Adhyaya 45

Verse 1

व्यास उवाच । शृणु सूत महाबुद्धे यथा स्कंदेन भाषितम् । भविष्यं मम तस्याग्रे कुंभयोने महामते

ဗျာသက ပြော၏—ဉာဏ်ကြီးသော စူတ၊ စကန္ဒ ပြောခဲ့သမျှကို နားထောင်လော့။ (နားထောင်လော့) အိုးမှ မွေးဖွားသူ မဟာမတိ ကုಂಭယောနိ အဂஸတျ၏ ရှေ့တွင် ပြောခဲ့သော ငါနှင့် သက်ဆိုင်သည့် အနာဂတ်ကို။

Verse 2

स्कंद उवाच । निशामय महाभाग त्वं मैत्रावरुणे मुने । पाराशर्यो मुनिवरो यथा मोहमुपैष्यति

စ్కန္ဒက မိန့်တော်မူသည်။ အို မဟာဘဂ မૈထ္ရာဝရုဏ မုနိ (အဂஸ္တျ)၊ စိတ်အာရုံစိုက်၍ နားထောင်လော့။ မုနိဝရ ပာရာရှာရျ (ဗျာသ) သည် မောဟသို့ မည်သို့ ကျရောက်မည်ကို ကြားလော့။

Verse 3

व्यस्य वेदान्महाबुद्धिर्नाना शाखा प्रभेदतः । अष्टादशपुराणानि सूतादीन्परिपाठ्य च

ဉာဏ်ကြီးမားသော ဗျာသသည် ဝေဒများကို မျိုးခွဲစည်းကမ်းအလိုက် သာခာအမျိုးမျိုးအဖြစ် ခွဲစီစဉ်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ပုရာဏ ၁၈ ပုဒ်ကိုလည်း စူတနှင့် အခြားသူတို့အား မှန်ကန်စွာ သင်ကြားရွတ်ဆိုစေ하였다။

Verse 4

श्रुतिस्मृतिपुराणानां रहस्यं यस्त्वचीकरत् । महाभारतसंज्ञं च सर्वलोकमनोहरम्

ထိုသူသည် ရှရုတိ၊ စမရုတိ နှင့် ပုရာဏတို့၏ အတွင်းသဘောလျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ပြခဲ့သူဖြစ်ပြီး၊ လောကအပေါင်း၏ စိတ်ကို ဆွဲဆောင်သော “မဟာဘာရတ” ဟူသော မဟာကာဗျကိုလည်း တည်းဖြတ်ရေးသားခဲ့သည်။

Verse 5

सर्वपापप्रशमनं सर्वशांतिकरं परम् । यस्य श्रवणमात्रेण ब्रह्महत्या विनश्यति

၎င်းသည် အပြစ်အားလုံးကို သက်သာပျောက်ကင်းစေပြီး အမျိုးမျိုးသော ငြိမ်းချမ်းမှုကို ပေးသော အမြင့်ဆုံးနည်းလမ်းဖြစ်သည်။ ၎င်းကို နားထောင်ရုံသာဖြင့်ပင် ဗြာဟ္မဏသတ်မှုအပြစ်တောင် ပျက်စီးသွားသည်။

Verse 6

एकदा स मुनिः श्रीमान्पर्यटन्पृथिवीतले । संप्राप्तो नैमिषारण्यं यत्र संति मुनीश्वराः

တစ်ခါက ထိုဂုဏ်ရောင်ထွန်းသော မုနိသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လှည့်လည်သွားလာရင်း၊ မုနိအရှင်များ နေထိုင်ရာ နိုင်မိရှာရဏ္ယ သို့ ရောက်ရှိလာ하였다။

Verse 7

अष्टाशीतिसहस्राणि शौनकाद्यास्तपोधनाः । त्रिपुंड्रितमहाभाला लसद्रुद्राक्षमालिनः

ရှောနကာတို့ကို ဦးဆောင်သော တပဿဝါဒင် ရှင်ရသေ့ ၈၈,၀၀၀ ပါးရှိ၍ တပဿ၏ ဓနဖြင့် ပြည့်စုံကြသည်။ နဖူးကျယ်ပေါ်တွင် သုံးကြောင်းဗိဘူတိ (tripuṇḍra) တင်ထားကာ ရုဒ္ရాక్ష မာလာ တောက်ပစွာ ဆင်မြန်းကြသည်။

Verse 8

विभूतिधारिणो भक्त्या रुद्रसूक्तजपप्रियान् । लिंगाराधनसंसक्ताञ्छिवनामकृतादरान्

သူတို့သည် ဗိဘူတိ (သန့်ရှင်းသော ပြာ) ကို ဘက္တိဖြင့် ဆောင်ထား၍ ရုဒ္ရ စုက္တ မန္တရ၏ ဂျပ်ကို နှစ်သက်ကြသည်။ လိင်္ဂ ပူဇာ၌ စိတ်စွဲလမ်းကာ «ရှီဝ» နာမတော်ကိုလည်း အလွန်ဂရုတစိုက် ရိုသေကြသည်။

Verse 9

एक एव हि विश्वेशो मुक्तिदो नान्य एव हि । इति ब्रुवाणान्सततं परिनिश्चितमानसान्

«ဗိශ්ဝေရှာ တစ်ပါးတည်းသာ မုက္ခတိပေးသူ ဖြစ်သည်—အခြားမရှိပါ!» ဟု သူတို့သည် အမြဲတမ်း ပြောဆိုကြပြီး စိတ်နှလုံးကို အခိုင်အမာ ယုံကြည်ချက်ဖြင့် တည်မြဲစေထားကြသည်။

Verse 10

विलोक्य स मुनिर्व्यासस्तासर्वान्गिरिशात्मनः । उत्क्षिप्य तर्जनीमुच्चैः प्रोवाचेदं वचः पुनः

ဂိရီးရှာကို အာရုံပြုသော ဝိညာဉ်များဖြစ်သည့် သူတို့အားလုံးကို မြင်ပြီးနောက် မုနိ ဗျာသသည် လက်ညှိုးကို မြင့်မြင့် ထောင်ကာ အသံကျယ်စွာ ဤစကားကို ထပ်မံ ပြောကြား하였다။

Verse 11

परिनिर्मथ्य वाग्जालं सुनिश्चित्यासकृद्बहु । इदमेकं परिज्ञातं सेव्यः सर्वेश्वरो हरिः

စကားလုံးများ၏ ကွန်ယက်ကို ချေမွေ့ကာ နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ထပ်ခါထပ်ခါ စိစစ်ပြီးနောက် ဤတစ်ချက်တည်းကို သေချာသိမြင်သည်—အားလုံး၏ အရှင် ဟရိကိုသာ ဆည်းကပ်၍ အမှုထမ်းရမည်။

Verse 12

वेदे रामायणे चैव पुराणेषु च भारते । आदिमध्यावसानेषु हरिरेकोऽत्र नापरः

ဝေဒ၊ ရာမာယဏ၊ ပုရာဏများနှင့် ဘာရတ၌—အစ၊ အလယ်၊ အဆုံးတို့တွင်—ဤနေရာ၌ ဟရီတစ်ပါးတည်းကိုသာ သင်ကြားထားသည်; အခြားမရှိ။

Verse 13

सत्यं सत्यं त्रिसत्यं पुनः सत्यं न मृषा पुनः । न वेदादपरं शास्त्रं न देवोच्युततः परः

အမှန်၊ အမှန်၊ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် အမှန်; ထပ်မံလည်း အမှန်ပင်၊ မလိမ်မညာ။ ဝေဒထက် မြင့်သော သာသနာကျမ်း မရှိ၊ အချျုတ (ဗိဿဏု) ထက် မြင့်သော ဒေဝတာ မရှိ။

Verse 14

लक्ष्मीशः सर्वदो नान्यो लक्ष्मीशोप्यपवर्गदः । एक एव हि लक्ष्मीशस्ततो ध्येयो न चापरः

လက္ရှ္မီ၏ အရှင်မှတပါး အရာအားလုံးကို ပေးသနားသူ မရှိ; လက္ရှ္မီ၏ အရှင်သည် မောက္ခကိုလည်း ပေးသနားတော်မူ၏။ အမှန်တကယ် လက္ရှ္မီရှသည် တစ်ပါးတည်း—ထို့ကြောင့် ထိုအရှင်တစ်ပါးတည်းကိုသာ ဓ్యာနပြုရမည်၊ အခြားမဟုတ်။

Verse 15

भुक्तेर्मुक्तेरिहान्यत्र नान्यो दाता जनार्दनात् । तस्माच्चतुर्भुजो नित्यं सेवनीयः सुखेप्सुभिः

ပျော်ရွှင်ခြင်းနှင့် မောက္ခအတွက်—ဤလောက၌လည်း အခြားလောက၌လည်း—ဇနာရ္ဒနမှတပါး ပေးသနားသူ မရှိ။ ထို့ကြောင့် လက်လေးဖက်ရှိသော အရှင်ကို အမြဲတမ်း ဝတ်ပြုဆည်းကပ်ရမည်၊ စစ်မှန်သော ကောင်းကျိုးကို လိုလားသူတို့အတွက်။

Verse 16

विहाय केशवादन्यं ये सेवंतेल्पमेधसः । संसारचक्रे गहने ते विशंति पुनःपुनः

ကေရှဝကို စွန့်ပယ်၍ အခြားကို ဆည်းကပ်သော ဉာဏ်နည်းသူတို့သည် သံသရာစက်ဝိုင်း၏ နက်ရှိုင်းသော တောထဲသို့ ထပ်ခါထပ်ခါ ဝင်ကျရသည်။

Verse 17

एक एव हि सर्वेशो हृषीकेशः परात्परः । तं सेवमानः सततं सेव्यस्त्रिजगतां भवेत्

အရှင်အားလုံး၏အရှင်မှာ တစ်ပါးတည်း—ဟೃṣīkēśa၊ အမြင့်ဆုံးထက်လည်း အမြင့်တော်မူ၏။ ထိုအရှင်ကို အစဉ်မပြတ် ဝတ်ပြုဆည်းကပ်သူသည် သုံးလောကလုံးက ဆည်းကပ်ဂုဏ်ပြုထိုက်သူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 18

एको धर्मप्रदो विष्णुस्त्वेको बह्वर्थदो हरिः । एकः कामप्रदश्चक्री त्वेको मोक्षप्रदोच्युतः

ဓမ္မကို ပေးသနားသူမှာ ဗိဿဏု တစ်ပါးတည်း၊ အကျိုးအမြတ်နှင့် စည်းစိမ်များကို ပေးသနားသူမှာ ဟရိ တစ်ပါးတည်း။ စက်ရကိုင်တော်မူသော အရှင်တစ်ပါးတည်းက ဆန္ဒကို ပေးတော်မူပြီး၊ အချျုတ တစ်ပါးတည်းကို မောက္ခပေးသနားသူဟု ဆိုကြ၏။

Verse 19

शार्ङ्गिणं ये परित्यज्य देवमन्यमुपासते । ते सद्भिश्च बहिष्कार्या वेदहीना यथा द्विजाः

ရှာရင်ဂင် (Śārṅga လေးကိုင်သော ဗိဿဏု) ကို စွန့်ပယ်ပြီး အခြားနတ်ကို ကိုးကွယ်သူတို့ကို သဒ္ဓါရှိသူများက ပယ်ဖျက်သင့်၏—ဝေဒမရှိသော ဒွိဇများကဲ့သို့ပင်။

Verse 20

श्रुत्वेति वाक्यं व्यासस्य नैमिषारण्यवासिनः । प्रवेपमानहृदयाः परिप्रोचुरिदं वचः

ဗျာသ၏ ဤစကားကို ကြားသော် နိုင်မိရှာရဏ္ယ၌ နေထိုင်သူတို့သည် နှလုံးတုန်လှုပ်ကာ ဤသို့သော စကားဖြင့် မေးမြန်းကြ၏။

Verse 21

ऋषय ऊचुः । पाराशर्य मुने मान्यस्त्वमस्माकं महामते । यतो वेदास्त्वया व्यस्ताः पुराणान्यपि वेत्ति यत्

ရိရှီတို့က ဆိုကြသည်—အို ပါရာရှာရျ မုနိ၊ မဟာဉာဏ်ရှိသူရေ၊ သင်သည် ကျွန်ုပ်တို့အကြား အလွန်လေးစားထိုက်သူဖြစ်၏။ အကြောင်းမူကား ဝေဒများကို သင်က စီစဉ်ခွဲခြားတော်မူပြီး၊ ပုရာဏများကိုလည်း သိမြင်တော်မူသောကြောင့် ဖြစ်၏။

Verse 22

यतश्च कर्ता त्वमसि महतो भारतस्य वै । धर्मार्थकाममोक्षाणां विनिश्चयकृतो ध्रुवम्

သင်သည် မဟာဘာရတကို ရေးသားသူဖြစ်သောကြောင့်၊ ဓမ္မ၊ အဿ၊ ကာမ၊ မောက္ခတို့၏ အဆုံးအဖြတ်မှန်ကန်မှုကို တိတိကျကျ သတ်မှတ်ထားသူမှာ သင်ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 23

तत्त्वज्ञः कोपरश्चात्र त्वत्तः सत्यवतीसुत । भवता यत्प्रतिज्ञातं निश्चित्योक्षिप्यतर्जनीम्

“အို စတျဝတီ၏သား (ဗျာသ)၊ သင်သည် တတ္တဝိဇ္ဇာရှိသူဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာတွင် သင်ထက် ပိုမိုဒေါသထွက်နိုင်သူ မည်သူရှိမည်နည်း။ သင်ကတိပြုထားသမျှကို ခိုင်မာစွာ ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် လက်ညှိုးကို တင်းကျပ်စွာ မြှောက်ကာ အလေးအနက် ထား하였다။”

Verse 24

अस्मिन्माणवकास्तत्र परिश्रद्दधते नहि । प्रतिज्ञा तस्य वचसस्तव श्रद्धा भवेत्तदा

“ဤကိစ္စတွင် အဲဒီနေရာရှိ ကျောင်းသားငယ်များသည် အပြည့်အဝ မယုံကြည်ကြ။ သင်၏စကားကို ယုံကြည်လာမည်မှာ ထိုစကားသည် အမှန်တကယ် ကတိသစ္စာအဖြစ် လက်တွေ့ကျကျ ထိန်းသိမ်းပြသနိုင်သည့်အခါမှသာ ဖြစ်မည်။”

Verse 25

यदाऽनंदवने शंभोः प्रतिजानासि वै वचः

“အာနန္ဒဝန၊ သမ္ဘု (ရှီဝ) ၏ အပျော်အပါးတောအတွင်း၌ သင်သည် အမှန်တကယ် သင်၏ကြေညာချက်ကို ကတိပြုသောအခါ…”

Verse 26

गच्छ वाराणसीं व्यास यत्र विश्वेश्वरः स्वयम् । न तत्र युगधर्मोस्ति न च लग्ना वसुंधरा

“ဗျာသရေ၊ ဗာရာဏသီသို့ သွားလော့။ အဲဒီမှာ ဗိශ්ဝေရှဝရ (ရှီဝ) ကိုယ်တိုင် တည်ရှိတော်မူ၏။ ထိုနေရာတွင် ယုဂဓမ္မ၏ ကန့်သတ်ချက်များ မအုပ်စိုးသကဲ့သို့၊ မြေကြီးလည်း သာမန်ကန့်သတ်မှုဖြင့် မချည်နှောင်ထားပေ။”

Verse 27

इति श्रुत्वा मुनिर्व्यासः किंचित्कुपितवद्धृदि । जगाम तूर्णं सहितः स्वशिष्यैरयुतोन्मितैः

ဤသို့ကြားသော် မုနိဗျာသသည်—နှလုံး၌ အနည်းငယ် ဒေါသထွက်သကဲ့သို့ လှုပ်ရှား၍—မိမိတပည့်တို့ အရေအတွက်မရေတွက်နိုင်အောင် အတူတကွ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 28

प्राप्य वाराणसीं व्यासः स्नात्वा पंचनदे ह्रदे । श्रीमन्माधवमभ्यर्च्य ययौ पादोदकं ततः

ဗာရာဏသီသို့ ရောက်လျှင် ဗျာသသည် ပဉ္စနဒ ဟရဒ၌ ရေချိုးသန့်စင်၏။ ထို့နောက် ဂုဏ်မြတ်သော မာဓဝကို ပူဇော်ကန်တော့ပြီး၊ ထို့အပြီး ဘုရား၏ ခြေတော်ရေ (ပာဒోదက) သန့်ရှင်းမြတ်သောရေကို ရယူရန် ဆက်လက်သွား၏။

Verse 29

तत्र स्नानादिकं कृत्वा दृष्ट्वा चैवादिकेशवम् । पंचरात्रं ततः कृत्वा वैष्णवैरभिनंदितः

ထိုနေရာ၌ ရေချိုးခြင်းစသည့် အကျင့်အကြံများကို ပြုလုပ်ပြီး၊ အာဒိကေရှဝကို ဒർശန ပြုမြင်ကာ၊ ထို့နောက် ပဉ္စရာတြ ဝ്രတကို ဆောင်ရွက်၏။ ထိုအခါ ဝိုင်ရှ္ဏဝတို့က ချီးမွမ်းဂုဏ်ပြုကြ၏။

Verse 30

अग्रतः पृष्ठतः शंखैर्वाद्यमानैः प्रमोदितः । जयविष्णो हृषीकेश गोविंद मधुसूदन

ရှေ့နောက်၌ သင်္ခများ တီးမှုတ်သံမြည်နေသဖြင့် အလွန်ပျော်ရွှင်လျက်၊ သူတို့က ကြွေးကြော်ကြသည်—“ဗိဿဏုအောင်မြင်ပါစေ၊ ဟೃಷီကေရှ၊ ဂోవိန္ဒ၊ မဓုসূဒန!”

Verse 31

अच्युतानंतवैकुंठ माधवोपेंद्रकेशव । त्रिविक्रम गदापाणे शार्ङ्गपाणे जनार्दन

“အချျုတ၊ အနန္တ၊ ဝိုင်ကుంఠ; မာဓဝ၊ ဥပေန္ဒြ၊ ကေရှဝ; တ్రိဝိက్రమ၊ ဂဒါပာဏိ; ရှာရင်္ဂပာဏိ; ဇနာရ္ဒန!”

Verse 32

श्रीवत्सवक्षः श्रीकांत पीतांबर मुरांतक । कैटभारे बलिध्वंसिन्कंसारे केशिसूदन

ရင်ဘတ်၌ «သရီဝတ္ဆ» အမှတ်တံဆိပ်ကို ဆောင်ထားသော၊ သရီ(လက္ရှ္မီ)၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ၊ အဝါရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်သော—မူရာကို သတ်သော၊ ကೈဋဘကို ဖျက်ဆီးသော၊ ဘလီ၏ မာနကို ချေမှုန်းသော၊ ကံဆ၏ ရန်သူ၊ ကေသိန်ကို သတ်သော အရှင်တော်!

Verse 33

नारायणासुररिपो कृष्ण शौरे चतुर्भुज । देवकीहृदयानंद यशोदानंदवर्धन

အို နာရာယဏ၊ အဆုရတို့၏ ရန်သူ; အို ကృష్ణ၊ ရှူရ မျိုးနွယ်၊ လက်လေးဖက်ရှိ အရှင်တော်—ဒေဝကီ၏ နှလုံးသားအပျော်၊ ယရှောဒါ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို တိုးပွားစေသော အရှင်တော်။

Verse 34

पुंडरीकाक्ष दैत्यारे दामोदर बलप्रिय । बलारातिस्तुत हरे वासुदेव वसुप्रद

အို ပုဏ္ဍရိကာක්ෂ၊ ဒိုင်တျာတို့၏ ရန်သူ; အို ဒာမోదရ၊ ဘလရာမ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ; အို ဟရိ၊ အိန္ဒြာက ချီးမွမ်းသော—အို ဝာစုဒေဝ၊ စည်းစိမ်နှင့် ကောင်းချီးပေးသနားတော်မူသော အရှင်တော်။

Verse 35

विष्वक्चमूस्तार्क्ष्य रथवनमालिन्नरोत्तम । अधोक्षज क्षमाधार पद्मनाभ जलेशय

ဂရုဍက ဆွဲတင်သော ရထားရှိ၍ စကြဝဠာတစ်လျှောက် စစ်တပ်များ ပျံ့နှံ့သော အရှင်တော်; တောပန်းမော်လီကို ဝတ်ဆင်သော အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုရုෂ—အို အဓိုက္ṣဇ၊ မြေကြီးကို ထောက်တိုင်သော အရှင်; အို ပဒ္မနာဘ၊ စကြဝဠာရေများပေါ်၌ အနားယူသော အရှင်တော်။

Verse 36

नृसिंह यज्ञवाराह गोपगोपालवल्लभ । गोपीपते गुणातीत गरुडध्वज गोत्रभृत्

အို နရစിംဟ; အို ယဇ్ఞဝရာဟ၊ ယဇ్ఞကို ထောက်မသော ဝက်တောအဝတား; နွားကျောင်းသားတို့နှင့် နွားကို ကာကွယ်သူတို့၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ—အို ဂိုပီတို့၏ အရှင်၊ ဂုဏသုံးပါးကို ကျော်လွန်သော; ဂရုဍအလံတော်ရှိသော၊ တောင်ကို (ဂోవర్఑န) မြှောက်တင်သော အရှင်တော်။

Verse 37

जय चाणूरमथन जय त्रैलोक्यरक्षण । जयानाद्य जयानंद जय नीलोत्पलद्युते

ချာဏူရကို သတ်ဖြတ်သော အရှင်တော်အား အောင်မြင်ပါစေ။ သုံးလောကကို ကာကွယ်သော အရှင်တော်အား အောင်မြင်ပါစေ။ အစမရှိသော အရှင်၊ အာနန္ဒတော်ကိုယ်တိုင်—နီလကြာပန်းကဲ့သို့ တောက်ပသော အရှင်တော်အား အောင်မြင်ပါစေ။

Verse 38

कौस्तुभोद्भूषितोरस्क पूतनाधातुशोषण । रक्षरक्ष जगद्रक्षामणे नरकहारक

ကောස්တုဘ မဏိဖြင့် ရင်ဘတ်တန်ဆာဆင်ထားသော အရှင်တော်၊ ပူတနာ၏ အသက်ရှူကိုပင် ခြောက်သွေ့စေသော အရှင်တော်—ကာကွယ်ပါ၊ ကာကွယ်ပါ။ လောက၏ အဖိုးတန် ကာကွယ်ရှင်၊ နရကာကို ဖျက်ဆီးသော အရှင်တော်။

Verse 39

सहस्रशीर्षपुरुष पुरुहूत सुखप्रद । यद्भूतं यच्च भाव्यं वै तत्रैकः पुरुषो भवान्

ခေါင်းတစ်ထောင်ရှိသော ပုရုရှ၊ အမြဲခေါ်ဆောင်ပူဇော်ခံရသော အရှင်၊ ချမ်းသာပေးတော်မူသော အရှင်—ဖြစ်ခဲ့သမျှနှင့် ဖြစ်လာမည့်အရာအားလုံးတွင် ပုရုရှတစ်ပါးတည်းဟူသည် အရှင်တော်ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 40

इत्यादि नाममालाभिः संस्तुवन्वनमालिनम् । स्वच्छंदलीलया गायन्नृत्यंश्च परया मुदा

ထိုသို့ နာမမော်လီများဖြင့် မာလာဝတ်ဆင်သော အရှင်တော်ကို ချီးမွမ်းကာ၊ လွတ်လပ်သော လီလာဖြင့် သီဆို၍ အမြင့်ဆုံးသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ကခုန်လေ၏။

Verse 41

व्यासो विश्वेशभवनं समायातः सुहृष्टवत् । ज्ञानवापी पुरोभागे महाभागवतैः सह

ဗျာသသည် အလွန်ဝမ်းမြောက်လျက် ဗိရှ္ဝေရှ္ဝရ၏ နိဝာသသို့ ရောက်လာ하였다။ မဟာဘဂဝတ် ဘက္တများနှင့်အတူ ဉာဏဝါပီ၏ ရှေ့ဘက်သို့ လာရောက်하였다။

Verse 42

विराजमानसत्कंठस्तुलसीवरदामभिः । स्वयं तालधरो जातः स्वयं जातः सुनर्तकः

မြတ်နိုးဖွယ် လည်ပင်းတော်သည် တုလစီပန်းကုံးကောင်းများဖြင့် တောက်ပလင်းလက်၏။ ကိုယ်တိုင်စိတ်အလိုအလျောက် တာလ (လက်စင်ဘယ်) ကို ကိုင်ယူကာ ကိုယ်တိုင်ပင် လှပသိမ်မွေ့သော အကသမား ဖြစ်လာ၏။

Verse 43

वेणुवादनतत्त्वज्ञः स्वयं श्रुतिधरोभवत् । नृत्यं परिसमाप्येत्थं व्यासः सत्यवतीसुतः

ဤသို့ စတျဝတီ၏သား ဗျာသသည်—ဗေဏုတီးသံ၏ အတွင်းသဘောတရားကို သိမြင်ကျွမ်းကျင်သူ၊ ကိုယ်တိုင်ပင် ဝేదကို ထမ်းဆောင်သူ—မိမိအကကို ဤသို့ အဆုံးသတ်လေ၏။

Verse 44

पुनरूर्ध्वभुजं कृत्वा दक्षिणं शिष्यमध्यगः । पुनः पपाठ तानेव श्लोकान्गायन्निवोच्चकैः

ထပ်မံ၍ လက်ကို အပေါ်သို့ မြှောက်ကာ ညာဘက်ရှိ တပည့်ထံသို့ လှည့်သွား၏။ ထို့နောက် ထိုရှ్లోကများကိုပင် ထပ်မံ ရွတ်ဖတ်ကာ သီချင်းဆိုသကဲ့သို့ အသံမြင့်မြင့်ဖြင့် ကြွေးကြော်လေ၏။

Verse 45

परिनिर्मथ्य वाग्जालं सुनिश्चित्यासकृद्बहु । इदमेकं परिज्ञातं सेव्यः सर्वेश्वरो हरिः

စကားလုံးကွန်ယက်ကို အပြည့်အဝ ချဉ်းကပ်ခွဲခြမ်း၍ များစွာသော ပညာကို အကြိမ်ကြိမ် စိစစ်သုံးသပ်ပြီးနောက် တစ်ချက်တည်းသော အဆုံးသတ်သိမြင်ချက်မှာ—အရာအားလုံး၏ အရှင် ဟရီကိုသာ ကိုးကွယ်ပူဇော်ရမည် ဟူသည်။

Verse 46

इत्यादि श्लोकसंघातं स्वप्रतिज्ञा प्रबोधकम् । यावत्पठति स व्यासः सव्यमुत्क्षिप्य वै भुजम्

ဤသို့သော စကားများနှင့် မိမိ၏ သစ္စာကတိကို နိုးကြားစေသော ရှလိုကအစုအဝေးများကို ရွတ်ဖတ်လျက် ဗျာသသည် ဘယ်လက်ကို မြှောက်ကာ ဆက်လက်ဖတ်ရွတ်နေ၏။

Verse 47

तस्तंभ तावत्तद्बाहुं स शैलादिः स्वलीलया । वाक्स्तंभश्चापि तस्यासीन्मुनेर्व्यासस्य सन्मुनेः

ထို့နောက် သခင်ရှိုင်လာဒီ (ရှီဝ) သည် မိမိ၏ လီလာအာနုဘော်ဖြင့် ထိုလက်မောင်းကို ချက်ချင်း တင်းကျပ်အောင် တားဆီးစေ하였다။ ထို့အပြင် မြတ်မုနိ ဝျာသ၏ စကားသံလည်း တိတ်ဆိတ်၍ ရပ်တန့်သွား하였다။

Verse 48

ततो गुप्तं समागम्य विष्णुर्व्यासमभाषत । अपराद्धं महच्चात्र भवता व्यास निश्चितम्

ထို့နောက် ဗိဿနုသည် မမြင်ရအောင် လျှို့ဝှက်စွာ ရောက်လာပြီး ဝျာသအား ပြော하였다—“အို ဝျာသ၊ ဤနေရာ၌ သင်သည် အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်ကို အမှန်တကယ် ကျူးလွန်ခဲ့ပြီ။”

Verse 49

तवैतदपराधेन भीतिर्मेपि महत्तरा । एक एव हि विश्वेशो द्वितीयो नास्ति कश्चन

“သင်၏ ဤအပြစ်ကြောင့် အကျွန်ုပ်တောင် ပို၍ ကြောက်ရွံ့လာသည်။ အကြောင်းမူကား ကမ္ဘာလောက၏ အရှင်သည် တစ်ပါးတည်းသာရှိပြီး ဒုတိယတစ်ပါး မရှိချေ။”

Verse 50

तत्प्रसादादहं चक्री लक्ष्मीशस्तत्प्रभावतः । त्रैलोक्यरक्षासामर्थ्यं दत्तं तेनैव शंभुना

“သူ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် အကျွန်ုပ်သည် စက်ကရကိုင်ဆောင်သူ ဖြစ်လာ၍ လက္ခမီ၏ အရှင် ဖြစ်လာသည်။ ထို့ပြင် သူ၏ အာနုဘော်တော်ကြောင့် သုံးလောကကို ကာကွယ်နိုင်သော စွမ်းအားကို ထိုရှံဘု (ရှီဝ) တော်တည်းက ပေးအပ်ခဲ့သည်။”

Verse 51

तद्भक्त्या परमैश्वर्यं मया लब्धं वरात्ततः । इदानीं स्तुहि तं शंभुं यदि मे शुभमिच्छसि

“သူ့အပေါ် သဒ္ဓါဘက္တိကြောင့် အကျွန်ုပ်သည် သူ၏ အပေးအလှူဖြင့် အမြင့်မြတ်ဆုံး အာဏာတော်ကို ရရှိ하였다။ ယခု သင်ကောင်းကျိုးကို လိုလားလျှင် ထိုရှံဘုကို ချီးမွမ်းပါ—အကျွန်ုပ်အတွက်လည်း သင့်အတွက်လည်း။”

Verse 52

अन्यदापि न वै कार्या भवता शेमुषीदृशी । पाराशर्य इति श्रुत्वा संज्ञया व्याजहार ह

“နောက်တစ်ခါ မင်းအတွင်း၌ ထိုသို့သော အတွေး မပေါ်စေပါနှင့်။” ဟုဆိုပြီး “ပါရာရှာရျ!” ဟူသော ခေါ်သံကို ကြားသော် လက်ဟန်ဖြင့် အတည်ပြု၍ ပြန်လည်တုံ့ပြန်하였다။

Verse 53

भुजस्तंभः कृतस्तेन नंदिना दृष्टिमात्रतः । वाक्स्तंभस्तद्भयाज्जातः स्पृश मे कंठकंदलीम्

နန္ဒင်၏ မျက်စိတစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် ကျွန်ုပ်၏ လက်နှစ်ဖက်သည် တိုင်ကဲ့သို့ တင်းကျပ်ခဲသွား၏။ သူ့ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် စကားသံလည်း တိတ်ဆိတ်ကာ တားဆီးခံရ၏။ ကျွန်ုပ်၏ လည်ချောင်းအနီးရှိ အစုအဝေးကို ထိပေးပါ၊ လွတ်မြောက်စေပါ။

Verse 54

यथा स्तोतुं भवानीश प्रभवाभि भवांतकम । संस्पृश्य विष्णुस्तत्कंठं गुप्तमेव जगाम ह

အို ဘဝါနီ၏ အရှင်၊ သံသရာကို ဖျက်ဆီးတော်မူသော အရှင်၊ သူသည် သင့်ကို ချီးမွမ်းနိုင်စေရန် ဗိဿဏုသည် သူ၏ လည်ချောင်းကို ထိကာ၊ ထို့နောက် မမြင်ရအောင် ပျောက်ကွယ်၍ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 55

ततः सत्यवतीसूनुस्तथा स्तंभितदोर्लतः । प्रारब्धवान्महेशानं परितुष्टोतुमुदारधीः

ထို့နောက် စတျဝတီ၏ သားသည် လက်များ မခွာမလှုပ် တင်းကျပ်နေသေးသော်လည်း၊ မြင့်မြတ်သော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် မဟေရှကို ပျော်ရွှင်စေလို၍ ချီးမွမ်းခြင်းကို စတင်하였다။

Verse 57

यः क्षीराब्धेर्मंदराघातजातो ज्वालामाली कालकूटोति भीमः । तं सोढुं वा को परोऽभून्महेशाद्यत्कीलाभिः कृष्णतामाप विष्णुः

မန်ဒရတောင် ထိုးနှက်ရာမှ နို့ပင်လယ်ထဲက မီးလောင်ပန်းကုံးဆင်ထားသကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ကာလကူဋ အဆိပ် ပေါ်ထွန်းလာ၏။ မဟေရှမှတပါး အဘယ်သူက ထိုအဆိပ်ကို ခံနိုင်မည်နည်း။ ၎င်း၏ လောင်ကျွမ်းသော ချွန်ထက်မှုကြောင့် ဗိဿဏုတောင် အမဲရောင်သို့ ပြောင်းသွားခဲ့၏။

Verse 58

यद्वाणोभूच्छ्रीपतिर्यस्य यंता लोकेशो यत्स्यंदनं भूः समस्ता । वाहा वेदा यस्य येनेषुपाताद्दग्धा ग्रामास्त्रैपुरास्तत्समः कः

အဘယ်သူ၏ မြားသည် သြရီပတိ (ဗိဿနု) ဖြစ်၍၊ လောကအရှင် (ဗြဟ္မာ) သည် ရထားမောင်းဖြစ်ကာ၊ ရထားသည် မြေကြီးတစ်လုံးလုံး ဖြစ်၍၊ မြင်းများသည် ဝေဒများ ဖြစ်သနည်း—ထိုမြားပစ်ခြင်းကြောင့် တ్రိပုရ မြို့များ မီးလောင်ပြာကျသော်၊ ထိုသူနှင့် တူသူ မည်သူရှိသနည်း?

Verse 59

यं कदर्पो वीक्षमाणः समानं देवैरन्यैर्भस्मजातः स्वयं हि । पौष्पैर्बाणैः सर्वविश्वैकजेता को वा स्तुत्यः कामजेतुस्ततोन्यः

ကာမဒေဝ (Cupid) သည် သူ့ကို အခြားဒေဝများနှင့် တူညီသကဲ့သို့ ထင်မြင်၍ ကြည့်ရှုသော်၊ သူကိုယ်တိုင်ပင် ပြာဖြစ်သွား၏။ ပန်းမြားများဖြင့် ကမ္ဘာလုံးကို အနိုင်ယူနိုင်သော်လည်း—ကာမကို အနိုင်ယူသော ထိုအရှင်မှတပါး မည်သူကို ချီးမွမ်းသင့်သနည်း?

Verse 60

यं वै वेदो वेद नो नैव विष्णुर्नोवा वेधा नो मनो नैव वाणी । तं देवेशं मादृशः कोल्पमेधा याथात्म्याद्वै वेत्त्यहो विश्वनाथम्

ဝေဒတောင်မှ အနည်းငယ်သာ သိနိုင်ပြီး၊ ဗိဿနုလည်း မဖုံးလွှမ်းနိုင်၊ ဗြဟ္မာလည်း မတိုင်းတာနိုင်၊ စိတ်နှင့် စကားလည်း မပြည့်စုံစွာ မဖော်ပြနိုင်သော ထိုဒေဝအရှင် ဝိශ්ဝနာထကို ဉာဏ်နည်းသော ငါက အမှန်တရားအတိုင်း မည်သို့ သိနိုင်မည်နည်း?

Verse 61

यस्मिन्सर्वं यस्तु सर्वत्र सर्वो यो वै कर्ता योऽविता योऽपहर्ता । नो यस्यादिर्यः समस्तादिरेको नो यस्यांतो योंतकृत्तं नतोस्मि

အရာအားလုံးသည် ထိုအရှင်၌ တည်ရှိပြီး၊ ထိုအရှင်သည် နေရာတိုင်း၌ ရှိကာ အရာအားလုံးလည်း ဖြစ်၏။ ထိုအရှင်သည် ပြုလုပ်သူ၊ ကာကွယ်သူ၊ ပြန်လည်ယူဆောင်သူ ဖြစ်၏။ အစမရှိသော်လည်း အရာအားလုံး၏ တစ်ပါးတည်းသော အစဖြစ်၏။ အဆုံးမရှိသော်လည်း အဆုံးကို ပြုလုပ်သူဖြစ်၏—ထိုအရှင်အား ငါ ဦးညွှတ်ပါ၏။

Verse 62

यस्यैकाख्या वाजिमेधेन तुल्या यस्या न त्या चैकयाल्पेंद्रलक्ष्मीः । यस्य स्तुत्या लभ्यते सत्यलोको यस्यार्चातो मोक्षलक्ष्मीरदूरा

ထိုအရှင်၏ နာမတော်ကို တစ်ကြိမ်သာ ခေါ်ဆိုခြင်းသည် အရှွမေဓ ယဇ్ఞနှင့် တူ၏။ ထိုအရှင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အိန္ဒြ၏ နည်းပါးသော တောက်ပမှုသည် မရှိသကဲ့သို့ပင်။ ထိုအရှင်ကို ချီးမွမ်းခြင်းဖြင့် သတ္တျလောကကို ရရှိပြီး၊ ထိုအရှင်ကို ပူဇော်ခြင်းဖြင့် မောက္ခ၏ ကံကောင်းခြင်းသည် မဝေးတော့။

Verse 63

नान्यं देवं वेद्म्यहं श्रीमहेशान्नान्यं देवं स्तौमि शंभोरृतेऽहम् । नान्यं देवं वा नमामि त्रिनेत्रात्सत्यं सत्यं सत्यमेतन्मृषा न

ကျွန်ုပ်သည် တင့်တယ်မြတ်သော မဟေရှကိုသာ သိ၏; သမ္ဘူမှတပါး အခြားဘုရားကို မချီးမွမ်း; သုံးမျက်စိရှင်မှတပါး အခြားဘုရားကို မနမ့်။ အမှန်—အမှန်—ဤသည် အမှန်တရား၊ မမှားမယွင်း။

Verse 64

इत्थं यावत्स्तौति शंभुं महर्षिस्तावन्नंदी शांभवाद्दृक्प्रसादात् । तद्दोः स्तंभं त्यक्तवांश्चाबभाषे स्मायंस्मायं ब्राह्मणेभ्यो नमो वः

မဟာရသီသည် သမ္ဘူကို ထိုသို့ ဆက်လက်ချီးမွမ်းနေစဉ်၊ သမ္ဘူ၏ ကရုဏာပြည့်ဝသော မျက်စိတော်ကြည့်ရှုခြင်းကြောင့် နန္ဒီသည် လက်နှစ်ဖက် တင်းကျပ်မှုမှ လွတ်မြောက်လာ၏။ ထပ်ခါထပ်ခါ ပြုံးလျက် «ဗြာဟ္မဏတို့၊ သင်တို့အား နမော» ဟု ပြော၏။

Verse 65

नंदिकेश्वर उवाच । इदं स्तवं महापुण्यं व्यास ते परिकीर्तितम् । यः पठिष्यति मेधावी तस्य तुष्यति शंकरः

နန္ဒိကေရှဝရက မိန့်ကြားသည်— «ဗျာသာရေ၊ သင်ကြေညာထားသော ဤစတဝသည် အလွန်ပုဏ္ဏမြတ်၏။ ဉာဏ်ရှိသူက ဤကို ရွတ်ဖတ်လျှင် သင်္ကရသည် ထိုသူအား နှစ်သက်တော်မူ၏»။

Verse 66

व्यासाष्टकमिदं प्रातः पठितव्यं प्रयत्नतः । दुःस्वप्नपापशमनं शिवसान्निध्यकारकम्

ဤ «ဗျာသာ အဋ္ဌက» ကို မနက်ခင်းတွင် ကြိုးစားအားထုတ်၍ ရွတ်ဖတ်သင့်၏။ မကောင်းသော အိပ်မက်နှင့် အပြစ်တို့ကို သက်သာစေပြီး၊ ရှိဝ၏ နီးကပ်တော်မူခြင်းကို ဖြစ်စေ၏။

Verse 67

मातृहा पितृहा वापि गोघ्नो बालघ्र एव वा । सुरापी स्वर्णहृद्वापि निष्पापो स्याः स्तुतेर्जपात्

မိခင်ကို သတ်သူဖြစ်စေ၊ ဖခင်ကို သတ်သူဖြစ်စေ၊ နွားကို သတ်သူဖြစ်စေ၊ ကလေးကို သတ်သူဖြစ်စေ၊ အရက်သောက်သူဖြစ်စေ၊ ရွှေခိုးသူဖြစ်စေ—ဤစတဝကို ထပ်ခါထပ်ခါ ဂျပ်ရွတ်ခြင်းကြောင့် အပြစ်ကင်းစင်လာမည်။

Verse 68

स्कंद उवाच । पाराशर्यस्तदारभ्य शंभुभक्तिपरोभवत् । लिंगं व्यासेश्वरं स्थाप्य घंटाकर्ण ह्रदाग्रतः

စကန္ဒက မိန့်တော်မူ၏။ ထိုအချိန်မှစ၍ ပါရာရှရိယ (ဗျာသ) သည် သမ္ဘု (ရှီဝ) ဘုရားအား အပြည့်အဝ ဘက္တိဖြင့် ဆည်းကပ်သူ ဖြစ်လာ၏။ ဂဏ္ဍာကဏ္ဏ ရေကန်ရှေ့တွင် «ဗျာသေရှ္ဝရ» လင်္ဂကို တည်ထောင်လေ၏…

Verse 69

विभूतिभूषणो नित्यं नित्यरुद्राक्षभूषणः । रुद्रसूक्तपरो नित्यं नित्यं लिंगार्चकोभवत्

သူသည် အမြဲတမ်း ဝိဘူတိ (သန့်ရှင်းသော ပြာ) ကို အလင်္ကာအဖြစ် ဆင်ယင်၍ ရုဒြာක්ෂ မဏိများကိုလည်း အမြဲတမ်း ဆင်ယင်၏။ ရုဒြသုက္တ မန္တရများ၌ အမြဲတမ်း စိတ်နှလုံးတင်၍ လင်္ဂကို မပြတ်မနား ပူဇော်သူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 70

स कृत्वा क्षेत्रसंन्यासं त्यजेन्नाद्यापि काशिकाम् । तत्त्वं क्षेत्रस्य विज्ञाय निर्वाणपददायिनः

သူသည် «ကွက်ရှ္ထရ (သန့်ရှင်းရာဒေသ) သို့ ဆက်ကပ်လှူဒါန်းသည့် စွန့်လွှတ်ခြင်း» ကို ခံယူပြီးနောက်၊ နိဗ္ဗာနပဒ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ပေးသနားသော ထိုသန့်ရှင်းရာဒေသ၏ အမှန်တရားကို သိမြင်သဖြင့် ယနေ့တိုင် ကာရှီကာကို မစွန့်ခွာခဲ့။

Verse 71

घंटाकर्णह्रदे स्नात्वा दृष्ट्वा व्यासेश्वरं नरः । यत्रकुत्र मृतो वापि वाराणस्यां मृतो भवेत्

ဂဏ္ဍာကဏ္ဏ ရေကန်တွင် ရေချိုး၍ ဗျာသေရှ္ဝရကို ဖူးမြင်သော လူသည်၊ ထို့နောက် မည်သည့်နေရာတွင် သေဆုံးသော်လည်း၊ ဝါရာဏသီ၌ သေဆုံးသူ၏ အကျိုးတရားကို ရရှိလေ၏။

Verse 72

काश्यां व्यासेश्वरं लिंगं पूजयित्वा नरोत्तमः । न ज्ञानाद्भ्रश्यते क्वापि पातकैर्नाभिभूयते

ကာရှီ၌ ဗျာသေရှ္ဝရ လင်္ဂကို ပူဇော်သော လူမြတ်သည် အမှန်တရား၏ ဉာဏ်မှ မည်သည့်အခါမျှ မလွဲချော်ဘဲ၊ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို အပြစ်ဒုစရိုက်တို့က မအနိုင်ယူနိုင်။

Verse 73

व्यासेश्वरस्य ये भक्ता न तेषां कलिकालतः । न पापतो भयं क्वापि न च क्षेत्रोपसर्गतः

ဗျာသေရှွရကို ရိုသေကိုးကွယ်သော ဘက္တားတို့သည် ကလိယုဂ်ကာလမှ မကြောက်ရွံ့ကြ; အပြစ်မှလည်း မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မကြောက်ရွံ့ကြ၊ သန့်ရှင်းသော က္ෂೇತ್ರနှင့် ဆက်နွယ်သော အန္တရာယ်များမှလည်း မကြောက်ရွံ့ကြ။

Verse 74

व्यासेश्वरः प्रयत्नेन द्रष्टव्यः काशिवासिभिः । घंटाकर्णकृतस्नानैः क्षेत्रपातकभीरुभिः

ကာသီနေထိုင်သူတို့သည် ကြိုးစားအားထုတ်၍ ဗျာသေရှွရ (လင်္ဂ) ကို မဖြစ်မနေ သွားရောက်ဖူးမြော်ရမည်—ဃဏ္ဍာကဏ္ဏ၌ ရေချိုးပြီး၊ က္ෂેત્રအတွင်း ကျူးလွန်သော အပြစ်များကို ကြောက်ရွံ့ကာ သန့်စင်ခြင်းကို ရှာဖွေသူတို့ဖြစ်၏။

Verse 95

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां चतुर्थे काशीखंड उत्तरार्धे व्यासभुजस्तंभोनाम पंचनवतितमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် ဂုဏ်မြတ်သော စကန္ဒ မဟာပုရာဏ၌—အရှစ်ဆယ့်တစ်ထောင် ပုဒ်စု စံဟိတ၌၊ စတုတ္ထ စံဟိတအတွင်း—ကာသီခဏ္ဍ (ဥတ္တရာဓ) တွင် «ဗျာသ၏ လက်ကို တားဆီးခြင်း» ဟု အမည်ရသော ကိုးဆယ့်ငါးမြောက် အခန်း ပြီးဆုံး၏။