प उवाच । कस्मिन्काले मुनिश्रेष्ठ शापो मेऽस्तमुपैष्यति । प्रसादं कुरु दीनस्य शापस्याज्ञानिनस्तथा

မြွေက ပြော၏—“အို မုနိမြတ်ကြီး၊ ကျွန်ုပ်၏ ကျိန်စာသည် မည်သည့်အချိန်တွင် အဆုံးသတ်မည်နည်း။ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော ကျွန်ုပ်အား ကရုဏာတော်ပြုပါ—ကျိန်စာ၏ သဘောကို မသိနားမလည်သူဖြစ်ပါသည်။”

Verse 185

सुव्रत उवाच । मुहूर्तमपि गीतादि यः करोति शिवालये । न तस्य शक्यते कर्तुं संख्या धर्मस्य भद्रक

သုဝရတက ပြောသည်– «ချစ်ခင်ရသူရေ၊ ရှိဝဘုရားကျောင်း၌ မုဟူရ္တတစ်ခဏသာ သီချင်းသံတော်နှင့် အလားတူသော ပူဇော်မှုများ ပြုလုပ်သူ၏ ကုသိုလ်ဓမ္မကို ရေတွက်၍ မကုန်နိုင်ပါ»။

Verse 186

मुहूर्तमपि यो विघ्नं करोति च महोत्सवे । तस्य पापस्य नो संख्या कर्तुं शक्या हि केनचित्

«သို့သော် မဟာပွဲတော်အတွင်း မုဟူရ္တတစ်ခဏသာ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသူ၏ အပြစ်ပာပကို မည်သူမျှ တိုင်းတာရေတွက်၍ မရနိုင်ပါ»။

Verse 188

शैवं षडक्षरं मंत्रं योजपेच्छ्रद्धयान्वितः । अपि ब्रह्मवधा त्पापं जातं तस्य प्रणश्यति

«ယုံကြည်ခြင်းပြည့်ဝစွာဖြင့် ရှိုင်ဝ ခြောက်အက္ခရာ မန္တရကို ထပ်ခါတလဲလဲ ဂျပ်သူအတွက်၊ ဗြာဟ္မဏသတ်ခြင်းမှ ဖြစ်သော အပြစ်ပင်လျှင် ပျက်စီးသွားသည်»။

Verse 189

दशभिर्दिनजं पापं विंशत्या वत्सरोद्भवम् । षडक्षरस्य जाप्येन पापं क्षालयते नरः

«ဆယ်ကြိမ် ဂျပ်ခြင်းဖြင့် တစ်နေ့က ဖြစ်သော အပြစ်ကို ဆေးကြောနိုင်၏; နှစ်ဆယ်ကြိမ်ဖြင့် တစ်နှစ်ပေါင်းက စုဆောင်းလာသော အပြစ်ကို ဆေးကြောနိုင်၏။ ခြောက်အက္ခရာ မန္တရကို ဂျပ်ခြင်းဖြင့် လူသည် အပြစ်ကို သန့်စင်စေသည်»။

Verse 190

तस्मात्त्वं जलमध्यस्थस्तं मंत्रं जप सादरम् । येन पापं क्षयं याति कृतमप्यन्यजन्मनि

«ထို့ကြောင့် သင်သည် ရေအလယ်၌ နေထိုင်လျက် ထိုမန္တရကို လေးစားစွာ ဂျပ်ပါ။ ထိုမန္တရကြောင့် အခြားဘဝ၌ ပြုခဲ့သော အပြစ်ပင်လျှင် ပျက်စီးသို့ ရောက်သည်»။

Verse 191

यदा त्वां जलमध्यस्थं वत्सोनाम द्विजो रुषा । ताडयिष्यति दण्डेन तदा मोक्षमवाप्स्यसि

သင်သည် ရေထဲအလယ်၌ ရှိနေစဉ်၊ ဝတ္ဆိုနာ အမည်ရှိသော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးက ဒေါသဖြင့် တံတောင်ဖြင့် ထိုးနှက်လျှင်—ထိုအခါ သင်သည် မောက္ခကို ရရှိမည်။

Verse 192

तस्माद्गच्छ द्रुतं सर्प स्थानादस्माज्जलाशये । किञ्चिदिष्टं मया प्रोक्तो विरराम स सन्मुनिः

ထို့ကြောင့် အို မြွေ၊ ဤနေရာမှ ရေကန်သို့ အမြန်သွားလော့။ အကျိုးရှိ၍ စိတ်နှစ်သက်ဖွယ်သော စကားကို ပြောပြီးနောက် ထိုသစ္စာရှိ မုနိသည် တိတ်ဆိတ်သွား၏။

Verse 193

ततोऽहं दुःखसंयुक्तः संप्राप्तोऽत्र जलाशये । षडक्षरं जपन्मन्त्रं नित्यमेव व्यवस्थितः

ထို့နောက် ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် တွဲလျက် ငါသည် ဤသန့်ရှင်းသော ရေကန်သို့ ရောက်လာပြီး၊ နေ့စဉ် တည်ကြည်စွာ ခြောက်အက္ခရာ မန္တရကို အမြဲတမ်း ဂျပ်ဆိုနေ၏။

Verse 194

त्वत्प्रसादादहं मुक्तः सर्पत्वाद्ब्राह्मणोत्तम । किं करोमि प्रियं तेऽद्य तस्माच्छीघ्रतरं वद

သင်၏ကရုဏာကြောင့်၊ အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်ဆုံး၊ ငါသည် မြွေဘဝမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီ။ ယနေ့ သင်နှစ်သက်စေမည့် အမှုတော်ကို ငါ ဘာလုပ်ပေးရမည်နည်း။ ထို့ကြောင့် အမြန်ပြောပါ။

Verse 195

वत्सोनाम न सन्देहः स त्वं यः कीर्तितो मम । सुव्रतेन विमानं मे पश्यैतदुपसर्पति

သင်၏အမည်မှာ ဝတ္ဆာ ဖြစ်သည်—သံသယမရှိ။ ငါက ဖော်ပြခဲ့သောသူသည် သင်ပင် ဖြစ်၏။ သင်၏မြတ်သော ဝရတ၏ အာနုဘော်ကြောင့် ကြည့်လော့—ငါ၏ ကောင်းကင်ယာဉ်သည် ဤသို့ နီးကပ်လာနေသည်။

Verse 196

ततः प्रोक्तो मया सम्यक्स सर्पो दिव्यरूपधृक् । भगवन्नुपदेशं मे किञ्चिद्देहि शुभाव हम्

ထို့နောက် ငါသည် ထိုမြွေကို—ယခု သာမန်မဟုတ်သော ဒေဝရုပ်ကို ဆောင်ထားသူ—သင့်တင့်စွာ ပြောကြား၍ «အရှင်ဘုရား၊ မင်္ဂလာဖြစ်စေသော အနည်းငယ်သော အဆုံးအမကို ကျွန်ုပ်အား ပေးတော်မူပါ» ဟု တောင်းလျှောက်၏။

Verse 197

येन नो जायते दुःखं प्रियलोपसमुद्भवम् । न दारिद्यं न च व्याधिर्न च शत्रुपराभवः

အချစ်တော်သောအရာ ပျောက်ဆုံးခြင်းမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော ဒုက္ခ မပေါ်စေသကဲ့သို့၊ ဆင်းရဲကျပ်တည်းမှု မရှိ၊ ရောဂါမရှိ၊ ရန်သူတို့၏ အနိုင်ယူခြင်းလည်း မရှိစေသော အရာ။

Verse 198

अथोवाच स मां भूयः सोत्सुकः पुरुषोत्तमः । प्रश्नभारः समाख्यातस्त्वया मम द्विजोत्तम

ထို့နောက် ထိုမြင့်မြတ်သော ပုရုသိုတ္တမသည် ထပ်မံ စိတ်ဝင်စားလျက် ငါ့အား ပြော၏—«အို ဒွိဇိုတ္တမ၊ သင်သည် သင်၏ မေးခွန်းတို့၏ အလေးချိန်အပြည့်ကို ငါ့အား ဖော်ပြပြီးပြီ» ဟု။

Verse 199

न चैतच्छक्यते वक्तुं विमाने समुपस्थिते । विस्तरात्तु ततो वच्मि संक्षेपेण तव द्विज

ယခုအခါ ကောင်းကင်ယာဉ်သည် ရောက်ရှိနေသဖြင့် ဤအရာကို အသေးစိတ် မပြောနိုင်။ ထို့ကြောင့် အို ဒွိဇ၊ သင့်အား အကျဉ်းချုပ်သာ ပြောမည်။

Verse 200

शैवः षडक्षरो मन्त्रो नृणामशुभहारकः । स त्वया शक्तितो विप्र जपनीयो दिवानिशम्

ရှైవ ခြောက်အက္ခရာ မန္တရသည် လူတို့၏ အမင်္ဂလာကို ဖယ်ရှားပေးသည်။ အို ဗြာဟ္မဏ၊ သင်၏ စွမ်းအားအတိုင်း နေ့ည မပြတ် ဂျပ်ရွတ်သင့်၏။

Verse 201

ततः प्राप्स्यत्यसंदिग्धं यद्यद्वांछसि चेतसा । स्वर्गं वा यदि वा मोक्षं विमुक्तः सर्वपातकैः

ထိုအကျင့်ကို ကျင့်သဖြင့် သင်၏နှလုံးသားက ဆန္ဒရှိသမျှကို သံသယမရှိဘဲ ရရှိမည်—ကောင်းကင်ဘုံဖြစ်စေ မောက္ခဖြစ်စေ—အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်းလျက်။

Verse 202

मया हि सुमहत्पापं सर्वदा समनुष्ठितम् । तत्रापि मंत्रमाहात्म्यात्प्राप्ता लोका महोदयाः

အမှန်တကယ်ပင် ငါသည် အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်ကို အမြဲတမ်း ကျူးလွန်ခဲ့၏; သို့သော် မန္တရ၏ မဟာဂုဏ်တော်ကြောင့်ပင် ငါသည် အလွန်မြင့်မြတ်၍ စည်းစိမ်ကြီးသော လောကများကို ရောက်ရှိခဲ့၏။

Verse 203

एको दानानि सर्वाणि यच्छति श्रद्धयान्वितः । षडक्षरं जपेन्मंत्रमन्यस्ताभ्यां समं फलम्

ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ပြည့်စုံသူတစ်ဦးသည် အလှူဒါန အမျိုးမျိုးအားလုံးကို ပေးလှူ၏; အခြားတစ်ဦးသည် အက္ခရာခြောက်လုံး မန္တရကို ဂျပ်တော်မူ၏—ထိုအကျိုးသည် ထိုအလှူကြီးနှင့် တူညီဟု ဆိုကြ၏။

Verse 204

सर्वतीर्थाभिषेकं च कुरुतेऽन्यो नरो द्विज । षडक्षरं जपेन्मंत्रमन्यस्ताभ्यां समं फलम्

အို ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ)၊ လူတစ်ဦးသည် သန့်ရှင်းသော တီရ္ထများ အားလုံးတွင် အဘိသေက စနာန်ကို ပြုလုပ်၏; အခြားတစ်ဦးသည် အက္ခရာခြောက်လုံး မန္တရကို ဂျပ်တော်မူ၏—အကျိုးသည် ထိုအရာနှင့် တူညီဟု ဆိုကြ၏။

Verse 205

चांद्रायणसहस्रं तु कुरुतेऽन्यो यथोचितम् । षडक्षरं जपेदन्यो मंत्रं ताभ्यां समं फलम्

အခြားတစ်ဦးသည် စည်းကမ်းအတိုင်း သင့်လျော်စွာ ချန်ဒြာယဏ အကျင့်တစ်ထောင်ကို ဆောင်ရွက်၏; အခြားတစ်ဦးသည် အက္ခရာခြောက်လုံး မန္တရကို ဂျပ်တော်မူ၏—ထိုအကျိုးသည် ထိုအရာနှင့် တူညီဟု မှတ်သားကြ၏။

Verse 206

वर्षास्वाकाशशायी च हेमंते सलिलाशयः । पञ्चाग्निसाधको ग्रीष्मे यावद्वर्षशतं नरः

လူတစ်ဦးသည် မိုးရာသီတွင် မိုးကောင်းကင်အောက်၌ အကာအကွယ်မရှိ အိပ်စက်၍၊ ဆောင်းရာသီတွင် ရေထဲ၌ နေထိုင်ကာ၊ နွေရာသီတွင် «ပဉ္စအဂ္နိ» တပဿယာကို ကျင့်သုံးလျက်—ဤသို့ နှစ်တစ်ရာပြည့်အောင် ဖြစ်သည်။

Verse 207

अन्यः षडक्षरं मन्त्रं शुचिः श्रद्धासमन्वितः । जपेदहर्निशं मर्त्यः फलं ताभ्यां समं स्मृतम्

သို့သော် အခြားတစ်ဦးသည် သန့်ရှင်း၍ ယုံကြည်သဒ္ဓါပြည့်ဝကာ «ခြောက်အက္ခရာ မန္တရ» ကို နေ့ညမပြတ် ဂျပ်ရွတ်လျှင်၊ ထိုအကျိုးသည် အထက်ပါ တပဿယာနှင့် တူညီဟု မှတ်သားထားသည်။

Verse 208

पितृपक्षे सदा चैको गयायां श्राद्धमाचरेत् । अन्यः षडक्षरं मन्त्रं जपेत्ताभ्यां समं फलम्

တစ်ဦးသည် ပိတೃပက္ခကာလတွင် ဂယာ၌ ရှရဒ္ဓကို အမြဲတမ်း ဆောင်ရွက်၏။ အခြားတစ်ဦးသည် «ခြောက်အက္ခရာ မန္တရ» ကို ဂျပ်ရွတ်လျှင်—အကျိုးပုဏ္ဏားသည် ထိုနှစ်ပါးနှင့် တူညီသည်။

Verse 209

गोसहस्रं ददात्येकः कार्तिक्यां ज्येष्ठपुष्करे । षडक्षरं जपेन्मंत्रमन्यस्ताभ्यां समं फलम्

တစ်ဦးသည် ကာရ္တိကလတွင် ဇျေဋ္ဌ-ပုෂ္ကရ၌ နွားတစ်ထောင်ကို လှူဒါန်း၏။ အခြားတစ်ဦးသည် «ခြောက်အက္ခရာ မန္တရ» ကို ဂျပ်ရွတ်လျှင်—အကျိုးပုဏ္ဏားသည် ထိုနှစ်ပါးနှင့် တူညီသည်။