Adhyaya 11

Verse 1

अगस्तिरुवाच । शृणु सुश्रोणि सुभगे वैश्वानरसमुद्भवम् । पुण्यशीलसुशीलाभ्यां यथोक्तं शिवशर्मणे

အဂஸ္တျက ပြောသည်– နားထောင်လော့၊ ခါးသွယ်လှပ၍ မင်္ဂလာရှိသူမ၊ ဝိုင်ရှ္ဝာနရ အဂ္နိ (သန့်ရှင်းသော မီး) မှ ပေါ်ထွန်းလာသော ဤအကြောင်းအရာကို။ ဖြစ်ပျက်သကဲ့သို့ပင် ပုဏ္ဏသီလာနှင့် သုသီလာ ဟူသော သီလရှိသော ဇနီးမောင်နှံက သီဝရှර්မဏအား ပြောကြားခဲ့သည်။

Verse 2

अथ कालेन तद्योषिदंतर्वत्नी बभूव ह । विधिवद्विहिते तेन गर्भाधानाख्य कर्मणि

ထို့နောက် ကာလကြာလာသဖြင့် ထိုမိန်းမသည် ကိုယ်ဝန်ဆောင်လာ၏။ သူက စည်းကမ်းအတိုင်း “ဂರ್ಭာဓာန” ဟုခေါ်သော သံස්ကာရကို မှန်ကန်စွာ ဆောင်ရွက်ပြီးနောက် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။

Verse 3

ततः पुंसवनं तेन स्पंदनात्प्राग्विपश्चिता । गृह्योक्तविधिना सम्यक्कृतं पुंस्त्वविवृद्धये

ထို့နောက် သန္ဓေသား၏ ပထမဆုံး လှုပ်ရှားမှု မပေါ်မီ၊ ပညာရှိသူသည် ဂೃಹ்யကျမ်းများတွင် ဆိုထားသည့် နည်းလမ်းအတိုင်း “ပုಂသဝန” သံස්ကာရကို မှန်ကန်စွာ ဆောင်ရွက်ခဲ့ပြီး၊ သားပေါက်စွမ်းအား တိုးပွားစေရန် ဖြစ်သည်။

Verse 4

सीमन्तोथाष्टमे मासि गर्भरूपसमृद्धिकृत् । सुखप्रसव सिद्ध्यै च तेनाकारि क्रियाविदा

ထို့နောက် အဋ္ဌမလတွင် ဓမ္မပွဲအကျင့်အတတ်ကျွမ်းကျင်သူတို့က “စီမန္တ” သံစ్కာရကို ပြုလုပ်၍ သန္ဓေကလေး၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖွံ့ဖြိုးစေကာ လွယ်ကူအောင်မြင်သော မွေးဖွားခြင်းကို စိဒ္ဓိရစေ하였다။

Verse 5

अथातः सत्सुतारासु ताराधिप वराननः । केंद्रे गुरौ शुभे लग्ने सुग्रहेष्वयुगेषु च

ထို့နောက် မင်္ဂလာနက္ခတ်များ ထင်ရှားလာသည့်အခါ၊ ကြယ်တို့၏အရှင် လမင်း—မျက်နှာလှပသူ—သည် ဂုရု (ဗြဟ္စပတိ) နှင့်အတူ ကေန္ဒြအနေအထားကောင်း၌ တည်နေ၍၊ မင်္ဂလာလဂ္နနှင့် အကောင်းဂြိုဟ်များက မစုံပိုင်းများတွင် ရှိသဖြင့် အချိန်ကာလသည် အလွန်မင်္ဂလာတော်မူ၏။

Verse 6

अरिष्टं दीपयन्दीप्त्या सर्वारिष्टविनाशकृत् । तनयो नाम तस्यां तु शुचिष्मत्यां बभूव ह

အမင်္ဂလာအရိဋ္ဌာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော တောက်ပမှုဖြင့် လင်းလက်နေသကဲ့သို့၊ သုချိစ္မတီထံ၌ အမှန်တကယ် သားတော်တစ်ပါး မွေးဖွားလာပြီး၊ သူ၏အလင်းရောင်ကပင် မကောင်းသင်္ကေတအားလုံးကို ပျောက်ကွယ်စေ하였다။

Verse 7

सद्यः समस्तसुखदो भूर्भुवःस्वर्निवासिनाम् । गंधवाहागन्धवाहादिग्वधूमुखवासनाः

ချက်ချင်းပင် သူသည် Bhūḥ၊ Bhuvaḥ နှင့် Svaḥ တို့၌ နေထိုင်သူအားလုံးအတွက် ပြည့်စုံသော သုခကို ပေးသူဖြစ်လာ၏။ ထို့ပြင် အရပ်ရပ်မှ မွှေးကြိုင်သော လေညင်းများ ထလာ၍၊ အရပ်ဒေဝီတို့၏ မျက်နှာမှ ထွက်သကဲ့သို့ အနံ့သာကို သယ်ဆောင်လာ하였다။

Verse 8

इष्टगन्धप्रसूनौघैर्ववर्षुस्ते घनाघनाः । देवदुन्दुभयो नेदुः प्रसेदुः सर्वतोदिशः

ထိုထူထပ်သော မိုးတိမ်များသည် နှစ်သက်ဖွယ် မွှေးကြိုင်သော ပန်းများကို မိုးသကဲ့သို့ သွန်းလောင်းကြ၏။ ဒေဝဒုန္ဒုဘီများလည်း မြည်ဟည်း၍ အရပ်ရပ်အားလုံးသည် သာယာငြိမ်းချမ်းကာ ကရုဏာတရားဖြင့် ပြည့်ဝလာ하였다။

Verse 9

परितः सरितः स्वच्छा भूतानां मानसैः सह

ပတ်လည်အနှံ့ မြစ်ချောင်းတို့သည် ကြည်လင်သန့်ရှင်းလာပြီး၊ ထိုနှင့်အတူ သတ္တဝါတို့၏ စိတ်လည်း ကြည်လင်၍ ငြိမ်းချမ်းတည်ငြိမ်လာ하였다။

Verse 10

सत्त्वाः सत्त्वसमायुक्ता वसुधासीच्छुभा तदा । कल्याणी सर्वतो वाणी प्राणिनः प्रीणयंत्यभूत्

သတ္တဝါတို့သည် သတ္တဝဂုဏ်ဖြင့် ပြည့်ဝလာကြပြီး၊ ထိုအခါ မြေကြီးလည်း မင်္ဂလာပြည့်ဝသွား하였다။ ထို့ပြင် အရပ်ရပ်မှ ကောင်းမြတ်၍ ချိုသာသော စကားသံ ပေါ်ထွက်ကာ သတ္တဝါအားလုံးကို ပျော်ရွှင်စေ하였다။

Verse 11

तिलोत्तमोर्वशीरंभा प्रभा विद्युत्प्रभा शुभा । सुमंगला शुभालापा सुशीलाड्या वरांगनाः

တိလောတ္တမာ၊ ဥရဝသီ၊ ရမ္ဘါ၊ ပရဘာ၊ ဝိဒျုတ်ပရဘာ၊ သုဘာ၊ သုမင်္ဂလာ၊ သုဘာလာပါ နှင့် သုသီလာ—လှပသိမ်မွေ့မှုနှင့် ကရုဏာဂုဏ်ပြည့်ဝသော အပစရာမိန်းမမြတ်များ—ပွဲတော်အတွက် ပေါ်ထွက်လာကြသည်။

Verse 12

क्वणत्कंकण पात्राणि कृत्वा करतलं मुदा । मुक्तमुक्ताफलाढ्यानि यक्षकर्दमवंति च

ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ကို ပေါင်းစည်းကာ၊ လက်ကောက်နှင့် အိုးခွက်တို့၏ သံမြည်သံကြား ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် ပုလဲနှင့် ပုလဲရတနာအစုအဝေးများဖြင့် ပြည့်ဝသော ပူဇော်သကာများနှင့် ယက္ခကရ္ဒမ (ယက္ခတို့၏ خزာနာ) ကိုပါ သယ်ဆောင်လာကြသည်။

Verse 13

वज्रवैदूर्य दीपानि हरिद्रा लेपनानि च । गारुत्मतैकरूपाणि शंखशुक्तिदधीनि च

ဝဇ္ရ (စိန်) နှင့် ဝိုင်ဒူရျ (ကြောင်မျက်လုံးရတနာ) ဖြင့် ပြုလုပ်သော မီးအိမ်များရှိပြီး၊ နနွင်းလိမ်းခြယ်မှုလည်း ရှိသည်။ ဂရုဍကဲ့သို့ တစ်ရောင်တည်း တောက်ပသော အရာဝတ္ထုများနှင့်အတူ သင်္ခ (ခရုသံခွံ)၊ အိုစတာခွံ၊ ဒဓိ (နို့ချဉ်) ကိုလည်း မင်္ဂလာပစ္စည်းအဖြစ် တင်ထားကြသည်။

Verse 14

पद्मरागप्रवालाख्यरत्नकुंकुमवंति च । गोमेदपुष्परागेंद्र नीलसन्माल्यभांजि च

သူတို့သည် မင်္ဂလာသဘောရှိသော အလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် တင့်တယ်စွာ ရောက်လာကြသည်—ပဒ္မရာဂ (ရူဘီ) နှင့် ပရဝါလ (ပုလဲကျောက်/ကော်ရယ်) ကဲ့သို့ ရတနာမှုန့်များ၊ ကုင်ကုမ (ဗာမီလီယံ) ဖြင့်လည်းကောင်း; ထို့ပြင် ဂိုမေဒ၊ ပုခရာဇ (တိုးပက်ဇ်)၊ နီလမပြာရောင် အလှဆင်ပစ္စည်းများနှင့် လှပသော ပန်းမော်လီများကိုလည်း ဆောင်ယူလာကြသည်။

Verse 15

विद्याधर्यश्च किन्नर्यस्तथाऽमर्यः सहस्रशः । चामर व्यग्रहस्ताग्र मंगलद्रव्यपाणयः

ဗိဒ္ဓာဓရီ မိန်းမများ၊ ကိန္နရီ မိန်းမများနှင့် ဒေဝကန్యာများ အထောင်အများ ရောက်လာကြသည်။ အချို့သည် စေဝါအဖြစ် ချာမရ (ယက်အမြီးပန်ကာ) ကို လက်တွင်ကိုင်ထားပြီး၊ အချို့သည် မင်္ဂလာပူဇာအတွက် သုဘဒြဗျများကို လက်ထဲတွင် ဆောင်ယူလာကြသည်။

Verse 16

गंधर्वोरगयक्षाणां सुवासिन्यः शुभस्वराः । गायंत्यो ललितं गीतं तत्राजग्मुरनेकशः

ဂန္ဓဗ္ဗ၊ နာဂ နှင့် ယက္ခ တို့၏ အလှတင့်တယ်စွာ တန်ဆာဆင်ထားသော မိန်းမများ—အသံချိုမြိန်၍ မင်္ဂလာသံလှိုင်းရှိသူများ—အများအပြား ထိုနေရာသို့ ရောက်လာကာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော သီချင်းများကို သီဆိုကြသည်။

Verse 17

मरीचिरत्रि पुलहः पुलस्त्यः क्रतुरंगिराः । वसिष्ठः कश्यपश्चाहं विभांडो मांडवीसुतः

မရီချိ၊ အတြိ၊ ပုလဟ၊ ပုလස්တျ၊ ကရတု နှင့် အင်္ဂိရာ; ဝသိဋ္ဌ နှင့် ကശ്യပ—ထို့အပြင် ငါကိုယ်တိုင်—နှင့် မာဏ္ဍဝီ၏ သား ဝိဘဏ္ဍ တို့အားလုံး ထိုနေရာ၌ ရှိနေကြသည်။

Verse 18

लोमशो लोमचरणो भरद्वाजोथ गौतमः । भृगुस्तु गालवो गर्गो जातूकर्ण्यः पराशरः

လောမရှ၊ လောမစရဏ၊ ဘရဒ္ဝါဇ နှင့် ဂေါတမ; ထို့ပြင် ဘೃဂု၊ ဂာလဝ၊ ဂါရ္ဂ၊ ဇာတူကර්ဏျ နှင့် ပရာရှရ တို့လည်း—ဤမဟာရိရှီများအားလုံး ထိုနေရာ၌ စုဝေးကြသည်။

Verse 19

तत्र स्नात्वा विधानेन दृष्ट्वा विश्वेश्वरं विभुम् । त्रैलोक्यप्राणिसंत्राणकारिणं प्रणनाम ह

ထိုနေရာ၌ စည်းကမ်းတော်နှင့်အညီ ရေချိုးပြီး၊ အလုံးစုံကိုလွှမ်းမိုးသော သခင်တော် ဝိශ්ဝေရှွရ ကို ဖူးမြင်ကာ၊ သုံးလောကရှိ သတ္တဝါတို့၏ ကာကွယ်ရှင်အား ဘက္တိဖြင့် ဦးညွှတ်ပူဇော်하였다။

Verse 20

जमदग्निश्च संवर्तो मतंगो भरतोंशुमान् । व्यासः कात्यायनः कुत्सः शौनकः सुश्रुतः शुकः

ဇမဒဂ္နိနှင့် သံဝရ္တ၊ မတင်္ဂနှင့် တေဇောမန် ဘရတ; ဗျာသ၊ ကာတျာယန၊ ကုတ္ဆ၊ ရှောနက၊ သုश्रုတ နှင့် ရှုက—ဤရသီတို့လည်း ထိုနေရာ၌ ရောက်ရှိနေကြ하였다။

Verse 21

ऋष्यशृंगोथ दुर्वासा रुचिर्नारदतुंबुरू । उत्तंको वामदेवश्च च्यवनोसितदेवलौ

ရိရှျရှೃင်္ဂ၊ ထို့နောက် ဒုర్వာသ၊ ရုချိ၊ နာရဒ နှင့် တုမ္ဘုရု; ဥတ္တင်္က နှင့် ဝာမဒေဝ၊ ထို့ပြင် ချျဝန၊ အစိတ နှင့် ဒေဝလ—အားလုံး ထိုနေရာသို့ ရောက်လာကြ하였다။

Verse 22

शालंकायनहारी तौ विश्वामित्रोथभार्गवः । मृकंडः सह पुत्रेण दाल्भ्य उद्दालकस्तथा

ရှာလံကာယန နှင့် ဟာရီ၊ ဝိශ්ဝာမိတ္တရ နှင့် ဘာရ္ဂဝ; မೃကဏ္ဍ ရသီသည် သားနှင့်အတူ၊ ဒါလ္ဘျ နှင့် ဥဒ္ဒာလက တို့လည်း—ထိုနေရာ၌ စုဝေးကြ하였다။

Verse 23

धौम्योपमन्युवत्साद्या मुनयो मुनिकन्यकाः । तच्छांत्यर्थं समाजग्मुर्धन्यं विश्वानराश्रमम्

ဓောမ്യ၊ ဥပမန်ယူ၊ ဝတ္ဆ စသည့် မုနိများနှင့် တပသ်ဝင် မုနိကညာများသည် ထိုငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် မင်္ဂလာအတွက် စုဝေးကာ၊ ကံကောင်းမြတ်သော ဝိශ්ဝာနရ အာရှရမ်သို့ ရောက်လာကြ하였다။

Verse 24

ब्रह्मा बृहस्पतियुतो देवो गरुडवाहनः । नंदि भृंगि समायुक्तो गौर्या सह वृषध्वजः

ဗြဟ္မာသည် ဗြဟ္စပတိနှင့်အတူ ကြွလာ၏။ ဂရုဍကို ယာဉ်တင်သော ဘုရားလည်း ကြွရောက်၏။ ထို့ပြင် ဂေါရီနှင့်အတူ နွားအလံတော်ဆောင် မဟာဒေဝ (ရှီဝ) သည် နန္ဒီနှင့် ဘ္ရင်ဂင်တို့ပါဝင်၍ ထိုမြတ်နိုးဖွယ် မဟာပွဲတော်သို့ တက်ရောက်လာ၏။

Verse 25

महेंद्रमुख्या गीर्वाणा नागाः पातालवासिनः । रत्नान्यादाय बहुशः ससरित्का महाब्धयः

မဟိန္ဒြ (အိန္ဒြ) ဦးဆောင်သော ဒေဝတော်များ ကြွလာကြ၏။ ပာတာလာတွင် နေထိုင်သော နာဂများလည်း ရောက်လာကြ၏။ မဟာသမုဒ္ဒရာများသည် မိမိတို့၏ မြစ်များနှင့်အတူ လာရောက်၍ ရတနာမျိုးစုံကို အလှူအဖြစ် အကြိမ်ကြိမ် ဆောင်ယူလာကြ၏။

Verse 26

स्थावरा जंगमं रूपं धृत्वा याताः सहस्रशः । महामहोत्सवे तस्मिन्बभूवाकालकौमुदी

အမြဲတမ်း မလှုပ်ရှားသော သတ္တဝါများပင် လှုပ်ရှားနိုင်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူကာ ထောင်ချီ၍ လာရောက်ကြ၏။ ထိုမဟာမဟောৎসဝ၌ ရာသီမဟုတ်သော်လည်း လမင်းအလင်းကဲ့သို့ သန့်ရှင်းသော ကောမုဒီရောင်ခြည် ပေါ်ထွန်းလာသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 27

जातकर्म स्वयं चक्रे तस्य देवः पितामहः । श्रुतिं विचार्य तद्रूपां नाम्ना गृहपतिस्त्वयम्

သူ့အတွက် ဒေဝပိတামဟ (ဗြဟ္မာ) သည် ကိုယ်တိုင်ပင် ဇာတကမ္မ မင်္ဂလာကို ဆောင်ရွက်ပေး၏။ ထိုရုပ်သဏ္ဌာန်နှင့် ကိုက်ညီသော ရှရုတိကို စဉ်းစားပြီး “သင်၏နာမည်မှာ ဂృဟပတိ ဖြစ်ရမည်” ဟု ကြေညာ၏။

Verse 28

इति नाम ददौ तस्मै देयमेकादशेहनि । नामकर्मविधानेन तदर्थं श्रुतिमुच्चरन्

ထို့ကြောင့် ထိုနာမကို သူ့အား ပေးအပ်ခဲ့ပြီး၊ တစ်ဆယ့်တစ်ရက်မြောက်နေ့တွင် ပေးရမည့်နာမဖြစ်၏။ နာမကမ္မ မင်္ဂလာ၏ စည်းကမ်းအတိုင်း၊ ထိုအဓိပ္ပါယ်ကို ဖော်ပြသော ရှရုတိကို ရွတ်ဆိုတော်မူ၏။

Verse 29

अयमग्निर्गृहपतिर्गार्हपत्यः प्रजाया वसुवित्तमः । अग्ने गृहपतेभिद्युम्नमभि सह आयच्छस्व

ဤအဂ္နိသည် ဂೃಹပတိ—ဂာर्हပတ္ယ မီး—ဖြစ်၍ မျိုးဆက်အတွက် ဥစ္စာနှင့် စည်းစိမ်ကို အထူးကောင်းစွာ ပေးသနားသူ ဖြစ်သည်။ အို အဂ္နိ၊ အို အိမ်၏အရှင် ဂೃಹပတိ၊ ကျွန်ုပ်တို့ထံသို့ တောက်ပသော ဂုဏ်ရောင်တေဇကို အတူတကွ ဆောင်ယူ၍ ပေးသနားပါ။

Verse 30

अग्ने गृहपते स्थित्या परामपि निदर्शयन् । चतुर्निगममंत्रोक्तैराशीर्भिरभिनंद्य च

အို အဂ္နိ၊ အို ဂೃಹပတိ၊ သင်၏ တည်ကြည်ခိုင်မာသော စည်းကမ်းတရားဖြင့် အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေကိုပင် ထင်ရှားစေသည်။ ထို့နောက် သူသည် ဝေဒလေးပါး၏ မန္တရများဖြင့် ဆိုကြားသော အာရှီဝါဒများဖြင့် ဂုဏ်ပြု၍ ချီးမွမ်းလေ၏။

Verse 31

कृत्वा बालोचितां रक्षां हरेण हरिणा सह । निर्ययौ हंसमारुह्य सर्वेषां प्रपितामहः

ကလေးငယ်အတွက် သင့်လျော်သော ကာကွယ်ရေးအခမ်းအနားကို ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ဟရီ (ဗိဿဏု) နှင့် ဟရ (ရှီဝ) တို့နှင့်အတူ၊ အားလုံး၏ ပရပိတာမဟ (ဗြဟ္မာ) သည် ဟံသာပေါ်တက်စီးကာ ထွက်ခွာသွားလေ၏။

Verse 32

अहोरूपमहो तेजस्त्वहो सर्वांगलक्षणम् । अहो शुचिष्मतीभाग्यमाविरासीत्स्वयं हरः

“အို၊ အလှတရား ဘယ်လောက်အံ့သြဖွယ်! အို၊ တေဇဓာတ် ဘယ်လောက်တောက်ပ! အို၊ ကိုယ်အင်္ဂါအစုံအလင်၌ မင်္ဂလာလက္ခဏာ ပြည့်စုံလှ! အို၊ သန့်ရှင်းတောက်ပသော ကံကောင်းခြင်း—ဟရ (ရှီဝ) ကိုယ်တိုင် ပေါ်ထွန်းလာတော်မူပြီ!”

Verse 33

अथवा किमिदं चित्रं शर्वभक्तजनेष्वहो । आविर्भवेत्स्वयं रुद्रो यतोरुद्रास्तदर्चकाः

“ဒါမှမဟုတ် အံ့သြစရာက ဘာရှိမလဲ၊ ရှရဝ (Śarva) ၏ ဘက္တများအကြားတွင်? ရုဒြ ကိုယ်တိုင် ပေါ်ထွန်းတော်မူသည်; အကြောင်းမူကား သူ့ကို ပူဇော်သူတို့သည် ဘက္တိ၏ အင်အားကြောင့် မိမိတို့ကိုယ်တိုင် ရုဒြကဲ့သို့ ဖြစ်လာသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။”

Verse 34

इति स्तुवंतस्त्वन्योन्यं जग्मुः सर्वे यथागतम् । विश्वानरं समापृच्छ्य संप्रहृष्टतनूरुहाः

ဤသို့ အချင်းချင်း ချီးမွမ်းစတုတိပြုလျက်၊ အားလုံးသည် လာသကဲ့သို့ပင် ပြန်လည်ထွက်ခွာကြ၏။ ဝိශ්ဝာနရကို နှုတ်ဆက်ခွင့်တောင်းပြီးနောက် ဝမ်းမြောက်ပီတိကြောင့် ကိုယ်တစ်လျှောက် ရောမထလာ၏။

Verse 35

अतः पुत्रं समीहंते गृहस्थाश्रमवासिनः । पुत्रेण लोकाञ्जयति श्रुतिरेषा सनातनी

ထို့ကြောင့် ဂೃಹಸ್ಥအာရှရမ၌ နေထိုင်သူတို့သည် သားကို ဆန္ဒပြုကြ၏။ သားအားဖြင့် လောကတို့ကို အောင်မြင်နိုင်သည်ဟူသည်—ဤသည်မှာ ရှရုတိ၏ အနန္တသင်ခန်းစာ ဖြစ်၏။

Verse 36

अपुत्रस्य गृहं शून्यमपुत्रस्यार्जनं वृथा । अपुत्रस्यान्वयश्छिन्नो नापवित्रं ह्यपुत्रतः

သားမရှိသူ၏ အိမ်သည် လွတ်လပ်ဗလာဟု ဆိုကြ၏; သားမရှိသူ၏ ရရှိအောင်မြင်မှုသည် အလဟဿ ဖြစ်၏။ သားမရှိသူ၏ မျိုးဆက်ကြောင်း ပြတ်တောက်၏—အမှန်တကယ် သားကဲ့သို့ သန့်စင်ပေးသူ မရှိ။

Verse 37

न पुत्रात्परमो लाभो न पुत्रात्परमं सुखम् । न पुत्रात्परमं मित्रं परत्रेह च कुत्रचित्

သားထက် မြင့်မားသော အကျိုးမရှိ၊ သားထက် မြင့်မားသော ပျော်ရွှင်မှုမရှိ။ သားထက် မြင့်မားသော မိတ်ဆွေမရှိ—ဤလောက၌လည်း မဟုတ်၊ ပရလောက၌လည်း မဟုတ်၊ မည်သည့်နေရာ၌မျှ မရှိ။

Verse 38

औरसः क्षेत्रजः क्रीतो दत्तः प्राप्तः सुतासुतः । आपत्सुरक्षितश्चान्यः पुत्राः सप्तात्र कीर्तिताः

ဤနေရာ၌ သား၏ အမျိုးအစား ခုနစ်မျိုးကို ဖော်ပြထားသည်—အော်ရသ (ကိုယ့်ဇနီးမှ မွေးဖွားသော), က္ෂೇತ್ರဇ, ဝယ်ယူသော, ပေးအပ်၍ မွေးစားသော, ရရှိလာသော, သမီး၏သား, နှင့် အခြားတစ်မျိုး—အပတ်ကာလ၌ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ထားသောသူ။

Verse 39

एषामन्यतमः कार्यो गृहस्थेन विपश्चिता । पूर्वपूर्वः सुतः श्रेयान्हीनःस्यादुत्तरोत्तरः

ဤအမျိုးအစားတို့အနက်မှ တစ်မျိုးကို ပညာရှိ အိမ်ထောင်ရှင်သည် သားအဖြစ် သတ်မှတ်တည်ထောင်သင့်သည်။ အရင်ဖော်ပြခဲ့သည့် သားအမျိုးအစားသည် ပိုမိုမြတ်ကာ၊ နောက်နောက်ဖော်ပြသည့်အမျိုးအစားများသည် အဆင့်လိုက် နိမ့်ကျသွားသည်။

Verse 40

गणावूचतुः । निष्क्रमोथ चतुर्थेऽस्य मासि पित्राकृतो गृहात् । अन्नप्राशनमब्दार्धे चूडाब्दे चार्थवत्कृता

ဂဏာတို့က ဆိုကြသည်– “ထို့နောက် ကလေး၏ လေးလမြောက်တွင် ဖခင်က အိမ်မှ ထွက်စေသော နိෂ္က్రమ (niṣkrama) သင်္ကာရကို ပြုလုပ်하였다။ ခြောက်လခန့်တွင် အန္နပရာရှန (annaprāśana) ကို ပြု၍ အစာခဲကို ပထမဆုံး ကျွေးခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ဆံတုံးပွဲဖြစ်သော စူဍာနှစ်တွင်လည်း သင့်တော်သော ဒါနနှင့် လက်ဆောင်များဖြင့် စူဍာ-သင်္ကာရကို စနစ်တကျ ဆောင်ရွက်하였다။”

Verse 41

कर्णवेधं ततः कृत्वा श्रवणर्क्षे सकर्मवित् । ब्रह्मतेजोभिवृद्ध्यर्थं पंचमेऽब्दे व्रतं ददौ

ထို့နောက် ကర్మဗေဒကို ကျွမ်းကျင်သူသည် ရှရဝဏ (Śravaṇa) နက္ခတ်အချိန်တွင် ကဏ္ဏဝေဓ (karṇavedha) အခမ်းအနား၊ နားဖောက်သင်္ကာရကို ပြုလုပ်하였다။ ထို့ပြင် ဘြဟ္မတေဇ (brahma-tejas) ဟူသော ဝိညာဉ်ရောင်ခြည် တိုးပွားစေရန် ငါးနှစ်မြောက်တွင် ဝရတ (vrata) ကို ပေးအပ်하였다။

Verse 42

उपाकर्म ततः कृत्वा वेदानध्यापयत्सुधीः । त्र्यब्दं वेदान्सविधिनाऽध्यैष्ट सांगपदक्रमान्

ထို့နောက် ဥပာကರ್ಮ (upākarma) ကို ဆောင်ရွက်ပြီး ပညာရှိသည် ဝေဒအধ্যယနကို စတင်하였다။ သုံးနှစ်တိုင်တိုင် စည်းကမ်းအတိုင်း ဝေဒများကို ဝေဒာင်္ဂများနှင့်တကွ၊ ပဒပာဋ္ဌ (padapāṭha) စကားလုံးလိုက်ဖတ်ခြင်းနှင့် က్రమပာဋ္ဌ (kramapāṭha) အစဉ်လိုက်ဖတ်ခြင်းတို့ပါဝင်အောင် လေ့လာ하였다။

Verse 43

विद्याजातं समस्तं च साक्षिमात्राद्गुरोर्मुखात् । विनयादिगुणानाविष्कुर्वञ्जग्राह शक्तिमान्

ရယူသင့်သော ပညာအားလုံးကို သူသည် ဂုရု၏ မုခမှ တိုက်ရိုက် လက်ခံရရှိခဲ့ပြီး၊ မိမိသည် သက်သေတစ်ဦးကဲ့သို့သာ နားထောင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်하였다။ ထို့ပြင် စွမ်းရည်ရှိသော်လည်း ဝိနယ (vinaya) ဟူသော နှိမ့်ချမှု စသည့် ကုသိုလ်ဂုဏ်များကို ထင်ရှားစေကာ ပညာကို အတွင်းသို့ စုပ်ယူသိမ်းဆည်းသွား하였다။

Verse 44

ततोथ नवमे वर्षे पित्रोः शुश्रूषणे रतम् । वैश्वानरं गृहपतिं दृष्ट्वा कामचरो मुनिः

ထို့နောက် ကိုးနှစ်မြောက်တွင် မိဘတို့ကို ရိုသေစွာပြုစုဝန်ဆောင်နေသော ကလေး ဂృဟပတိ ဝိုင်ရှဝာနရကို မြင်၍ စိတ်ကြိုက်လှည့်လည်နိုင်သော မုနိသည် သူ့ထံသို့ ရောက်လာ하였다။

Verse 45

विश्वानरोटजं प्राप्य देवर्षिर्नारदः सुधीः । पप्रच्छ कुशलं तत्र गृहीतार्घासनः क्रमात्

ဝိုင်ရှဝာနရ၏ အာရှရမ်သို့ ရောက်သော် ပညာရှိ ဒေဝရိသိ နာရဒသည် အရဃျနှင့် အာသနကို သင့်တော်သလို လက်ခံကာ အစဉ်အလာအတိုင်း ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို မေးမြန်း하였다။

Verse 46

नारद उवाच । विश्वानर महाभाग शुचिष्मति शुभव्रते । कुरुते युवयोर्वाक्यमयं गृहपतिः शिशुः

နာရဒက ဆိုသည်— “မဟာဘဂ ဝိုင်ရှဝာနရ၊ စိတ်သန့်ရှင်း၍ မင်္ဂလာဝရတကို ထိန်းသိမ်းသူရေ၊ ဤကလေး ဂృဟပတိ သည် သင်တို့နှစ်ဦး၏ စကားကို အမှန်တကယ် လိုက်နာပြုလုပ်သည်”။

Verse 47

नान्यत्तीर्थं न वा देवो न गुरुर्न च सत्किया । विहाय पित्रोर्वचनं नान्यो धर्मः सुतस्य हि

သားအတွက် မိဘတို့၏ စကားကို မလွဲမသွေ လိုက်နာခြင်းမှတပါး အခြား တီရ္ထ မရှိ၊ အခြား ဒေဝ မရှိ၊ အခြား ဂုရု မရှိ၊ အခြား ပုဏ္ဏကိရိယာ မရှိ; သူ့အတွက် အမြင့်ဆုံး ဓမ္မသည် ဤတစ်ခုတည်းပင်။

Verse 48

न पित्रोरधिकं किंचित्त्रिलोक्यां तनयस्य हि । गर्भधारणपोषाभ्यां पितुर्माता गरीयसी

သားအတွက် တြိလောကအတွင်း မိဘထက် ကြီးမြတ်သောအရာ မရှိ။ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ခြင်းနှင့် ပြုစုမွေးမြူခြင်းကြောင့် မိခင်သည် ဖခင်ထက်ပင် ပိုမိုဂုဏ်ကြီး၍ ပိုမိုပူဇော်ထိုက်သည်။

Verse 49

अंभोभिरभिषिच्यस्वं जननीचरणच्युतैः । प्राप्नुयात्स्वर्धुनीशुद्ध कबंधाधिकशुद्धताम्

မိခင်၏ ခြေတော်မှ စီးဆင်းကျလာသော ရေဖြင့် ကိုယ်တိုင်ကို အဘိသေကပြု၍ ရေချိုးလျှင်၊ အို ဂင်္ဂါမြစ်ကဲ့သို့ သန့်ရှင်းသူရေ၊ ထိုသူသည် နာမည်ကြီးသော သန့်ရှင်းမှုကိုတောင် ကျော်လွန်သည့် ပိုမိုမြင့်မြတ်သော သန့်ရှင်းမှုကို ရရှိသည်။

Verse 50

संन्यस्ताखिलकर्मापि पितुर्वंद्यो हिमस्करी । सर्ववंद्येन यतिना प्रसूर्वंद्या प्रयत्नतः

မိခင်သည် အလုပ်ကိစ္စအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ထားသော်လည်း ဖခင်အတွက်တော့ ဆက်လက်၍ ဂုဏ်ပြုကန်တော့ထိုက်သူဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် လူအပေါင်းတို့က ဂုဏ်ပြုသော ယတီတော်တစ်ပါးပင်လျှင် မွေးဖွားရာအရင်းအမြစ်ဖြစ်သော မိခင်ကို အထူးကြိုးပမ်း၍ ပူဇော်ကန်တော့ရမည်။

Verse 51

इदमेव तपोत्युग्रमिदमेवपरं व्रतम् । अयमेव परो धर्मो यत्पित्रोः परितोषणम्

ဤအရာတစ်ခုတည်းသာ ပြင်းထန်သော တပဿာဖြစ်၏; ဤအရာတစ်ခုတည်းသာ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဝရတဖြစ်၏; ဤအရာတစ်ခုတည်းသာ အမြင့်ဆုံး ဓမ္မဖြစ်၏—အမိအဖတို့ကို အပြည့်အဝ ကျေနပ်စေခြင်းပင်။

Verse 52

मन्येमान्यो नाधमस्य तथान्यस्य यथा युवाम् । सुखाकारैर्विनीतस्य शिशोर्गृहपतेरहम्

ကျွန်ုပ်သည် အခြားမည်သူကိုမျှ သင်တို့နှစ်ဦးကဲ့သို့ မာန်တင်ထိုက်သူဟု မထင်၊ မည်သူကိုမျှလည်း သင်တို့နှစ်ဦးကဲ့သို့ မနိမ့်ကျဟု မထင်ပါ။ အကြောင်းမှာ သင်တို့သည် ဤကလေး ဂೃಹပတိကို နူးညံ့သိမ်မွေ့၍ သက်သာစေသော နည်းလမ်းများဖြင့် ယဉ်ကျေးသဘောထားရှိအောင် ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

Verse 53

वैश्वानरसमभ्येहि ममोत्संगे निषीद भो । लक्षणानि परीक्षेहं पाणिं दर्शय दक्षिणम्

“အို ဝိုင်ရှဝါနရ၊ နီးကပ်လာ၍ ငါ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်လော့၊ မိတ်ဆွေ။ ငါသည် သင်၏ မင်္ဂလာလက္ခဏာများကို စစ်ဆေးမည်—ညာလက်ကို ပြပါ။”

Verse 54

इत्युक्तो मुनिना बालः पित्रोराज्ञामवाप्य सः । प्रणम्य नारदं श्रीमान्भक्त्याप्रह्व उपाविशत्

မုနိ၏ အမိန့်အတိုင်း သာသနာတော်ကိုလေးစားသော ကလေးသည် မိဘတို့၏ ခွင့်ပြုချက်ကို ရရှိ하였다။ ထို့နောက် ဘက္တိနှင့် နှိမ့်ချစိတ်ဖြင့် နာရဒမုနိအား ပဏာမပြုကာ ထိုင်လေ၏။

Verse 55

ततो दृष्ट्वास्य सर्वांगं तालुजिह्वाद्विजानपि । आनीय कुंकुमारक्तं सूत्रं च त्रिगुणीकृतम्

ထို့နောက် မုနိသည် သူ၏ ကိုယ်အင်္ဂါအစုံ—ပါးစပ်အပေါ်ခေါင်၊ လျှာနှင့် သွားများအထိ—ကို စိစစ်ကြည့်ရှု하였다။ ထို့ပြီး ကေသရဖြင့် အနီရောင်ဆိုးထားသော ကြိုးတစ်ချောင်းကို ယူလာကာ သုံးထပ်ဖြစ်အောင် ချိုးပတ်하였다။

Verse 56

स्मृत्वा शिवौ गणाध्यक्षमूर्ध्वीभूतमुदङ्मुखम् । मुनिः परिममौ बालमापादतलमस्तकम्

ဂဏာတို့၏ အရှင် ရှိဝကို အောက်မေ့သတိရ၍ မုနိသည် ကလေးကို မြောက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ တည့်တည့်မတ်မတ် ရပ်စေ하였다။ ထို့နောက် ခြေဖဝါးမှ စ၍ ခေါင်းထိပ်အထိ တိုင်းတာ하였다။

Verse 57

तिर्यगूर्ध्वं समो माने योष्टोत्तरशतांगुलः । स भवेत्पृथिवीपालो बालोऽयं ते यथा द्विज

တိုင်းတာချက်အရ အလျားနှင့် အမြင့် နှစ်ဖက်လုံး သင့်တင့်ညီမျှပြီး အင်္ဂုလ တစ်ရာထက် ဝိတတ္သတိ တစ်လက်မောင်းခန့် ပိုလွန်နေပါက၊ အို ဒွိဇ၊ သင်၏ ဤကလေးသည် မြေကြီးကို ကာကွယ်သူ—ဘုရင်—ဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 58

पंचसूक्ष्मः पंचदीर्घः सप्तरक्तः षडुन्नतः । त्रिपृथुर्लघुगंभीरो द्वात्रिंशल्लक्षणस्त्विति

«သူ၌ သေးသိမ်သော လက္ခဏာ ငါးပါး၊ ရှည်လျားသော လက္ခဏာ ငါးပါး၊ အနီရောင်သွေးသွင် လက္ခဏာ ခုနစ်ပါး၊ မြင့်ထောင်သော လက္ခဏာ ခြောက်ပါး ရှိသည်။ ကျယ်ပြန့်သော လက္ခဏာ သုံးပါးလည်း ရှိပြီး၊ နူးညံ့သော်လည်း နက်ရှိုင်းသဘောပါသည်—ထို့ကြောင့် အမှန်တကယ် မင်္ဂလာလက္ခဏာ သုံးဆယ့်နှစ်ပါး ပြည့်စုံသည်»

Verse 59

पंचदीर्घाणि शस्यानि यथादीर्घायुषोस्य वै । भुजौ नेत्रे हनुर्जानु नासाऽस्य तनयस्य ते

အသက်ရှည်စေရန် ဤကလေး၌ ရှည်လျားသော လက္ခဏာငါးပါးကို ချီးမွမ်းကြသည်—သင်၏သား၏ လက်မောင်း၊ မျက်စိ၊ မေးရိုး၊ ဒူးနှင့် နှာခေါင်း ဖြစ်သည်။

Verse 60

ग्रीवाजंघा मेहनैश्च त्रिभिर्ह्रस्वोयमीडितः । स्वरेण सत्त्वनाभिभ्यां त्रिगंभीरः शिशुः शुभः

သူသည် တိုသော လက္ခဏာ သုံးပါး—လည်ပင်း၊ ခြေခလယ်(ခြေတံ) နှင့် လိင်အင်္ဂါ—ကြောင့် ချီးမွမ်းခံရသည်။ ထို့ပြင် အသံ၊ စတ္တဝ(အသက်ဓာတ်) နှင့် နာဗီတို့ကြောင့် နက်ရှိုင်းသုံးပါးရှိသော မင်္ဂလာကလေး ‘သုံးနက်ရှိုင်း’ ဖြစ်သည်။

Verse 61

त्वक्केशांगुलिदशनाः पर्वाण्यंगुलिजान्यपि । तथास्य पंचसूक्ष्माणि दिक्पालपदभाग्यथा

သူ၏ အသားအရေ၊ ဆံပင်၊ လက်ချောင်းများ၊ သွားများနှင့် လက်ချောင်းအဆစ်များပင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သည်။ ထို့ကြောင့် ‘သိမ်မွေ့’ လက္ခဏာ ငါးပါးရှိ၍ ဒိက္ပာလ(အရပ်ကာကွယ်သူ) အဆင့်ရမည့် ကံကောင်းခြင်းနှင့် ကိုက်ညီသည်။

Verse 62

वक्षः कुक्ष्यलकं स्कंध करं वक्त्रं षडुन्नतम् । तथाऽत्र दृश्यते बाले महदैश्वर्यभाग्यथा

ရင်ဘတ်၊ ဝမ်းဗိုက်၊ ဆံပင်လိပ်(လှိုင်း)၊ ပခုံး၊ လက်နှင့် မျက်နှာတို့သည် မြင့်ထင်ရှားသော လက္ခဏာ ခြောက်ပါးဖြစ်သည်။ ဤကလေး၌ မဟာအာဏာနှင့် စည်းစိမ်ချမ်းသာကို ခံယူမည့် အမှတ်အသားများ ပေါ်လွင်နေသည်။

Verse 63

पाण्योस्तले च नेत्रांते तालुजिह्वाधरौष्ठकम् । सप्तारुणं च सनखमस्मिन्राज्यसुखप्रदम्

လက်ဖဝါးများ၊ မျက်စိထောင့်များ၊ ပါးစပ်အပေါ်ခေါင်(တားလု)၊ လျှာနှင့် အောက်နှုတ်ခမ်း—လက်သည်းများပါဝင်၍—နီမြန်းသည့် လက္ခဏာ ခုနစ်ပါးရှိသည်။ ထိုအရာတို့သည် သူ့အား မင်းစိုးရာဇာ၏ သက်သာချမ်းမြေ့မှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုကို ပေးစွမ်းသည်။

Verse 64

ललाटकटिवक्षोभिस्त्रिविस्तीर्णो यथाह्यसौ । सर्वतेजोतिरैश्वर्यं तथा प्राप्स्यति नान्यथा

နဖူး၊ ခါးနှင့် ရင်ဘတ်—ဤသုံးနေရာတွင် ကိုယ်အင်္ဂါအချိုးကျ၍ ကျယ်ဝန်းကောင်းမွန်လျှင်၊ ထိုသူသည် အလင်းတေဇနှင့် အာဏာသိက္ခာပါသော မင်းသမားဆန်သော စည်းစိမ်ကို မလွဲမသွေ ရရှိမည်၊ အခြားမဟုတ်။

Verse 65

कमठीपृष्ठकठिनावकर्मकरणौ करौ । राज्यहेतू शिशोरस्य पादौ चाध्वनि कोमलौ

ကလေး၏ လက်များသည် လိပ်ကျောကဲ့သို့ ခိုင်မာကြမ်းတမ်း၍ အလုပ်လုပ်ရန် သင့်တော်လျှင်၊ ထိုလက်များသည် မင်းအာဏာရခြင်း၏ အကြောင်းတရား ဖြစ်လာသည်။ ထို့ပြင် ခရီးသွားရန် ခြေများ နူးညံ့လျှင်၊ မဟာလမ်းကြောင်းများသို့ ထွက်ခွာတိုးတက်ရန် ကံသတ်မှတ်ထားသည်။

Verse 66

अच्छिन्ना तर्जनीं व्याप्य तथा रेखास्य दृश्यते । कनिष्ठा पृष्ठनिर्याता दीर्घायुष्यं यथार्पयेत्

လက်ညှိုးတစ်လျှောက် မပြတ်တောက်သော မျဉ်းတစ်ကြောင်း ပျံ့နှံ့နေသည်ကို မြင်ရပြီး၊ လက်မောင်းငယ်၏ မျဉ်းသည် နောက်ဘက်သို့ ဆက်လက်ထွက်သွားလျှင်၊ ထိုအရာသည် အသက်ရှည်ခြင်းကို ပေးအပ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 67

पादौ सुमांसलौ रक्तौ समौ सूक्ष्मौ सुशौभनौ । समगुल्फौ स्वेदहीनौ स्निग्धावैश्वर्यसूचकौ

ခြေထောက်များသည် အသားပြည့်ဝ၍ နီမြန်းသွေးရောင်၊ ညီညာသပ်ရပ်၊ အရေပြားနူးညံ့သိမ်မွေ့၍ လှပကာ၊ ခြေခလယ်များလည်း ညီမျှပြီး၊ အလွန်အကျွံ ချွေးမထွက်၊ သဘာဝအတိုင်း ချောမွေ့နေပါက—စည်းစိမ်ချမ်းသာနှင့် အာဏာသိက္ခာ၏ ကံကောင်းခြင်းကို ညွှန်ပြသော လက္ခဏာများ ဖြစ်သည်။

Verse 68

स्वल्पाभिः कररेखाभिरारक्ताभिः सदासुखी । लिंगेन कृशह्रस्वेन राजराजो भविष्यति

လက်တွင် မျဉ်းကြောင်းနည်း၍ အနည်းငယ် နီမြန်းသွေးရောင်ရှိလျှင်၊ ထိုသူသည် အမြဲတမ်း ပျော်ရွှင်ချမ်းသာနေမည်။ ထို့ပြင် လိင်အင်္ဂါသည် ပိန်ပါး၍ တိုလျှင်၊ မင်းတို့အပေါ် မင်းဖြစ်လာမည်။

Verse 69

उत्कंटासनगुल्फास्फिग्नाभिरस्यापि वर्तुला । दक्षिणावर्तमरुणं महदैश्वर्यसूचिका

သူ၏ တင်ပါး၊ ပေါင်၊ ခြေခလယ်နှင့် ဗိုက်ခေါင်းတိုင်တိုင်ပင် ဝိုင်းဝန်းလှပ၍၊ အနီရောင် ညာဘက်လှည့် (ဒက္ခိဏာဝရ္တ) မင်္ဂလာအမှတ်သည် မဟာအာဏာနှင့် စည်းစိမ်ချမ်းသာပေါများမှုကို ညွှန်းဆိုသည်။

Verse 70

धारैका मूत्रयत्यस्मिन्दक्षिणावर्तिनी यदि । गंधश्च मीनमधुनोर्यदि वीर्ये तदा नृपः

သူ၏ ဆီးသည် တစ်ကြောင်းတည်း တည်ငြိမ်စွာ ထွက်၍ ညာဘက်လှည့် (ဒက္ခိဏာဝရ္တ) ဖြစ်ကာ၊ သုက်ရည်တွင် ငါးနှင့် ပျားရည်ကဲ့သို့ အနံ့ရှိလျှင်၊ ထိုသူသည် နృပ—ဘုရင် ဖြစ်လာသည်။

Verse 71

विस्तीर्णौ मांसलौ स्निग्धौ स्फिचावस्य सुखोचितौ । वामावर्तौ सुप्रलंबौ दोषौ दिग्रक्षणोचितौ

သူ၏ တင်ပါးသည် ကျယ်ဝန်း၍ အသားပြည့်ကာ ချောမွတ်—သက်သာမှုနှင့် ကိုက်ညီ—ပြီး၊ အဏ္ဍများသည် ဘယ်ဘက်လှည့် (ဝာမာဝရ္တ) ဖြစ်၍ ကောင်းစွာ ချိတ်လျားနေပါက၊ ထိုသူသည် အရပ်လေးမျက်နှာကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန် သင့်တော်၍၊ ရာဇကာကွယ်ရေးနှင့် အမိန့်အာဏာကို ထမ်းဆောင်ရန် ထိုက်တန်သည်။

Verse 72

श्रीवत्सवज्रचक्राब्ज मत्स्यकोदंडदंडभृत् । तथास्य करगा रेखा यथा स्यात्त्रिदिवस्पतिः

သူ၏ လက်ဖဝါးလိုင်းများတွင် သြရီဝတ္ဆ၊ ဝဇ္ရ၊ စက္ကရ၊ ကြာပန်း၊ ငါး၊ ကိုဒဏ္ဍ (မြားတံ) နှင့် ဒဏ္ဍ (တောင်ဝှေး) ကဲ့သို့ အမှတ်တံဆိပ်များ ပေါ်ထွန်းလျှင်၊ ထိုသူသည် သုံးလောက၏ အရှင်နှင့် တူညီလာသည်။

Verse 73

द्वात्रिंशद्दशनश्चायं करकंबु शिरोधरः । कौंचदुंदुभिहंसाभ्र स्वरः सर्वेश्वराधिकः

သူ၌ သွား သုံးဆယ့်နှစ်ချောင်း ရှိသည်; လက်များသည် သင်္ခါကဲ့သို့ ဖြစ်သည်; ခေါင်းနှင့် လည်ပင်းသည် သေသပ်လှပသည်; ထို့ပြင် သူ၏အသံ—ငှက်ကောင်ချိုင့်၊ ဒုန္ဒုဘီတီးဝိုင်း၊ ဟင်္သာနှင့် မိုးတိမ်ကဲ့သို့—အထူးမြတ်၍ အားလုံးအပေါ် အရှင်ဖြစ်ရန် ထိုက်တန်သည်။

Verse 74

मधुपिंगलनेत्रोऽसौ नैनं श्रीस्त्यजति क्वचित् । पंचरेखललाटस्तु तथा सिंहोदरः शुभः

သူ၏မျက်လုံးများသည် ပျားရည်ကဲ့သို့ ရွှေရောင်တောက်ပ၍ သီရိ-လက္ခမီသည် မည်သည့်အခါမျှ သူ့ကို မစွန့်လွှတ်။ နဖူးပေါ်တွင် မျဉ်းငါးကြောင်း ထင်ရှား၍ ဝမ်းဗိုက်သည် ခြင်္သေ့သဖွယ်—အလုံးစုံ မင်္ဂလာဖြစ်၏။

Verse 75

ऊर्ध्वरेखांकितपदो निःश्वसन्पद्मगंधवान् । अच्छिद्रपाणिः सुनखो महालक्षणवानयम्

သူ၏ခြေဖဝါးတွင် အပေါ်သို့တက်သည့် မျဉ်းအမှတ်များရှိ၍ အသက်ရှူသံတောင် ပဒုမ္မ (ကြာပန်း) အနံ့သင်းလှသည်။ လက်များတွင် အပြစ်အနာမရှိ၊ လက်သည်းလှပ၍ မဟာမင်္ဂလာလက္ခဏာများနှင့် ပြည့်စုံ၏။

Verse 76

किंतु सर्वगुणोपेतं सर्वलक्षणलक्षितम् । संपूर्णनिर्मलकलं पातयेद्विधुवद्विधिः

သို့ရာတွင် ဂုဏ်သတ္တိအားလုံးနှင့် ပြည့်စုံ၍ မင်္ဂလာလက္ခဏာအားလုံးဖြင့် အမှတ်အသားရှိ—ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတိုင်း ပြည့်ဝသန့်ရှင်းသူတောင်—ပြောင်းလဲဆန့်ကျင်သော ကံကြမ္မာ(ဝိဓိ)ကြောင့် ကျဆုံးနိုင်သည်၊ လကလည်း သတ်မှတ်ထားသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဆင်းသက်ရသကဲ့သို့။

Verse 77

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन रक्षणीयस्त्वसौ शिशुः । गुणोपि दोषतां याति वक्रीभूते विधातरि

ထို့ကြောင့် ထိုကလေးကို အစွမ်းကုန်ကြိုးစား၍ ကာကွယ်ရမည်။ အကြောင်းမူကား ဝိဓာတာ (ကံကြမ္မာကို သတ်မှတ်သူ) ဆန့်ကျင်သွားလျှင် ဂုဏ်တောင် အပြစ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်။

Verse 78

शंकेऽस्य द्वादशेवर्षे प्रत्यूहो विद्युदग्नितः । इत्युक्त्वा नारदो धीमान्स जगाम यथागतम्

“သူ၏အသက် ဆယ့်နှစ်နှစ်တွင် မိုးကြိုးနှင့် မီးကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အတားအဆီးတစ်ရပ် ရှိမည်ဟု ငါ သံသယရှိသည်” ဟုဆိုပြီး ပညာရှိ နာရဒသည် လာသကဲ့သို့ပင် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 79

विश्वानरः सपत्नीकस्तच्छ्रुत्वा नारदेरितम् । तदैव मन्यमानोभूद्वज्रपातं सुदारुणम्

ဗိဿဝါနရသည် မိမိဇနီးနှင့်အတူ နာရဒ မဟာရိရှီ၏ ပြောကြားသည့် ဝචနကို ကြားသိလျှင် ချက်ချင်းပင် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ဝဇ္ရမိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ထင်မြင်လာ၏။

Verse 80

हाहतोस्मीति वचसा हृदयं समताडयत् । मूर्च्छामवाप महतीं पुत्रशोकसमाकुलः

“ဟာ၊ ငါပျက်စီးပြီ!” ဟု ငိုကြွေးကာ မိမိ၏နှလုံးကို ထိုစကားဖြင့်ပင် ထိုးနှက်သကဲ့သို့ ဖြစ်၍ သားအပေါ် ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့် အလွန်ကြီးမားသော မူးမေ့ခြင်းသို့ ကျရောက်하였다။

Verse 81

शुचिष्मत्यपि दुःखार्ता रुरोदातीव दुःसहम् । आर्तस्वरेण हारावैरत्यंत व्याकुलेद्रिया

ဒုက္ခကြောင့် ပင်ပန်းနာကျင်နေသော ရှုချိစ်မတီလည်း မခံနိုင်အောင် ငိုကြွေးလေ၏။ အာရ္တသံဖြင့် အာရုံခံအင်္ဂါများ အလွန်လှုပ်ရှားဝေဝါးကာ ထပ်ခါထပ်ခါ အော်ဟစ်လေ၏။

Verse 82

हाशिशो हागुणनिधे हा पितुर्वाक्यकारक । हा कुतो मंदभाग्याया जठरे मे समागतः

“ဟာ သားငယ်ရေ! ဟာ ဂုဏ်သတ္တိ၏ خزာနာရေ! ဟာ ဖခင်၏ ဝචနကို ပြည့်စုံစေသူရေ! ဟာ—ကံမကောင်းသော ငါ၏ဝမ်းထဲသို့ မင်းဘယ်လို ရောက်လာခဲ့သနည်း?”

Verse 83

त्वदेकपुत्रां हापुत्रकोऽत्र मां त्रायते पुरा । त्वदृते त्वद्गुणोर्म्याढ्ये पतितां शोकसागरे

“ဟာ သားရေ—မင်းက ငါ၏ တစ်ဦးတည်းသော သားဖြစ်ရာ ဒီနေရာမှာ ငါကို ဘယ်သူက ကာကွယ်မလဲ? မင်းမရှိလျှင်၊ ဂုဏ်သတ္တိလှိုင်းများဖြင့် ပြည့်ဝသူရေ၊ ငါသည် ဝမ်းနည်းခြင်း၏ ပင်လယ်ထဲသို့ ကျရောက်သွားပြီ။”

Verse 84

हा बाल हा विमल हा कमलायताक्ष हा लोकलोचनचकोर कुरंगलक्ष्मन् । हा तात तात नयनाब्ज मयूखमालिन्हा मातुरुत्सवसहस्रसुखैकहेतो

အို ကလေးရေ—အို သန့်ရှင်းသူ; အို ကြာပန်းမျက်စိရှင်; လောက၏မျက်မြင်ကို ပျော်ရွှင်စေသူ၊ သမင်ကလေးကဲ့သို့ လှပသူ! အို သားရေ သားရေ—ကြာပန်းမျက်စိတို့သည် အလင်းရောင်ပန်းကုံးဖြင့် တန်ဆာဆင်လျက်; မိခင်၏ ပွဲတော်ပေါင်းထောင်ချီသော ပျော်ရွှင်မှု၏ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်းသည် သင်ပင်။

Verse 85

हा पूर्णचंद्रमुख हा सुनखांगुलीक हा चाटुकारवचनामृतवीचिपूर । दुःखैः कियद्भिरहहां गमयात्वमाप्तः किं किं कृतं गृहपते न मया त्वदाप्त्यै

အို လပြည့်မျက်နှာရှင်! အို လှပသော လက်ချောင်းနှင့် လက်သည်းရှင်! အို ချိုမြိန်နှစ်သက်ဖွယ် စကားများသည် အမృతလှိုင်းများကဲ့သို့ ပြည့်ဝသူ! အာ… ဒုက္ခဘယ်လောက်များဖြင့် သင့်ကို ကျွန်မထံမှ ခွဲယူသွားကြသနည်း? အို အိမ်၏အရှင်၊ သင့်ကို ရယူ၍ ထိန်းသိမ်းရန် ကျွန်မ မလုပ်မကျန် ဘာရှိသနည်း?

Verse 86

नोप्तो बलिर्न बत कासु च देवता सुतीर्थानि कानि न मयाध्युषितानि वत्स । के के मया न नियमौषधमंत्रयंत्राः संसाधितास्तव कृते सुकृतैकलभ्य

အလှူပူဇော်မှု မကျန်ခဲ့ပါ၊ ဘယ်ဒေဝတာထံ မတောင်းပန်ခဲ့ရသနည်း? အို သားရေ၊ ဘယ်သီရ္ထကို မနေထိုင်ခဲ့ရသနည်း? သင့်အတွက်—အို ကုသိုလ်စုဆောင်းမှသာ ရနိုင်သူ—ဘယ်သစ္စာဝတ်၊ ဆေးဝါး၊ မန္တရ၊ ယန္တရပူဇာကို မဆောင်ရွက်ခဲ့ရသနည်း?

Verse 87

संसारसागरतरे हर दुःखभारं सारं मुखेंदुमभिदर्शय सौख्यसिंधो । पुन्नामतीव्रनरकार्णव वाडवाग्नेस्संजीवयस्व पितरं निजवाक्सुधोक्षैः

အို သံသရာပင်လယ်ကို ကူးဆောင်ပေးသူ၊ ဒုက္ခအလေးချိန်ကို ဖယ်ရှားပါ! အို ပျော်ရွှင်မှု၏ ပင်လယ်၊ သင့်မျက်နှာလ၏ အလင်းကို ထပ်မံပြပါ—အသက်၏ အနှစ်သာရ။ အို ‘ပုန္နာမ’ ဟုခေါ်သော ကြမ်းတမ်းနတ်ငရဲပင်လယ်၏ အောက်ရေမီး၊ သင့်ကိုယ်ပိုင် အမృతတူသော စကားရည် မိုးရွာသကဲ့သို့ဖြင့် ဖခင်ကို ပြန်လည်အသက်သွင်းပါ!

Verse 88

किंदेवता अहह जन्ममहोत्सवेऽस्य ज्ञात्वेति भाविमिलिता युगपत्समस्ताः । एकस्थ सर्वगुण शील कलाकलाप सौंदर्यलक्षणपरीक्षणपूर्णहर्षाः

“ဒီဟာ ဘယ်ဒေဝတာလဲ?” ဟု တွေးကာ၊ သူ၏ မွေးဖွားမဟာပွဲတော်တွင် သတ္တဝါအားလုံး တစ်ပြိုင်နက် စုဝေးလာကြသည်။ ကလေးတစ်ဦးတည်းအတွင်း၌ ဂုဏ်သတ္တိ၊ သီလ၊ အနုပညာအစုအဝေး၊ အလှအပနှင့် မင်္ဂလာလက္ခဏာတို့ ပြည့်စုံနေသည်ကို စိစစ်ကြည့်ရှုရင်း သူတို့သည် အလွန်ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကြသည်။

Verse 89

शंभो महेश करुणाकर शूलपाणे मृत्युंजयस्त्वमिति वेदविदो वदंति । त्वद्दत्त बालतनये यदि कालकालः स्यादेवमत्र वद कस्य भवेन्न पातः

အို သမ္ဘု မဟေရှ၊ ကရုဏာသမုဒ္ဒရာ၊ တ్రိရှူလကိုင်ရှင်—ဝေဒပညာရှင်တို့က သင်သည် မృత్యုဉ္ဇယ၊ မရဏကိုအောင်နိုင်သူဟု ဆိုကြသည်။ သင်ပေးသနားသော ကလေးသားအတွက် ကာလကပင် သူ၏အဆုံးသတ်ဖြစ်လာလျှင်၊ ဤလောက၌ မည်သူမပျက်စီးမလဲ?

Verse 90

हा हंतहंतभवता भव तापहारी कस्माद्विधेऽत्र विदधे बहुभिः प्रयत्नैः । बालो विशालगुणसिंधुमगाधमध्यं सद्रत्नसारमखिलं सविधं विधाय

အိုက်ဟာ! အိုက်ဟာ! ဟေ ဝိဓာတာ၊ လောကဒုက္ခအပူကို ဖယ်ရှားသူ၊ အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာ၌ အလွန်ကြိုးစား၍ သူ့ကို ဖန်ဆင်းခဲ့သနည်း—ဂုဏ်သတ္တိအလွန်ကျယ်သော သမုဒ္ဒရာတစ်စင်းကဲ့သို့၊ အနက်မတိုင်းနိုင်၊ ရတနာကောင်းအားလုံး၏ အနှစ်သာရ၊ အရာရာပြည့်စုံသော ကလေးကို?

Verse 91

हा कालबालकवती किमुतेन राज्ञी त्वत्कालतां न हृतवान्नसुताननेंदुः । बालेति कोमलमृणाल लतांगलीलं दंभोलिनिष्ठुरकठोरकुठारदंष्ट्रः

အိုက်ဟာ—ကာလက သူမကို သားမဲ့အဖြစ် ပြုလိုက်ပြီ! ထိုမိဖုရားအတွက်တော့ ဘယ်လိုနည်း—သား၏မျက်နှာလကဲ့သို့သော လမင်းက သူမ၏အသက်ကို မခိုးယူသွားဘူးလား? ‘ကလေး!’—သို့ရာတွင် ကြာတံနှင့် လိမ္မာလျှောလျှော လျှာတံပင်ကဲ့သို့ နူးညံ့သော ကိုယ်လုံးလီလာကို ကာလက ခုတ်ထစ်လိုက်သည်; ၎င်း၏သွားများသည် ကြမ်းတမ်းသော ဝဇ္ဇရ၊ ခက်ခဲသော ပုဆိန်၊ မညှာမတာ ဓားသွားကဲ့သို့။

Verse 92

इत्थं विलप्य बहुशो नयनांबुधारासंपातजात तटिनी शतमुत्तरंगम् । सा तोकशोकजनितानल तापतप्ता प्रोच्छ्वस्यदीर्घविपुलोष्णमहो शुशोष

ဤသို့ အကြိမ်ကြိမ် ငိုကြွေးလျက် မျက်ရည်စီးကြောင်းများသည် လှိုင်းထန်သော မြစ်ရာချီကဲ့သို့ စီးဆင်းကျလာသည်။ ကလေးအတွက် ဝမ်းနည်းမှုမှ ပေါက်ဖွားသော မီးအပူကြောင့် လောင်ကျွမ်းနေသဖြင့် သူမသည် ရှည်လျား၊ လေးလံ၊ ပူလောင်သော သက်ပြင်းများကို ဆက်တိုက်ချပြီး—အိုက်ဟာ၊ နောက်ဆုံးတွင် ခြောက်သွေ့၍ နွမ်းလျသွား၏။

Verse 93

आकर्ण्य तत्करुणवत्परिदेवितानि तानि द्रुमा व्रततयः कुसुमाश्रुपातैः । प्रायो रुदंति पततां विरुतार्तरावैरालोल्यमौलिमसकृत्पवनच्छलेन

ထိုကရုဏာပြည့်ဝသော ငိုကြွေးသံများကို ကြားသော် သစ်ပင်များသည်—ဝတ်တရားတည်ကြည်သော တပသီများကဲ့သို့—ပန်းများကျ၍ မျက်ရည်ရွာသကဲ့သို့ ငိုနေကြသယောင် ဖြစ်သည်။ အများအားဖြင့် ကျသွားသော ငှက်တို့၏ ဝမ်းနည်းအော်ဟစ်သံကဲ့သို့ မြည်တမ်းကြပြီး လေ၏အကြောင်းပြချက်ဖြင့် မျက်နှာမူထိပ်ဖျားများသည် အကြိမ်ကြိမ် ယိမ်းယိုင်လှုပ်ရှားနေ၏။

Verse 94

रुण्णं तया किल तथा बहुमुक्तकंठमार्तस्वरैः प्रतिरवच्छलतो यथोच्चैः । तद्दुःखतोनुरुरुदुर्गिरिकंदरास्याः सर्वा दिशः स्थगितपत्रिमृगागमा हि

သူမသည် အလွန်ပြင်းထန်စွာ ငိုကြွေး၍ လည်ချောင်းက မကြာခဏ တင်းကျပ်တက်လာကာ နာကျင်သောအသံဖြင့် အလွန်မြင့်စွာ အော်ဟစ်သဖြင့် အသံတုံ့ပြန်မှုများက ထပ်ခါထပ်ခါ ပြန်လှန်လာ၏။ ထိုဒုက္ခ၏အင်အားကြောင့် တောင်ဂူဝများ၏ ပါးစပ်များတောင် ငိုကြွေးသကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီး အရပ်အနှံ့ကို တိတ်ဆိတ်မှုက ဖုံးလွှမ်းကာ ငှက်နှင့်တိရစ္ဆာန်တို့လည်း အသံမထွက်တော့။

Verse 95

श्रुत्वार्तनादमिति विश्वनरोपि मोहं हित्वोत्थितः किमिति किंत्विति किंकिमेतत् । उच्चैर्वदन्गृहपतिः क्व समे बहिस्थः प्राणोंतरात्मनिलयः सकलेंद्रियेशः

ထိုဒုက္ခအော်သံကို ကြားသဖြင့် ဝိශ්ဝနရလည်း မောဟကို စွန့်ကာ ချက်ချင်း ထရပ်ပြီး “ဘာဖြစ်တာလဲ? ဘာကြောင့်လဲ? ဒါဘာလဲ?” ဟု အမြင့်သံဖြင့် မေးမြန်း၏။ အိမ်ရှင်ကလည်း “သူဘယ်မှာလဲ—အပြင်ဘက် မြေပြင်ညီရာမှာလား? အသက်ဖြစ်သော ပရాణတော်၊ အတွင်းအတ္တမန်အဖြစ် နေထိုင်၍ အင်ဒြိယအားလုံး၏ အရှင်” ဟု ကြွေးကြော်၏။

Verse 96

अगस्त्य उवाच । ततो दृष्ट्वा स पितरौ बहुशोकसमावृतौ । स्मित्वोवाच ततो मातस्त्रासस्त्वीदृक्कुतो हि वाम्

အဂஸ္တျက ပြောသည်။ ထို့နောက် မိဘနှစ်ပါးကို မဟာဝမ်းနည်းမှုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို မြင်၍ သူသည် ပြုံးကာ “အမေ၊ သင်တို့နှစ်ဦးမှာ ဒီလိုကြောက်ရွံ့မှု ဘယ်ကလာတာလဲ” ဟု ဆို၏။

Verse 97

न मांकृत वपुस्त्राणं भवच्चरणरेणुभिः । कालः कलयितुं शक्तो वराकी चंचलाल्पिका

သင်တို့၏ ခြေဖဝါးမှုန့်ဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ကိုယ်ကို “ကာကွယ်ထားရမည့်အရာ” မဖြစ်စေပါနှင့်။ ကာလ—အချိန်—သည် ကျွန်ုပ်ကို တိုင်းတာမနိုင်ပါ; ထိုကာလသည် သနားစရာ၊ လှုပ်ရှားမတည်ငြိမ်သော သေးငယ်သည့် အင်အားသာ ဖြစ်၏။

Verse 98

प्रतिज्ञां शृणुतं तातौ यदि वां तनयो ह्यहम् । करिष्येहं तथा तेन विद्युन्मत्तस्त्रसिष्यति

ချစ်ခင်ရသော မိဘတို့၊ ကျွန်ုပ်၏ သစ္စာကတိကို နားထောင်ပါ။ ကျွန်ုပ်သည် အမှန်တကယ် သင်တို့၏ သားဖြစ်လျှင်၊ မိုးကြိုးကဲ့သို့ ရူးသွပ်ကာ တုန်လှုပ်နေသူတောင် ကြောက်ရွံ့တုန်ခါစေမည်။

Verse 99

मृत्युंजयं समाराध्य सर्वज्ञं सर्वदं सताम् । कालकालं महाकालं कालकूटविषादिनम्

မృတျုဉ္ဇယကို စည်းကမ်းတကျ အာရాధနာပြုလျက်—အရာအားလုံးကို သိမြင်သော၊ သဒ္ဓါရှိသူတို့အား အလုံးစုံသော အပေးအယူကို ပေးတော်မူသော—ကာလကာလ မဟာကာလ၊ ကာလကူဋ အဆိပ်ကိုပင် မျိုသောက်တော်မူသော အရှင်ကို။

Verse 100

इति श्रुत्वा वचस्तस्य जरितौ द्विजदंपती । अकालामृतवर्षौघ शांततापौ तदोचतुः

သူ၏စကားကို ကြားသိပြီးနောက် အိုမင်းသော ဗြာဟ္မဏ မောင်နှံသည်—အချိန်မတော် အမృతမိုးကြီးကျသကဲ့သို့ ပူပန်မှုငြိမ်းသက်သွားကာ—ထိုအခါ ပြောကြားလေ၏။

Verse 110

अंधकं यस्त्रिशूलाग्रप्रोतं वर्षायुतं पुरा । त्रैलोक्यैश्वर्यसंमूढं शोषयामास भानुना

တစ်ခါက အန္ဓကကို တြိရှူလအဖျားတွင် ထိုးကပ်ထား၍ နှစ်တစ်သောင်းကြာစေခဲ့သူ၊ သုံးလောက အာဏာအိမ်ရှင်မှုကြောင့် မောဟဖြစ်နေသူကို မိမိ၏ တေဇောရောင်ခြည်အပူဖြင့် ခြောက်သွေ့စေခဲ့သူ—

Verse 120

आलोक्यालोक्य तल्लिंगं तुतोष हृदये बहु । परमानंदकंदाख्यं स्फुटमेतन्न संशयः

ထိုလိင်္ဂကို ထပ်ခါထပ်ခါ ကြည့်ရှုလျက် သူ၏နှလုံးတွင် အလွန်ပီတိဖြစ်ပေါ်လေ၏။ သံသယမရှိ အထင်ရှားစွာ ဤသည်ပင် ‘ပရမာနန္ဒ-ကန္ဒ’ ဟု ခေါ်သော—အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒ၏ အမြစ်တုံး ဖြစ်သည်။

Verse 130

विश्वेषां विश्वबीजानां कर्माख्यानां लयो यतः । अस्मिन्निर्वाणदे लिंगे विश्वलिंगमिदं ततः

ဤနိဗ္ဗာန်ပေးသော လိင်္ဂ၌ စကြဝဠာ၏ မျိုးစေ့အားလုံးနှင့် ကမ္မဇာတ်ကြောင်းအားလုံး ပျော်ဝင်လျက် လယဖြစ်သွားသောကြောင့်၊ ထို့ကြောင့် ဤသည်ကို ‘ဝိශ්ဝ-လိင်္ဂ’—စကြဝဠာ၏ လိင်္ဂ ဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 140

उवाच मधुरं धीरः कीरवन्मधुराक्षरम् । मघवन्वृत्रशत्रो त्वां जाने कुलिशपाणिनम्

တည်ကြည်သူသည် ကြက်တူရွေးသံကဲ့သို့ ချိုမြိန်သော အက္ခရာများဖြင့် နူးညံ့စွာ မိန့်တော်မူ၏—“အို မဃဝန်၊ ဝෘတြကို သတ်သူ၊ သင်သည် ဝဇ္ရကို ကိုင်ဆောင်သော အိန္ဒြာပင် ဖြစ်ကြောင်း ငါ သိမြင်၏။”

Verse 150

परिज्ञाय महादेवं गुरुवाक्यत आगमात् । हर्ष बाष्पाकुलः सन्न कठो रोमांचकंचुकः

ဆရာ၏ မိန့်ခွန်းနှင့် အာဂမ၏ အာဏာတော်အားဖြင့် မဟာဒေဝကို သိမြင်ပြီးနောက်၊ သူသည် ဝမ်းမြောက်မျက်ရည်များဖြင့် လှုပ်ရှားသွား၏။ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ရင်ခုန်ပီတိကြောင့် တင်းကျပ်ကာ ရောမန်ချ်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 160

ततः काशीं पुनः प्राप्य कल्पांते मोक्षमाप्नुयात् । वीरेश्वरस्य पूर्वेण गंगायाः पश्चिमे तटे

ထို့နောက် ကာသီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလျှင် ကလ္ပအဆုံး၌ မောက္ခကို ရရှိမည်—ဝီရေးရှွရ၏ အရှေ့ဘက်၊ ဂင်္ဂါမြစ်၏ အနောက်ကမ်းပေါ်၌။

Verse 163

गणावूचतुः । इत्थमग्निस्वरूपं ते शिवशर्मन्प्रवर्णितम् । किमन्यच्छ्रोतुकामोसि कथयावस्तदीरय

ဂဏာတို့က ဆိုကြ၏—“အို ရှိဝရှာမန်၊ သင်၏ မီးသဏ္ဌာန်သဘောကို ဤသို့ ဖော်ပြပြီးပြီ။ ထပ်မံ ဘာကို ကြားလိုသနည်း။ ပြောပါ—ရှင်းလင်းစွာ ထုတ်ဖော်ပါ။”