Adhyaya 17

Verse 1

अगस्त्य उवाच । रत्नेश्वरसमुत्पतिं कथयस्व षडानन । रत्नभूतं महालिंगं यत्काश्यां परिवर्ण्यते

အဂஸ္တျက ပြောသည်—အို သဍာနန၊ ကာသီ၌ ချီးမွမ်းဖော်ပြကြသော ရတနမဏိဖြင့် ဖြစ်သော မဟာလိင်္ဂ “ရတ္နేశ్వర” ၏ ပေါ်ထွန်းရာဇဝင်ကို ပြောပြပါ။

Verse 2

कोस्य लिंगस्य महिमा केनैतच्च प्रतिष्ठितम् । एतं विस्तरतो ब्रूहि गौरीहृदयनंदन

ဤလိင်္ဂ၏ မဟိမာသည် အဘယ်နည်း၊ ထို့ပြင် မည်သူက ထိုကို ပရတိဋ္ဌာပနာ ပြုထားသနည်း။ အို ဂေါရီ၏ ဟృဒယကို ပျော်ရွှင်စေသော ချစ်သား၊ အသေးစိတ် ပြောပါ။

Verse 3

स्कंद उवाच । रत्नेश्वरस्य माहात्म्यं कथयिष्यामि ते मुने । यथा च रत्नलिंगस्य प्रादुर्भावोऽभवद्भुवि

စကန္ဒက ပြောသည်—အို မုနိ၊ ရတ္နేశ్వర၏ မဟာတ္မယကို သင်အား ငါ ပြောကြားမည်၊ ထို့ပြင် ရတနလိင်္ဂသည် မြေပြင်ပေါ်၌ မည်သို့ ပေါ်ထွန်းလာသည်ကိုလည်း ဆိုမည်။

Verse 4

श्रुतं नामापि लिंगस्य यस्य जन्मत्रयार्जितम् । वृजिनं नाशयेत्तस्य प्रादुर्भावं ब्रुवे मुने

ဤလိင်္ဂ၏ အမည်ကိုသာ ကြားနာရုံဖြင့်ပင် မွေးဖွားသုံးဘဝ စုဆောင်းခဲ့သော အပြစ်တို့ ပျက်စီးသည်။ ထို့ကြောင့် အို မုနိ၊ ၎င်း၏ ပေါ်ထွန်းမှုကို ငါ ပြောမည်။

Verse 5

शैलराजेन रत्नानि यानि पुंजीकृतान्यहो । उत्तरे कालराजस्य तानि तस्य गिरेर्वृषात्

အဟို! တောင်တန်းတို့၏ မင်းကြီးက စုဆောင်း၍ တင်ပုံထားသော ရတနများသည် ကာလရာဇ၏ မြောက်ဘက်၊ ထိုတောင်၏ မြင့်မားသော တောင်စောင်းပေါ်၌ ရှိနေ하였다။

Verse 6

सर्वरत्नमयं लिंगं जातं तत्सुकृतात्मनः । शक्रचापसमच्छायं सर्वरत्नद्युतिप्रभम्

ထိုသဒ္ဓါတရားရှိသူ၏ ကုသိုလ်အာနုဘော်ကြောင့် ရတနာအမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်စုံသော လင်္ဂတော် ပေါ်ထွန်းလာသည်—အိန္ဒြာ၏ မိုးကောင်းကင်ရောင်တန်းကဲ့သို့ တောက်ပ၍ ရတနာတစ်ပါးချင်းစီ၏ အလင်းရောင်ဖြင့် လင်းလက်နေသည်။

Verse 7

तल्लिंगदर्शनादेव ज्ञानरत्नमवाप्यते । शैलेश्वरं समालोक्य शिवौ तत्र समागतौ

ထိုလင်္ဂတော်ကို ဒർശနသာ ပြုရုံဖြင့်ပင် ‘ဉာဏ်ရတနာ’ ကို ရရှိနိုင်သည်။ ရှိုင်လေရှွရကို မြင်တော်မူပြီးနောက် သီဝနှင့်(ပါရဝတီ) တို့သည် အတူတကွ ထိုနေရာသို့ ရောက်လာကြသည်။

Verse 8

यत्र रत्नमयं लिंगमाविर्भूतं स्वयं मुने । तस्य स्फुरत्प्रभाजालैस्ततमंबरमंडलम्

အို မုနိ၊ ရတနာမယ လင်္ဂတော်သည် ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းရာ နေရာ၌ ၎င်း၏ လင်းလက်သော အလင်းရောင်ကွန်ယက်များကြောင့် ကောင်းကင်မဏ္ဍလတစ်လျှောက်လုံး ပြန့်နှံ့ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

Verse 9

तत्र दृष्ट्वा शुभं लिंगं सर्वरत्नसमुद्भवम् । भवान्यदृष्टपूर्वा हि परिपप्रच्छ शंकरम्

ထိုနေရာ၌ ရတနာအမျိုးမျိုးမှ ပေါက်ဖွားလာသော မင်္ဂလာလင်္ဂတော်ကို မြင်တော်မူရာတွင်၊ ယခင်က မမြင်ဖူးသဖြင့် ဘဝါနီသည် သင်္ကရကို အသေးစိတ် မေးမြန်းလေသည်။

Verse 10

देवदेव जगन्नाथ सर्वभक्ताभयप्रद । कुतस्त्यमेतल्लिंगं द्विसप्तपातालमूलवत्

အို ဒေဝဒေဝ၊ ဇဂန္နာထ၊ ဘက္တအားလုံးကို အဘယပေးတော်မူသောအရှင်၊ ဤလင်္ဂတော်သည် ဘယ်မှလာသနည်း—ပတාල ဆယ့်လေးထပ်အောက်အမြစ်တိုင်အောင် တည်မြဲသကဲ့သို့ပင်။

Verse 11

ज्वालाजटिलिताकाशं प्रभाभासित दिङ्मुखम् । किमाख्यं किं स्वरूपं च किं प्रभावं भवांतक

၎င်း၏မီးလျှံများသည် ကောင်းကင်ကို ဇဋာကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးစေသကဲ့သို့ ထင်ရပြီး၊ ၎င်း၏အလင်းရောင်သည် အရပ်မျက်နှာပေါင်းစုံကို ထွန်းလင်းစေသည်။ အို ဘဝါန္တက၊ ၎င်းကို မည်သို့ခေါ်သနည်း၊ အမှန်တကယ်သော ရုပ်သဘောသည် အဘယ်နည်း၊ အာနုဘော်သည် မည်မျှနည်း?

Verse 12

यस्य संवीक्षणादेव मनोमेतीव हृष्टवत् । इहैव रमते नाथ कथयैतत्प्रसादतः

၎င်းကို တစ်ချက်သာ ကြည့်မြင်ရုံဖြင့် စိတ်သည် ပီတိအာနန္ဒမူးယစ်သကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ ဤနေရာ၌ပင် ရမဏီယာဖြစ်၍ ပျော်မြူးနေသည်။ အို နာထ၊ ကရုဏာတော်ဖြင့် ဤအကြောင်းကို မိန့်ကြားပါ။

Verse 13

देवदेव उवाच । शृण्वपर्णे समाख्यामि यत्त्वया पृच्छि पार्वति । स्वरूपमेतल्लिंगस्य सर्वतेजोनिधेः परम्

ဒေဝဒေဝက မိန့်တော်မူသည်– “နားထောင်လော့၊ အို အပရဏာ။ အို ပါရဝတီ၊ သင်မေးမြန်းသမျှကို ငါရှင်းပြမည်—ဤလိင်္ဂ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော သဘောတရား၊ တေဇောအလင်းရောင် အားလုံး၏ အထွတ်အထိပ် နိဓာန်တည်း။”

Verse 14

तव पित्रा हिमवता गिरिराजेन भामिनि । त्वामुद्दिश्य महारत्नसंभारोत्राप्यनायि हि

အို တောက်ပလှသောသူမ၊ သင်၏ဖခင် ဟိမဝတ်—တောင်တန်းတို့၏ ဘုရင်—သည် သင့်ကို ရည်ရွယ်၍ မဟာရတနာများ၏ ကြီးမားသော စုဆောင်းမှုကိုလည်း ဤနေရာသို့ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

Verse 15

अत्र तानि च रत्नानि राशीकृत्य हिमाद्रिणा । सुकृतोपार्जितान्येव ययौ स्वसदनं पुनः

ဟိမဒြီသည် ထိုရတနာများကို ဤနေရာ၌ စုပုံကာ တောင်တန်းကဲ့သို့ တင်ထားပြီးနောက် မိမိ၏ နေအိမ်သို့ ပြန်သွားသည်—ထိုမဏိရတနာတို့သည် စုဆောင်းထားသော ကုသိုလ်ပုဏ္ဏ၏ အကျိုးဖြင့်သာ ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

Verse 16

तवार्थं वाममार्थं वा श्रद्धया यत्समर्प्यते । काश्यां तस्य परीपाको भवेदीदृग्विधोऽनघे

အပြစ်ကင်းရှင်းသူရေ၊ ယုံကြည်သဒ္ဓာဖြင့် ပူဇော်အပ်သမျှသည်—သင့်အတွက်ဖြစ်စေ၊ ဆန့်ကျင်သောရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်စေ—ကာသီ၌ ပူဇော်လျှင် ထိုအကျိုးဖလသည် ဤသို့ မြင့်မြတ်လှပလာ၏။

Verse 17

लिंगं रत्नेश्वराख्यं वै मत्स्वरूपं हि केवलम् । अस्य प्रभावो हि महान्वाराणस्यामुमे ध्रुवम्

‘ရတနేశ్వర’ ဟုခေါ်သော ဤလင်္ဂသည် အမှန်တကယ် ငါ၏ ကိုယ်တိုင်သဘောတရားပုံရိပ်သာ ဖြစ်၏။ အုမာရေ၊ ဝါရာဏသီ၌ ၎င်း၏ အာနုဘော်သည် အလွန်ကြီးမားသည်—ဤသည် မလွဲမသွေ။

Verse 18

सर्वेषामिह लिंगानां रत्नभूतमिदं परम् । अतो रत्नेश्वरं नाम परं निर्वाणरत्नदम्

ဤနေရာရှိ လင်္ဂအားလုံးအနက် ဤလင်္ဂသည် ရတနာကဲ့သို့ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ‘ရတနేశ्वर’ ဟု အမည်ရပြီး နိဗ္ဗာန်/မောက္ခ ရတနာကို ပေးသနားသော အမြတ်ဆုံး ဒါယကာ ဖြစ်၏။

Verse 19

अनेनैव सुवर्णेन पित्रा राशीकृतेन च । प्रासादमस्य लिंगस्य विधापय महेश्वरि

မဟေရှဝရီရေ၊ သင်၏ဖခင်က အစုအပုံများအဖြစ် စုဆောင်းထားသော ဤရွှေဖြင့်ပင် ဤလင်္ဂအတွက် ပရာသာဒ (ဘုရားကျောင်း-နန်းတော်) ကို ဆောက်လုပ်စေပါ။

Verse 20

लिंगप्रासादकरणात्खंडस्फुटित संस्कृतेः । लिंगस्थापनजं पुण्यं हेलयैवेह लभ्यते

လင်္ဂအတွက် ပရာသာဒ ဆောက်လုပ်ခြင်းနှင့် ကွဲပဲ့ပျက်စီးသမျှကို ပြန်လည်ပြုပြင်သန့်စင်ခြင်းတို့ကြောင့်၊ ဤနေရာ၌ အားထုတ်မှုနည်းနည်းဖြင့်ပင် လင်္ဂတည်ထောင်ခြင်းမှ ဖြစ်သော ကုသိုလ်ကို ရရှိနိုင်သည်။

Verse 21

तथेति भगवत्योक्त्वा गणाः प्रासादनिर्मितौ । सोमनंदि प्रभृतयो ऽसंख्या व्यापारिता मुने

“တထေတိ” ဟု ဆိုကာ ဘဂဝတီ၏ အမိန့်ကို လိုက်နာ၍ ဂဏာတို့သည် ပရသာဒ (ဘုရားကျောင်း) တည်ဆောက်ရေးကို စတင်ကြ၏။ အို မုနိ၊ သောမနန္ဒင် အစရှိသူတို့ ဦးဆောင်၍ မရေမတွက်နိုင်သော ဂဏာတို့ အလုပ်၌ ပါဝင်ကြ၏။

Verse 22

गणैश्च कांचनमयो नानाकौतुकचित्रितः । निर्ममे याममात्रेण प्रासादो मेरुशृंगवत्

ထို့နောက် ဂဏာတို့သည် ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်သော ပရသာဒကို တည်ဆောက်၍ အံ့ဖွယ်အလှဆင်ပုံစံမျိုးစုံဖြင့် တန်ဆာဆင်ကြ၏။ ယာမတစ်ခါအတွင်းပင် မေရုတောင်ထိပ်ကဲ့သို့ ပြီးစီးသွား၏။

Verse 23

देवी प्रदृष्टवदना दृष्ट्वा प्रासादनिर्मितिम् । गणेभ्यो व्यतरद्भूरि समानं पारितोषिकम्

ဒေဝီ၏ မျက်နှာသည် ပီတိဖြင့် တောက်ပလျက်၊ ပရသာဒ ပြီးစီးသည့်အခါကို မြင်တော်မူပြီး ဂဏာတို့အား များပြား၍ တန်းတူသော ပရိတောသိက (ဆုလာဘ်) ကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 24

पुनश्च देवी पप्रच्छ प्रणिपातपुरःसरम् । महिमानं महादेवं लिंगस्यास्य महामुने

ထို့နောက် ဒေဝီသည် အရင်ဦးစွာ ပဏိပါတ်ပြုကာ၊ အို မဟာမုနိ၊ မဟာဒေဝအား ဤလိင်္ဂ၏ မဟိမာကို ထပ်မံ မေးမြန်းတော်မူ၏။

Verse 25

देवदेव उवाच । लिंगं त्वनादिसंसिद्धमेतद्देवि शुभप्रदम् । आविर्भूतमिदानीं च त्वत्पितुः पुण्यगौरवात्

ဒေဝဒေဝက မိန့်တော်မူသည်– အို ဒေဝီ၊ ဤလိင်္ဂသည် အနာဒီဖြစ်၍ အစဉ်အမြဲ စိဒ္ဓ (ပြီးမြောက်) သောအရာ၊ မင်္ဂလာကို ပေးတတ်၏။ သို့သော် ယခုအခါ သင်၏ အဖေ၏ ပုဏ္ဏ (ကုသိုလ်) ဂౌరవ၏ တန်ခိုးကြောင့် ပေါ်ထွန်းလာခြင်း ဖြစ်သည်။

Verse 26

गुह्यानां परमं गुह्यं क्षेत्रेऽस्मिश्चिंतितप्रदम् । कलौ कलुषबुद्धीनां गोपनीयं प्रयत्नतः

ဤကာသီ သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌ လျှို့ဝှက်တို့အနက် အမြင့်ဆုံး လျှို့ဝှက်တည်း၊ စိတ်ကူးတောင့်တသည့် အလိုဆန္ဒကို ပေးစွမ်းသော အရာဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကလိယုဂ၌ စိတ်ဉာဏ်မလင်သောသူတို့အကြား၌ အထူးကြိုးစား၍ လျှို့ဝှက်စွာ ထိန်းသိမ်းရမည်။

Verse 27

यथा रत्नं गृहे गुप्तं न कैश्चिज्ज्ञायते परैः । अविमुक्ते तथा लिंगं रत्नभूतं गृहे मम

အိမ်အတွင်း လျှို့ဝှက်ထားသော ရတနာကို အခြားသူများ မသိနိုင်သကဲ့သို့၊ အဝိမုတ္တ၌လည်း ငါ၏ကိုယ်ပိုင်ဓာမအတွင်း ရတနာတူ လိင်္ဂတစ်ပါး လျှို့ဝှက်တည်ရှိသည်။

Verse 28

यानि ब्रह्मांडमध्येत्र संति लिंगानि पार्वति । तैरर्चितानि सर्वाणि रत्नेशो यैः समर्चितः

အို ပာရဝတီ၊ ဘြဟ္မာဏ္ဍအလယ်အဝန်း၌ တည်ရှိသော လိင်္ဂတို့အားလုံးကို၊ ဤနေရာ၌ ရတနేశကို ပူဇော်သူသည် အားလုံးကိုပင် ပူဇော်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ ရတနేశသည် ထိုလိင်္ဂတို့အားလုံးနှင့်တကွ စုံလင်စွာ အရိုသေခံရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

Verse 29

प्रमादेनापि यैर्गौरि लिंगं रत्नेशमर्चितम् । ते भवंत्येव नियतं सप्तद्वीपेश्वरा नृपाः

အို ဂေါရီ၊ မသတိဖြင့်ပင် ရတနేశ လိင်္ဂကို ပူဇော်မိသူတို့သည် မလွဲမသွေ ခုနစ်ဒွီပတို့၏ အရှင်ဘုရင်များ ဖြစ်လာကြသည်။

Verse 30

त्रैलोक्ये यानि वस्तूनि रत्नभूतानि तानि तु । रत्नेश्वरं समभ्यर्च्य सकृत्प्राप्नोति मानवः

သုံးလောက၌ ရတနာတူ အရာဝတ္ထုများရှိသမျှကို၊ လူသည် ရတနేశ్వరကို တစ်ကြိမ်တည်းပင် ပူဇော်လျှင် ထိုအရာအားလုံးကို ရရှိနိုင်သည်။

Verse 31

पूजयिष्यंति ये लिंगं रत्नेशं कामवर्जिताः । ते सर्वे मद्गणा भूत्वा प्रांते द्रक्ष्यंति मामिह

ကာမဆန္ဒကင်းစင်၍ ရတ്നေရှ လင်္ဂကို ပူဇော်သူတို့သည် အားလုံး မိမိ၏ ဂဏာ(အဖွဲ့ဝင်) ဖြစ်လာကြပြီး၊ အသက်တာအဆုံး၌ ဤသန့်ရှင်းသောဓာမ၌ မိမိကို မြင်တွေ့ကြလိမ့်မည်။

Verse 32

रुद्राणां कोटिजप्येन यत्फलं परिकीर्तितम् । तत्फलं लभ्यते देवि रत्नेशस्य समर्चनात्

အို ဒေဝီ၊ ရုဒြမန်တရကို ကုဋိကြိမ် (သန်းပေါင်းများစွာ) ဂျပ်ခြင်းမှ ရရှိသည်ဟု ကြေညာထားသော အကျိုးဖလသည်၊ ရတ്നေရှကို နည်းလမ်းမှန်ကန်စွာ ပူဇော်ခြင်းဖြင့်လည်း ထိုအကျိုးဖလတူတူ ရရှိနိုင်သည်။

Verse 33

लिंगे चानादिसंसिद्धे यद्वृत्तं तद्ब्रवीमि ते । इतिहासं महाश्चर्यं सर्वपापनिकृंतनम्

ယခု အစမရှိသော၊ ကိုယ်တိုင်တည်မြဲပြီးသား (သွယ်ံ-သိဒ္ဓ) လင်္ဂနှင့် ပတ်သက်၍ ဖြစ်ပွားခဲ့သမျှကို သင့်အား ပြောမည်—အလွန်အံ့ဩဖွယ် သာသနာတော်သမိုင်းဖြစ်၍ အပြစ်အားလုံးကို ဖြတ်တောက်ပယ်ရှားစေသည်။

Verse 34

पुरेह नर्तकी काचिदासीन्नाट्यार्थकोविदा । सैकदा फाल्गुने मासि शिवरात्र्यां कलावती

ဤမြို့၌ ယခင်က အကနတ်သမီးတစ်ဦးရှိခဲ့ပြီး၊ နာဋ္ယအနုပညာ၌ ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သည်။ တစ်ခါ ဖာလ္ဂုဏလတွင်၊ ရှိဝရాత్రီည၌၊ ‘ကလာဝတီ’ ဟု အမည်ရသူမ (ထိုနေရာ၌) ရှိနေ하였다။

Verse 35

ननर्त जागरं प्राप्य जगौ गीतं च पेशलम् । स्वयं च वादयामास नानावाद्यानि वाद्यवित्

ညလုံးပေါက် ဂျာဂရဏ (နိုးကြားစောင့်) လုပ်ကာ သူမက ကပြခဲ့သည်; နူးညံ့သိမ်မွေ့၍ လှပသော သီချင်းများကိုလည်း သီဆိုခဲ့သည်။ ထို့ပြင် တူရိယာကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သဖြင့် တူရိယာမျိုးစုံကို ကိုယ်တိုင် တီးခတ်ခဲ့သည်။

Verse 36

तेन तौर्यत्रिकेणापि प्रीणयित्वाथ सा नटी । रत्नेश्वरं महालिंगं देशमिष्टं जगाम ह

သီချင်း၊ တူရိယာတီးခတ်မှုနှင့် အက—ဖျော်ဖြေမှုသုံးပါးဖြင့်ပင် ဘုရားရှင်ကို ပီတိဖြစ်စေပြီးနောက်၊ ထိုအကသမားမိန်းမသည် မိမိနှစ်သက်ရာ အရပ်သို့၊ «ရတ്നေရှဝရ» ဟုခေါ်သော မဟာလင်္ဂသို့ သွားလေ၏။

Verse 37

कालधर्मवशंयाता तत्र सा वरनर्तकी । सुता गंधर्वराजस्य वसुभूतेर्बभूव ह

အဲဒီမှာ ကာလ၏ ဓမ္မအာဏာအောက်သို့ ရောက်၍ (ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်ပြီး) ထိုအကသမားမိန်းမက ဂန္ဓဗ္ဗရာဇာ ဝသုဘူတိ၏ သမီးအဖြစ် မွေးဖွားလာလေ၏။

Verse 38

संगीतस्य सवाद्यस्य तस्य लास्यस्यपुण्यतः । तत्रेशाग्रे कृतस्येह जागरे शिवरात्रिजे

တူရိယာများနှင့်အတူ ဆောင်ရွက်သော သီချင်းတေးဂီတ၏ ကုသိုလ်နှင့် ထိုလှပနူးညံ့သော လာသျ အက၏ ကုသိုလ်ကြောင့်—ဤနေရာ၌ အီရှာရှင်၏ ရှေ့တော်၌ ရှိဝရာထရီ ညအိပ်မပျော် စောင့်တော်မူရာတွင် ပြုလုပ်ခဲ့သကဲ့သို့—

Verse 39

रम्या रत्नावली नाम रूपलावण्यशालिनी । कलाकलापकुशला मधुरालापवादिनी

သူမသည် လှပချောမော၍ «ရတနာဝလီ» ဟု အမည်ရ—ရုပ်ရည်နှင့် အလှအပပြည့်ဝ; အနုပညာအမျိုးမျိုး၌ ကျွမ်းကျင်ပြီး ချိုမြိန်သံယဉ်သော စကားကို ပြောဆိုတတ်သူဖြစ်၏။

Verse 40

पितुरानंदकृन्नित्यं वसुभूतेर्घटोद्भव । सर्वगांधर्वकुशला गुणरत्नमहाखनिः

ဝသုဘူတိမှ မွေးဖွားလာသော သူမသည် အဖေကို အမြဲပီတိပေးသူဖြစ်၍၊ ဂန္ဓဗ္ဗအနုပညာအားလုံး၌ ကျွမ်းကျင်ကာ ဂုဏ်ရတနာများ၏ မဟာသတ္တုတွင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်လေ၏။

Verse 41

मुने सखीत्रयं तस्याश्चारु चातुर्यभाजनम् । शशिलेखानंगलेखा चित्रलेखेति नामतः

အို မုနိ၊ သူမ၌ မိတ်သဟာယ သုံးဦးရှိ၍—လှပသကာလည်းကောင်း၊ ဉာဏ်ပညာချောမွေ့မှု၏ အိုးအိမ်တော်လည်းကောင်း—နာမည်အားဖြင့် ရှရှီလေခါ၊ အနင်္ဂလေခါ၊ စိတ္တရလေခါ ဟူ၍ ခေါ်ကြ၏။

Verse 42

तिसृभिस्ताभिरेकत्र वाग्देवीपरिशीलिता । ताभ्यः सर्वाः कलाः प्रादात्परिप्रीता सरस्वती

ထိုမိတ်သဟာယ သုံးဦးနှင့်အတူ ဝါဂ္ဒေဝီ (စကား၏ ဒေဝီ) ကို အလေးအနက် စည်းကမ်းတကျ လေ့ကျင့်ပူဇော်ကြ၏; ပျော်မြူးတော်မူသော စရஸဝတီသည် အနုပညာအကုန်လုံးကို သူတို့အား ပေးသနားတော်မူ၏။

Verse 43

प्राप्य रत्नावली गौरि सा जन्मांतरवासनाम् । रत्नेश्वरस्य लिंगस्य जग्राह नियमं शुभम्

အို ဂေါရီ၊ ရတ္နာဝလီ ဟူ၍ ဖြစ်လာသောအခါ သူမသည် အတိတ်ဘဝ၏ ဝါသနာ(အကျင့်အာရုံ) ကို ပြန်လည်ရရှိပြီး ရတ္နေရှွရ၏ လင်္ဂကို အခြေခံသော မင်္ဂလာနိယမကို ခံယူလိုက်၏။

Verse 44

रत्नभूतस्य लिंगस्य काश्यां रत्नेश्वरस्य वै । नित्यं संदर्शनं प्राप्य वक्ष्याम्यपि वचो मुखे

ကာသီမြို့၌ ရတ္နေရှွရ ဟူသော ရတနာတူ လင်္ဂကို နေ့စဉ် ဒർശန ရရှိပြီးနောက်၊ ငါသည်လည်း မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်ရိုက် ထိုစကားများကို ပြောမည်။

Verse 45

इत्थं नियमवत्यासीत्सा गंधर्वसुतोत्तमा । ताभिः सखीभिः सहिता नित्यं लिंगं च पश्यति

ဤသို့ဖြင့် ဂန္ဓဗ္ဗသမီးတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသူမသည် နိယမ၌ တည်ကြည်ခိုင်မာလာ၏; ထိုမိတ်သဟာယများနှင့်အတူ နေ့စဉ် လင်္ဂကို ဒർശန ပြုသည်။

Verse 46

एकदाराध्य रत्नेशं ममैतल्लिंगमुत्तमम् । समानर्च च सा बाला रम्यया गीतमालया

ရတနေရှကို တစ်ကြိမ်သာ ပူဇော်ပြီးနောက်—ငါ၏ အမြတ်ဆုံး လင်္ဂဤတိုင်—ထိုမိန်းကလေးသည် ထပ်မံတူညီစွာ ပူဇော်ကာ လှပသော သီချင်းပန်းကုံးကို ဆက်ကပ်하였다။

Verse 47

सख्यः प्रदक्षिणीकर्तुं लिंगं तिस्रोऽप्युमे गताः । तस्या गीतेन तुष्टोहं लिंगस्थो वरदोभवम्

အို အုမာရေ၊ သူမ၏ မိတ်သုံးယောက်လည်း လင်္ဂကို ပတ်လည်ပရဒက္ခိဏာ ပြုရန် သွားကြသည်။ ထိုမိန်းကလေး၏ သီချင်းကြောင့် ငါသည်—လင်္ဂအတွင်း တည်ရှိသူ—ကောင်းချီးပေးသူ ဖြစ်လာ하였다။

Verse 48

यस्त्वया रंस्यते रात्रावद्य गंधर्वकन्यके । तवनामसमानाख्यः स ते भर्ता भविष्यति

အို ဂန္ဓဗ္ဗသမီးရေ၊ ယနေ့ည သင်နှင့်အတူ ပျော်ကစားမည့်သူ—သင့်နာမည်နှင့် တူညီသောနာမည်ရှိသူ—သူပင် သင့်ခင်ပွန်း ဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 49

इति लिंगांबुधेर्जातां परिपीय वचःसुधाम् । बभूवानंदसंदोह मंथरातीव ह्रीमती

ဤသို့ လင်္ဂ၏ သမုဒ္ဒရာမှ ပေါ်ထွန်းလာသော အမృతတူသော စကားရည်ကို သောက်သုံးပြီးနောက်၊ အရှက်သိသော မိန်းကလေးသည် ပီတိအလွန်အကျွံ လှိုင်းလုံးကြီးကြောင့် များစွာနှေးကွေးသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား하였다။

Verse 50

गताथ व्योममार्गेण सखीभिः स्वपितुर्गृहम् । कथयंती निजोदंतं तमालीनां पुरो मुदा

ထို့နောက် သူမသည် မိတ်ဆွေများနှင့်အတူ ကောင်းကင်လမ်းကြောင်းဖြင့် ဖခင်အိမ်သို့ သွားရောက်ကာ၊ တမာလီ မိန်းကလေးများရှေ့တွင် ပျော်ရွှင်စွာ ကိုယ်ပိုင်အဖြစ်အပျက်ကို ပြောပြနေ하였다။

Verse 51

ताभिर्दिष्ट्येति दिष्ट्येति सखीभिः परिनंदिता । अद्य ते वांछितं भावि रत्नेशस्य समर्चनात्

သူမကို မိတ်သမီးများက “ကံကောင်းပါစေ၊ ကံကောင်းပါစေ” ဟု ချီးမွမ်းကာ “ယနေ့ ရတ്നေရှကို စနစ်တကျ ပူဇော်အာရాధနာပြုသဖြင့် သင်လိုချင်သော ဆန္ဒ ပြည့်စုံလိမ့်မည်” ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 52

यद्यायाति स ते रात्रावद्य कौमारहारकः । चोरो बाहुलतापाशैः पाशितव्योतियत्नतः

ယနေ့ညတွင် မိန်းကလေးများကို ခိုးယူသွားတတ်သော ထိုသူခိုးက သင့်ထံလာလျှင် သင့်၏ လက်မောင်းများကို လျှောလျှောလှလှ လယ်လယ်ကဲ့သို့ ပတ်ကြိုးအဖြစ်သုံး၍ အလွန်သတိထားကာ ချည်နှောင်ရမည်။

Verse 53

गोचरीक्रियतेस्माभिर्यथा स सुकृतैकभूः । प्रातरेव तव प्रेयान्रत्नेशादिष्ट इष्टकृत्

ကျွန်မတို့က စီမံကာ သူ—ကုသိုလ်၏ အရုပ်အယောင်တည်းဟူသောသူ—သင့်လက်လှမ်းမီရာသို့ ရောက်လာအောင် ပြုမည်။ မနက်မိုးလင်းသော် ရတ്നေရှက ခန့်အပ်ထားသော သင့်ချစ်သူသည် လိုအင်ကို ပြည့်စုံစေပြီးသား ဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 54

यातास्वस्मासु हृष्टासु भवती शयगौरवात् । अहो रत्नेश्वरं लिंगं प्रत्यक्षीकृतवत्यसि

ကျွန်မတို့ ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်ခွာသွားကြသော်လည်း သင်သည် အိပ်ငိုက်ခြင်း၏ အလေးချိန်ကြောင့် နောက်ကျန်နေခဲ့သည်။ အို! သင်သည် ရတ്നေရှဝရ လင်္ဂကို ကိုယ်တိုင်ရှေ့တွင် တိုက်ရိုက် ပေါ်ထင်စေခဲ့ပြီ။

Verse 55

अहोभाग्योदयो नृणामहो पुण्यसमुच्छ्रयः । एकस्यैव भवेत्सिद्धिर्यदेकत्रापि तिष्ठताम्

အို၊ လူသားတို့အတွက် ကံကောင်းခြင်း၏ နိုးထလာမှု မည်မျှမြတ်သနည်း—အို၊ ကုသိုလ်၏ စုဆောင်းမှု မည်မျှမြင့်မားသနည်း! တစ်ဦးတည်းပင် ဖြစ်စေ တစ်နေရာတည်းသော သန့်ရှင်းရာဌာန၌ တည်ကြည်စွာ နေထိုင်လျှင် စိဒ္ဓိကို ရနိုင်သည်။

Verse 56

सत्यं वदंति नासत्यं दैवप्राधान्यवादिनः । दैवमेव फलेदेकं नोद्यमो नापरं बलम्

ကံတရား (ဒైవ) အာဏာကြီးမားမှုကို ထောက်ခံသူတို့သည် အမှန်ကိုသာ ပြောကြ၍ မမှားကြသည်— ‘အကျိုးဖလသည် ဒైవကံတရားတစ်ပါးတည်းကသာ ရင့်မှည့်စေသည်; လူ၏ကြိုးပမ်းမှုသည် အမှန်တကယ်သော အင်အားမဟုတ်၊ အခြားအင်အားလည်း မရှိ’။

Verse 57

भवत्या अपि चास्माकमेक एव हि चोद्यमः । परं दैवं फलत्येकं यथा तव न नः पुरः

သင်တို့အတွက်လည်း ကျွန်ုပ်တို့အတွက်လည်း ကြိုးပမ်းမှုက တစ်မျိုးတည်းပင် ဖြစ်၏; သို့သော် အကျိုးဖလကို ပေးသည့်အရာမှာ ဒైవကံတရားတစ်ပါးတည်း—ထို့ကြောင့် ဤကိစ္စ၌ သင်တို့ကိုသာ မျက်နှာသာပေး၍ ကျွန်ုပ်တို့ကို မပေး။

Verse 58

लोकानां व्यवहारोयमालिप्रोक्तप्रसंगतः । परं मनोरथावाप्तिस्तव या सैव नः स्फुटम्

ဤသည်မှာ မိတ်ဆွေတို့အကြား စကားဝိုင်းဆက်စပ်မှုမှ ပေါ်လာသော လောကဓလေ့သာ ဖြစ်သည်; သို့သော် သင်၏ မနောရథ ပြည့်စုံခြင်း—အဲဒါပဲ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ထင်ရှားလှ၏။

Verse 59

इति संव्याहरंतीनामनंतोध्वाऽतितुच्छवत् । क्षणात्तासां व्यतिक्रांतः प्राप्ताश्च स्वंस्वमालयम्

ဤသို့ ပြောဆိုနေစဉ် အဆုံးမဲ့သကဲ့သို့ ရှည်လျားသောညတောင် အလွန်သေးငယ်သကဲ့သို့ ကုန်လွန်သွား၏; ခဏတစ်ခါတည်းဖြင့် လွန်ပြီး၊ သူတို့သည် ကိုယ်ကိုယ်၏ အိမ်သို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 60

अथ प्रातः समुत्थाय पुनरेकत्र संगताः । सा च मौनवती ताभिः परिभुक्तेव लक्षिता

ထို့နောက် မနက်အရုဏ်တက်ရာ၌ ထ၍ သူတို့သည် တစ်နေရာတည်း၌ ပြန်လည်စုဝေးကြ၏; ထိုမိန်းမ—ယခု တိတ်ဆိတ်နေ၍—အတွင်းစိတ်၌ ဖြစ်ရပ်ကြောင့် လွှမ်းမိုးခံထားရသကဲ့သို့ သူတို့က တွေ့မြင်ကြ၏။

Verse 61

तूष्णीं प्राप्याथ काशीं सा स्नात्वा मंदाकिनीजले । सखीभिः सहितापश्यल्लिंगं रत्नेश्वरं मम

တိတ်ဆိတ်စွာ ကာသီသို့ ရောက်ပြီး မန္ဒာကိနီ၏ သန့်ရှင်းသော ရေတွင် ရေချိုးကာ၊ မိတ်သမီးများနှင့်အတူ ကျွန်ုပ်၏ ရတ္နေရှ္ဝရ လင်္ဂကို ဖူးမြင်လေ၏။

Verse 62

निर्वर्त्य नियमं साथ लज्जामुकुलितेक्षणा । निर्बंधेन वयस्याभिः परिपृष्टा जगाद ह

နိယမကို ပြီးစီးပြီးနောက် အရှက်ကွယ်သလို မျက်လုံးချထား၍၊ မိတ်သမီးများက မရပ်မနား မေးမြန်းသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် သူမ ပြောလေ၏။

Verse 63

रत्नावल्युवाच । अथ रत्नेश यात्रायाः प्रयातासु स्वमंदिरम् । भवतीषु स्मरंत्येव तद्रत्नेशवचोऽमृतम्

ရတ္နာဝလီက ပြောသည်— “ထို့နောက် ရတ္နေရှ္ဝရသို့ ယာတရာပြီး၍ သင်တို့က ကိုယ့်အိမ်ကိုယ် ပြန်သွားကြသောအခါ၊ ထိုရတ္နေရှ္ဝရ၏ အမရိတကဲ့သို့ ချိုမြသော စကားတော်ကို ငါ မကြာခဏ သတိရနေခဲ့၏။”

Verse 64

सविशेषांगसंस्काराऽविशं संवेशमंदिरम् । निद्रादरिद्रनयना तद्विलोकनलालसा

ကိုယ်အင်္ဂါကို အထူးအလှဆင်ပြင်ဆင်ပြီး ငါသည် အိပ်ခန်းသို့ ဝင်လေ၏။ မျက်လုံးများသည် အိပ်ရေးပျက်၍ နွမ်းနယ်သော်လည်း ထိုသူကို ပြန်လည်ဖူးမြင်လိုစိတ်ဖြင့် တောင့်တလျက်ရှိ၏။

Verse 65

बलात्स्वप्नदशां प्राप्ता भाविनोर्थस्य गौरवात् । आत्मविस्मरणे हेतू ततो मे द्वौ बभूवतुः

လာမည့်အရာ၏ အလေးအနက်ကြောင့် ငါသည် မတတ်နိုင်ဘဲ အိပ်မက်အခြေအနေသို့ ကျရောက်သွား၏။ ထို့ကြောင့် ငါ့အတွက် ကိုယ်ကိုမေ့လျော့စေသော အကြောင်းရင်း နှစ်ပါး ပေါ်ပေါက်လာလေ၏။

Verse 66

तंद्री तदंगसंस्पर्शौ मम बोधापहारकौ । तंद्र्या परवशा चासं ततस्तत्स्पर्शनेन च

အိပ်ငိုက်ခြင်းနှင့် သူ၏ကိုယ်အင်္ဂါတို့၏ ထိတွေ့မှုက ကျွန်မ၏ သတိကို လုယူသွားသည်။ ထိုအိပ်ငိုက်ခြင်းကြောင့် လုံးဝအာဏာမဲ့ကာ၊ ထိုထိတွေ့မှုကြောင့်လည်း ထပ်မံ၍ ကိုယ်ကိုမထိန်းနိုင်တော့။

Verse 67

न जाने त्वथ किं वृत्तं काहं क्वाहं स चाथ कः । तं निर्जिगमिषुं सख्यो यावद्धर्तुं प्रसारितः

ထို့နောက် ဘာဖြစ်သွားသည်ကို မသိတော့—ကျွန်မက ဘယ်သူလဲ၊ ဘယ်မှာလဲ၊ သူက ဘယ်သူလဲတောင် မသိ။ သူထွက်ခွာမည်အချိန်၊ မိတ်သဟာယမတို့၊ ခဏလေးပင်ဖြစ်စေ ထိန်းထားလို၍ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

Verse 68

दोः कंकणेन रिपुणा क्वणितं तावदुत्कटम् । महता सिंजितेनाहं तेनाल्पपरिबोधिता

သူ၏လက်မောင်းပေါ်က လက်ကောက်သည် ရန်သူကဲ့သို့ တင်းတိမ်စွာ မြည်ဟည်းသံထွက်လာသည်။ ထိုမြည်ဟည်းသံကြီးကြောင့် ကျွန်မသည် သတိပြန်လာခြင်း အနည်းငယ်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

Verse 69

सुखसंतानपीयूष ह्रदे परिनिमज्य वै । क्षणेन तद्वियोगाग्निकीलासु पतिता बलात्

ပျော်ရွှင်မှုမပြတ်စီးဆင်းသည့် အမృతရေကန်ထဲသို့ နစ်မြုပ်နေစဉ်ပင်၊ ခဏတစ်ခါအတွင်း သူနှင့်ခွဲခွာရခြင်း၏ မီးတောက်တိုင်များပေါ်သို့ အင်အားဖြင့် ပစ်ချခံလိုက်ရသည်။

Verse 70

किंकुलीयः स नो वेद्मि किंदेशीयः किमाख्यकः । दुनोति नितरां सख्यस्तद्विश्लेषानलो महान्

သူသည် မည်သည့်မျိုးရိုးက၊ မည်သည့်ဒေသက လာသည်၊ နာမည်မည်သို့ခေါ်သည်ကိုပင် ကျွန်မမသိ။ သို့သော် မိတ်သဟာယမတို့၊ သူနှင့်ခွဲခွာရခြင်း၏ မဟာမီးသည် ကျွန်မကို အလွန်အမင်း ပူလောင်စေသည်။

Verse 71

अनल्पोत्कलितं चेतः पुनस्तत्संगमाशया । प्राणानां मे यियासूनामेकमेव महौषधम्

သူ့ကို ထပ်မံတွေ့ဆုံရမည်ဟု မျှော်လင့်ခြင်းကြောင့် ကျွန်ုပ်၏စိတ်သည် အကြိမ်ကြိမ် လှိုင်းထလာ၏။ အသက်ရှူသက်တမ်းများ ထွက်ခွာရန်နီးကပ်သော်လည်း ထိုမျှော်လင့်ချက်တစ်ခုတည်းက မဟာဆေးတော် ဖြစ်လာ၏။

Verse 72

वयस्या निशिभुक्तस्य तस्यैव पुनरीक्षणम् । भवतीनामधीनं च तत्पुनर्दर्शनं मम

အို မိတ်သမီးတို့—ညတစ်ညလုံး အတူရှိခဲ့သော သူ့ကို ထပ်မံမြင်တွေ့ခြင်းသည် သင်တို့၏လက်ထဲတွင်ပင် ရှိ၏။ ကျွန်ုပ်အတွက် ထပ်မံဒർശနရမည့်အခွင့်အရေးသည် သင်တို့ပေါ် မူတည်၏။

Verse 73

काऽलीकमालयो वक्ति स्निग्धमुग्धेसखीजने । तद्दर्शनेन स्थास्यंति प्राणा यास्यंति चान्यथा

“ဤသည် မုသာမဟုတ်ပါ” ဟု မာလယက ချစ်ခင်နူးညံ့၍ ရိုးသားသော မိတ်သမီးအစုအား ပြော၏။ “သူ့ကို မြင်ရလျှင် ပရာဏာများ တည်မည်၊ မမြင်ရလျှင် ထွက်ခွာမည်”။

Verse 74

दशम्यवस्था सन्नह्येद्बाधितुं माधुना भृशम् । इति तस्या गिरः श्रुत्वा दूनाया नितरां च ताः

“ဒသမနေ့အခြေအနေကို ပြင်ဆင်ထားကြ၊ ပျားရည်ဖြင့် ဤဝေဒနာကို အပြင်းအထန် တားဆီးကြ” ဟု သူမ၏စကားကို ကြားသော် မိတ်သမီးတို့သည် အလွန်နာကျင်ဝမ်းနည်း၍ ပိုမိုစိတ်ပူပန်လာကြ၏။

Verse 75

प्रवेपमानहृदयाः प्रोचुर्वीक्ष्य परस्परम्

နှလုံးတုန်ယင်လျက် သူတို့သည် အချင်းချင်းကြည့်ကာ ပြောကြ၏။

Verse 76

सख्य ऊचुः । यस्य ग्रामो न नो नाम नान्वयो नापि बुध्यते । स कथं प्राप्यते भद्रे क उपायो विधीयताम्

မိတ်သမီးများက ပြောကြသည်– “အရှင်မ၊ သူ၏ရွာကိုလည်း မသိ၊ အမည်ကိုလည်း မသိ၊ မျိုးရိုးကိုတောင် မသိပါ။ ထို့ကြောင့် သူ့ထံသို့ မည်သို့ရောက်နိုင်မည်နည်း။ ကျေးဇူးပြု၍ အကြံဉာဏ်တစ်ရပ် ချမှတ်ပေးပါ”

Verse 77

इति रत्नावली श्रुत्वा ससंदेहां च तद्गिरम् । वयस्यास्तदवाप्तौ मे यूयं कुंठि मुमूर्छ ह

ထိုစကားကို ကြားပြီး ရတနာဝလီသည် သံသယမပျောက်သေးဘဲ မိတ်သမီးများအား– “ငါ့အတွက် သူ့ကိုရစေရာတွင် နင်တို့ စိတ်ကွက်ကွက်လန့်လန့် ဖြစ်နေကြပြီ” ဟုဆိုကာ မူးလဲသွားသည်။

Verse 78

इत्यर्धोक्तेन सा बाला यूयं कुंठितशक्तयः । यद्वक्तव्यं त्विति तया यूयं कुंठीति भाषितम्

စကားကို တစ်ဝက်သာ ပြောပြီး ထိုမိန်းကလေးက “နင်တို့ရဲ့ သတ္တိအား လျော့နည်းသွားပြီ” ဟု အဓိပ္ပါယ်ဖော်ပြသည်။ ပြောလိုသမျှကို “နင်တို့ ကွက်ကွက်လန့်လန့် ဖြစ်နေကြတယ်” ဟုဆိုလိုက်သည်။

Verse 79

ततस्तास्त्वरिताः सख्यः परितापोपहारकान् । बहुशः शीतलोपायान्व्यधुर्मोहप्रशांतये

ထို့နောက် မိတ်သမီးများသည် အလျင်အမြန် လှုပ်ရှားကာ ပူလောင်သော ဝေဒနာကို ဖယ်ရှားပေးသည့် အေးမြသော ကုထုံးများကို အကြိမ်ကြိမ် ပြုလုပ်၍ သူမ၏ မောဟနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ငြိမ်းစေလိုက်ကြသည်။

Verse 80

व्यपैति न यदा मूर्छा तत्तच्छीतोपचारतः । तस्यास्तदैकयानीतं रत्नेशस्नपनोदकम्

အေးမြသော ကုထုံးများဖြင့်ပင် မူးလဲမှု မပျောက်သေးသဖြင့် သူတို့သည် ချက်ချင်း ရတနေးရှာ (Ratneśa) အဘိသေက စနာန်တွင် သုံးသော ရေကို ယူလာပေးကြသည်။

Verse 81

तदुक्षणात्क्षणादेव तन्मूर्छा विरराम ह । सुप्तोत्थितेव सावादीन्मुहुः शिवशिवेति च

ရေဖြန်းလိုက်သည့် ခဏတစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူမ၏ မူးလဲခြင်းသည် ချက်ချင်းပျောက်ကင်းသွားသည်။ အိပ်ရာမှ နိုးထလာသူကဲ့သို့ စကားပြောလာပြီး “ရှီဝ! ရှီဝ!” ဟု ထပ်ခါထပ်ခါ ရွတ်ဆိုလေ၏။

Verse 82

स्कदं उवाच । श्रद्धावतां स्वभक्तानामुपसर्गे महत्यपि । नोपायांतरमस्त्येव विनेश चरणोदकम्

စကန္ဒက မိန့်တော်မူသည်—“ယုံကြည်သဒ္ဓါရှိသော ဘုရားကိုးကွယ်သူများအပေါ် မဟာဘေးအန္တရာယ်ကျရောက်သော်လည်း၊ သခင်၏ ခြေတော်ရေမှတပါး အခြားကုထုံးမရှိပေ။”

Verse 83

ये व्याधयोपि दुःसाध्या बहिरंतः शरीरगाः । श्रद्धयेशोदकस्पर्शात्ते नश्यंत्येव नान्यथा

ကုသရန်ခက်ခဲသော ရောဂါများပင်—ကိုယ်ခန္ဓာအပြင်၌ဖြစ်စေ အတွင်း၌ဖြစ်စေ—သဒ္ဓါဖြင့် သခင်၏ ရေကို ထိတွေ့လျှင် အမှန်တကယ် ပျောက်ကင်းသွားသည်၊ အခြားနည်းမဟုတ်။

Verse 84

सेवितं येन सततं भगवच्चरणोदकम् । तं बाह्याभ्यंतरशुचिं नोपसर्पति दुर्गतिः

ဘုရား၏ ခြေတော်ရေကို အမြဲတမ်း ဆည်းကပ်ဂုဏ်ပြုသူသည် အပြင်အတွင်း သန့်ရှင်းပွင့်လင်းလာပြီး၊ ကံဆိုးမှုသည် သူ့ထံ မနီးကပ်နိုင်။

Verse 85

आधिभौतिकतापं च तापं वाप्याधिदैविकम् । आध्यात्मिकं तथा तापं हरेच्छ्रीचरणोदकम्

သတ္တဝါနှင့် ဓာတ်တရားတို့ကြောင့် ဖြစ်သော ပူလောင်ဒုက္ခ (အာဓိဘောတိက)၊ ဒေဝတားအင်အားကြောင့် ဖြစ်သော ပူလောင်ဒုက္ခ (အာဓိဒೈဝိက)၊ ထို့ပြင် မိမိအတွင်းစိတ်၏ ပူလောင်ဒုက္ခ (အာဓျာတ္မိက) ကိုပါ သရီးခြေတော်ရေက ဖယ်ရှားပေးသည်။

Verse 86

व्यपेतसंज्वरा चाथ गंधर्वतनया मुने । उचितज्ञेति होवाच ताः सखीः स्रिग्धधो रधीः

ထို့နောက် ဂန္ဓဗ္ဗသမီး၏ ဖျားနာမှု ပျောက်ကင်းသွားသောအခါ၊ စိတ်နူးညံ့၍ မေတ္တာပြည့်ဝသောသူမက မိတ်ဆွေမိန်းကလေးများကို “သင့်လျော်ရာကို သိသူတို့…” ဟု ဆို하였다။

Verse 87

रत्नावल्युवाच । शशिलेखेनंगलेखे चित्रलेखे मदीहितं । यूयं कुंठितसामर्थ्याः कुतो वस्ताः कलाः क्व वा

ရတနာဝလီက ဆိုသည်— “ရှရှီလေခါ၊ နင်္ဂလေခါ၊ စိတြလေခါတို့ရေ၊ ငါ့အလိုကို ဆောင်ရွက်ကြ။ မင်းတို့ရဲ့ အနုပညာက ဘယ်သို့ပျောက်သွားသနည်း၊ စွမ်းရည်ကလည်း အဘယ်ကြောင့် မျော့နည်းသွားသနည်း?”

Verse 88

मत्प्रियप्राप्तये सम्यगुपायोऽस्ति मयेक्षितः । रत्नेश्वरानुग्रहतोऽनुतिष्ठत हि तं हिताः

“ငါ့ချစ်သူကို ရရှိရန် သင့်လျော်သော နည်းလမ်းတစ်ရပ်ကို ငါတွေ့မြင်ပြီးပြီ။ ရတနေရှ္ဝရ၏ ကရုဏာတော်ဖြင့်၊ ချစ်ခင်ရသော မိတ်ဆွေတို့၊ ထိုအရာကို အကောင်အထည်ဖော်ကြလော့။”

Verse 89

शशिलेखेभिलषितप्राप्त्यै लेखांस्त्वमालिख । संलिखानंगलेखे त्वं यूनः सर्वावनीचरान्

“ရှရှီလေခါရေ၊ လိုလားသည့်အရာ ရရှိစေရန် ပုံရိပ်လိုင်းများကို ရေးဆွဲလော့။ နင်္ဂလေခါရေ၊ လူငယ်တို့ကို—အမှန်တကယ် မြေပြင်ပေါ် လှုပ်ရှားသွားလာသူ အားလုံးကို—ပုံကြမ်းဆွဲလော့။”

Verse 90

चित्रगे चित्रलेखे त्वं पातालतलशायिनः । किंचिदाविर्भवच्चारु तारुण्यालंकृतींल्लिख

“ပန်းချီပညာကျွမ်းကျင်သော စိတြလေခါရေ၊ ပာတာလအလွှာတွင် နေထိုင်သူတို့ကိုလည်း ရေးဆွဲလော့။ သူတို့၏ လှပသော ယုဝနအလှကို အနည်းငယ် ထင်ရှားစေပြီး၊ ယုဝနကာလ၏ လက္ခဏာများဖြင့် အလှဆင်ကာ ရေးပြလော့။”

Verse 91

अथाकण्येति ताः सख्यस्तच्चातुर्यं प्रवर्ण्य च । लिलिखुः क्रमशः सख्यो यूनो यौवन शेवधीन्

ထို့နောက် “အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်ပါစေ” ဟုဆိုကာ မိတ်သမီးတို့သည် ထိုပညာမြောက်လိမ္မာမှုကို ချီးမွမ်းပြီး၊ အရွယ်နုပျိုခြင်း၏ خز خز (ဘဏ္ဍာ) ဖြစ်သော ယောကျာ်းလေးများကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပုံရေးဆွဲကြ၏။

Verse 92

निर्यत्कौमारलक्ष्मीकान्पुंवत्त्व श्रीसमावृतान् । प्रातःसंध्येव गंधर्वी नृपाद्यांस्तानवैक्षत

ဂန္ဓဗ္ဗမိန်းကလေးသည် သူတို့ကို—ဘုရင်တို့နှင့် အခြားသူများကို—မြင်၏။ သူတို့သည် ယောကျာ်းသတ္တိ၏ ဂုဏ်ရောင်ဖြင့် တင့်တယ်ကာ အသစ်လန်းသော ယောဝနရောင်ခြည်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကြပြီး၊ မနက်ခင်းဆည်းဆာက အလင်းကို ဖြန့်သကဲ့သို့ သူမ၏ကြည့်ရှုမှုလည်း ထွန်းလင်းနေ၏။

Verse 93

सर्वान्सुरनिकायान्सा व्यलोकत शुभेक्षणा । न चांचल्यं जहावक्ष्णोस्तेषु स्वर्लोकवासिषु

မင်္ဂလာမျက်စိရှိသော မိန်းကလေးသည် နတ်အစုအဖွဲ့အားလုံးကို ကြည့်ရှုခဲ့သော်လည်း၊ ကောင်းကင်လောကနေထိုင်သူတို့အပေါ် မျက်လုံးမတုန်မလှုပ် တစ်စက်မျှ မယိမ်းယိုင်ခဲ့။

Verse 94

ततो मध्यमलोकस्थान्मुनिराजकुमारकान् । विलोक्यापि न सा प्रीतिं क्वाप्याप प्रेमनिर्भरा

ထို့နောက် သူမသည် အလယ်လောက၌ရှိသော မုနိများ၊ ဘုရင်များနှင့် မင်းသားများကိုလည်း ကြည့်၏။ သို့သော် ချစ်မြတ်နိုးလိုစိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း၊ မည်သူ့ထံတွင်မျှ ပျော်ရွှင်နှစ်သက်မှု မတွေ့ခဲ့။

Verse 95

अथ रत्नावली बाला कर्णाभ्यर्णविलोचना । दृशौ व्यापारयामास बलिसद्मयुवस्वपि

ထို့နောက် ရတနာဝလီ မိန်းကလေးငယ်သည် နားအနီးတိုင်အောင် ကျယ်ဝန်းသော မျက်လုံးများဖြင့်၊ မျက်မြင်ကို သေချာစွာ လှည့်ကာ ဘလီ၏ နန်းတော်ရှိ ယောကျာ်းလေးများထံသို့ပါ ကြည့်လိုက်၏။

Verse 96

दितिजान्दनुजान्वीक्ष्य सा गंधर्वी कुमारकान् । रतिं बबंध न क्वापि तापिता मान्मथैः शरैः

ဒೈတျနှင့် ဒာနဝတို့၏ လူငယ်သားများကို မြင်သော် ထိုဂန္ဓဗ္ဗီကညာသည် ကာမဒေဝ၏ မြားတံတို့ကြောင့် လောင်ကျွမ်းတုန်လှုပ်သွား၏။ စိတ်သည် ရတိ၌ ချည်နှောင်ကပ်ငြိပြီး မည်သည့်နေရာ၌မျှ အနားမရခဲ့။

Verse 97

सुधाकर करस्पृष्टाप्यतिदूनांगयष्टिका । पश्यंती नागयूनः सा किंचिदुच्छ्वसिताऽभवत्

သူမ၏ သေးသွယ်နူးညံ့သော ကိုယ်အင်္ဂါများသည် လွန်စွာအားနည်းသွားခဲ့သည်—လကောင်၏ လက်ထိတွေ့ခံရသော လရောင်ကဲ့သို့—သို့သော် လူငယ်နာဂများကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် သက်ပြင်းချသွား၏။

Verse 98

भोगिनस्तान्विलोक्यापि चित्रंचित्रगतानथ । मनात्संभुक्तभोगेव क्षणमासीत्कुमारिका

ထို နဂါးမင်းများကို မြင်ရသော်—အံ့ဩမှုအပေါ် အံ့ဩမှု—သူမ၏ စိတ်သည် အလွန်တရာပင် အရသာခံပြီးသားကဲ့သို့ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွား၍ ကညာသည် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေ၏။

Verse 99

यूनः प्रत्येकमद्राक्षीदशेषाञ्छेष वंशजान् । तक्षकान्वयगांस्तद्वदथ वासुकिगोत्रजान्

သူမသည် ရှေရှဝంశမှ မွေးဖွားသော လူငယ်နာဂများအားလုံးကို တစ်ဦးချင်းစီ မြင်တွေ့ခဲ့၏။ ထို့ပြင် တက္ခကဝంశသားများကိုလည်းကောင်း၊ ထိုနည်းတူ ဝာဆုကီဂိုတြမှ ဆင်းသက်သူများကိုလည်းကောင်း မြင်ခဲ့၏။

Verse 100

पुलीकानंत कर्कोट भद्रसंतानगानपि । दृष्ट्वा नागकुमारांस्ताञ्छंखचूडमथैक्षत

ပူလီကာ၊ အနန္တ၊ ကရ္ကောဋ နှင့် ဘဒ္ရသန္တာန ဝంశတို့မှ နာဂကुमारများကိုလည်း မြင်ပြီးနောက်၊ ထို့နောက် သူမသည် ရှင်ခချူဍကို မျက်စိတင်ကြည့်လိုက်၏။

Verse 110

एतस्यावगतं सर्वं देशनामान्वयादिकम् । मा विषीदालिसुलभस्त्वेष रत्नेश्वरार्पितः

သူ၏အရာအားလုံး—ဒေသ၊ အမည်၊ မျိုးရိုးစဉ်ဆက် စသည်တို့—အားလုံးကို သိမြင်ပြီးပြီ။ မိတ်ဆွေမ၊ ဝမ်းနည်းမနေပါနှင့်; ဘက္တိဖြင့် လွယ်ကူစွာ ရရှိနိုင်ပြီး ရတ്നေရှဝရ ထံသို့ အပ်နှံပူဇော်ထားသည်။

Verse 120

कोसौ मत्स्वामिनो नाम रत्नेशस्य महेशितुः । लिंगराजस्य गृह्णाति कर्मबंधनभेदिनः

အမှန်တကယ် ဘယ်သူက ငါ့အရှင်—မဟာအုပ်စိုးရှင် ရတ്നေရှ၊ လင်္ဂရာဇ—ကမ္မချည်နှောင်မှုကို ခွဲဖျက်သူ—၏ နာမကို ခံယူထားသနည်း။

Verse 130

हृदि रत्नेश्वरं लिंगं यस्य सम्यग्विजृंभते । अलातदंडवत्तस्मिन्कालदंडोपि जायते

မည်သူ၏နှလုံးတွင် ရတ്നေရှဝရ၏ လင်္ဂ သည် ပြည့်စုံစွာ ပွင့်လင်းထွန်းလင်းလာသနည်း၊ ထိုသူအတွင်း၌ ကာလ၏ တံတောင်တိုင်တောင် မီးတောက်အင်္ဂါရကဲ့သို့ ပေါ်ထွန်းလာ၍—ယခင်ကဲ့သို့ မချည်နှောင်နိုင်တော့။

Verse 140

अकारण सखा कोसौ प्रांतरे समुपस्थितः । निजप्राणान्पणीकृत्य येन त्राता स्म बालिकाः

အကြောင်းမဲ့ မိတ်ဆွေဟူသည် ဘယ်သူနည်း၊ ထိုတိတ်ဆိတ်သောနေရာ၌ ပေါ်လာသူ—ကိုယ်ပိုင်အသက်ကို လောင်းကစားထား၍ မိန်းကလေးများကို ကယ်တင်ခဲ့သူ။

Verse 150

आरभ्य बाल्यमप्येषा लिंगं रत्नेश्वराभिधम् । यांति पित्राप्यनुज्ञाता काश्यामर्चयितुं सदा

ကလေးဘဝကတည်းက အဖေ၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် သူမသည် အမြဲတမ်း ကာသီသို့ သွားကာ ရတ്നေရှဝရ ဟု အမည်ရသော လင်္ဂကို ပူဇော်အာရဓနာ ပြုလေ့ရှိသည်။

Verse 160

निशम्येति स पुण्यात्मा नागराजकुमारकः । आश्वास्य ता भयत्रस्ताः प्रोवाचेदं च पुण्यधीः

ဤစကားကို ကြားသိသော် နဂါးမင်း၏ သားတော် ပုဏ္ဏသတ္တဝါသည် ကြောက်ရွံ့၍ တုန်လှုပ်နေသော မိန်းမတို့ကို သက်သာစေကာ၊ ပုဏ္ဏဉာဏ်ဖြင့် ဤစကားတို့ကို မိန့်တော်မူ၏။

Verse 170

एषा मंदाकिनी नाम दीर्घिका पुण्यतोयभूः । यस्यां कृतोदका मर्त्या मर्त्यलोके विशंति न

ဤသည်မှာ ပုဏ္ဏရေဖြစ်ပေါ်ရာ မန္ဒာကိနီ အမည်ရှိ သန့်ရှင်းသော ရေကန်ဖြစ်၏။ ဤနေရာ၌ ဥဒကကမ္မ (ရေကရိယာ) ပြုသော လူသားတို့သည် မရ္တလောကသို့ ပြန်မဝင်ရတော့။

Verse 180

वृद्धकालेश्वरस्यैष प्रासादो रत्ननिर्मितः । प्रतिदर्शं वसेद्यत्र रात्रौ चंद्रः सतारकः

ဤသည်မှာ ဝృద్ధကာလေရှွရ ဘုရား၏ ရတနာဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ဘုရားကျောင်းဖြစ်၏။ ဤနေရာ၌ ညတိုင်းညတိုင်း ကြယ်များဖြင့် အလှဆင်သော လမင်းသည် အပြည့်အဝ ထင်ရှားစွာ ဤပေါ်၌ နေထိုင်သကဲ့သို့ မြင်ရ၏။

Verse 190

अथ सा कथयामास दनुजापहृतेः कथाम् । रत्नेश्वरं वरावाप्तिं स्वप्नावस्थां विहाय च

ထို့နောက် သူမသည် ဒါနဝ၏ အပဟရဏ (ဖမ်းဆီးခေါ်ယူခြင်း) အကြောင်းကို ပြောပြ၍၊ ရတနေရှွရအကြောင်း—ကောင်းချီးပေးသော ဝရကို မည်သို့ရရှိခဲ့သည်ကို—ဖော်ပြကာ၊ ၎င်းသည် အိပ်မက်အခြေအနေသာဟု ထင်မြင်မှုကို ပယ်ချခဲ့သည်။

Verse 200

यावद्बहिः समागच्छेद्रम्याद्रत्नेशमंडपात । तावद्गंधर्वराजाय ताभिः स वसुभूतये

သူသည် လှပသော ရတနေရှ မဏ္ဍပမှ အပြင်သို့ ထွက်လာသည့်အခါတင်၊ ထိုခဏချင်းပင် စည်းစိမ်တိုးပွားရေးအတွက် မိန်းမတို့သည် ဂန္ဓဗ္ဗမင်းထံသို့ ထိုအကြောင်းကို တင်ပြကြ၏။

Verse 210

विनिवेदितवृत्तांतो रत्नेशानुग्रहस्य च । उवास ताभिः ससुखं पितृभ्यामभिनंदितः

ရတ്നေရှ၏ ကရုဏာအနုဂ्रहအကြောင်း အပြည့်အစုံကို တင်ပြပြီးနောက်၊ သူသည် သူတို့နှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်၍ မိဘတို့၏ ကြိုဆိုဂုဏ်ပြုခြင်းကို ခံရ၏။

Verse 220

मूर्तः षडाननस्तत्र तव पुत्रः सुमध्यमे । एतत्त्रयं नरो दृष्ट्वा न गर्भं प्रविशेदुमे

အဲဒီနေရာ၌ ရုပ်ကာယဖြင့် ခြောက်မျက်နှာရှိသော Ṣaḍānana သည်—သင်၏သားတော်—တည်ရှိ၏၊ ခါးသေးသွယ်သော အုမာရေ။ ဤသုံးပါးကို မြင်သောသူသည်၊ အုမာရေ၊ ထပ်မံ မိခင်ဝမ်းသို့ မဝင်ရတော့။

Verse 225

इतिहासमिमं श्रुत्वा नारी वा पुरुषोपिवा । न जात्विष्टवियोगाग्नि तापेन परितप्यते

ဤပဝိတ্ৰ အီတိဟာသကို ကြားနာပြီးနောက်—မိန်းမဖြစ်စေ ယောက်ျားဖြစ်စေ—ချစ်သူနှင့် ကွာဝေးခြင်း၏ မီးအပူကြောင့် ထပ်မံ မလောင်ကျွမ်းရတော့။