Adhyaya 151

Verse 1

सूत उवाच । अन्धकोऽपि परां विद्यां ज्ञात्वा शुक्रार्जितां तदा । केलीश्वर्याः प्रसादं च भक्तिजं बलवृद्धिदम्

သုတက ဆို၏ - ထိုအခါ အန္ဓကသည် သုကြထံမှ အထွတ်အထိပ် လျှို့ဝှက်ပညာကို သင်ယူပြီးနောက်၊ ဆည်းကပ်ကိုးကွယ်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော၊ ခွန်အားကို တိုးပွားစေသော ကေလီသွာရီ ၏ ကျေးဇူးတော်ကို ခံယူရရှိလေသည်။

Verse 2

अवध्यतामात्मनश्च पितामहवरोद्भवम् । महेश्वरं समुद्दिश्य कोपं चक्रे ततः परम्

ထို့နောက် မိမိသည် ပိတာမဟ (ဗြဟ္မာမင်း) ၏ ဆုလာဘ်ကြောင့် သေခြင်းကင်းသည်ဟု ယုံကြည်ကာ မဟေသွရ (သီဝဘုရား) အား အမျက်ဒေါသ ညွှန်လွှတ်လျက် အလွန်တရာ အမျက်ထွက်လေ၏။

Verse 3

दूतं च प्रेषयामास कैलासं पर्वतं प्रति । गच्छ दूत हरं ब्रूहि मम वाक्येन सांप्रतम्

သူသည် ကိုင်းလာသတောင်တော်သို့ တမန်တစ်ဦး စေလွှတ်၍ ဆို၏ - “သွားလော့ တမန်၊ ယခု ဟရ (သီဝဘုရား) အား ငါ၏ ဤစကားတို့ကို ပြောကြားလော့”။

Verse 4

शक्रमेनं परित्यज्य सुखं तिष्ठात्र पर्वते । नो चेद्द्रुतं समागत्य सकैलासं सभार्यकम्

“ဤ သိကြားမင်း (အိန္ဒြာ) ကို စွန့်ပယ်၍ ဤတောင်ပေါ်၌ ချမ်းမြေ့စွာ နေထိုင်လော့။ သို့မဟုတ်ပါက ကိုင်းလာသတောင်နှင့်တကွ ဇနီးသည်ပါလျက် အမြန်လာခဲ့လော့”။

Verse 5

सगणं च रणे हत्वा सुखी स्थास्यामि नंदने । त्वामहं नाशयिष्यामि सत्येनात्मानमालभे

“စစ်မြေပြင်၌ သင်နှင့်တကွ သင်၏ နောက်လိုက်ဗိုလ်ပါတို့ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ငါသည် နန္ဒနဥယျာဉ်၌ ချမ်းမြေ့စွာ နေထိုင်အံ့။ သင့်ကို ငါ ဖျက်ဆီးမည်၊ ဤသစ္စာစကားဖြင့် ငါ့ကိုယ်ကို တိုင်တည်ပါ၏”။

Verse 6

एवमुक्तः स दैत्येन दूतो गत्वा द्रुतं ततः । प्रोवाच शंकरं वाक्यैः परुषैः स विशेषतः

ဒေဝါနတ်(ဒိုင်တျ)၏ အမိန့်အတိုင်း သံတမန်သည် အလျင်အမြန် သွားကာ၊ ရှင်ကရာ(Śaṅkara) ထံသို့ ကြမ်းတမ်း၍ အထူးသဖြင့် မာန်မာနပြည့်သော စကားများကို ပြောကြားလေ၏။

Verse 7

ततः कोपपरीतात्मा भगवान्वृषभध्वजः । गणान्संप्रेषयामास वधार्थं तस्य दुर्मतेः

ထို့နောက် သာသနာတော်ရှင်၊ နွားတံဆိပ်တော်ကိုင်ဆောင်သော ဝೃಷဘဓွဇ (ရှီဝ) သည် တရားမျှတသော ဒေါသဖြင့် စိတ်ပြည့်ဝကာ၊ ထိုမကောင်းစိတ်ရှိသူကို သတ်ရန် မိမိ၏ ဂဏာများကို စေလွှတ်လေ၏။

Verse 8

वीरभद्रं महाकालं नंदिं हस्तिमुखं तथा । अघोरं घोरनादं च घोरघंटं महाबलम्

ထို့နောက် ဝီရဘဒ္ဒရ၊ မဟာကာလ၊ နန္ဒီ၊ ဟတ္သိမုခတို့နှင့်အတူ အဃောရ၊ ဃောရနာဒ၊ မဟာဗလ ဃောရဃဏ္ဍတို့ကိုလည်း ခေါ်ယူတော်မူ၏—ရှီဝ၏ အင်အားကြီးသော အစောင့်အရှောက်များ၊ ကြောက်မက်ဖွယ် စစ်ပွဲအတွက် သင့်တော်သူများဖြစ်ကြသည်။

Verse 9

एतेषामनुगाश्चान्ये कोटिरेका पृथक्पृथक् । सर्वान्संप्रेषयामास वधार्थं तस्य दुर्मतेः

ထိုသူတို့အပြင် အခြားလိုက်ပါသူများလည်း တစ်စုချင်းစီ ကုဋိတစ်ကုဋိ အရေအတွက်ဖြင့် ခွဲခြားကာ ရှိကြပြီး၊ ထိုမကောင်းစိတ်ရှိသူကို ဖျက်ဆီးရန် အားလုံးကို စေလွှတ်တော်မူ၏။

Verse 10

अथ संप्रेषितास्तेन गणास्ते विकृताननाः । हर्षेण महताविष्टा गर्जमाना यथा घनाः

ထို့နောက် သူစေလွှတ်တော်မူသော မျက်နှာပုံသဏ္ဌာန်ထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ် ဂဏာများသည် အလွန်ပျော်ရွှင်စိတ်ဖြင့် ပြည့်ဝကာ၊ မိုးတိမ်ကြီးများကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်လျက် ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားကြလေ၏။

Verse 11

धृतायुधा गताः सर्वे युद्धार्थं यत्र सा पुरी । शक्रस्यासादिता तेन दानवेन बलीयसा

လက်နက်ကိုင်ဆောင်ကြသောသူတို့အားလုံးသည် စစ်ပွဲအတွက် ထိုမြို့သို့ သွားကြ၏—ထိုမြို့ကို အင်ဒြ (ရှက္ကရ) ၏ ရန်သူဖြစ်သော အင်အားကြီး ဒာနဝက တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။

Verse 12

अथ प्राप्तान्गणान्दृष्ट्वा दानवास्ते धृतायुधाः । निश्चक्रमुर्वै सहसा युद्धार्थमतिगर्विताः

ဂဏများ ရောက်လာသည်ကို မြင်သော် လက်နက်ကိုင် ဒာနဝတို့သည် မာနကြီးလွန်း၍ စစ်ပွဲအတွက် ချက်ချင်း ထွက်ပြေးထွက်လာကြ၏။

Verse 13

ततः समभवद्युद्धं गणानां दानवैः सह । परस्परं महारौद्रं मृत्युं कृत्वा निवर्तनम्

ထို့နောက် ဂဏများနှင့် ဒာနဝတို့အကြား စစ်ပွဲ ဖြစ်ပွားလာ၏။ အပြန်အလှန် အလွန်ကြမ်းတမ်း၍ နောက်ဆုတ်ခြင်း၏ တန်ဖိုးကို သေခြင်းဖြင့် ချမှတ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 14

ततो हरगणाः सर्वे दानवैस्तै रणाजिरे । जिता जग्मुर्दिशो भीता हरवीक्षणतत्पराः

ထို့နောက် စစ်မြေပြင်၌ ဒာနဝတို့က အနိုင်ရသဖြင့် ဟရ (ရှီဝ) ၏ ဂဏများအားလုံးသည် ကြောက်ရွံ့ကာ အရပ်အနှံ့သို့ ထွက်ပြေးကြ၏။ ဟရ၏ မျက်နှာတော်ကို မြင်၍ ခိုလှုံလိုစိတ်ဖြင့် ဖြစ်၏။

Verse 15

हरोऽपि तान्गणान्भग्नान्दृष्ट्वा कोपाद्विनिर्ययौ । हरं दृष्ट्वा ततो दैत्या दुद्द्रुवुस्ते दिशो दश

ဟရ (ရှီဝ) သည်လည်း မိမိ၏ ဂဏများ ပျက်စီးကွဲပြားနေသည်ကို မြင်၍ ဒေါသဖြင့် ထွက်လာ၏။ ဟရကို မြင်သော် ဒೈတျာတို့သည် ထိတ်လန့်ကာ အရပ်ဆယ်ပါးသို့ ပြေးလွှားကြ၏။

Verse 16

अन्धकोऽपि हरं दृष्ट्वा युद्धार्थं संमुखो ययौ । ततो युद्धं समभवदंधकस्य हरेण तु । वृत्रवासवयोः पूर्वं यथा युद्धमभून्महत्

အန္ဓကသည် ဟရ (ရှီဝ) ကိုမြင်လျှင် စစ်ပွဲအတွက် တိုက်ရိုက်ရှေ့တန်းသို့ ချီတက်လာ၏။ ထို့နောက် အန္ဓကနှင့် ဟရတို့အကြား စစ်ကြီးတစ်ရပ် ပေါ်ပေါက်လာပြီး ယခင်က ဝෘတြနှင့် ဝါသဝ (အိန္ဒြာ) တို့၏ မဟာတိုက်ပွဲကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 17

चक्रनालीकनाराचैस्तोमरैः खड्गमुद्गरैः । एवं न शक्यते हंतुं दानवो विविधायुधैः

စက်ရ (ဒစ်ကပ်)၊ မြားများ၊ သံလှံ (တောမရ)၊ ဓားနှင့် တုတ်မောင်းတို့ဖြင့် ထိုးနှက်ကြသော်လည်း၊ အမျိုးမျိုးသော လက်နက်များဖြင့် ထိုဒာနဝကို ဤနည်းဖြင့် မသတ်နိုင်ခဲ့။

Verse 18

अस्त्रयुद्धं परित्यज्य बाहु युद्धमुपागतौ । करं करेण संगृह्य मुष्टिप्रहरणौ तदा

လက်နက်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို စွန့်၍ နှစ်ဦးသည် လက်ချင်းဆိုင် တိုက်ပွဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြ၏။ လက်ကိုလက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ ထိုအခါ လက်သီးဖြင့် အပြန်အလှန် ထိုးနှက်ကြ၏။

Verse 19

दानवेनाथ देवेशो बंधेनाक्रम्य पीडितः । निष्पंदभावमापन्नस्ततो मूर्च्छामुपागतः

ထို့နောက် ဒာနဝသည် ချည်နှောင်၍ အနိုင်ယူကာ ဒေဝတို့၏ အရှင်ကို ဖိနှိပ်နှောင့်ယှက်၏။ ထိုအခါ သူသည် မလှုပ်မရှား ဖြစ်သွားပြီး နောက်တစ်ဖန် မူးလဲသတိလစ်သို့ ရောက်၏။

Verse 20

मूर्छागतं तु तज्ज्ञात्वा ह्यन्धको निर्ययौ गृहात् । तावत्स्थाणुः क्षणाल्लब्ध्वा चेतनामात्तकार्मुकः

သူမူးလဲသတိလစ်သွားသည်ကို သိလျှင် အန္ဓကသည် မိမိအိမ်မှ ထွက်လာ၏။ ထိုအချိန်တွင် စ္ထာဏု (ရှီဝ) သည် ခဏအတွင်း သတိပြန်ရ၍ မြားတံကိုင်သော လေးကို ကိုင်ယူ၏။

Verse 21

आयसीं लकुटीं गृह्य प्रभुर्भारसहसि काम् । दानवेन्द्रं ततः प्राप्य ताडयामास मूर्धनि

သံလက်တံကြီးကို ကိုင်ဆောင်၍ အလွန်လေးလံသန်မာသော သခင်သည် ဒါနဝဘုရင်ထံ ရောက်ကာ ခေါင်းပေါ်ကို ထိုးနှက်တော်မူ၏။

Verse 22

सोऽपि खड्गेन देवेशं ताडयामास वेगतः । अथ देवोऽपि सस्मार कौबेरास्त्रं महाहवे

သူလည်း ဓားဖြင့် ဒေဝတို့၏အရှင်ကို အလျင်အမြန် ထိုးနှက်၏။ ထို့နောက် မဟာစစ်ပွဲ၌ ဘုရားသည် ကုဗေရအာஸ္တရကို အာဟွန်းတော်မူ၏။

Verse 23

अस्त्रेण तेन हृदये ताडयामास दानवम् । ततः स ताडितस्तेन रुधिरोद्गारमुद्वमन्

ထိုအာஸ္တရဖြင့် ဒါနဝကို နှလုံးသား၌ ထိုးနှက်တော်မူ၏။ ထိုသို့ ထိခိုက်သဖြင့် မကောင်းဆိုးဝါးသည် သွေးကို အလွန်အမင်း အန်ထုတ်လေ၏။

Verse 24

पतितोऽधोमुखो भूत्वा ततः शूलेन भेदितः । शूलाग्रसंस्थितः पापश्चक्रवद्भ्रमते ततः

သူသည် မျက်နှာချင်းဆိုင် မြေပြင်သို့ လဲကျကာ ထို့နောက် တ్రိရှူလဖြင့် ထိုးဖောက်ခံရ၏။ တြိရှူလ၏ ထိပ်ပေါ်တွင် ကပ်လျက် ထိုအပြစ်သားသည် ဘီးကဲ့သို့ လှည့်ပတ်လေ၏။

Verse 25

अन्धकोऽपि तदात्मानं तथावस्थमवेक्ष्य च । ततो वाग्भिः सुपुष्टाभिरस्तौद्देवं महेश्वरम्

အန္ဓကလည်း မိမိကိုယ်ကို ထိုအခြေအနေ၌ မြင်၍ ထို့နောက် စကားလုံးကောင်းမွန်၍ အားပြင်းသည့် ဝါကျများဖြင့် မဟေရှ္ဝရဘုရားကို ချီးမွမ်းလေ၏။

Verse 26

अन्धक उवाच । नमस्ते जगतां धात्रे शर्वाय त्रिगुणात्मने । वृषभासनसंस्थाय शशांककृतभूषण

အန္ဓကက ပြောသည်။ လောကတို့ကို ထိန်းသိမ်းပေးသော အရှင်တော်အား နမောတော်တင်ပါ၏—သရဝ (Śarva)၊ သုံးဂုဏ်တရားတို့ဖြင့် ပြည့်စုံသော အတ္တသဘောရှိတော်မူ၏။ နွားဝೃಷဘပေါ်၌ ထိုင်တော်မူ၍ လကို အလှဆင်အဖြစ် ဝတ်ဆင်တော်မူ၏။

Verse 27

नमः खट्वांगहस्ताय नमः शूलधराय च । नमो डमरुकोदण्डकपालानलधारिणे

ခတ်ဝါင်ဂ (khaṭvāṅga) ကို လက်၌ ကိုင်ဆောင်တော်မူသော အရှင်တော်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ သုံးခွ (trident) ကို ကိုင်ဆောင်တော်မူသော အရှင်တော်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ ḍamaru၊ တံတောင် (staff)၊ ခေါင်းခွံနှင့် မီးကို ကိုင်ဆောင်တော်မူသော အရှင်တော်အား နမောတော်တင်ပါ၏။

Verse 28

स्मरदेहविनाशाय मूर्त्यष्टकमयात्मने । नमः स्वरूपदेहाय ह्यरूपबहुरू पिणे

စမရ (ကာမ) ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ဖျက်ဆီးတော်မူသော အရှင်တော်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ အတ္ထကမူရတိ (ရုပ်သဏ္ဍာန်ရှစ်ပါး) အဖြစ် ကိုယ်တော်တိုင် ဖြစ်တော်မူသော အရှင်တော်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ သဘောတရားသန့်စင်သော ကိုယ်ရုပ်ရှိသော်လည်း အရုပ်မဲ့ကာ ရုပ်အမျိုးမျိုး မရေမတွက် ပေါ်ထွန်းတော်မူသော အရှင်တော်အား နမောတော်တင်ပါ၏။

Verse 29

उत्तमांगविनाशाय विरिंचेः सृष्टिकारिणे । स्मशानवासिने नित्यं नमो भैरवरूपिणे

ဘဲရဝ (Bhairava) ရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြင့် တည်ရှိတော်မူသော အရှင်တော်အား အစဉ်မပြတ် နမောတော်တင်ပါ၏။ ‘အမြင့်ဆုံးခေါင်း’ ဟူသော မာန်မာန၏ ထိပ်ကို ဖျက်ဆီးတော်မူသူ၊ ဝိရိဉ္စိ (ဗြဟ္မာ) ၏ ဖန်ဆင်းခြင်း၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်သူ၊ သင်္ချိုင်းမြေ (cremation ground) တွင် အစဉ်နေထိုင်တော်မူသူအား နမောတော်တင်ပါ၏။

Verse 30

सर्वगः सर्वकर्ता च त्वं हर्ता नान्य एव हि । त्वं भूमिस्त्वं रजश्चैव त्वं ज्योतिस्त्वं तमस्तथा

အရှင်တော်သည် အရာရာ၌ ပျံ့နှံ့တော်မူ၏၊ အရာအားလုံးကို ပြုလုပ်တော်မူ၏။ ဖျက်သိမ်း၍ ပြန်လည်ယူဆောင်တော်မူသူမှာလည်း အရှင်တော်တစ်ပါးတည်းသာ ဖြစ်၏—အခြားမရှိ။ အရှင်တော်သည် မြေဖြစ်တော်မူ၏၊ ရဇ (rajas) ဖြစ်တော်မူ၏၊ အလင်းဖြစ်တော်မူ၏၊ ထို့အပြင် အမှောင်လည်း ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 31

त्वं वपुः सर्वभूतानां जीवभूतो महेश्वर । अस्तौदेवं दानवेन्द्रो देवशूलाग्र संस्थितः

အို မဟေသွာရ၊ သင်သည် သတ္တဝါအပေါင်းတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့၏ အသက်သဖွယ် တည်ရှိနေပါသည်။ ထို့ကြောင့် ဒါနဝအရှင်သခင်သည် မျှော်စင်ထိပ်ဖျားတွင် စိုက်ဝင်နေလျက် ဘုရားသခင်အား ချီးမွမ်းလေ၏။

Verse 32

सूत उवाच । एवं तस्य स्तुतिं श्रुत्वा परितुष्टो महेश्वरः । ततः प्रोवाच तं हर्षाच्छूलाग्रस्थं दनूत्तमम्

သုတက ဆိုလေ၏ - ဤသို့ သူ၏ ချီးမွမ်းစကားကို ကြားရသောအခါ မဟေသွာရသည် အလွန် နှစ်သက်တော်မူ၏။ ထို့နောက် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် လှံစွပ်ဖျားတွင် ရှိနေသော ထိုမြတ်သော ဒနုအနွယ်ဝင်အား မိန့်တော်မူလေသည်။

Verse 33

श्रीभगवानुवाच । नेदं वीरव्रतं दैत्य यच्छत्रुकरपीडनात् । प्रोच्यन्ते सामवाक्यानि विशेषाद्दैत्यजन्मना

မြတ်စွာဘုရားက မိန့်တော်မူသည်မှာ - 'အို ဒေတျ၊ ရန်သူ၏လက်ဖြင့် နှိပ်စက်ခြင်းခံရရုံမျှဖြင့် ချော့မော့သောစကားများကို ဆိုခြင်းသည် သူရဲကောင်းတို့၏ အကျင့်မဟုတ်ပေ။ အထူးသဖြင့် ဒေတျမျိုးနွယ်၌ ဖြစ်သောသူအတွက် မသင့်လျော်ပေ။'

Verse 34

अन्धक उवाच । निर्विण्णोऽस्मि सुरश्रेष्ठ त्रिशूलाऽग्रं समाश्रितः । तस्मात्सूदय मां येन द्रुतं स्यान्मे व्यथाक्षयः

အန္ဓကက လျှောက်လေ၏ - 'အို နတ်တို့တွင် အမြတ်ဆုံးသော အရှင်၊ လှံစွပ်ဖျားတွင် တွဲလွဲခိုနေရသဖြင့် အကျွန်ုပ်သည် အလွန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လှပါပြီ။ ထို့ကြောင့် အကျွန်ုပ်၏ ဝေဒနာ အမြန်ဆုံး ငြိမ်းစေရန် အကျွန်ုပ်အား သတ်တော်မူပါ။'

Verse 35

श्रीभगवानुवाच । न तेऽस्ति मरणं दैत्य कथंचिच्चिंतितं मया । तेनेत्थं विधृतं व्योम्नि भित्त्वा शूलेन वक्षसि

မြတ်စွာဘုရားက မိန့်တော်မူသည်မှာ - 'အို ဒေတျ၊ သင့်အတွက် သေခြင်းတရားကို ငါ မသတ်မှတ်ထားပေ။ ဤသည်ကား ငါ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သင့်ရင်ဘတ်ကို လှံစွပ်ဖြင့် ဖောက်လျက် ကောင်းကင်ယံ၌ မြှောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။'

Verse 36

तस्मात्त्वं गणतां गच्छ सांप्रतं पापवर्जितः । त्यक्त्वा दानवजं भावं श्रद्धया परया युतः

ထို့ကြောင့် ယခုမှစ၍ ငါ၏ ဂဏ (Gaṇa) တစ်ပါး၏ အဆင့်သို့ သွားလော့၊ အပြစ်ကင်းစင်ပြီး—ဒဏဝစိတ်ကို စွန့်ပယ်ကာ အမြင့်မြတ်သော သဒ္ဓါဖြင့် ပြည့်စုံလျက်။

Verse 37

अन्धक उवाच । गतो मे दानवो भावः सांप्रतं तव किंकरः । भविष्यामि न सन्देहः सत्येनात्मानमालभे

အန္ဓကက ပြောသည်—«ယခု ငါ၏ ဒဏဝသဘောသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီ; ယခုအခါ ငါသည် သင်၏ အစေခံဖြစ်၏။ သံသယမရှိဘဲ ထိုသို့ဖြစ်မည်—အမှန်တရားဖြင့် ကိုယ်ကို ကတိပြု၏»။

Verse 38

शंकर उवाच । परितुष्टोऽस्मि ते वत्स ब्रूहि यत्तेऽभिवांछितम् । प्रार्थयस्व प्रयच्छामि यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

ရှင်ကရက ပြောသည်—«ချစ်သား၊ ငါသည် သင်အပေါ် ကျေနပ်နှစ်သက်၏။ သင်အလိုရှိသမျှကို ပြောလော့။ တောင်းလော့—အလွန်ရှားပါးခက်ခဲသော်လည်း ငါပေးမည်»။

Verse 39

अन्धक उवाच । अनेनैव तु रूपेण शृलाग्रस्थितमत्तनुम् । यो मर्त्योर्च्चां प्रकृत्वा ते स्थापयिष्यति भूतले

အန္ဓကက ပြောသည်—«ဤပုံသဏ္ဍာန်တူတူဖြင့်ပင်၊ သင်၏ ကိုယ်တော်ကို သုံးမြှား (ตรีśūla) ထိပ်ပေါ်၌ တင်ထားသော အနေအထားဖြင့်—မည်သည့် လူသားမဆို သင်၏ ပူဇော်ရုပ်ကို ပြုလုပ်ကာ မြေပြင်ပေါ်၌ တည်ထောင်မည်ဆိုလျှင်…»

Verse 40

तस्य मोक्षस्त्वया देयो मद्वाक्यात्सुरसत्तम । तथेत्युक्त्वा महेशस्तं शूलाग्रात्प्रमुमोच ह । अस्थिशेषं कृशांगं च चामुण्डासदृशं द्विजाः

«အို နတ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ငါ၏ စကားအတိုင်း ထိုသူအား မောက္ခကို ပေးတော်မူပါ» ဟုဆို၏။ ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် မဟေရှက «အဲဒီအတိုင်း» ဟုတုံ့ပြန်ကာ သုံးမြှားထိပ်မှ သူ့ကို လွှတ်လိုက်သည်။ အို ဒွိဇတို့၊ သူသည် အရိုးကျန်သက်သက်နှင့် ပိန်လှီသော ကိုယ်ခန္ဓာသာ ကျန်ရစ်၍ ချာမုဏ္ဍာကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

Verse 41

ततः स गणतां प्राप्तो गीतं चक्रे मनोहरम् । पुरतो देवदेवस्य पार्वत्याश्च विशेषतः

ထို့နောက် သူသည် ဂဏအဖြစ် အဆင့်ကို ရရှိကာ စိတ်နှလုံးကို ဆွဲဆောင်သော သီချင်းတော်ကို သီဆို하였다။ နတ်တို့၏နတ်တော်ရှေ့၌၊ အထူးသဖြင့် ပါర్వတီမယ်တော်၏ မျက်မှောက်၌ ဖြစ်သည်။

Verse 42

भृंगवद्रटनं यस्मात्तस्य श्रोत्रसुखा वहम् । भृंगीरिटि इति प्रोक्तस्ततः स त्रिपुरारिणा

သူ၏အသံသည် ပျားဟုန်သံကဲ့သို့ နားကို သာယာစေသောကြောင့်၊ ထို့ကြောင့် တ్రိပုရာရီ (ရှီဝ) က သူ့ကို «ဘೃင်ဂီရိဋိ» ဟု ခေါ်တော်မူ하였다။

Verse 43

एवं स गणतां प्राप्तो देवदेवस्य शूलिनः । विश्वास्यः सर्वकृत्येषु तत्परं समपद्यत

ဤသို့ဖြင့် နတ်တို့၏နတ်တော် သုံးချွန်ကိုင်ရှင်၏ ဂဏအဖြစ်ကို ရရှိပြီး၊ အလုပ်အကိုင်အားလုံးတွင် ယုံကြည်အပ်သူ ဖြစ်လာကာ ထိုဝန်ဆောင်မှု၌ အပြည့်အဝ အနုမောဒနာဖြင့် တည်မြဲ하였다။

Verse 44

ततःप्रभृति लोकेऽत्र देवदेवो महेश्वरः । तादृशेनैव रूपेण स्थाप्यते भूतले जनैः

ထိုအချိန်မှစ၍ ဤလောက၌ နတ်တို့၏နတ်တော် မဟေရှ္ဝရသည် လူတို့က မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုတူညီသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့်ပင် တည်ထောင်ပူဇော်ကြသည်။

Verse 45

प्राप्यतेऽत्र परा सिद्धिस्तत्प्रसादादलौ किकी । कस्यचित्त्वथ कालस्य राज्याद्भ्रष्टो महीपतिः

ဤနေရာ၌ ထိုသခင်၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် အမြင့်ဆုံးသော အောင်မြင်မှုကို ရရှိနိုင်သည်—ကလိယုဂ်၌ပင်။ ထို့နောက် အချိန်အနည်းငယ်ကြာသော် မင်းတစ်ပါးသည် မိမိနိုင်ငံမှ လွဲချော်ကျဆုံး하였다။

Verse 46

सुरथाख्यः प्रसिद्धोऽत्र सूर्यवंशसमुद्भवः । ततो वसिष्ठमासाद्य स चात्मीयं पुरो हितम् । प्रोवाच प्रणतो भूत्वा बाष्पव्याकुललोचनः

ထိုနေရာ၌ နေမင်းမျိုးဆက်မှ မွေးဖွားလာသော နာမည်ကြီး ဘုရင် စုရထ သည် မိမိ၏ မိသားစု ပုရောဟိတ် ဝသိဋ္ဌ ထံသို့ ချဉ်းကပ်၍ ဦးညွှတ်ကန်တော့ကာ မျက်ရည်ဝဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ပြောကြား하였다။

Verse 47

त्वया नाथेन मे ब्रह्मन्संस्थितेनाऽपि शत्रुभिः । बलाच्च यद्धृतं राज्यं मन्द भाग्यस्य सांप्रतम्

«အရှင် ဘြဟ္မဏ၊ သင်သည် ကျွန်ုပ်၏ အကာအကွယ်ဖြစ်နေသော်လည်း ရန်သူတို့က အင်အားဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ နိုင်ငံတော်ကို လုယူသွားကြသည်။ ယခုအခါ ကျွန်ုပ်၏ ကံမကောင်းမှုသည် ထိုသို့ပင်» ဟုဆို၏။

Verse 48

तस्मात्कुरु प्रसादं मे येन मे राज्यसंस्थितिः । भूयोऽपि त्वत्प्रसादेन नान्या मे विद्यते गतिः

«ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်အပေါ် ကရုဏာတော်ပြုပါ၊ ထိုကရုဏာကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ အာဏာတော် တည်မြဲစေပါ။ အကြိမ်ကြိမ်လည်း သင်၏ ကရုဏာတော်သာလျှင် ကျွန်ုပ်၏ အားကိုးရာဖြစ်ပြီး အခြားလမ်းမရှိပါ» ဟုဆို၏။

Verse 49

वसिष्ठ उवाच । यद्येवं ते महाराज मद्वाक्यात्सत्वरं व्रज । हाटकेश्वरजं क्षेत्रं सर्वसिद्धिप्रदायकम्

ဝသိဋ္ဌက ပြောသည်— «အို မဟာဘုရင်၊ အကယ်၍ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် ငါ့စကားအတိုင်း အလျင်အမြန် သွားလော့။ ဟာဋကေရှွရ အမည်ရှိ သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ သို့ သွားလော့၊ ထိုနေရာသည် အောင်မြင်မှု အားလုံးကို ပေးတတ်၏»။

Verse 50

तत्र भैरवरूपेण स्थापयित्वा महेश्वरम् । भुजोद्यतोग्रशूलाग्रविद्धान्धककलेवरम्

«ထိုနေရာ၌ မဟေရှွရကို ဘဲရဝ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် တည်ထောင်ပူဇော်လော့—လက်မောင်းမြှောက်ထား၍ ကြမ်းတမ်းသော သုံးခွဆူး၏ ထိပ်ဖြင့် အန္ဓက အသူရ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိုးဖောက်ထားသကဲ့သို့»။

Verse 51

नारसिंहेन मंत्रेण ततः पूजय तं नृप । रक्तपुष्पैस्तथा धूपै रक्तैश्चैवानुलेपनैः

ထို့နောက် မင်းကြီးရေ၊ နာရသിംဟ မန္တရဖြင့် ထိုဘုရားကို ပူဇော်လော့။ အနီရောင်ပန်းများ၊ အနီရောင်အမွှေးတိုင်နှင့် အနီရောင်လိမ်းဆေးတို့ဖြင့် အဘိသေကပြုလော့။

Verse 52

ततः सद्वीर्य मासाद्य तेजोवीर्यसमन्वितः । हनिष्यस्यखिलाञ्छत्रूंस्तत्प्रसादादसंशयम्

ထို့နောက် သင်သည် စစ်မှန်သောဗီရိယကို ရရှိ၍ တေဇောနှင့် အင်အားပြည့်စုံလာမည်။ ထိုဘုရား၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် သံသယမရှိဘဲ ရန်သူအားလုံးကို ဖျက်ဆီးနိုင်မည်။

Verse 53

परं शौचसमेतेन संपूज्यो भगवांस्त्वया । अन्यथा प्राप्स्यसे विघ्नान्सत्यमेतन्मयोदितम्

သို့သော် ဘဂဝန်ကို သင်သည် အလွန်အမင်း သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှုနှင့်အတူ ပူဇော်ရမည်။ မဟုတ်လျှင် အတားအဆီးများကို ကြုံတွေ့ရမည်—ဤသည်ကို ငါ အမှန်တကယ် ကြေညာသည်။

Verse 54

अथ तस्य वचः श्रुत्वा स राजा सत्वरं ययौ । तत्र क्षेत्रे ततो देवं स्थापयामास भैरवम्

သူ၏စကားကို ကြားသိပြီးနောက် မင်းကြီးသည် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။ ထိုသန့်ရှင်းသောဒေသ၌ ထို့နောက် ဘိုင်ရဝ ဒေဝတাকে တည်ထောင်တော်မူ၏။

Verse 55

ततः संपूजयामास नारसिंहेन भक्तितः । मन्त्रेण प्रयतो भूत्वा ब्रह्मचर्यपरायणः

ထို့နောက် မင်းကြီးသည် သဒ္ဓါဖြင့် နာရသിംဟ မန္တရကို အသုံးပြုကာ (ဘိုင်ရဝကို) စနစ်တကျ ပူဇော်တော်မူ၏။ စည်းကမ်းတကျ ကြိုးစား၍ ဗြဟ္မစရိယကို အဓိကထားသူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 56

ततो दशसहस्रांते तस्य मंत्रस्य संख्यया । भैरवस्तुष्टिमापन्नः प्रोवा च तदनन्तरम्

ထို့နောက် မန္တရကို စုစုပေါင်း တစ်သောင်းကြိမ် ရေတွက်ပြီးဆုံးသည့်အခါ ဘဲရဝသည် စိတ်တော်ကျေနပ်၍ ချက်ချင်းနောက်တော်တွင် မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 57

श्रीभैरव उवाच । परितुष्टोऽस्मि ते राजन्मंत्रेणानेन पूजितः । तस्मात्प्रार्थय यच्चेष्टं येन सर्वं ददाम्यहम्

သီရိဘဲရဝ မိန့်တော်မူသည်။ «အို မင်းကြီး၊ ဤမန္တရဖြင့် ငါ့ကို ပူဇော်သဖြင့် ငါသည် အလွန်ပင် ကျေနပ်၏။ ထို့ကြောင့် သင်လိုလားသမျှကို တောင်းလျှောက်လော့၊ ငါသည် အားလုံးကို ပေးအပ်မည်။»

Verse 58

सुरथ उवाच । शत्रुभिर्मे हृतं राज्यं त्वत्प्रसादात्सुरेश्वर । तन्मे भवतु भूयोऽपि शत्रुभिः परिवर्ज्जितम्

သုရထ မိန့်သည်။ «အို နတ်တို့၏ အရှင်၊ ကျွန်ုပ်၏ နိုင်ငံကို ရန်သူတို့က လုယူသွားပါသည်။ သင်၏ ကရုဏာကြောင့် ထိုနိုင်ငံသည် ကျွန်ုပ်ထံသို့ ပြန်လည်ရောက်လာစေပြီး ရန်သူတို့၏ နှောင့်ယှက်မှုကင်းစေပါစေ။»

Verse 59

अन्योऽपि यः पुमानित्थं त्वामिहागत्य पूजयेत् । अनेनैव तु मंत्रेण तस्य सिद्धिस्त्वया विभो

«ထို့အပြင် အခြားသူမည်သူမဆို ဤနေရာသို့ လာရောက်၍ ဤပုံစံအတိုင်း ဤမန္တရတည်းဖြင့် သင်ကို ပူဇော်ပါက အို အရှင်၊ သင်၏ အားဖြင့် အောင်မြင်မှုကို ရရှိလိမ့်မည်။»

Verse 60

देया देव सहस्रांते यथा मम सुरेश्वर । तथेति तं प्रतिज्ञाय गतश्चादर्शनं हरः

«အို နတ်တို့၏ အရှင်၊ အို ဒေဝ၊ ကတိထားသကဲ့သို့ တစ်ထောင် (နေ့/နှစ်) အဆုံးတွင် ကျွန်ုပ်အား ပေးတော်မူပါ။» ဟုဆိုရာတွင် ဟရသည် «အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်စေ» ဟု ကတိပြု၍ နောက်တော်တွင် မျက်မြင်မှ ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

Verse 61

सुरथोऽपि निजं राज्यं प्राप हत्वा रणे रिपून्

သုရထမင်းလည်း စစ်မြေပြင်၌ ရန်သူတို့ကို သတ်နှိမ်ပြီးနောက် မိမိ၏ နိုင်ငံတော်ကို ပြန်လည်ရရှိ하였다။