Adhyaya 48

Verse 1

व्यास उवाच । शृणु सूत महाभाग यथा स्कंदेन भाषितः । महामहोत्सवः शंभोः पृच्छते कुंभसंभवे

ဗျာသ မိန့်တော်မူ၏—အို ကံကောင်းသော စူတာ၊ စကန္ဒ မိန့်ကြားခဲ့သမျှကို နားထောင်လော့။ ကုಂಭမှ မွေးဖွားသော ရှင်အဂස්တျ (ကុಂಭသಂಭဝ) ရှေ့တွင် သမ္ဘူ၏ မဟာပွဲတော်အကြောင်း မေးမြန်းခဲ့ပုံကိုပင်။

Verse 2

स्कंद उवाच । निशामय महाप्राज्ञ शंभु प्रावेशिकीं कथाम् । त्रैलोक्यानंदजननीं महापातकतंकिनीम्

စကန္ဒ မိန့်တော်မူ၏—အို မဟာပညာရှိ၊ သမ္ဘူ၏ သန့်ရှင်းသော ဝင်ရောက်ခြင်းအကြောင်းကို စိတ်နှလုံးတင်၍ နားထောင်လော့။ ထိုအဖြစ်သည် လောကသုံးပါးကို ပျော်ရွှင်စေပြီး မဟာအပြစ်တို့ကို ကြောက်ရွံ့စေ၏။

Verse 3

मंदरादागतः शंभुश्चैत्रे दमनपर्वणि । प्राप्याप्यानंदगहनमितश्चेतश्चचार ह

သမ္ဘူသည် မန္ဒရတောင်မှ ရောက်လာ၏။ ချိုင်တြ လတွင် ဒမနက ပွဲနေ့၌ အာနန္ဒပြည့်နှက်သော တောအုပ်သို့ ရောက်ပြီးနောက် စိတ်အလိုအတိုင်း ဒီဘက်ဟိုဘက် လှည့်လည်တော်မူ၏။

Verse 4

मोक्षलक्ष्मीविलासेथ प्रासादे सिद्धिमागते । देवो विरजसः पीठादंतर्गेहं विवेश ह

ထို့နောက် ‘မောက္ခ-လက္ခ္မီ-ဝိလာသ’ ဟု ခေါ်သော နန်းတော်၌—အောင်မြင်ပြည့်စုံမှု ရရှိရာနေရာတွင်—သခင်ဘုရားသည် ဝိရာဇာ၏ ပလ္လင်မှ အတွင်းခန်းသို့ ဝင်တော်မူ၏။

Verse 5

ऊर्जशुक्लप्रतिपदि बुधराधासमायुजि । चंद्रे सप्तमराशिस्थे शेषेषूच्चग्रहेषु च

ဦర్జ လ၏ လင်းပကွက် ပထမနေ့ (ပြတိပဒ) တွင်၊ ဗုဒ္ဓ (မက်ကရီ) သည် ရာဓာ နက္ခတ်နှင့် ပေါင်းစည်း၍၊ လသည် ရာသီခုနစ်မြောက်၌ တည်နေစဉ်—ကျန်ဂြိုဟ်များလည်း ဥစ္စ (exaltation) အနေအထား၌ ရှိကြ၏—

Verse 6

वाद्यमानेषु वाद्येषु प्रसन्नासु हरित्सु च । ब्राह्मणानां श्रुतिरव न्यक्कृतान्यरवांतरे

တူရိယာများ တီးခတ်နေစဉ် စိမ်းလန်းသောတောအုပ်များလည်း ငြိမ်းချမ်းလျက်ရှိရာ၌၊ ဗြာဟ္မဏတို့၏ ဝေဒသံတော်သည် ထွက်ပေါ်လာ၍ အခြားအသံများကို အလယ်အလတ်တွင်ပင် ဖုံးလွှမ်းသွား၏။

Verse 7

प्रतिशब्दित भूर्लोक भुवर्लोकांतराध्वनि । सर्वं प्रमुदितं चासीच्छंभोः प्रावेशिकोत्सवे

ဘူလောကနှင့် ဘုဝရလောကကြား လမ်းကြောင်းများသည် အနှံ့အပြား ပြန်လှန်သံထွက်ကာ၊ ရှမ္ဘု၏ မင်္ဂလာဝင်ရောက်ပွဲ၌ အရာအားလုံး ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။

Verse 8

चारणास्तु स्तुतिं कुर्युर्जर्हृषुर्देवतागणाः

ချာရဏတို့သည် ချီးမွမ်းသီချင်းများကို ဆက်ကပ်ဆိုကြ၍၊ ဒေဝတားအစုအဝေးတို့လည်း အလွန်ပီတိဖြင့် တုန်လှုပ်ပျော်မြူးကြ၏။

Verse 9

ववुर्गंधवहा वाता ववृषुः कुसुमैर्घनाः । सर्वे मंगलनेपथ्याः सर्वे मंगलभाषिणः

အနံ့သင်းသောလေများ တိုက်ခတ်လာပြီး မိုးတိမ်များက ပန်းများကို မိုးကဲ့သို့ ရွာချလေ၏။ အားလုံး မင်္ဂလာအလှဆင်ဝတ်စုံဖြင့် တန်ဆာဆင်ကြပြီး အားလုံးက ကောင်းချီးစကားများကို ပြောကြ၏။

Verse 10

स्थावरा जंगमाः सर्वे जाता आनंदमेदुराः । सुरासुरेषु सर्वेषु गंधर्वेषूरगेषु च

တည်ငြိမ်သောအရာများနှင့် လှုပ်ရှားသောသတ္တဝါများ အားလုံးသည် အာနန္ဒဖြင့် ပြည့်ဝလာကြ၏။ ဒေဝနှင့် အဆုရ အားလုံးအတွင်း၌လည်းကောင်း၊ ဂန္ဓဗ္ဗနှင့် နာဂတို့အတွင်း၌လည်းကောင်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်၏။

Verse 11

विद्याधरेषु साध्येषु किन्नरेषु नरेषु च । स्त्रीपुंजातेषु सर्वेषु रेजुश्चत्वार एव च

ဗိဒ္ဓာဓရ၊ သာဓျ၊ ကိန္နရ နှင့် လူသားတို့အတွင်း၌လည်း—မိန်းမ၊ ယောက်ျား အစုအဖွဲ့အားလုံးအတွင်း—သရဖူတော်ကဲ့သို့သော တောက်ပမှုသည် နေရာတိုင်း၌ အလုံးစုံ ပျံ့နှံ့တောက်လင်း하였다။

Verse 12

निष्प्रत्यूहं च नितरां पुरुषार्थाः पदेपदे । धूपधूमभरैर्व्योम यद्रक्तं तु तदा मुने

အို မုနိရေ၊ လူဘဝ၏ ပုရုသာဓာရ္ထများသည် ခြေလှမ်းတိုင်း၌ အတားအဆီးမရှိဘဲ အပြည့်အဝ ပြည့်စုံခဲ့ကြ၏။ ထိုအခါ မိုးကောင်းကင်သည် နံ့သာမီးခိုးအစုအဝေးထူထပ်မှုကြောင့် နီမြန်းသကဲ့သို့ ထင်ရ၏။

Verse 13

नाद्यापि नीलिमानंतं परित्यजति कर्हिचित् । नीराजनाय ये दीपास्तदा सर्वे प्रबोधिताः

ထိုအခါ၌ပင် နက်ရှိုင်းသော အပြာရောင်သည် မည်သည့်အချိန်၌မျှ မပျောက်ကွယ်ခဲ့။ နီရာဇန (အာရတီ) အတွက် မီးအိမ်အားလုံးကိုလည်း ထွန်းညှိကာ တောက်ပစေခဲ့ကြ၏။

Verse 14

तेषां ज्योतींषि खेद्यापि राजंते तारकाच्छलात् । प्रतिसौधं पताकाश्च नानाकारा विचित्रिताः

သူတို့၏ အလင်းရောင်များသည် မပင်ပန်းမနွမ်းနယ်ဘဲ ကြယ်များကဲ့သို့ တောက်ပလှ၏။ အိမ်ကြီးတိုင်းပေါ်တွင်လည်း ပုံသဏ္ဌာန်မျိုးစုံသော အလံများကို အလှဆင်၍ ထောင်တင်ထားကြ၏။

Verse 15

रम्यध्वजप्रभाधौता रेजुः प्रति शिवालयम् । क्वचिद्गायंति गीतज्ञाः क्वचिन्नृत्यंति नर्तकाः

လှပသော အလံတို့၏ ရောင်ခြည်ဖြင့် ဆေးကြောသကဲ့သို့ ဖြစ်၍ ရှိဝဘုရားကျောင်းတိုင်းသို့ သွားရာလမ်းများ တောက်ပလင်းလက်နေ၏။ တချို့နေရာတွင် သီချင်းကျွမ်းကျင်သူတို့ သီဆိုကြပြီး၊ တချို့နေရာတွင် အကသမားတို့ ကကြ၏။

Verse 16

चतुर्विधानि वाद्यानि वाद्यंते च क्वचित्क्वचित् । प्रत्यध्वं चंदनरसच्छटा पिच्छिलभूमयः

နေရာအချို့တွင် တူရိယာလေးမျိုးကို တီးခတ်ကြ၏။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး စန္ဒနလိမ်းရည်အမှုန်အမြှုပ်များ ပက်ဖျန်းထားသဖြင့် မြေပြင်သည် နူးညံ့ချောမွေ့၍ သာယာစွာ လျှောလျှောဖြစ်နေ၏။

Verse 17

हरित श्वेत मांजिष्ठ नील पीत बहुप्रभाः । प्रत्यंगणं शुभाकारा रंगमालाश्चकाशिरे

အစိမ်း၊ အဖြူ၊ မာဉ္ဇိဋ္ဌနီရောင်၊ အပြာနှင့် အဝါ စသည့် အရောင်စုံတောက်ပသော ပန်းကုံးများသည် မင်္ဂလာသဘောအလှဖြင့် လင်းလက်ကာ အိမ်ဝင်းတိုင်းနှင့် အတွင်းဝန်းတိုင်းကို အလှဆင်လျက် ရှိ၏။

Verse 18

रत्नकुट्टिमभूभागा गोपुराग्रेषु रेजिरे । सुधोज्ज्वला हर्म्यमालाः सौधनामप्रपेदिरे

ရတနာထည့်ကပ်ထားသော မိုဇိုက်ခင်းမြေပြင်များသည် တံခါးမုခ်အမြင့်ဆုံးတွင် တောက်ပလင်းလက်၏။ ထို့ပြင် အဖြူရောင်ပလတ်စတာဖြင့် တောက်ပနေသော အိမ်ကြီးတန်းများသည် အမှန်တကယ် ‘စော်ဓ’ ဟူသော နန်းတော်ဆန်သော အဆောက်အဦးဟု ခေါ်ထိုက်၏။

Verse 19

अचेतनान्यपि तदा चेतनानीव संबभुः । यानि कानीह कीर्त्यंते मंगलानि घटोद्भव

ထိုအခါ အာရုံမရှိသော အရာများပင် အာရုံရှိသကဲ့သို့ ထင်မြင်ရ၏။ ဤနေရာ၌ ဖော်ပြကြသော မင်္ဂလာလက္ခဏာအပေါင်းတို့သည် ထင်ရှားစွာ ပေါ်ထွန်းလာသောကြောင့်ပင်၊ အိုးမွေးတော်မူသောအရှင် (ဃဋောဒ္ଭဝ) ရေ။

Verse 20

तेषामेव हि सर्वेषां तत्तु जन्मदिवाभवत् । आगत्य देवदेवोथ मुक्तिमंडपमाविशत्

အမှန်ပင် သူတို့အားလုံးအတွက် ထိုနေ့သည် မွေးနေ့တစ်နေ့ ပေါ်ထွန်းလာသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ထို့နောက် နတ်တို့၏နတ်တော်သည် ကြွလာ၍ မုက္တိမဏ္ဍပ (လွတ်မြောက်ရေးမဏ္ဍပ) ထဲသို့ ဝင်ရောက်တော်မူ၏။

Verse 21

अथाभिषिक्तश्चतुराननेन महर्षिवृंदैः सह देवदेवः । शुभासनस्थः सहितो भवान्या कुमारवृंदैः परितो वृतश्च

ထို့နောက် နတ်တို့၏နတ်တော်ကို မျက်နှာလေးပါး ဘြဟ္မာနှင့် မဟာရိသီအစုအဝေးတို့က အဘိသေက မင်္ဂလာအလိမ်းအကျွတ် ပြုကြ၏။ မင်္ဂလာအာသနပေါ်၌ ဘဝါနီနှင့်အတူ ထိုင်တော်မူ၍ နတ်ကလေးအဖွဲ့များက အရပ်ရပ်မှ ဝန်းရံကြ၏။

Verse 22

रत्नैरसंख्यैर्बहुभिर्दुकूलैर्माल्यैर्विचित्रैर्लसदिष्टगंधैः । अपूपुजन्देवगणा महेशं तदा मुदाते च महोरग्रेंद्राः

ရတနာမရေမတွက်နိုင်အောင်၊ အလွန်ကောင်းမွန်သော အဝတ်အထည်များစွာနှင့် အနံ့မွှေးသင်းသော ပန်းကုံးအလှများဖြင့် နတ်အစုအဝေးတို့က မဟေရှကို ပူဇော်ကြ၏။ ထိုအခါ မဟာနဂါးမင်းများပင် ဝမ်းမြောက်ကြ၏။

Verse 23

रत्नाकरैश्चापि गिरींद्रव्यैर्यथा स्वमन्यैरपि पुण्यधीभिः । संपूजितः कुंभज तत्र शंभुर्नीराजितो मातृगणैरथेशः

အို ကုಂಭဇ၊ ထိုနေရာ၌ သမ္ဘုကို ရတနာသမုဒ္ဒရာမှ အဖိုးတန်အရာများနှင့် တောင်မင်းကြီးတို့၏ သတ္တုရတနာများအပြင် ကုသိုလ်ရှိသူတို့ ယူဆောင်လာသော ပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့် သင့်တော်စွာ ပူဇော်ကြ၏။ ထို့နောက် မာတೃဂဏများက အာရတီ (နီရာဇန) ဖြင့်လည်း သခင်ကို ဂုဏ်ပြုကြ၏။

Verse 24

संतोष्य सर्वान्प्रथमं मुनींद्रान्स्वैस्वैर्हृदिस्थैश्च चिराभिलाषैः । ब्रह्माणमाभाष्य शिवोथ विष्णुं जगाद सर्वामरवृंदवंद्यः

အစဦးတွင် ရှိဝသည် မုနိဣန္ဒြာတို့အားလုံး၏ နှလုံးထဲ၌ ကြာရှည်စွာ ဆန္ဒပြုထားသော အလိုဆန္ဒများကို ပြည့်စုံစေ၍ စိတ်ကျေနပ်စေတော်မူ၏။ ထို့နောက် ဘြဟ္မာနှင့် စကားပြောပြီး အမရအစုအဝေးအားလုံးက ဂုဏ်ပြုကြသော သူသည် ဗိဿနုအား မိန့်တော်မူ၏။

Verse 25

इतो निषीदेति समानपूर्वं त्वं मे समस्तप्रभुतैकहेतुः । दूरेपि तिष्ठन्निकटस्त्वमेव त्वत्तो न कश्चिन्मम कार्यकर्ता

«ဤနေရာ၌ သင့်တော်ရာတွင် ထိုင်ပါ။ ငါ၏ အာဏာအုပ်စိုးမှု အားလုံး၏ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်းမှာ သင်တစ်ယောက်တည်းပင် ဖြစ်သည်။ သင်သည် ဝေးကွာနေသော်လည်း အမှန်တကယ် နီးကပ်နေ၏။ သင်မရှိလျှင် ငါ၏ ကိစ္စများကို ဆောင်ရွက်ပေးနိုင်သူ မည်သူမျှ မရှိ»။

Verse 26

त्वया दिवोदास नरेंद्रवर्यः सदूपदेशैश्च तथोपदिष्टः । यथा स सिद्धिं परमामवाप समीहितं मे निखिलं च सिद्धम्

သင်၏ကောင်းမြတ်သောဩဝါဒများဖြင့် မင်းတို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံးသော ဒိဝိုဒာသ မင်းကြီးကို မှန်ကန်စွာ သင်ကြားပေးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အမြင့်ဆုံးသော အောင်မြင်မှုကို ရရှိ하였다။ ထိုနည်းတူ ငါရည်မှန်းထားသမျှ အားလုံးလည်း ပြည့်စုံစွာ အောင်မြင်ပြီးပြီ။

Verse 27

विष्णो वरं ब्रूहि य ईप्सितस्ते नादेयमत्रास्ति किमप्यहो ते । इदं मयाऽनंदवनं यदाप्तं हेतुस्तु तत्रत्वमसौ गणेशः

အို ဗိဿနု၊ သင်လိုချင်သော ဆုတောင်းကို ပြောပါ။ ဤနေရာ၌ သင့်အား မပေးနိုင်သော အရာဟူ၍ တကယ်မရှိပါ။ ငါ အာနန္ဒဝနကို ရရှိခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ထိုနေရာ၌ သင်ရှိခြင်းနှင့် ဂဏေရှလည်း ရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

Verse 28

जगुर्गंधर्वनिकरा ननृतुश्चाप्सरोगणाः

ဂန္ဓဗ္ဗအစုအဖွဲ့များ သီချင်းဆိုကြပြီး အပ္စရာအဖွဲ့များ ကပြကြသည်။

Verse 29

श्रुत्वेति वाक्यं जगदीशितुश्च प्रोवाच विष्णुर्वरदं महेशम् । यदि प्रसन्नोसि पिनाकपाणे तदा पदाद्दूरमहं न ते स्याम्

လောက၏အရှင်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ဗိဿနုသည် ဆုတောင်းပေးတတ်သော မဟေရှကို ပြောလေသည်—“ပိနာကကိုင်ရှင်၊ သင်နှစ်သက်ပါက ငါသည် သင်၏ ခြေတော်မှ မည်သည့်အခါမျှ ဝေးမနေပါစေ။”

Verse 30

श्रुत्वेति वाक्यं मधुसूदनस्य जगाद तुष्टो नितरां पुरारिः । सदा मुरारे मम सन्निधौ त्वं तिष्ठस्व निर्वाणरमाश्रयेत्र

မဓုဆူဒန၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် သုံးမြို့ဖျက်ရှင် (ရှီဝ) သည် အလွန်ပျော်ရွှင်၍ ပြောလေသည်—“အို မုရာရီ၊ ငါ၏ အနီးအနား၌ အစဉ်တည်နေပါ။ ဤနေရာသည် မောက္ခ၏ ပျော်ရွှင်ခြင်းတည်ရာ ဖြစ်၏။”

Verse 31

आदावनाराध्य भवंतमत्र यो मां भजिष्यत्यपि भक्तियुक्तः । समीहितं तस्य न सेत्स्यति ध्रुवं परात्परान्मेंबुज चक्रपाणे

ကြာပန်းနှင့် စက်ရံကိုင် ဆုတော်ရှင်၊ အမြင့်ဆုံးထက်လည်း မြင့်တော်မူသော အရှင်—ဤနေရာ၌ အရင်ဆုံး အရှင်ကို မပူဇော်ဘဲ၊ သဒ္ဓါပါ၍ ငါ့ကိုပင် ကိုးကွယ်သူ၏ ဆန္ဒရည်မှန်းချက်သည် အမှန်တကယ် မအောင်မြင်နိုင်ပါ။

Verse 32

सर्वत्र सौख्यं मम मुक्तिमंडपे संतिष्ठमानस्य भवेदिहाच्युत । न तत्तु कैलासगिरौ सुनिर्मले न भक्तचेतस्यपि निश्चलश्रियि

အချျုတရှင်၊ ငါ၏ မုက္ခတိမဏ္ဍပ (လွတ်မြောက်ရေးခန်းမ) အတွင်း၌ ရပ်တည်သူအတွက် ဤလောက၌ နေရာတိုင်း၌ပင် ချမ်းသာပျော်ရွှင်မှု ပေါ်ပေါက်၏။ သို့ရာတွင် ထိုကဲ့သို့ မဟုတ်ပါ—အညစ်အကြေးကင်းသော ကైలាសတောင်ပေါ်၌ပင်၊ စိတ်တည်ငြိမ်၍ ကံကောင်းခြင်းတည်မြဲသော ဘက္တ၏အတွက်တောင် မဟုတ်ပါ။

Verse 33

निमेषमात्रं स्थिरचित्तवृत्तयस्तिष्ठंति ये दक्षिणमंडपेत्र मे । अनन्यभावा अपि गाढमानसा न ते पुनर्गर्भदशामुपासते

စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို တည်ငြိမ်စွာ ထိန်းထား၍ ဤနေရာရှိ ငါ၏ တောင်ဘက်မဏ္ဍပ၌ မျက်တစ်ခါပိတ်ဖွင့်သမျှ အချိန်တစ်ခဏပင် ရပ်တည်သူတို့သည်—တစ်သဘောတည်း အာရုံတည်၍ ရည်ရွယ်ချက်နက်ရှိုင်းသူတို့—နောက်တဖန် သားအိမ်အခြေအနေ (ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း) သို့ မဝင်ရတော့ပါ။

Verse 34

संस्नाय ये चक्रसरस्यगाधे समस्ततीर्थैक शिरोविभूषणे । क्षणं विशंतीह निरीहमानसा निरेनसस्ते मम पार्षदा हि

တီရ္ထအားလုံး၏ ခေါင်းမော်အလှဆင်အဖြစ် ထင်ရှားသော စက်ရ-ဆရသ (Cakra-sarasa) ၏ နက်ရှိုင်းသော ရေတွင် ရေချိုးပြီးနောက်၊ ဆန္ဒမဲ့သော စိတ်ဖြင့် ဤနေရာသို့ ခဏတစ်ခဏ ဝင်ရောက်သူတို့သည် အပြစ်ကင်းစင်လာကာ အမှန်တကယ် ငါ၏ ပါရ္ရှဒ (အနီးကပ်အမှုထမ်း) များ ဖြစ်လာကြသည်။

Verse 35

स्मरंति ये मामपवर्गमंडपे किंचिद्यथाशक्ति ददत्यपि स्वम् । शृण्वंति पुण्याश्च कथाः क्षणं स्थिरास्ते कोटिगोदानफलं भजंति

မုက္ခတိမဏ္ဍပ (လွတ်မြောက်ရေးပဝါ) တွင် ငါ့ကို သတိရ၍၊ ကိုယ်တတ်နိုင်သမျှ မိမိ၏အရာမှ အနည်းငယ်ပင် လှူဒါန်းကာ၊ သန့်ရှင်းသော ပုဏ္ဏကထာများကို ခဏတစ်ခဏ စိတ်တည်ငြိမ်စွာ နားထောင်သူတို့သည်—ကောဋိ (တစ်ဆယ်သန်း) ဂိုဒါန၏ အကျိုးफलကို ရရှိကြသည်။

Verse 36

उपेंद्रतप्तानि तपांसि तैश्चिरं स्नाता हि ते चाखिलतीर्थसार्थकैः । स्नात्वेह ये वै मणिकर्णिका ह्रदे समासते मुक्तिजनाश्रयेक्षणम्

သူတို့ကြောင့် ဥပೇಂದ್ರကဲ့သို့သော တပဿာများကို ရှည်လျားစွာ ကျင့်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ အမှန်တကယ် သူတို့သည် တီර්ထအားလုံး၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုဖြင့် တစ်ပြိုင်နက် ရေချိုးသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ဤနေရာ မဏိကဏ္ဏိကာ ရေကန်၌ ရေချိုးပြီး မောက္ခရှာသူတို့၏ အားကိုးရာ၌ ခဏတစ်ခဏ ထိုင်သူတို့သည် ထိုသန့်စင်စေသော အာနုဘော်ကို ရရှိ၏။

Verse 37

तीर्थानि संतीह पदेपदे हरे तुला क्व तेषां मणिकर्णिकायाः । कतीहनो संति शुभाश्च मंडपाः परंपरोमुक्तिरमाश्रयोयम्

ဟေ ဟရိ၊ ဤကာသီ၌ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် တီර්ထများ ရှိသော်လည်း မဏိကဏ္ဏိကာနှင့် မည်သည့်အရာက နှိုင်းယှဉ်နိုင်မည်နည်း။ ထို့ပြင် ဤနေရာ၌ မင်္ဂလာမဏ္ဍပများ မည်မျှများစွာ ရှိသနည်း။ ဤနေရာတော်တည်းဟူသည် မောက္ခကို မပြတ်မတောက် ဆက်တိုက်ရရှိစေသော အားကိုးရာ ဖြစ်၏။

Verse 38

कैवल्यमंडपस्यास्य भविष्ये द्वापरे हरे । लोके ख्यातिर्भवित्रीयमेष कुक्कुटमंडपः

ဟေ ဟရိ၊ အနာဂတ်၌ ဒွာပရယုဂ၌ ဤ ကైవလျမဏ္ဍပသည် လောကတွင် ‘ကుక్కုတမဏ္ဍပ’ ဟူသော အမည်ဖြင့် ကျော်ကြားလာမည်။

Verse 39

हरिरुवाच । भालनेत्रसमाख्याहि कथं निर्वाणमंडपः । तथा ख्यातिमसौ गंता यथा देवेन भाषितम्

ဟရိက မိန့်တော်မူသည်– “နိර්ဝာဏမဏ္ဍပသည် ‘ဘ္ဟာလနေत्र’ ဟူသော အမည်ဖြင့် မည်သို့ သိကြသနည်း။ ထို့ပြင် ဒေဝက ပြောကြားသကဲ့သို့ ထိုကဲ့သို့သော ကျော်ကြားမှုကို မည်သို့ ရရှိမည်နည်း။”

Verse 40

देवदेव उवाच । महानंदो द्विजो नाम भविष्योत्र चतुर्भुज । अग्रवेदीसमाचारस्त्यक्ततीर्थप्रतिग्रहः

ဒေဝဒေဝက မိန့်တော်မူသည်– “ဟေ စတုರ್ಭုဇ၊ ဤနေရာ၌ အနာဂတ်တွင် မဟာနန္ဒ ဟူသော အမည်ရှိသော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦး ပေါ်ထွန်းလာမည်။ သူသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဝေဒဝိနယ အကျင့်ကို လိုက်နာသူဖြစ်၍ တီර්ထနှင့်ဆိုင်သော လှူဒါန်းပစ္စည်းများကို လက်ခံခြင်းမှ စွန့်လွှတ်ထားသူ ဖြစ်မည်။”

Verse 41

अदांभिकोऽक्रूरमनाः सदैवातिथिवल्लभः । अथ यौवनमासाद्य पितर्युपरते स हि

သူသည် ဟန်ဆောင်မှုကင်း၍ စိတ်နူးညံ့သဘောထားရှိကာ ဧည့်သည်ကို အမြဲလေးစားကြိုဆိုချစ်ခင်သူဖြစ်၏။ သို့သော် ယောဝနသို့ရောက်လာသောအခါ—အဖေက ကွယ်လွန်ပြီးနောက်—

Verse 42

विषमेषु शरैस्तीव्रैः कारितस्त्वपदे पदम् । जहार कस्यचिद्भार्या मैत्रीं कृत्वा तु तेन वै

အန္တရာယ်များသောအခြေအနေများတွင် မြှားစူးရှများက ထိခိုက်စေသဖြင့် သူသည် ခြေလှမ်းမှားတစ်လှမ်းပြီးတစ်လှမ်း သွားရောက်ရင်း လမ်းလွဲသွား၏။ ထို့နောက် လူတစ်ဦးနှင့် မိတ်ဖွဲ့ပြီးနောက် ထိုသူ၏ ဇနီးကို ခိုးယူသွားလေ၏။

Verse 43

तया च प्रेरितोऽपेयं पपौ चापि विमोहितः । अभक्ष्यभक्षणरुचिरभून्मदनमोहितः

သူမ၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် မသောက်သင့်သောအရာကို သောက်လေ၏၊ မောဟဖြစ်၍ ထင်ရှားစွာပင် သောက်ခဲ့၏။ ကာမမောဟကြောင့် မတော်မတရားသော အစာကို စားလိုသည့် အရသာတောင် ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 44

वैष्णवान्धनिनो दृष्ट्वा क्षणं वैष्णववेषभृत् । शैवान्निंदति मूढात्मा नरकत्राणकारणम्

ချမ်းသာသော ဝိုင်ရှ္ဏဝများကို မြင်လျှင် သူသည် ခဏတာ ဝိုင်ရှ္ဏဝဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်၏။ သို့ရာတွင် မောဟစိတ်ရှိသော ထိုသူသည် ရှိုင်ဝများကို ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်ကာ—နရကကိုပင် ‘ကယ်တင်ရာအကြောင်း’ ဟု ထင်မှတ်စေသော အကြောင်းကို ပြုလေ၏။

Verse 45

शिवभक्तान्समालोक्य किंचिच्च परिदित्सुकान् । गर्हयेद्वैष्णवान्सर्वाञ्शैवलिंगोपजीवकः

ရှီဝဘက်တော်များကို မြင်လျှင် အနည်းငယ်သော အကူအညီတောင် ရှာဖွေနေသူများကိုပါ တွေ့မြင်၍၊ ရှီဝလင်္ဂကို ဝန်ဆောင်ကာ အသက်မွေးသူဖြစ်သော်လည်း သူသည် ဝိုင်ရှ္ဏဝများအားလုံးကို ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်လေ၏။

Verse 46

इति पाखंडधर्मज्ञः संध्यास्नानपराङ्मुखः । विशालतिलकः स्रग्वी शुद्धधौतांबरोज्वलः

ဤသို့ မုသာဓမ္မ၏လမ်းစဉ်ကို သိကျွမ်းသူဖြစ်သော်လည်း၊ ဆန္ဓျာပူဇာနှင့် သန့်စင်ရေချိုး၏ တာဝန်တို့မှ မျက်နှာလွှဲခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် နဖူးတီလကာကို ကျယ်ပြန့်စွာ တင်ထား၍ ပန်းကုံးဝတ်ဆင်ကာ သန့်ရှင်းစွာ လျှော်ဖွတ်ထားသော အဝတ်အစားဖြင့် တောက်ပနေ하였다။

Verse 47

शिखी चोपग्रहकरः सर्वेभ्योऽसत्प्रतिग्रही । तस्यापत्यद्वयं जातमुन्मत्तपथवर्तिनः

ရှီခီလည်း အကျိုးအမြတ်သေးသေးငယ်ငယ်ဖြင့် အသက်မွေးသူဖြစ်၍ မည်သူမဆိုထံမှ မသင့်လျော်သော လက်ခံပူဇော်ပစ္စည်းများကို လက်ခံသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ့ထံတွင် ကလေးနှစ်ယောက် မွေးဖွားလာကာ မူးမောလွဲမှားသော လမ်းစဉ်ကို လိုက်နာကြ하였다။

Verse 48

एवं तस्य प्रवृत्तस्य कश्चित्पर्वतदेशतः । समागमिष्यति धनी तीर्थयात्रार्थसिद्धये

သူသည် ထိုသို့ ပြုမူနေစဉ်၊ တောင်တန်းဒေသတစ်ခုမှ ချမ်းသာသောသူတစ်ဦးသည် တီရ္ထယာထရာ—သန့်ရှင်းသော တီရ္ထများသို့ ဘုရားဖူးခရီး၏ ရည်ရွယ်ချက် ပြည့်စုံစေရန် လာရောက်မည်ဖြစ်သည်။

Verse 49

स्नात्वा स चक्रसरसि कथयिष्यति चेति वै । अहमस्ति धनोदित्सुर्जात्या चांडालसत्तमः

သူသည် စက္ကရသရသ၌ ရေချိုးပြီးနောက်၊ “ကျွန်ုပ်တွင် ဓနရှိ၍ ဒါနပြုလိုပါသည်။ သို့သော် မွေးရာပါအရ ကျွန်ုပ်သည် ချာဏ္ဍာလ ဖြစ်ပါသည်” ဟု ကြေညာမည်။

Verse 50

अस्ति कश्चित्प्रतिग्राही यस्मै दद्यामहं धनम् । इति तस्य वचः श्रुत्वा कैश्चिच्चांगुलिसंज्ञया

“ကျွန်ုပ် ဓနကို ပေးလှူရန် လက်ခံမည့်သူ တစ်ဦးရှိပါသလော” ဟု သူ၏စကားကို ကြားသော်၊ လူအချို့က လက်ချောင်းအမူအရာဖြင့် (လက်ခံသူတစ်ဦးကို) ညွှန်ပြကြသည်။

Verse 51

उद्दिष्ट उपविष्टोसौ यो जपेद्ध्यानमुद्रया । एष प्रतिग्रहं त्वत्तो ग्रहीष्यति न चेतरः

«ဟိုမှာ ထိုင်နေသူကို ငါတို့က သတ်မှတ်ပြထားသည်။ သူသည် ဓျာန်မုဒြာဖြင့် မန္တရားကို တိတ်တဆိတ် ရွတ်ဆိုနေ၏။ သင်ထံမှ အလှူကို သူပဲ လက်ခံမည်၊ အခြားသူ မဟုတ်»။

Verse 52

इति तेषां वचः श्रुत्वा स गत्वा तत्समीपतः । दंडवत्प्रणिपत्याथ तं बभाषे तदांत्यजः

သူတို့၏စကားကို ကြားပြီးနောက် သူသည် ထိုသူ၏အနီးသို့ သွားကာ တုတ်တန်းပုံစံဖြင့် အပြည့်အဝ ပျပ်ဝပ်ကန်တော့လျက်၊ ထိုအနိမ့်ဇာတ်သူက သူ့အား စကားဆို하였다။

Verse 53

मामुद्धर महाविप्र तीर्थं मे सफलीकुरु । किंचिद्वस्त्वस्ति मे तत्त्वं गृहाणानुग्रहं कुरु

«အို မဟာဗြာဟ္မဏ၊ ကျွန်ုပ်ကို ကယ်တင်မြှောက်တင်ပါ။ ကျွန်ုပ်၏ တီရ္ထယာတရာကို အကျိုးရှိစေပါ။ ကျွန်ုပ်တွင် ငွေကြေးအနည်းငယ်ရှိသည်—လက်ခံ၍ ကရုဏာတော် ပြုပါ»။

Verse 54

अथाक्षमालिकां कर्णे कृत्वा ध्यानं विसृज्य च । कियद्धनं तवास्तीह पप्रच्छ करसंज्ञया

ထို့နောက် သူသည် အက္ခမாலာကို နားဘေး၌ ချိတ်ကာ ဓျာန်ကို ခဏထားပြီး၊ လက်အမူအရာဖြင့် «ဒီမှာ သင့်တွင် ငွေဘယ်လောက်ရှိသနည်း» ဟု မေး하였다။

Verse 55

तस्य संज्ञां स वै बुद्ध्वा प्रोवाचाति प्रहृष्टवत् । संतृप्तिर्यावता ते स्यात्तावद्दास्यामि नान्यथा

သူ၏လက်အမူအရာကို နားလည်သဖြင့် သူသည် အလွန်ဝမ်းမြောက်စွာ ပြန်ဆိုသည်—«သင် စိတ်ကျေနပ်မည့်အထိ ပေးမည်၊ ထိုထက်နည်းမည် မဟုတ်»။

Verse 56

इति तद्वचनं श्रुत्वा त्यक्त्वा मौनमुवाच ह । सानंदः स महानंदो निःस्पृहोस्मि प्रतिग्रहे

ထိုစကားကို ကြားသိပြီးနောက် မောနကို ချိုးဖောက်ကာ ပြော၏—«ငါသည် အာနန္ဒဖြစ်၏၊ အမှန်တကယ် မဟာအာနန္ဒပြည့်ဝ၏။ အလှူလက်ခံခြင်း၌ တဏှာမရှိ»။

Verse 57

परं तेऽनुग्रहार्थं तु करिष्यामि प्रतिग्रहम् । किंच मे वचनं त्वं चेत्करिष्यस्युत्तमोत्तम

သို့သော် သင့်အား အနုဂြဟာပြုရန်သာ ငါသည် ဤအလှူကို လက်ခံမည်။ ထို့ပြင် ငါ့အမိန့်စကားကို သင်က လိုက်နာမည်ဆိုလျှင်၊ အမြတ်ဆုံးသော မဟာဂုဏ်ရှိသူရေ၊ ထိုအခါသာ သင့်တော်မည်။

Verse 58

यावदस्त्यखिलं वित्तं तन्मध्ये न्यस्य कस्यचित् । न स्तोकमपि दातव्यं तदाऽदास्यामि नान्यथा

သင်၌ ရှိသမျှ ငွေကြေးဥစ္စာ အကုန်လုံးကို တစ်နေရာတည်း၌ စုပေါင်းထားလော့။ အခြားနေရာသို့ အနည်းငယ်တောင် မပေးရ; ထိုအခါမှ ငါလက်ခံမည်—အခြားနည်းမဟုတ်။

Verse 59

चांडाल उवाच । यावदस्ति मयानीतं विश्वेशप्रीतये वसु । तावत्तुभ्यं प्रदास्यामि विश्वेशस्त्वं यतो मम

ချာဏ္ဍာလက ပြော၏—«ဝိශ්ဝေရှ၏ ပီတိအတွက် ငါယူဆောင်လာသော ဥစ္စာရှိသမျှကို သင့်အား ပေးအပ်မည်။ အကြောင်းမူကား သင်သည် ငါ၏ ဝိශ්ဝေရှ၊ ငါ၏ အရှင်တော် ဖြစ်သောကြောင့်»။

Verse 60

ये वसंतीह विश्वेश राजधान्यां द्विजोत्तम । क्षुद्राक्षुद्रा जंतुमात्रा विश्वेशां शास्त एव हि

ဒွိဇအမြတ်ဆုံးရေ၊ ဤနေရာ ဝိශ්ဝေရှ၏ ရာဇဌာနီ၌ နေထိုင်သူ မည်သူမဆို—နိမ့်သူဖြစ်စေ မနိမ့်သူဖြစ်စေ၊ သတ္တဝါအားလုံး—ဝိශ්ဝေရှသည် အမှန်တကယ် သူတို့၏ ကာကွယ်ရှင်နှင့် လမ်းညွှန် ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 61

परोद्धरणशीला ये ये परेच्छाप्रपूरकाः । परोपकृतिशीला ये विश्वेशां शास्त एव हि

သူတစ်ပါးကို မြှောက်တင်ကူညီတတ်၍ သူတစ်ပါး၏ သင့်လျော်သော ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးတတ်ကာ သူတစ်ပါးအကျိုးကို ဆောင်ရွက်တတ်သူတို့အပေါ်၌ ဝိශ්ဝေရှ (Viśveśa) သခင်တော်ကိုယ်တိုင် အကာအကွယ်ပေး၍ လမ်းညွှန်တော်မူသည်။

Verse 62

इति तद्वचनं श्रुत्वा प्रहृष्टेंद्रियमानसः । उवाच पार्वतीयं तं सोऽग्रजन्मांत्यजं तदा

ထိုစကားကို ကြားသိပြီးနောက် အင်္ဂါရုံနှင့် စိတ်နှလုံး ပျော်ရွှင်လန်းဆန်းသွားသော ထိုမြတ်နိုးဖွယ် ဗြာဟ္မဏသည် ထိုအချိန်၌ ပာရဝတီ၏ အဖွဲ့အစည်းနှင့် ဆက်နွယ်သော အနိမ့်တန်းသူ (အပြင်တန်း) ကို မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 64

विश्वेशः प्रीयतां चेति प्रोच्य यातो यथागतः । स च द्विजो द्विजैरन्यैर्धिक्कृतोपि वसन्निह

«ဝိශ්ဝေရှ (Viśveśa) သခင်တော် ပျော်ရွှင်တော်မူပါစေ» ဟု ဆိုကာ လာသကဲ့သို့ ပြန်ထွက်သွားလေ၏။ သို့ရာတွင် ထိုဗြာဟ္မဏသည် အခြားဗြာဟ္မဏများက ကဲ့ရဲ့စော်ကားသော်လည်း ကာရှီ၌ပင် ဆက်လက်နေထိုင်လေ၏။

Verse 65

बहिर्निर्गतमात्रस्तु बहुभिः परिभूयते । चांडालब्राह्मणश्चैष चांडालात्त धनस्त्वसौ

အပြင်သို့ ထွက်သွားမိသည့် ခဏချင်းမှာပင် လူအများက အပြစ်တင်ကဲ့ရဲ့၍ အရှက်ခွဲကြသည်—«ဒီကောင်က ချန်ဒာလ-ဗြာဟ္မဏပဲ! အဲဒီလူကလည်း ချန်ဒာလကြောင့် ချမ်းသာလာတာ!» ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 66

असावेव हि चांडालः सर्वलोकबहिष्कृतः । इत्थं तमनुधावंति थूत्कुर्वंतः परितो हरे

«ဒီလူက တကယ်ပဲ ချန်ဒာလ၊ လူလောကအားလုံးက ပယ်ချထားသူပဲ!» ဟု ဆိုကာ သူ့နောက်ကို လိုက်ပြေးကြပြီး အို ဟရီ (Hari)၊ ပတ်ပတ်လည်သို့ တံတွေးထွေးကြလေ၏။

Verse 67

स च तद्भयतो गेहात्काकभीतदिवांधवत् । न निःसरेत्क्वचिदपि लज्जाकृति नतास्यकः

သူတို့ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် အိမ်မှ လုံးဝမထွက်ရဲဘဲ၊ ကော်ကာကို ကြောက်သော မျက်မမြင်ကဲ့သို့၊ အရှက်ကွဲ၍ မျက်နှာချ၍ နေ၏။

Verse 68

स एकदा संप्रधार्य गृहिण्या लोकदूषितः । जगाम कीकटान्देशांस्त्यक्त्वा वाराणसीं पुरीम्

တစ်နေ့တွင် ဇနီးနှင့် တိုင်ပင်စဉ်းစားပြီး၊ လောက၏ အပြစ်တင်စကားကြောင့် မသန့်စင်သွားသော ထိုသူသည် ဝါရာဏသီမြို့ကို စွန့်ကာ ကီကဋဒေသများသို့ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 69

मध्ये मार्गं स गच्छन्वै लक्षितस्तु सकांचनः । अपि कार्पटिकांतस्थः स रुद्धो मार्गरोधिभिः

လမ်းအလယ်တွင် သွားလာစဉ် သူသည် ရွှေကိုင်ဆောင်သူဟု သတိပြုခံရ၏။ ဆင်းရဲသော ဘိက္ခုနေရာအနီးတွင်ပင် လမ်းပိတ်သူများက တားဆီးထား၏။

Verse 70

नीत्वा ते तमरण्यानीं तस्कराः सपरिच्छदम् । उल्लुंठ्य धनमादाय समालोच्य परस्परम्

သူခိုးတို့သည် သူ့ကို ပစ္စည်းအကုန်နှင့်တကွ တောထဲသို့ ခေါ်သွားကြ၏။ ထိုနောက် လုယက်ရှာဖွေ၍ ဥစ္စာကို ယူကာ အချင်းချင်း တိုင်ပင်ဆွေးနွေးကြ၏။

Verse 71

प्रोचुर्भूरिधनं चैतज्जीर्यत्यस्मिन्न जीवति । असौ धनी प्रयत्नेन वध्यः सपरिचारकः

သူတို့က «ဤဥစ္စာသည် အလွန်များ၏။ ဤသူ အသက်ရှင်နေသရွေ့ ငါတို့အတွက် အလဟဿ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ထိုသူဌေးကို အစေခံနှင့်တကွ မလွဲမသွေ သတ်ရမည်» ဟု ပြောကြ၏။

Verse 72

संप्रधार्येति तेप्राहुः स्मर्तव्यं स्मर पांथिक । त्वां वयं घातयिष्यामो निश्चितं सपरिच्छदम्

သူတို့ကဆိုသည်—«‘စဉ်းစားပြီး’ ဟူသောစကားကို ကောင်းကောင်းမှတ်ထားလော့၊ ခရီးသွားရေ။ ငါတို့သည် မင်းကို မလွဲမသွေ သတ်မည်၊ ပစ္စည်းဥစ္စာအကုန်လုံးနှင့်တကွ ယူသွားမည်»။

Verse 73

निशम्येति मनस्येव कथयामास स द्विजः । अहो प्रतिगृहीतं मे यदर्थं वसु भूरिशः

ဤစကားကို ကြားသော် ဗြာဟ္မဏသည် မိမိစိတ်အတွင်း၌ ပြောလေသည်—«အို! ငါသည် အဘယ်အတွက်ကြောင့် ဤမျှလောက် များပြားသော ဥစ္စာကို လက်ခံခဲ့သနည်း»။

Verse 74

कुटुंबमपि तन्नष्टं नष्टश्चापि प्रतिग्रहः । जीवितं चापि मे नष्टं नष्टा काशीपुरीस्थितिः

«ငါ့အိမ်ထောင်စုလည်း ပျက်စီးသွားပြီ၊ ငါလက်ခံခဲ့သော လက်ဆောင်လည်း ပျောက်ဆုံးပြီ။ ငါ့အသက်လည်း ပျောက်ဆုံးပြီ—ကာရှီမြို့၌ နေထိုင်ခွင့်လည်း ပျောက်ဆုံးပြီ»။

Verse 75

युगपत्सर्वमेवाशु नष्टं दुर्बुद्धिचेष्टया । न काश्यां मरणं प्राप्तं तस्माद्दुष्टप्रतिग्रहात्

«တစ်ပြိုင်နက်တည်း အရာအားလုံးသည် မိုက်မဲသော လုပ်ရပ်ကြောင့် အလျင်အမြန် ပျက်စီးသွားပြီ။ ထိုမကောင်းသော လက်ခံယူမှုကြောင့် ကာရှီ၌ သေခြင်းကိုလည်း မရခဲ့»။

Verse 76

प्रांते कुटुंबस्मरणात्तथाकाशीस्मृतेरपि । चोरैर्हतोपि स तदा कीकटे कुक्कुटोऽभवत्

အဆုံးတွင်—မိမိအိမ်ထောင်စုကိုလည်း သတိရ၍ ကာရှီကိုလည်း သတိရလျက်—သူသည် သူခိုးတို့က သတ်သော်လည်း ထိုအခါ ကီကဋဒေသ၌ ကြက်ဖိုအဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားလေသည်။

Verse 77

सा कुक्कुटी सुतौ तौ तु ताम्रचूडत्वमापतुः । प्रांते काशीस्मरणतो जाता जातिस्मृतिः परा

ထိုဇနီးသည် ကြက်မဖြစ်သွား၍ သားနှစ်ယောက်သည် ခေါင်းမောက်တင်ကြက်ဖ ဖြစ်သောအခြေအနေသို့ ရောက်ကြ၏။ နောက်ဆုံးတွင် ကာသီကို သတိရခြင်းကြောင့် အတိတ်ဘဝများကို အံ့ဖွယ်ကောင်းစွာ ပြန်လည်မှတ်မိလာ၏။

Verse 78

इत्थं बहुतिथेकाले गते कार्पटिकोत्तमाः । तस्मिन्नेवाध्वनि प्राप्ताश्चत्वारो यत्र कुक्कुटाः

ဤသို့ နေ့ရက်များစွာ ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် ကာပဋိက အကျင့်ရှင်အထူးမြတ်တို့သည် ထိုလမ်းတစ်လျှောက်တည်းပင်၊ ကြက်ဖလေးကောင်ရှိရာနေရာသို့ ရောက်လာကြ၏။

Verse 79

वाराणस्याः कथां प्रोच्चैः कुर्वंतोऽन्योन्यमेव हि । काशीकथां समाकर्ण्य तदा ते चरणायुधाः

သူတို့သည် ဗာရာဏသီအကြောင်းကို အချင်းချင်း အသံမြင့်စွာ ဆွေးနွေးနေကြ၏။ ကာသီအကြောင်းကို ကြားသော် ထို ‘ခြေဖြင့်လက်နက်ဆောင်’ ကြက်ဖတို့၏ စိတ်အတွင်း လှုပ်ရှားတုန်လှုပ်လာ၏။

Verse 80

जातिस्मृतिप्रभावेण तत्संगेन तु निर्गताः । तैश्च कार्पटिकश्रेष्ठेः पथि दृष्ट्वा कृपालुभिः

အတိတ်ဘဝမှတ်မိခြင်း၏ အာနုභာဝကြောင့်၊ ထိုပေါင်းသင်းမှုကြောင့်လည်း သူတို့ ထွက်လာကြ၏။ လမ်းပေါ်တွင် ကာပဋိကအထူးမြတ်ကို မြင်သော ကရုဏာရှိသည့် ကြက်ဖတို့သည် မေတ္တာဖြင့် တုံ့ပြန်ကြ၏။

Verse 81

तंदुलादिपरिक्षेपैः प्रापिताः क्षेत्रमुत्तमम् । ते तु क्षेत्रं समासाद्य चत्वारश्चरणायुधाः

ဆန်စေ့နှင့် အခြားစေ့များကို ဖြန့်ချခြင်းဖြင့် သူတို့ကို အထွတ်အမြတ် က్షೇತ್ರ သို့ လမ်းညွှန်ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။ ထိုသန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರသို့ ရောက်သောအခါ ‘ခြေဖြင့်လက်နက်ဆောင်’ လေးကောင်လည်း ထိုနေရာသို့ ရောက်လာကြ၏။

Verse 82

चरिष्यंतोऽत्र परितो मुक्तिमंडपमुत्तमम् । जिताहारान्सनियमान्कामक्रोधपराङ्मुखान्

သူတို့သည် ဤနေရာ၌ မုက္တိမဏ္ဍပ အမြတ်ဆုံးကို ပတ်လည်နေထိုင်လှုပ်ရှားကြမည်—အစားအစာကို ချုပ်တည်း၍ ဝတ္တနိယမများကို စည်းကမ်းတကျ ထိန်းသိမ်းကာ ကာမနှင့် ဒေါသမှ စိတ်ကို လှည့်ကွာထားကြမည်။

Verse 84

मन्नामोच्चारणपरान्मत्कथार्पितसुश्रुतीन् । मद्दत्तचित्तसद्वृत्तीन्दृष्ट्वा क्षेत्रनिवासिनः

သူတို့ကို မြင်သောအခါ—ကျွန်ုပ်၏ နာမတော်ကို အမြဲတမ်း အော်ဟစ်ရွတ်ဆိုရန် အာရုံစိုက်၍၊ ကျွန်ုပ်၏ သာသနာကထာများကို ရိုသေစွာ နားထောင်ကာ၊ စိတ်ကို ကျွန်ုပ်ထံ အပ်နှံထားသည့် ကောင်းမွန်သော အကျင့်ရှိသူများဖြစ်သဖြင့်—ဤသန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌ နေထိုင်သူတို့က သတိပြုကြသည်။

Verse 85

मानयामासुरथ तान्कुक्कुटान्साधुवर्त्मनः । प्राक्तनां वासनायोगात्संप्रधार्य परस्परम् । क्रमेणाहारमाकुंच्य प्राणांस्त्यक्ष्यंति चात्र वै

ထို့နောက် သာဓုလမ်းစဉ်ပေါ် တည်နေသော ကြက်များကို သူတို့က ဂုဏ်ပြုကြသည်။ အတိတ်က အလေ့အထများ၏ အာရုံစွဲမှုကြောင့် အချင်းချင်း နားလည်သဘောပေါက်ကာ၊ အစားအစာကို အဆင့်ဆင့် လျှော့ချပြီး ဤနေရာ၌ပင် အသက်ရှူသက်ကို စွန့်လွှတ်ကြမည်။

Verse 86

पश्यतां सर्वलोकानां विष्णो ते मदनुग्रहात् । विमानमधिरुह्याशु कैलासं प्राप्य मत्पदम्

အို ဗိဿဏု၊ လောကအားလုံး၏ မျက်စိရှေ့တွင်၊ ကျွန်ုပ်၏ အနုဂ्रहကြောင့် သူတို့သည် အလျင်အမြန် ကောင်းကင်ယာဉ် (ဝိမာန) ကို တက်စီးကာ ကైలాసသို့ ရောက်ပြီး ကျွန်ုပ်၏ အဘိဓမ္မအိမ်ရာကို ရရှိကြမည်။

Verse 87

निर्विश्य सुचिरं कालं दिव्यान्भोगाननुत्तमान् । ततोऽत्र ज्ञानिनो भूत्वा मुक्तिं प्राप्स्यंति शाश्वतीम्

အချိန်ကြာမြင့်စွာ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ဒိဗ္ဗဘောဂများကို ခံစားပြီးနောက်၊ ထို့နောက် ဤနေရာ၌ပင် ဉာဏ်ရှိသူများ ဖြစ်လာကာ အမြဲတမ်းသော မုက္တိကို ရရှိကြမည်။

Verse 88

ततो लोकास्तददारभ्य कथयिष्यंति सर्वतः । मुक्तिमंडपनामैतदेष कुक्कुटमंडपः

ထိုအချိန်မှစ၍ လူအပေါင်းတို့သည် အရပ်ရပ်တွင် ပြောကြားလိမ့်မည်— “ဤနေရာကို မုက္တိမဏ္ဍပ ဟု ခေါ်၏၊ ဤသည်ကား ကုက္ကုဋမဏ္ဍပ ဖြစ်၏” ဟူ၍။

Verse 89

चरित्रमपि वै तेषां ये स्मरिष्यंति मानवाः । मुक्तिमंडपमासाद्य श्रेयः प्राप्स्यंति तेपि हि

ထိုဘုရားသဒ္ဓါဝန်တို့၏ သန့်ရှင်းသော လုပ်ရပ်များကို ရိုးရိုးသတိရမိသူ လူသားတို့ပင်လျှင် အမြင့်ဆုံးကောင်းကျိုးကို မလွဲမသွေ ရရှိကြမည်။ မုက္တိမဏ္ဍပ သို့ ရောက်လျှင် သူတို့လည်း ဓမ္မအထူးကောင်းမြတ်မှုကို ရယူကြ၏။

Verse 90

इति यावत्कथां शंभुर्भविष्यामग्रतो हरेः । अकरोत्तुमुलो नादो घंटानां तावदुद्गतः

ဟရီ၏ ရှေ့မှောက်၌ သမ္ဘုသည် ထိုကഥာကို ထိုသို့ ဆက်လက်ပြောကြားနေစဉ်၊ ထိုခဏတည်းမှာပင် ခေါင်းလောင်းများ၏ ဆူညံသံကြီး တုန်လှုပ်ဖွယ် ထွက်ပေါ်လာ၏။

Verse 91

अथनंदिनमाहूय देवदेव उमाधवः । प्रोवाच नंदिन्विज्ञायागत्य ब्रूहि कुतो रवः

ထို့နောက် ဒေဝဒေဝ၊ ဥမာ၏ အရှင်သည် နန္ဒိန်ကို ခေါ်ယူ၍ ပြော၏— “နန္ဒိန်၊ သွား၍ စုံစမ်းသိရှိကာ ပြန်လာပြီး ပြောကြားလော့—ဤအသံသည် ဘယ်မှ ထွက်ပေါ်သနည်း” ဟူ၍။

Verse 92

अथ नंदी समागत्य प्रोवाच वृषभध्वजम् । नमस्कृत्य प्रहृष्टास्यः प्रबद्धकरसंपुटः

ထို့နောက် နန္ဒိန်သည် လာရောက်၍ နွားတံဆိပ်တော်ရှင်ထံ ပြောကြား၏။ ဦးညွှတ်နမസ്കာရပြုကာ မျက်နှာပျော်ရွှင်၍ လက်အုပ်ချီကာ ရိုသေစွာ အမိန့်တင်၏။

Verse 93

प्रहासान्मत्कथालापांल्लाभमोहविवर्जितान् । स्वर्धुनीस्नानसंक्लिन्न सुनिर्मलशिरोरुहान्

သူတို့သည် ရယ်မောပျော်ရွှင်၍ ငါ့အကြောင်းတရားကို ဆွေးနွေးပြောဆိုကြကာ လောဘနှင့် မောဟကင်းစင်သည်။ ကောင်းကင်မြစ်၌ ရေချိုးသဖြင့် စိုစွတ်ကာ ခေါင်းမွှေးတို့သည် အလွန်သန့်ရှင်းစင်ကြယ်လာသည်။

Verse 94

अथ स्मित्वाब्रवीच्छंभुः सिद्धं नस्तु समीहितम् । उत्थाय देवदेवेशः सह देव्या सुमंगलः

ထို့နောက် သမ္ဘူသည် ပြုံး၍ “ငါတို့လိုလားသမျှ အလိုတော် ပြည့်စုံပါစေ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထို့ပြင် အလွန်မင်္ဂလာရှိသော နတ်တို့၏နတ်သခင်သည် ဒေဝီနှင့်အတူ ထ၍ ထွက်ခွာတော်မူ၏။

Verse 95

ब्रह्मणा हरिणा सार्धं ततोऽगाद्रंगमंडपम् । स्कंद उवाच । श्रुत्वाध्यायमिमं पुण्यं परमानंदकारणम् । नरः परां मुदं प्राप्य कैलासं प्राप्स्यति ध्रुवम्

ထို့နောက် ဘြဟ္မာနှင့် ဟရီ(ဗိဿနု) တို့နှင့်အတူ ရင်္ဂမဏ္ဍပသို့ သွားတော်မူ၏။ စကန္ဒက မိန့်တော်မူသည်– “ဤပုဏ္ဏအခန်းကို ကြားနာသူသည် အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒ၏ အကြောင်းရင်းကို ရရှိ၍ အလွန်ကြီးမားသော ပျော်ရွှင်မှုကို ရပြီး မလွဲမသွေ ကైలాసသို့ ရောက်လိမ့်မည်။”

Verse 98

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां चतुर्थे काशीखंड उत्तरार्धे मुक्तिमंडपगमनं नामाष्टनवतितमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် မြတ်စွာသော စကန္ဒမဟာပုရာဏ၏ ဧကာသီတိ-သာဟသရီ သံဟိတာ အပိုင်း(၄)၊ ကာသီခဏ္ဍ ဥတ္တရာဓ၌ “မုတ္တိမဏ္ဍပဂမန (လွတ်မြောက်ရေးမဏ္ဍပသို့ သွားခြင်း)” ဟု အမည်ရသော အခန်း(၈၉) ပြီးဆုံး၏။