Pañca-prakṛti-nirūpaṇa and Mantra-vidhi: Rādhā, Mahālakṣmī, Durgā, Sarasvatī, Sāvitrī; plus Sāvitrī-Pañjara

Verse 1

श्रीशौनक उवाच । साधु सूत महाभागः जगदुद्धारकारकम् । महातंत्रविधानं नः कुमारोक्तं त्वयोदितम् ॥ १ ॥

သီရှောနက မိန့်တော်မူသည်—ကောင်းလှ၏၊ မဟာဘုန်းရှိသော စူတရေ။ ကုမာရတို့ သင်ကြားထားသော၊ လောကကို ကယ်တင်မြှောက်တင်နိုင်သည့် မဟာတန္တရ ဝိဓာနကို ကျွန်ုပ်တို့အား သင် ပြောကြားလေပြီ။

Verse 2

अलभ्यमेतत्तंत्रेषु पुराणेष्वपि मानद । यदिहोदितमस्मभ्यं त्वयातिकरुणात्मना ॥ २ ॥

အို ဂုဏ်တင်ပေးသူ၊ ဤသင်ခန်းစာသည် တန္တရများနှင့် ပုရာဏများထဲတွင်တောင် လွယ်လင့်တကူ မရနိုင်ပါ။ သို့သော် ကရုဏာကြီးမားသော သင်၏သဘောတရားကြောင့် ဤနေရာ၌ ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောကြားပေးလေပြီ။

Verse 3

नारदो भगवान्सूत लोकोद्धरणतत्परः । भूयः पप्रच्छ किं साधो कुमारं विदुषां वरम् ॥ ३ ॥

အို စူတ၊ လောကများကို မြှောက်တင်ကယ်တင်ရန် အမြဲတမ်း အားထုတ်နေသော ဘုရားသဘော မုနိ နာရဒသည်၊ ပညာရှင်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော သာဓု ကုမာရကို ထပ်မံ မေးမြန်းလေ၏။

Verse 4

सूत उवाच । श्रुत्वा स नारदो विप्राः युग्मनामसहस्रकम् । सनत्कुमारमप्याह प्रणम्य ज्ञानिनां वरम् ॥ ४ ॥

သုတက ပြော၏။ အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ အမည်နှစ်လုံးတွဲ တစ်ထောင်စုကို ကြားပြီးနောက် နာရဒသည် ပညာရှင်တို့အထဲ အမြတ်ဆုံးသော စနတ်ကုမာရအား ဦးချကန်တော့၍ စကားဆိုလေ၏။

Verse 5

नारद उवाच । ब्रह्मंस्त्वया समाख्याता विधयस्तंत्रचोदिताः । तत्रापि कृष्णमंत्राणां वैभवं ह्युदितं महत् ॥ ५ ॥

နာရဒက ပြော၏။ အို အလေးအမြတ်ပြုရသော ဗြာဟ္မဏ၊ သင်သည် တန္တရများက ချမှတ်ထားသည့် အခမ်းအနားနှင့် နည်းလမ်းများကို ရှင်းလင်းပြောကြားခဲ့၏။ ထို့အပြင် ထိုအတွင်း၌ပင် ကృష్ణမန်တရတို့၏ မဟာဂုဏ်ရည်တန်ခိုးကိုလည်း ကြေညာထားလေ၏။

Verse 6

या तत्र राधिकादेवी सर्वाद्या समुदाहृता । तस्या अंशावताराणां चरितं मंत्रपूर्वकम् ॥ ६ ॥

ထိုနေရာ၌ ရာဓိကာဒေဝီကို အားလုံးထဲတွင် အဓိကအမြတ်ဆုံးဟု ကြေညာထား၏။ ထိုမိခင်၏ အংশအဝတားတို့၏ သန့်ရှင်းသော ဇာတ်ကြောင်းကို မန်တရဖြင့် အရင်ဦးစွာ ပြုလုပ်ကာ ပြောဆိုရမည်။

Verse 7

तंत्रोक्तं वद सर्वज्ञ त्वामहं शरणं गतः । शक्तेस्तंत्राण्यनेकानि शिवोक्तानि मुनीश्वर ॥ ७ ॥

တန္တရတွင် ဆိုထားသမျှကို မိန့်ကြားပေးပါ၊ အရာအားလုံးကို သိမြင်သောသူရေ—ကျွန်ုပ်သည် သင့်ထံ၌ အားကိုးခိုလှုံလာပါပြီ။ အို မုနိတို့၏ အရှင်၊ သက္တိ၏ တန္တရများ အများအပြားကို ရှိဝက မိန့်ဆိုထား၏။

Verse 8

यानि तत्सारमुद्धृत्य साकल्येनाभिधेहि नः । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य नारदस्य महात्मनः ॥ ८ ॥

ထိုအရာများ၏ အနှစ်သာရကို ထုတ်ယူ၍ အပြည့်အစုံဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့အား မိန့်ကြားပါ။ ထိုမဟာစိတ်ရှိသော နာရဒ၏ စကားကို ကြားသော်…

Verse 9

सनत्कुमारः प्रोवाच स्मृत्वा राधापदांबुजम् । सनत्कुमार उवाच । श्रृणु नारद वक्ष्यामि राधांशानां समुद्भवम् ॥ ९ ॥

သနတ်ကူမာရသည် ရာဓာ၏ ကြာပန်းတော်ခြေကို သတိရ၍ မိန့်ကြားလေ၏။ သနတ်ကူမာရ မိန့်တော်မူသည်— «နာရဒာ၊ နားထောင်လော့; ရာဓာ၏ အংশများ ပေါ်ပေါက်လာရာ အရင်းအမြစ်ကို ငါရှင်းပြမည်»။

Verse 10

शक्तीनां परमाश्चर्यं मंत्रसाधनपूर्वकम् । या तु राधा मया प्रोक्ता कृष्णार्द्धांगसमुद्भवा ॥ १० ॥

သက္တိများအနက် အလွန်အံ့ဩဖွယ်ဆုံးသည် မန္တရသાધနာကို အရင်ကတည်းက ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် ရရှိသော အင်အားတည်း။ ငါပြောခဲ့သော ရာဓာသည် ကృష్ణ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ဝက်မှ ပေါ်ထွန်းလာသော သူ၏ တူညီသော အဖော်တော်ဖြစ်၏။

Verse 11

गोलोकवासिनी सा तु नित्या कृष्णसहायिनी । तेजोमंडलमध्यस्था दृश्यादृश्यस्वरूपिणी ॥ ११ ॥

သူမသည် ဂိုလိုက၌ နေထိုင်သော နిత్యတော်ဖြစ်၍ ကృష్ణ၏ အမြဲတမ်း အကူအညီတော်လည်း ဖြစ်သည်။ တောက်ပသော မဏ္ဍလအလယ်၌ တည်နေ၍ သူမ၏ သဘောသဘာဝသည် မြင်ရသကဲ့သို့ မမြင်ရသကဲ့သို့လည်း ဖြစ်၏။

Verse 12

कदाचित्तु तया सार्द्धं स्थितस्य मुनिसत्तम । कृष्णस्य वामभागात्तु जातो नारायणः स्वयम् ॥ १२ ॥

အို မုနိတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ တစ်ခါတစ်ရံ သူမနှင့်အတူ ရပ်တည်နေစဉ် ကృష్ణ၏ ဘယ်ဘက်မှ နာရာယဏတော် ကိုယ်တိုင် ပေါ်ထွန်းလာခဲ့၏။

Verse 13

राधिकायाश्च वामांगान्महालक्ष्मीर्बभूव ह । ततः कृष्णो महालक्ष्मीं दत्त्वा नारायणाय च ॥ १३ ॥

ထို့ပြင် ရာဓိကာ၏ ဘယ်ဘက်မှ မဟာလက္ခမီ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထို့နောက် ကృష్ణသည် ထို မဟာလက္ခမီကို နာရာယဏတော်ထံသို့လည်း ပေးအပ်တော်မူ၏။

Verse 14

वैकुंठे स्थापयामास शश्वत्पालनकर्मणि । अथ गोलोकनाथस्य लोम्नां विवरतो मुने ॥ १४ ॥

အရှင်သည် သူတို့ကို ဝိုင်ကුණ္ဌ (Vaikuṇṭha) တွင် ထာဝရကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရေး တာဝန်အတွက် တည်ထောင်တော်မူ၏။ ထို့နောက် မုနိရေ၊ ဂိုလိုကနာထ (Golokanātha) ၏ အမွှေးကြားရှိ အပေါက်အပေါက်များမှ…

Verse 15

जातुश्चासंख्यगोपालास्तेजसा वयसा समाः । प्राणतुल्यप्रियाः सर्वे बभूवुः पार्षदा विभोः ॥ १५ ॥

တခါတရံ အရေအတွက်မတွက်နိုင်သော ဂိုပါလ (cowherd) များသည် တေဇ (တောက်ပမှု) နှင့် အသက်အရွယ် တူညီကြ၍ ပေါ်ထွန်းလာကြ၏။ သူတို့အားလုံးသည် အရှင်၏ ပါရ္ဍသ (pārṣada) အဖြစ် ဖြစ်လာပြီး၊ အသက်ရှူသကဲ့သို့ ချစ်မြတ်နိုးတော်မူ၏။

Verse 16

राधांगलोमकूपेभ्ये बभूवुर्गोपकन्यकाः । राधातुल्याः सर्वतश्च राधादास्यः प्रियंवदाः ॥ १६ ॥

ရာဓာ (Rādhā) ၏ ကိုယ်ခန္ဓာရှိ အမွှေးပေါက်များမှ ဂိုပီမိန်းကလေးများ ပေါ်ထွန်းလာကြ၏။ အရာရာတွင် ရာဓာနှင့်တူညီ၍ ရာဓာ၏ သစ္စာရှိ အမှုထမ်းများ၊ စကားချိုမြိန်သူများ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 17

एतस्मिन्नंतरे विप्र सहसा कृष्णदेहतः । आविर्बभूव सा दुर्गा विष्णुमाया सनातनी ॥ १७ ॥

အဲဒီအချိန်အတွင်း ဘြာဟ္မဏရေ၊ ခရစ်ရှ္ဏ (Kṛṣṇa) ၏ ကိုယ်တော်မှ ရုတ်တရက် ဒုရ္ဂါ (Durgā) မဟာဒေဝီ ပေါ်ထွန်းလာ၏—ဗိဿနု၏ မာယာ (Viṣṇu-māyā) အနန္တတည်မြဲသော အင်အားဖြစ်၏။

Verse 18

देवीनां बीजरूपां च मूलप्रकृतिरीश्वरी । परिपूर्णतमा तेजः स्वरूपा त्रिगुणात्मिका ॥ १८ ॥

သူမသည် အရှင်မဟာဒေဝီ—မူလပရကృతိ (Mūla-Prakṛti) အဖြစ် အမြစ်တည်ရှိသူ၊ ဒေဝီတို့၏ မျိုးစေ့ရုပ် (bīja-rūpa) ဖြစ်၏။ အပြည့်စုံဆုံး၍ တေဇ (tejas) ၏ အလင်းရောင်သဘောတရားကိုယ်တိုင်ဖြစ်ကာ သုံးဂုဏ် (triguṇa) သဘောပါဝင်သူ ဖြစ်၏။

Verse 19

सहस्रभुजसंयुक्ता नानाशस्त्रा त्रिलोचना । या तु संसारवृक्षस्य बीजरूपा सनातनी ॥ १९ ॥

သူမသည် လက်တစ်ထောင်ရှိ၍ လက်နက်အမျိုးမျိုးကို ကိုင်ဆောင်ကာ မျက်စိသုံးလုံးရှိသည်။ သူမသည် သံသရာသစ်ပင်၏ မျိုးစေ့ရূপဖြစ်သော အနန္တတည်မြဲသူ ဖြစ်သည်။

Verse 20

रत्नसिंहासनं तस्यै प्रददौ राधिकेश्वरः । एतस्मिन्नंतरे तत्र सस्त्रीकस्तु चतुर्मुखः ॥ २० ॥

ရాధိကေရှ್ವರသည် သူမအား ရတနာဖြင့်အလှဆင်ထားသော စင်္ဟာသနကို ပေးအပ်하였다။ ထိုအချိန်တည်းမှာပင် မျက်နှာလေးပါးရှိသော ဘြဟ္မာသည် မိဖုရားနှင့်အတူ ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ하였다။

Verse 21

ज्ञानिनां प्रवरः श्रीमान् पुमानोंकारमुच्चरन् । कमंडलुधरो जातस्तपस्वी नाभितो हरेः ॥ २१ ॥

ပညာရှိတို့အနက် အထူးမြတ်သော ထင်ရှားသည့် ပုရုෂသည် «အိုမ်» ဟူသော သဗ္ဒကို အော်မြည်ကာ ကမဏ္ဍလုကို ကိုင်ဆောင်သည့် တပသ္ဝီအဖြစ် ဟရိ (ဗိဿဏု) ၏ နာဘိမှ ပေါ်ထွန်းလာ하였다။

Verse 22

स तु संस्तूय सर्वेशं सावित्र्या भार्यया सह । निषसादासने रम्ये विभोस्तस्याज्ञया मुने ॥ २२ ॥

ထို့နောက် သူသည် အရာအားလုံး၏ အရှင်ကို ချီးမွမ်းပြီး မိမိ၏ ဇနီး ဆာဝိတြီနှင့်အတူ လှပသော အာသနပေါ်တွင် ထိုင်နေ하였다၊ အို မုနိ၊ ထို မဟာသခင်၏ အမိန့်အတိုင်း။

Verse 23

अथ कृष्णो महाभाग द्विधारूपो बभूव ह । वामार्द्धांगो महादेवो दक्षार्द्धो गोपिकापतिः ॥ २३ ॥

ထို့နောက် အို မဟာကံကောင်းသူ၊ ကృష్ణသည် အမှန်တကယ် နှစ်မျိုးရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ခံယူ하였다။ ဘယ်ဘက်အခြမ်းသည် မဟာဒေဝ (ရှီဝ) ဖြစ်ပြီး ညာဘက်အခြမ်းသည် ဂိုပီတို့၏ အရှင် (ကృష్ణ) ဖြစ်하였다။

Verse 24

पंचवक्त्रस्त्रिनेत्रोऽसौ वामार्द्धागो मुनीश्वः । स्तुत्वा कृष्णं समाज्ञप्तो निषसाद हरेः पुरः ॥ २४ ॥

ထိုမုနိရှင်အရှင်သည် မျက်နှာငါးပါး၊ မျက်စိသုံးပါး၊ ဘယ်ဖက်တစ်ဝက်မှာ မိန်းမရုပ်ဖြစ်၏။ ကృష్ణကို ချီးမွမ်းပြီးနောက် ဟရီ၏ အမိန့်ကို လက်ခံကာ ဟရီရှေ့၌ ထိုင်လေ၏။

Verse 25

अथ कृष्णश्चतुर्वक्त्रं प्राह सृष्टिं कुरु प्रभो । सत्यलोके स्थितो नित्यंगच्छ मांस्मर सर्वदा ॥ २५ ॥

ထို့နောက် ကൃഷ്ണသည် မျက်နှာလေးပါးရှိသော ဘြဟ္မာကို မိန့်တော်မူ၏—“အရှင်၊ ဖန်ဆင်းခြင်းကို ဆောင်ရွက်လော့။ စတျယလောက၌ အမြဲတည်နေ၍ ထွက်သွားကာ ငါ့ကို အစဉ်သတိရလော့။”

Verse 26

एवमुक्तस्तु हरिणा प्रणम्य जगदीश्वरम् । जगाम भार्यया साकं स तु सृष्टिं करोति वै ॥ २६ ॥

ဟရီ၏ မိန့်တော်မူချက်ကို ကြားသော် ထိုသူသည် စကြဝဠာ၏ အရှင်ကို ဦးချကန်တော့၍ ဇနီးနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားလေ၏။ အမှန်တကယ်ပင် ထို့နောက် ဖန်ဆင်းခြင်းကို ဆောင်ရွက်လေသည်။

Verse 27

पितास्माकं मुनिश्रेष्ठ मानसीं कल्पदैहिकीम् । ततः पश्चात्पंचवक्त्रं कृष्णं प्राह महामते ॥ २७ ॥

အို မုနိအထူးမြတ်၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဖခင်သည် အရင်ဆုံး စိတ်ဖြင့် ဖန်ဆင်းခြင်းကို ဖြစ်စေပြီးနောက် ကိုယ်ခန္ဓာပုံသဏ္ဍာန်ရှိသော ဖန်ဆင်းခြင်းကို ပြုလုပ်လေ၏။ ထို့နောက် အို မဟာဉာဏ်ရှိသူ၊ မျက်နှာငါးပါးရှိသော ကృష్ణအား မိန့်ဆိုလေ၏။

Verse 28

दुर्गां गृहाण विश्वेश शिवलोके तपश्वर । यावत्सृष्टिस्तदंते तु लोकान्संहर सर्वतः ॥ २८ ॥

အို စကြဝဠာ၏ အရှင်၊ တပဿ၏ အမြင့်ဆုံးအရှင်—ရှီဝလောက၌ ဒုရ္ဂါကို လက်ခံယူလော့။ ဖန်ဆင်းခြင်း၏ အဆုံးတိုင်အောင် လောကများကို အရပ်ရပ်မှ အကုန်လုံး ပြန်လည်သိမ်းယူ (လျော်ကွယ်) လော့။

Verse 29

सोऽपि कृष्णं नमस्तृत्य शिवलोकं जगाम ह । ततः कालांतरे ब्रह्मन्कृष्णस्य परमात्मनः ॥ २९ ॥

သူလည်း ကృష్ణကို ဦးညွှတ်နမസ്കာရပြု၍ သီဝ၏ လောကသို့ သွားရောက်하였다။ ထို့နောက် အချိန်ကာလတစ်ခုပြီးလျှင်၊ အို ဗြဟ္မဏ၊ ကృష్ణ—အမြင့်ဆုံး အတ္တမန်—အကြောင်းကို ဆက်လက်ဆိုမည်။

Verse 30

वक्त्रात्सरस्वती जाता वीणापुस्तकधारिणी । तामादिदेश भगवान् वैकुंठं गच्छ मानदे ॥ ३० ॥

(သူ၏) ပါးစပ်မှ စရஸဝတီ မယ်တော် ပေါ်ထွန်းလာ၍ ဗီဏာနှင့် စာအုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ထို့နောက် ဘဂဝန်က “ဝိုင်ကుంఠသို့ သွားလော့၊ အို ဂုဏ်သိက္ခာပေးသူ” ဟု အမိန့်တော်မူ하였다။

Verse 31

लक्ष्मीसमीपे तिष्ठ त्वं चतुर्भुजसमाश्रया । सापि कृष्णं नमस्कृत्य गता नारायणांतिकम् ॥ ३१ ॥

“လက္ရှ္မီ၏ အနီး၌ နေထိုင်လော့၊ လေးလက်တော်ရှိသော သခင်ကို အားကိုးလော့” ဟု (မိန့်တော်မူသည်)။ နាងလည်း ကృష్ణကို နမസ്കာရပြု၍ နာရာယဏ၏ ရှေ့တော်သို့ သွားရောက်하였다။

Verse 32

एवं पञ्चविधा जाता सा राधा सृष्टिकारणम् । आसां पूर्णस्वरूपाणां मंत्रध्यानार्चनादिकम् ॥ ३२ ॥

ဤသို့ ရာဓာသည် ပဉ္စဝိဓ အဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာပြီး စೃષ્ટိ၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။ ထိုပြည့်စုံသော ပုံသဏ္ဌာန်များအတွက် မန္တရ (ရွတ်ဆိုခြင်း)၊ ဓျာန (သမาธိ)၊ အရ္စန (ပူဇော်ဝတ်ပြုခြင်း) စသည့် စည်းကမ်းများကို ကျင့်သုံးရမည်။

Verse 33

वदामि श्रृणु विप्रेद्रं लोकानां सिद्धिदायकम् । तारः क्रियायुक् प्रतिष्ठा प्रीत्याढ्या च ततः परम् ॥ ३३ ॥

ငါ ပြောမည်—နားထောင်လော့၊ အို ဗြဟ္မဏတို့၏ အထွတ်အမြတ်—လူလောကအတွက် အောင်မြင်မှုကို ပေးသော အရာကို။ (ပထမ) တာရ; ထို့နောက် ကိရိယာပူဇာစည်းကမ်းနှင့် ယှဉ်သော အကျင့်; ထို့နောက် တည်မြဲသော အခြေခံ; ထို့နောက် ချစ်မြတ်နိုးပျော်ရွှင်မှု ပြည့်ဝသော အရာ—ဤတို့ကို ကျော်လွန်၍ အမြင့်ဆုံး ရှိသည်။

Verse 34

ज्ञानामृता क्षुधायुक्ता वह्निजायांतकतो मनुः । सुतपास्तु ऋषिश्छन्दो गायत्री देवता मनोः ॥ ३४ ॥

“jñānāmṛtā…” ဟူသော မန္တရ၏ မန္တရမြင်သူ (မနု) သည် ဝဟ္နိဇာယာန္တကෘတ ဖြစ်၏။ ၎င်း၏ ရှိ (ṛṣi) သည် သုတပာ၊ ချန္ဒ (metre) သည် ဂါယတရီ၊ အဓိက ဒေဝတာမှာ မနသ (စိတ်) ဖြစ်၏။

Verse 35

राधिका प्रणवो बीजं स्वाहा शक्तिरुदाहृता । षडक्षरैः षडंगानि कुर्याद्विन्दुविभूषितैः ॥ ३५ ॥

«ရာဓိကာ» ကို အဓိက မန္တရအဖြစ် ယူရမည်။ ပ္ရဏဝ (Oṁ) သည် ၎င်း၏ ဘီဇ (bīja) ဟု ကြေညာထားပြီး «svāhā» ကို သက္တိ (śakti) ဟု သင်ကြားထားသည်။ ဘိန္ဒု (bindu) ဖြင့် အလှဆင်ထားသော အက္ခရာခြောက်လုံးဖြင့် ṣaḍaṅga-nyāsa (ခြောက်အင်္ဂ နျာသ) ကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 36

ततो ध्यायन्स्वहृदये राधिकां कृष्णभामिनीम् । श्वेतचंपकवर्णाभां कोटिचन्द्रसमप्रभाम् ॥ ३६ ॥

ထို့နောက် မိမိ၏နှလုံးအတွင်း၌ ကృష్ణ၏ အချစ်တော် ရာဓိကာကို သမาธိဖြင့် ဓ్యာန်တော်မူရာ၊ အဖြူရောင် ချမ္ပကပန်းအရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပ၍ ကိုဋိပေါင်းများစွာသော လမင်းတို့ကဲ့သို့ ရောင်ခြည်ထွန်းလင်းသည်ကို မြင်တော်မူ၏။

Verse 37

शरत्पार्वणचन्द्रास्यां नीलेंदीवरलोचनाम् । सुश्रोणीं सुनितंबां च पक्वबिंबाधरांबराम् ॥ ३७ ॥

သူမ၏မျက်နှာသည် ဆောင်းဦးပွဲတော်၏ လပြည့်လကဲ့သို့ ဖြစ်၍၊ မျက်လုံးများသည် အပြာရောင် ကြာပန်းကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ခါးတင်ပါးအလှကောင်း၍ နিতంబအချိုးအစားလှပကာ၊ နှုတ်ခမ်းသည် ရင့်မှည့်သော ဘိမ္ဗာသီးကဲ့သို့ တောက်ပ၍ စိတ်ကို ဆွဲဆောင်၏။

Verse 38

मुक्ताकुंदाभदशनां वह्निशुद्धांशुकान्विताम् । रत्नकेयूरवलयहारकुण्डलशोभिताम् ॥ ३८ ॥

သူမ၏သွားများသည် ပုလဲနှင့် မယ်လီပန်းအဖူးကဲ့သို့ ဖြူစင်၏။ မီးဖြင့် သန့်စင်ထားသကဲ့သို့ သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ပြီး၊ ရတနာကေယူးရ၊ လက်ကောက်ဝလယ၊ လည်ဆွဲဟာရ၊ နားကပ်ကுண္ဍလတို့ဖြင့် တင့်တယ်စွာ တောက်ပ၏။

Verse 39

गोपीभिः सुप्रियाभिश्च सेवितां श्वेतचामरैः । रासमंडलमध्यस्थां रत्नसिंहासनस्थिताम् ॥ ३९ ॥

ချစ်မြတ်နိုးသော ဂိုပီမိန်းကလေးတို့က ဆောင်ရွက်ပူဇော်ကြပြီး အဖြူရောင် ချော်ရီပန်ကာများဖြင့် လေညှင်းပေးကြသည်။ ရာသလီလာ ဝိုင်းအလယ်၌ တည်ရှိကာ ရတနာစင်္ဟာသနပေါ်၌ ထိုင်တော်မူသည်။

Verse 40

ध्यात्वा पुष्पांजलिं क्षिप्त्वा पूजयेदुपचारकैः । लक्षषट्कं जपेन्मंत्रं तद्दशांशं हुनेत्तिलैः ॥ ४० ॥

သမာဓိဖြင့် ဓ്യာနပြုကာ ပန်းအံဇလီကို ပူဇော်ချပြီး နည်းလမ်းတော်အတိုင်း ဥပစာရများဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ မန္တရကို လက္ခခြောက်သိန်း (၆ လက္ခ) ကြိမ် ဂျပ်ကာ ထို့၏ တစ်ဆယ်ပုံတစ်ပုံကို နှမ်းဖြင့် ဟောမပူဇော်ရမည်။

Verse 41

आज्याक्तैर्मातृकापीठे पूजा चावरणैः सह । षट्कोणेषु षडंगानि तद्बाह्येऽष्टदले यजेत् ॥ ४१ ॥

ဂျီ (ghee) ဖြင့် လိမ်းထားသော မာတೃကာ-ပီဋ္ဌ (မိခင်ဒေဝီများ၏ အာසန) ပေါ်တွင် အာဝရဏများနှင့်အတူ ပူဇော်ရမည်။ ယန္တရ၏ ခြောက်ထောင့်/ခြောက်ထောင့်ကဏ္ဍများတွင် ဆဋ္အင်္ဂ (အကူအညီခြောက်ပါး) ကို တည်ထောင်၍ ပူဇော်ကာ၊ ထို့၏ အပြင်ဘက် အရှစ်ပွင့်ကြာပန်းပေါ်တွင်လည်း ပူဇော်ရမည်။

Verse 42

मालावतीं माधवीं च रत्नमालां सुशीलिकाम् । ततः शशिकलां पारिजातां पद्मावतीं तथा ॥ ४२ ॥

«မာလာဝတီ၊ မာဓဝီ၊ ရတနမာလာ၊ သုသီလိကာ; ထို့နောက် ရှရှိကလာ၊ ပါရိဇာတာ၊ ထို့အတူ ပဒ္မာဝတီ» ဟု (အမည်များကို) ဖော်ပြ하였다။

Verse 43

सुंदरीं च क्रमात्प्राच्यां दिग्विदिक्षु ततो बहिः । इन्द्राद्यान्सायुधानिष्ट्वा विनियोगांस्तु साधयेत् ॥ ४३ ॥

ထို့နောက် အရှေ့ဘက်မှ စ၍ အစဉ်လိုက်၊ ထို့ပြင် အပြင်ဘက်ရှိ အရပ်ရှစ်မျက်နှာနှင့် အလယ်အရပ်များအားလုံးတွင် အင်္ဒြာတို့မှ စသော ဒေဝတားများကို ၎င်းတို့၏ လက်နက်များနှင့်အတူ ပူဇော်ကာ၊ ထိုသို့ဖြင့် သတ်မှတ်ထားသော ဝိနိယောဂများကို ပြီးမြောက်စေရာ၏။

Verse 44

राधा कृष्णप्रिया रासेश्वरी गोपीगणाधिपा । निर्गुणा कृष्णपूज्या च मूलप्रकृतिरीश्वरी ॥ ४४ ॥

ရာဓာသည် ကృష్ణ၏အချစ်တော်၊ ရာသလီလာ၏ အရှင်မ၊ ဂိုပီအစု၏ အုပ်ချုပ်မ ဖြစ်၏။ သူမသည် ဂုဏသုံးပါးကို ကျော်လွန်၍ ကൃഷ്ണတော်တိုင်ပင် ပူဇော်ကန်တော့ရသောသူ ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် မူလပရကృతి (mūla-prakṛti) အဖြစ် တည်ရှိသော အရှင်မဟာဒေဝီ ဖြစ်၏။

Verse 45

सर्वेश्वरी सर्वपूज्या वैराजजननी तथा । पूर्वाद्याशासु रक्षंतु पांतु मां सर्वतः सदा ॥ ४५ ॥

အရာအားလုံး၏ အရှင်မဟာဒေဝီ၊ အားလုံးက ပူဇော်ကန်တော့သောသူ၊ ဗိရာဇာ၏ မိခင်တော် ဖြစ်သောသူသည် အရှေ့ဘက်နှင့် အခြားအရပ်များတွင် ကျွန်ုပ်ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပါစေ။ အရပ်စုံမှ အမြဲတမ်း ကျွန်ုပ်ကို ကာကွယ်ပါစေ။

Verse 46

त्वं देवि जगतां माता विष्णुमाया सनातनी । कृष्णमायादिदेवी च कृष्णप्राणाधिके शुभे ॥ ४६ ॥

အို ဒေဝီ၊ သင်သည် လောကအားလုံး၏ မိခင်တော်၊ အနန္တကာလတည်သော ဗိෂ္ဏုမாயာ ဖြစ်၏။ သင်သည် ကృష్ణမாயာ၏ မူလဒေဝီလည်း ဖြစ်၏။ အို မင်္ဂလာရှိသူ၊ ကృష్ణ၏ အသက်ရှူသက်တမ်းထက်ပင် အချစ်တော် ဖြစ်ပါ၏။

Verse 47

कष्णभक्तिप्रदे राधे नमस्ते मंगलप्रदे । इति सम्प्रार्थ्य सर्वेशीं स्तुत्वा हृदि विसर्जयेत् ॥ ४७ ॥

“အို ရာဓာ၊ ကృష్ణဘက္တိ ပေးသနားသူ၊ မင်္ဂလာပေးသနားသူ၊ သင်အား နမസ്കာရပါ၏။” ဟူ၍ အရှင်မဟာဒေဝီကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆုတောင်းကာ ချီးမွမ်းပြီးနောက်၊ သူမကို နှလုံးထဲတွင် ထား၍ အာဝါဟနကို ပြန်လွှတ်ရမည်။

Verse 48

एवं यो भजते राधां सर्वाद्यां सर्वमंगलाम् । भुक्त्वेह भोगानखिलान्सोऽन्ते गोलोकमाप्नुयात् ॥ ४८ ॥

ဤသို့ ရာဓာကို—အရာအားလုံး၏ မူလအရင်းအမြစ်၊ မင်္ဂလာအားလုံး၏ အရင်းအမြစ်—ဘုဇာသောသူသည် ဤလောက၌ စည်းစိမ်နှင့် ပျော်ရွှင်မှု အလုံးစုံကို ခံစားပြီးနောက် အဆုံးတွင် ဂိုလိုက (Goloka) သို့ ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 49

अथ तुभ्यं महालक्ष्म्या विधानं वच्मि नारद । यदाराधनतो भूयात्साधको भुक्तिमुक्तिमान् ॥ ४९ ॥

ယခု အို နာရဒာ၊ မဟာလက္ခ္မီကို ပူဇော်အာရాధနာပြုရာ၏ မှန်ကန်သော နည်းလမ်းကို ငါပြောမည်။ ထိုအာရాధနာကြောင့် সাধကသည် လောကီဘောဂနှင့် မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) နှစ်မျိုးလုံးကို ရရှိမည်။

Verse 50

लक्ष्मीमायाकामवाणीपूर्वा कमलवासिनी । ङेंता वह्निप्रियांतोऽयं मंत्रकल्पद्रुमः परः ॥ ५० ॥

«လက္ခ္မီ», «မာယာ», «ကာမ», «ဝါဏီ» တို့၏ ဘီဇအက္ခရာများဖြင့် စ၍၊ ကြာပန်းနေရပ်ရှိသော «ကမလဝာစိနီ» ကို ထည့်ကာ၊ နောက်ဆုံး «ṅeṃtā» နှင့် «ဝဟ္နိပြိယာ» ဖြင့် အဆုံးသတ်သော ဤအမြင့်မြတ်ဆုံး “မန္တ্ৰ-ကల్పဒ್ರုမ” (ဆန္ဒပြည့် မန္တ্ৰစု) ကို ဤသို့ ဆိုထားသည်။

Verse 51

ऋषिर्नारायणश्चास्य छन्दो हि जगती तथा । देवता तु महालक्ष्मीर्द्विद्विवर्णैः षडंगकम् ॥ ५१ ॥

ဤမန္တ্ৰအတွက် ရှိသည့် ဋ္ဌာနရိෂိမှာ နာရာယဏ ဖြစ်၍၊ ချန္ဒသ်မှာ ဇဂတီ ဖြစ်သည်။ အဓိပတိဒေဝတာမှာ မဟာလက္ခ္မီ ဖြစ်၏။ ဆဒင်္ဂ-ညာသ (အင်္ဂခြောက်ပါး) ကို အက္ခရာနှစ်လုံးစီဖြင့် ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 52

श्वेतचंपकवर्णाभां रत्नभूषणभूषिताम् । ईषद्धास्यप्रसन्नास्यां भक्तानुग्रहकातराम् ॥ ५२ ॥

နန်းတော်မဟာလက္ခ္မီသည် အဖြူချမ္ပကပန်းရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပ၍ ရတနာအလင်္ကာများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်။ မျက်နှာတော်သည် အနည်းငယ်ပြုံး၍ ကြည်နူးသက်သာကာ၊ भक्त များကို ကရုဏာဖြင့် ကောင်းချီးပေးလိုစိတ် ပြင်းပြသည်။

Verse 53

बिभ्रतीं रत्नमालां च कोटिचंद्रसमप्रभाम् । ध्यात्वा जपेदर्कलक्षं पायसेन दशांशतः ॥ ५३ ॥

ရတနာမാലာကို ဆောင်ထား၍ ကုဋိချန်ဒရ (သန်းပေါင်းများစွာသော လ) တို့၏ တောက်ပမှုကဲ့သို့ ထွန်းလင်းသော နန်းတော်ကို သမาธိဖြင့် ဓ്യာနပြုကာ၊ အရ္က-မန္တ্ৰကို တစ်လက္ခ (၁၀၀,၀၀၀) ကြိမ် ဂျပ ပြုရမည်။ ထို့နောက် ပာယသ (နို့ဆန်ပူတင်း) ဖြင့် ဆယ်ပုံတစ်ပုံကို ဟောမအဖြစ် ပူဇော်ရမည်။

Verse 54

जुहुयादेधिते वह्नौ श्रीदृकाष्टैः समर्चयेत् । नवशक्तियुते पीठे ह्यंगैरावरणैः सह ॥ ५४ ॥

ကောင်းစွာလောင်ကျွမ်းနေသော သန့်ရှင်းသော မီးအဂ္ဂိ၌ ဟောမအပူဇာကို ဆက်ကပ်ပြီး၊ ထို့နောက် «Śrīdṛk» အရှစ်မျိုးဖြင့် သေချာစွာ ဘုရားကို ပူဇော်ရမည်။ Śakti ကိုးပါးပါဝင်သော ပီဋ္ဌာပေါ်တွင် aṅga မန္တရများနှင့် āvaraṇa ဝန်းရံများနှင့်အတူ ပူဇော်ရမည်။

Verse 55

विभूतिरुन्नतिः कांतिः सृष्टिः कीर्तिश्च सन्नतिः । व्याष्टिरुत्कृष्टिर्ऋद्धिश्च संप्रोक्ता नव शक्तयः ॥ ५५ ॥

Vibhūti (အာဏာတန်ခိုးကြီးမြတ်မှု), Unnati (မြင့်တက်ခြင်း), Kānti (တောက်ပမှု), Sṛṣṭi (ဖန်ဆင်းနိုင်စွမ်း), Kīrti (ဂုဏ်သတင်း), Sannati (နှိမ့်ချသော ရိုသေမှု), Vyāṣṭi (ထင်ရှားသော ချဲ့ထွင်မှု), Utkṛṣṭi (အထူးကောင်းမြတ်မှု), နှင့် Ṛddhi (ချမ်းသာအောင်မြင်မှု)—ဤတို့ကို Śakti ကိုးပါးဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 56

अत्रावाह्य च मूलेन मूर्तिं संकल्प्य साधकः । षट् कोणेषु षडंगानि दक्षिणे तु गजाननम् ॥ ५६ ॥

ဤနေရာတွင် မူလမန္တရဖြင့် (ဘုရားကို) ဖိတ်ခေါ်၍၊ စိတ်ထဲ၌ ဒေဝရုပ်ကို သတ်မှတ်ကာ စာဓကသည် မန္တရ-န്യാസ၏ အင်္ဂါခြောက်ပါး (ṣaḍaṅga) ကို ထောင့်ခြောက်ခု၌ တင်ထားရမည်။ ထို့ပြင် တောင်ဘက်တွင် Gajānana (ဂဏေရှ) ကို တင်ထားရမည်။

Verse 57

वामे कुसुमधन्वानं वसुपत्रे ततो यजेत् । उमां श्रीं भारतीं दुर्गां धरणीं वेदमातरम् ॥ ५७ ॥

ဘယ်ဘက်တွင် Kusumadhanvan (ကာမ) ကို vasu-ရွက်ပေါ်၌ တင်၍ ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် Umā၊ Śrī (လက္ခမီ)၊ Bhāratī (စရஸဝတီ)၊ Durgā၊ Dharaṇī (မြေမိခင်) နှင့် ဝေဒမိခင်ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 58

देवीमुषां च पूर्वादौ दिग्विदिक्षु क्रमेण हि । जह्नुसूर्यसुते पूज्ये पादप्रक्षालनोद्यते ॥ ५८ ॥

အရှေ့ဘက်မှ စ၍ ဦးတည်ရာများနှင့် အလယ်ဦးတည်ရာများကို အစဉ်လိုက် လှည့်လည်ကာ ပူဇော်မှုကို ဆောင်ရွက်ရမည်။ ထို့ပြင် Jahnu နှင့် နေမင်း၏ သမီးကဲ့သို့ အလွန်လေးစားထိုက်သူတို့အတွက် ခြေဖဝါးဆေးကြောခြင်း (pādaprakṣālana) ကို ရိုသေမှုအဖြစ် ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 59

शंखपद्मनिधी पूज्यौ पार्श्वयोर्घृतचामरौ । धृतातपत्रं वरुणं पूजयेत्पश्चिमे ततः ॥ ५९ ॥

ဘေးနှစ်ဖက်တွင် ဂီထာလိမ်းထားသော ချာမရ (ယက်ပန်) ကိုင်ဆောင်လျက် ရတနာနိဓိဒေဝတား သင်္ခနှင့် ပဒ္မကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် အနောက်ဘက်တွင် ရာဇထီးကိုင်ဆောင်သော ဝရုဏကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 60

संपूज्य राशीन्परितो यथास्थानं नवग्रहान् । चतुर्दन्तैरावतादीन् दिग्विदिक्षु ततोऽर्चयेत् ॥ ६० ॥

ရာသီများကို ပတ်လည်၌ သင့်ရာနေရာအတိုင်း ပူဇော်ပြီး၊ နဝဂြဟ (ဂြိုဟ်ကိုးလုံး) ကိုလည်း သင့်ရာနေရာ၌ ပူဇော်ကာ၊ ထို့နောက် ဒిశနှင့် ဒిశအလယ်များတွင် လေးစွယ်ဆင် အဲရာဝတနှင့် အခြားတို့ကို အာရတနာပြု ပူဇော်ရမည်။

Verse 61

तद्बहिर्लोकपालांश्च तदस्त्राणि च तद्बहिः । दूर्वाभिराज्यसिक्ताभिर्जुहुयादायुषे नरः ॥ ६१ ॥

အတွင်းပူဇော်ပွဲ၏ အပြင်ဘက်၌၊ ထို့ထက်လည်း အပြင်ဘက်၌ပင်၊ လူသည် အသက်ရှည်စေရန် ဟောမပြုရမည်။ ထိုအခါ လောကပာလ (လောကကာကွယ်သူများ) နှင့် ဒေဝအာஸ္တရမန်တရများကို ခေါ်ယူကာ ဂီထာစိုစွတ်ထားသော ဒူರ್ವာမြက်ဖြင့် အဟုတိ ပူဇော်ရမည်။

Verse 62

गुडूचीमाज्यसंसिक्तां जुहुयात्सप्तवासरम् । अषअटोत्तरसहस्रं यः स जीवेच्छरदां शतम् ॥ ६२ ॥

ဂီထာလိမ်းထားသော ဂုဍူချီကို မီးထဲသို့ ခုနှစ်ရက်တိုင်တိုင် ဟောမပြု၍ အဟုတိ ၈၀၀၈ ကြိမ် ပြုလုပ်သူသည်၊ ရာသီတစ်ရာ (နှစ်တစ်ရာ) အသက်ရှင်မည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 63

हुत्वा तिलान्घृताभ्यक्तान्दीर्घमायुष्यमाप्नुयात् । आरभ्यार्कदिनं मंत्री दशाहं घृतसंप्लुतः ॥ ६३ ॥

ဂီထာလိမ်းထားသော နှမ်းစေ့များကို သန့်ရှင်းသော မီးထဲသို့ ဟောမပြုလျှင် အသက်ရှည်ခြင်းကို ရရှိမည်။ တနင်္ဂနွေနေ့မှ စ၍ မန္တရရွတ်သူသည် ဆယ်ရက်တိုင်တိုင် ဂီထာဖြင့်သာ ထောက်ပံ့နေထိုင်ရမည်။

Verse 64

जुहुयादर्कसमिधः शरीरारोग्यसिद्धये । शालिभिर्जुह्वतो नित्यमष्टोत्तरसहस्रकम् ॥ ६४ ॥

ကိုယ်ခန္ဓာကျန်းမာရေးကို ရရှိစေရန် အာရကာသစ် စမိဓ်တုတ်များဖြင့် အဂ္နိ၌ ဟောမပြုရမည်။ ဆန်ဖြင့် ပူဇော်သူသည် နေ့စဉ် ၁၀၀၈ ကြိမ် ပူဇော်ရမည်။

Verse 65

अचिरादेव महती लक्ष्मी संजायते ध्रुवम् । उषाजा जीनालिकेररजोभिर्गृतमिश्रितैः ॥ ६५ ॥

အမှန်တကယ် မကြာမီပင် မဟာလက္ခမီကဲ့သို့ ကြီးမားသော စည်းစိမ်ချမ်းသာ ပေါ်ပေါက်လာမည်။ မိုးလင်းချိန်တွင် ဂျီနာလိကေရ (အုန်း/ပင်မျိုး) ၏ အမှုန်/ပန်းမှုန်ကို ဂhee နှင့် ရော၍ သုံးစွဲရမည်။

Verse 66

हुनेदष्टोत्तरशतं पायसाशी तु नित्यशः । मण्डलाज्जायते सोऽपि कुबेर इव मानवः ॥ ६६ ॥

အဂ္နိ၌ ၁၀၈ ကြိမ် ဟောမပူဇော်၍ နေ့စဉ် ပာယသ (ဆန်နို့) ကိုသာ စားသောက်နေသူသည် ထိုမဏ္ဍလ (ပူဇော်ဝိုင်း) မှ မွေးဖွားသကဲ့သို့ စည်းစိမ်ပြည့်ဝသော လူတစ်ယောက်—ကူဗေရကဲ့သို့—ဖြစ်လာသည်ဟု ဆိုကြသည်။

Verse 67

हविषा गुडमिश्रेण होमतो ह्यन्नवान्भवेत् । जपापुष्पाणि जुहुयादष्टोत्तरसहस्रकम् ॥ ६७ ॥

ဂုဍ (သကြားညို) နှင့် ရောထားသော ဟဝိစ်ဖြင့် အဂ္နိ၌ ဟောမပြုလျှင် အစာအဟာရပြည့်ဝ (နှင့် စည်းစိမ်) ရရှိမည်။ ထို့ပြင် ဇပာပန်း (hibiscus) ကို ၁၀၀၈ ပွဲ အဖြစ် ပူဇော်ရမည်။

Verse 68

तांबूलरससंमिश्रं तद्भस्मतिलकं चरेत् । चतुर्णामपि वर्णानां मोहनाय द्विजोत्तमः ॥ ६८ ॥

တံဘူလ (ကွမ်း) ရည်နှင့် ရောစပ်၍ ထိုပြာကို တီလကအဖြစ် လိမ်းရမည်။ ဒွိဇောတ္တမ (ဒွိဇအထက်မြတ်) သည် ဗර්ဏ ၄ မျိုးရှိသူတို့ကို ဆွဲဆောင်ရန် အတွက် ထိုသို့ ပြုရမည်။

Verse 69

एवं यो भजते लक्ष्मीं साधकेंद्रो मुनीश्वर । सम्पदस्तस्य जायंते महालक्ष्मीः प्रसीदति ॥ ६९ ॥

ဤသို့ပင်၊ မုနီအရှင်မြတ်ရေ—ဤနည်းဖြင့် လက္ခမီဒေဝီကို ဘဇနာပြုသော သာဓကအထွဋ်အမြတ်သည် စည်းစိမ်ဥစ္စာကို ရရှိ၏။ မဟာလက္ခမီသည် ကြင်နာ၍ နှစ်သက်တော်မူ၏။

Verse 70

देहांते वैष्णवं धाम लभते नात्र संशयः । या तु दुर्गा द्विजश्रेष्ठ शिवलोकं गता सती ॥ ७० ॥

ကိုယ်ခန္ဓာအဆုံး၌ ဝိုင်ရှ္ဏဝ သာမ (ဗိဿနု၏ အဘိဓာန) ကို ရရှိမည်၊ သံသယမရှိ။ သို့ရာတွင် ဒုရ္ဂါဟု ပူဇော်ခံရသော သတီမိခင်သည်၊ အို ဒွိဇအထွဋ်အမြတ်ရေ၊ ရှိဝလောကသို့ ရောက်သွားပြီ။

Verse 71

सा शिवाज्ञामनुप्राप्य दिव्यलोकं विनिर्ममे । देवीलोकेति विख्यातं सर्वलोकविलक्षणम् ॥ ७१ ॥

ရှီဝ၏ အမိန့်ကို လက်ခံရပြီးနောက်၊ သူမသည် ကောင်းကင်ဘုံတစ်ခုကို ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။ ထိုဘုံသည် “ဒေဝီလောက” ဟု ကျော်ကြားပြီး၊ အခြားလောကအားလုံးနှင့် မတူထူးခြား၏။

Verse 72

तत्र स्थिता जगन्माता तपोनियममास्थिता । विविधान् स्वावतारान्हि त्रिकाले कुरुतेऽनिशम् ॥ ७२ ॥

ထိုနေရာ၌ ကမ္ဘာမိခင်သည် တပသ်နှင့် နိယမ (သီလစည်းကမ်း) ကို दृঢ়စွာ ထိန်းသိမ်းလျက် နေထိုင်တော်မူ၏။ နေ့၏ သုံးကာလတစ်လျှောက် မရပ်မနား မိမိ၏ အဝတာရ မျိုးစုံကို ပေါ်ထွန်းစေတော်မူ၏။

Verse 73

मायाधिका ह्लादिनीयुक् चन्द्राढ्या सर्गिणी पुनः । प्रतिष्ठा स्मृतिसंयुक्ता क्षुधया सहिता पुनः ॥ ७३ ॥

သူမသည် မာယာ၏ အာဏာအောက်၌ ထင်ရှား၍၊ ဟ္လာဒိနီ (ပျော်ရွှင်စေသော သakti) နှင့် ပြည့်စုံ၏။ လ၏ အေးမြသဘော (စန္ဒြဂုဏ) ကြွယ်ဝပြီး၊ ထပ်မံ၍ စೃષ્ટိကို ဖန်ဆင်းသူလည်း ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် “ပရတိဋ္ဌာ” ဟူသော တည်မြဲမှုသည် स्मृति (မှတ်ဉာဏ်) နှင့် ယှဉ်တွဲကာ၊ ထပ်မံ၍ ဆာလောင်မှုနှင့်လည်း အတူရှိ၏။

Verse 74

ज्ञानामृता वह्निजायांतस्ताराद्यो मनुर्मतः । ऋषिः स्याद्वामदेवोऽस्य छंदो गायत्रमीरितम् ॥ ७४ ॥

ဤမန္တရအတွက် မန္တရနာမများကို «ဉာဏာမృతာ» နှင့် «ဝဟ္နိဇာယာန္တ» ဟု လက်ခံကြပြီး «တာရာဒျ» ကို မန္တရအမည်အဖြစ် သတ်မှတ်ကြသည်။ ဤမန္တရ၏ ရှိ (ṛṣi) သည် ဝာမဒေဝ ဖြစ်၍ ချန္ဒ (metre) သည် ဂါယတ္ရီ ဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 75

देवता जगतामादिर्दुर्गा दुर्गतिनाशिनी । ताराद्येकैकवर्णेन हृदयादित्रयं मतम् ॥ ७५ ॥

ဒေဝီ—လောကတို့၏ အရင်းအမြစ်အစဖြစ်သော ဒုရ္ဂါ၊ ကံဆိုးဒုက္ခကို ဖျက်ဆီးသူ—ကို «ဟృဒယ» မှ စတင်သော သုံးစုတည်းဟူ၍ ကြေညာထားပြီး၊ တာရာမှ စသော အက္ခရာတစ်လုံးစီဖြင့် တစ်ခုချင်းစီ ဖွဲ့စည်းထားသည်ဟု ဆိုသည်။

Verse 76

त्रिभिर्वर्मेक्षण द्वाभ्यां सर्वैरस्त्रमुदीरितम् । महामरकतप्रख्यां सहस्रभुजमंडिताम् ॥ ७६ ॥

မန္တရ သုံးပုဒ်ဖြင့် ကာကွယ်ရေးအဝတ် (varma) ကို ခေါ်ယူကြပြီး၊ နှစ်ပုဒ်ဖြင့် အစတြ (astra) အဖြစ် လက်နက်ကို ခေါ်ယူကြသည်။ ထို့ပြင် အားလုံးကို ပေါင်းစည်းသော် မစ္စိုင် (missile) ဟု ကြေညာကြပြီး၊ မဟာမြကတ်ကဲ့သို့ တောက်ပ၍ လက်တစ်ထောင်ဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။

Verse 77

नानाशस्त्राणि दधतीं त्रिनेत्रां शशिशेखराम् । कंकणांगदहाराढ्यां क्वणन्नूपुरकान्विताम् ॥ ७७ ॥

သူမသည် လက်နက်မျိုးစုံကို ကိုင်ဆောင်၍ မျက်စိသုံးလုံးရှိကာ လပေါင်းကို ခေါင်းအလှ (śaśi-śekhara) အဖြစ် ဆင်မြန်းထားသည်။ လက်ကောက်၊ လက်မောင်းကွင်း၊ လည်ဆွဲတို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်လျက်၊ လှုပ်ရှားသည့်အခါ ခြေကောက်များက တင်တင်မြည်သံ ထွက်ပေါ်သည်။

Verse 78

किरीटकुंडलधरां दुर्गां देवीं विचिंतयेत् ॥ ७८ ॥

မကွတ်နှင့် နားကပ်တို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော ဒေဝီ ဒုရ္ဂါကို စိတ်တွင် သမาธိဖြင့် ဆင်ခြင်ရမည်။

Verse 79

वसुलक्षं जपेन्मंत्रं तिलैः समधुरैर्हुनेत । पयोंऽधसा वा सहस्रं नवपद्मात्मके यजेत् ॥ ७९ ॥

မန္တရကို အကြိမ်ရှစ်သိန်း (၈၀၀,၀၀၀) ဂျပ်ရွတ်ကာ၊ ချိုမြိန်စေသော အရာနှင့် ရောထားသော နှမ်းဖြင့် ဟောမပူဇော်ရမည်။ သို့မဟုတ် နို့နှင့် ဒဟီ (နို့ချဉ်) ဖြင့် အကြိမ်တစ်ထောင် ဟောမပြု၍ ပဒ్మကိုးပွင့် အစီအစဉ်ဖြင့် ယဇ္ဈနာပူဇော်ရမည်။

Verse 80

प्रभा माया जया सूक्ष्मा विशुद्धानं दिनी पुनः । सुप्रभा विजया सर्वसिद्धिदा पीठशक्तयः ॥ ८० ॥

ပီဋ္ဌ (သန့်ရှင်းသော အာသန) များကို အုပ်စိုးသော သက္တိများမှာ—ပရဘာ၊ မာယာ၊ ဂျယာ၊ စူက္ခမာ၊ ဝိသုဒ္ဓာနန္ဒိနီ၊ ထို့ပြင် စုပရဘာ၊ ဝိဇယာ နှင့် သဗ္ဗသိဒ္ဓိဒါ တို့ဖြစ်ကြသည်။

Verse 81

अद्भिर्ह्रस्वत्रयक्लीबरहितैः पूजयेदिमाः । प्रणवो वज्रनखदंष्ट्रायुधाय महापदात् ॥ ८१ ॥

ဤအက္ခရာ/ရုပ်သဏ္ဌာန်တို့ကို ရေဖြင့် ပူဇော်ရမည်၊ သုံးခုသော အတိုသရ (ဟရस्व) မပါဘဲ၊ နပုংসကသံ (ကလီဗ) မပါဘဲ ဖြစ်ရမည်။ ထို့နောက် ပ္ရဏဝ «အိုမ်» ကို မဟာပဒ (မဟာဝါစ-အာသန) မှ ထွက်ပေါ်သော၊ ဝဇ္ဇရ၊ လက်သည်း၊ အစွယ်တို့ကို အာယုဓအဖြစ် ဆောင်သော ဒေဝတားအတွက် ယောဂပြု၍ ထည့်သုံးရမည်။

Verse 82

सिंहाय वर्मास्त्रं हृञ्च प्रोक्तः सिंहमनुर्मुने । दद्यादासनमेतेन मूर्तिं मूलेन कल्पयेत् ॥ ८२ ॥

အို မုနိ၊ «ဟྲဵṁ» ဟူသော ဘီဇအက္ခရာကို စင်္ဟ (ခြင်္သေ့) ရုပ်သဏ္ဌာန်အတွက် ကာကွယ်ရေးဝရ္မ မန္တရနှင့် အာသ္တရ (မစ္စိုင်) မန္တရဟူ၍ ကြေညာထားသည်။ ဤမန်တရဖြင့် အာသန ပူဇော်ပေးရမည်၊ ထို့နောက် မူလမန္တရဖြင့် မူရ္တိကို တင်သွင်းတည်ဆောက်၍ စနစ်တကျ စီမံရမည်။

Verse 83

अङ्गावृर्त्तिं पुराभ्यार्च्य शक्तीः पत्रेषु पूजयेत् । जया च विजया कीर्तिः प्रीतिः पश्चात्प्रभा पुनः ॥ ८३ ॥

အင်္ဂါဝෘတ္တိ (ကိုယ်အင်္ဂါများ၏ ကာကွယ်ရေးပူဇော်) ကို အရင်ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ပတ္တရ (ပူဇော်ရွက်) များပေါ်တွင် သက္တိများကို ပူဇော်ရမည်—ဂျယာ၊ ဝိဇယာ၊ ကီရ္တိ၊ ပရီတိ၊ ထို့နောက် ထပ်မံ၍ ပရဘာကိုလည်း ပူဇော်ရမည်။

Verse 84

श्रद्धा मेधा श्रुतिश्चैवस्वनामाद्यक्षरादिकाः । पत्राग्रेष्वर्चयेदष्टावायुधानि यथाक्रमात् ॥ ८४ ॥

ယုံကြည်ခြင်း၊ ဉာဏ်ပညာနှင့် သာသနာကျမ်းသိမြင်မှုတို့ဖြင့်၊ မိမိအမည်၏ ပထမအက္ခရာမှ စ၍၊ ရွက်ဖျားများပေါ်တွင် သာသနာတော်၏ တန်ခိုးရှိသော အာယုဓ ၈ ပါးကို အစဉ်လိုက် ပူဇော်ရမည်။

Verse 85

शंखचक्रगदाखङ्गपाशांकुशशरान्धनुः । लोकेश्वरांस्ततो बाह्ये तेषामस्त्राण्यनंतरम् ॥ ८५ ॥

ထို့နောက် (အတွင်းအစီအစဉ်အပြင်ဘက်တွင်) လောကပာလများ—လောကကိုကာကွယ်သူများ—ကို တင်ထား၍၊ ထို့နောက်ချက်ချင်း သူတို့၏ အာယုဓများဖြစ်သော သင်္ခ၊ စက္က၊ ဂဒါ၊ ခဓ္ဂ၊ ပါశ၊ အင်္ကူသ၊ မြားများနှင့် လေးကို အစဉ်လိုက် စီရမည်။

Verse 86

इत्थं जपादिभिर्मंत्री मंत्रे सिद्धे विधानवित् । कुर्यात्प्रयोगानमुना यथा स्वस्वमनीषितान् ॥ ८६ ॥

ဤသို့ ဂျပနှင့် ဆက်စပ်သော သာသနာကျင့်စဉ်များဖြင့် မန္တရကို ပြည့်စုံစေပြီးနောက်၊ စည်းကမ်းနည်းလမ်းကို ကျွမ်းကျင်သော မန္တရကျင့်သူသည် မိမိရည်ရွယ်သည့် အကျိုးအတွက် မန္တရကို ပူဇော်ပွဲဆိုင်ရာ အသုံးချမှုများတွင် အသုံးပြုရမည်။

Verse 87

प्रतिष्ठाप्य विधानेन कलशान्नवशोभनान् । रत्नहेमादिसंयुक्तान्घटेषु नवसु स्थितान् ॥ ८७ ॥

နည်းလမ်းအတိုင်း ထူထောင်တင်မြှောက်၍၊ ရတနာ၊ ရွှေ စသည့် အလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် တင့်တယ်လှပသော ကလသ ၉ လုံးကို ဃဋ ၉ လုံးအတွင်း၌ တည်စေရာ။

Verse 88

मध्यस्थे पूजयेद्देवीमितरेषु जयादिकाः । संपूज्य गन्धपुष्पाद्यैरभिषिंचेन्नराधिपम् ॥ ८८ ॥

အလယ်နေရာတွင် ဒေဝီကို ပူဇော်၍၊ အခြားနေရာများတွင် ဂျယာ စသည့်သူများကို ပူဇော်ရမည်။ နံ့သာ၊ ပန်း စသည့် ပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့် ကောင်းစွာပူဇော်ပြီးနောက်၊ မင်းကို အဘိသေက—ရေသွန်းအလှူအခမ်းအနား—ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 89

राजा विजयते शत्रून्योऽधिको विजयश्रियम् । प्राप्नोत्रोगो दीर्घायुः सर्वव्याधिविवर्जितः ॥ ८९ ॥

ဓမ္မတရားနှင့်ပြည့်စုံသော မင်းသည် ရန်သူတို့ကို အောင်နိုင်၍ အောင်ပွဲ၏ အလွန်မြင့်မြတ်သော တင့်တယ်မှုကို ရရှိသည်။ ရောဂါကင်းစင်၍ အသက်ရှည်ကာ အနာရောဂါအမျိုးမျိုးမှ လွတ်ကင်း၏။

Verse 90

वन्ध्याभिषिक्ता विधिनालभते तनयं वरम् । मन्त्रेणानेन संजप्तमाज्यं क्षुद्रग्रहापहम् ॥ ९० ॥

ကလေးမရသော မိန်းမသည် သတ်မှတ်ထားသော ရိတုအတိုင်း အဘိသိက္ကာခံလျှင် ထူးမြတ်သော သားကို ရရှိ၏။ ဤမန္တရကို ရွတ်ဆို၍ သန့်စင်ကာ အပ်နှံထားသော ဂီ (အာဇျ) သည် သေးငယ်သော ဂြဟများကြောင့် ဖြစ်သော အနှောင့်အယှက်များကို ဖယ်ရှားပေး၏။

Verse 91

गर्भिणीनां विशेषेण जप्तं भस्मादिकं तथा । जृंभश्वासे तु कृष्णस्य प्रविष्टेराधिकामुखम् ॥ ९१ ॥

အထူးသဖြင့် ကိုယ်ဝန်ဆောင်မိန်းမတို့အတွက် မန္တရရွတ်ဆို၍ သန့်စင်ထားသော ပြာနှင့် အလားတူအရာများကို အသုံးပြုရမည်။ ထို့ပြင် ဟားယားခြင်း သို့မဟုတ် အသက်ရှူချိန်တွင် ပါးစပ်ဖွင့်ရာသို့ ဦးတည်စေသင့်သည်၊ ထိုအခါ ကృష్ణ၏ ဝင်ရောက်မှုသည် အထူးထင်ရှားသည်ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 92

या तु देवी समुद्भूता वीणापुस्तकधारिणी । तस्या विधानं विप्रेंद्र श्रृणु लोकोपकारकम् ॥ ९२ ॥

ယခု ဗီဏာနှင့် စာအုပ်ကို ကိုင်ဆောင်၍ ပေါ်ထွန်းလာသော ဒေဝီအကြောင်း—ဗြာဟ္မဏတို့အထက်မြတ်ဆုံးရေ၊ လောကအကျိုးပြုသော သူမ၏ ပူဇော်နည်းကို နားထောင်ပါ။

Verse 93

प्रणवो वाग्भवं माया श्रीः कामः शक्तिरीरिता । सरस्वती चतुर्थ्यंता स्वाहांतो द्वादशाक्षरः ॥ ९३ ॥

ပရဏဝ (အိုṁ)၊ ဝာဂ္ဘဝ (စကား၏ ဘီဇ)၊ မာယာ၊ ရှရီ၊ ကာမ၊ နှင့် «ရှက္တိ» ဟုခေါ်သော အက္ခရာကို ကြေညာ၏။ ထို့နောက် «သရသွတီ» ကို စတုတ္ထဝိဘတ္တိ (ဒေတိဗ်) ဖြင့် ထည့်ကာ «ဆွာဟာ» ဖြင့် အဆုံးသတ်လျှင် အက္ခရာ ၁၂ လုံးပါ မန္တရ ဖြစ်၏။

Verse 94

मनुर्नारायण ऋषिर्विराट् छन्दः समीरितम् । महासरस्वती चास्य देवता परिकीर्तिता ॥ ९४ ॥

ဤမန္တရ/ရွတ်ဆိုခြင်းအတွက် မနု-နာရာယဏသည် ရှိ (ṛṣi) ဟု ကြေညာထားပြီး၊ ဝိရာဋ်သည် ချန္ဒ (chandas) ဟု ဆိုကာ၊ မဟာ-သရஸဝတီကို အုပ်စိုးသည့် ဒေဝတာ (devatā) ဟု ချီးမြှောက်ထားသည်။

Verse 95

वाग्भवेन षडंगानि कृत्वा वर्णान्न्यसेद् बुधः । ब्रह्मरंध्रे न्यसेत्तारं लज्जां भ्रूमध्यगां न्यसेत् ॥ ९५ ॥

ဝါဂ္ဘဝ (Vāgbhava) မျိုးစေ့သံဖြင့် ခြောက်အင်္ဂါ နျာသ (ṣaḍ-aṅga nyāsa) ကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် ပညာရှိသည် မန္တရ၏ အက္ခရာများကို ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်တွင် နေရာချရမည်။ ထို့နောက် တာရာ (Tārā) ကို ဘြဟ္မရန္ဓရ (brahma-randhra) တွင် တင်ထား၍ လဇ္ဇာ (Lajjā) ကို မျက်ခုံးကြား၌ နေရာချရမည်။

Verse 96

मुखनासादिकर्णेषु गुदेषु श्रीमुखार्णकान् । ततो वाग्देवतां ध्यायेद्वीणापुस्तकधारिणीम् ॥ ९६ ॥

ပါးစပ်၊ နှာခေါင်း၊ နားတို့တွင်လည်းကောင်း၊ အနောက်ပေါက်၌လည်းကောင်း «śrī» ဖြင့်အစပြုသော မင်္ဂလာ မျိုးစေ့အက္ခရာများကို စိတ်ဖြင့် နေရာချရမည်။ ထို့နောက် ဝါဂ္ဒေဝတာ (Vāgdevatā) ကို ဗီဏာနှင့် စာအုပ်ကိုင်ဆောင်သော အဖြစ် သမားသမားတရားဖြင့် ဓ్యာနပြုရမည်။

Verse 97

कर्पूरकुंदधवलां पूर्णचंद्रोज्ज्वलाननाम् । हंसाधिरूढां भालेंदुदिव्यालंकारशोभिताम् ॥ ९७ ॥

သူမကို ဓ്യာနပြုပါ—ကမ္ဖော်နှင့် ကုန္ဒပန်းကဲ့သို့ ဖြူဝင်းတောက်ပ၍၊ မျက်နှာသည် လပြည့်ကဲ့သို့ ထွန်းလင်းသည်။ ဟံသာပေါ်၌ စီးနင်းထိုင်ကာ၊ နဖူးပေါ်တွင် သန့်ရှင်းသော လဝက်အလင်္ကာဖြင့် တင့်တယ်လှသည်။

Verse 98

जपेद्द्वादशलक्षाणि तत्सहस्रं सितांबुजैः । नागचंपकपुष्पैर्वा जुहुयात्साधकोत्तमः ॥ ९८ ॥

အကောင်းဆုံးသော साधक သည် ဒွါဒသလက္ခ (၁,၂၀၀,၀၀၀) ကြိမ် ဂျပ (japa) ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့နောက် အဖြူရောင် ကြာပန်းများဖြင့် အဟုတိ တစ်ထောင်ကို ဟောမ (homa) အဖြစ် ပူဇော်ရမည်၊ သို့မဟုတ် နာဂ-ချမ္ပက (nāga-campaka) ပန်းများဖြင့်လည်း ပူဇော်နိုင်သည်။

Verse 99

मातृकोक्ते यजेत्पीठे वक्ष्यमाणक्रमेण ताम् । वर्णाब्जेनासनं दद्यान्मूर्तिं मूलेन कल्पयेत् ॥ ९९ ॥

မာတෘကာစနစ်၌ သင်ကြားထားသော ပီဋ္ဌ (pīṭha) ပေါ်တွင်၊ နောက်တစ်ဆင့်ဖော်ပြမည့် အစဉ်အတိုင်း သမီးတော်ကို ပူဇော်ရမည်။ အက္ခရာပဒ్మ (အက္ခရာပန်းကြာ) ဖြင့် အာသန ပေး၍၊ မူလမန်တရ (root-mantra) ဖြင့် ဒေဝီရုပ်ကို တည်/စိတ်တွင် တင်ရမည်။

Verse 100

देव्या दक्षिणतः पूज्या संस्कृता वाङ्मयी शुभा । प्राकृता वामतः पूज्या वाङ्मयीसर्वसिद्धिदा ॥ १०० ॥

ဒေဝီ၏ ညာဘက်တွင် မင်္ဂလာရှိသော ဝါင်္မယီ (Vāṅmayī) ကို သံစကရစ်ပုံစံဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ ဘယ်ဘက်တွင် ပရာကရစ်ပုံစံရှိ ဝါင်္မယီကို ပူဇော်ရမည်—အောင်မြင်မှု (siddhi) အားလုံးကို ပေးသနားသူမ။

Verse 101

पूर्वमंगानि षट्कोणे प्रज्ञाद्याः प्रयजेद्बहिः । प्रज्ञा मेधा श्रुतिः शक्तिः स्मृतिर्वागीश्वरी मतिः ॥ १०१ ॥

ခြောက်ထောင့်ကြယ် (ṣaṭ-koṇa) အတွင်း၌ အရင်ဆုံး အင်္ဂ (အကူအညီအင်္ဂါများ) ကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့အပြင် အပြင်ဘက်တွင် ပရজ্ঞာမှ စ၍—ပရজ্ঞာ (ဉာဏ်ပညာ)၊ မေဓာ (ဉာဏ်ရည်)၊ ရှရုတိ (သဒ္ဓမ္မသင်ယူမှု)၊ ရှက္တိ (တန်ခိုး)၊ စ္မృతိ (မှတ်ဉာဏ်)၊ ဝါဂီශ්ဝရီ (စကား၏ အရှင်မ) နှင့် မတိ (ခွဲခြားသိမြင်မှု)—တို့ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 102

स्वस्तिश्चेति समाख्याता ब्रह्माद्यास्तदनंतरम् । लोकेशानर्चयेद्भूयस्तदस्त्राणि च तद्बहिः ॥ १०२ ॥

ဤအရာကို “စွဝစတိ” (Svasti) ဟု ခေါ်သော ပူဇော်နည်းဟု ကြေညာထားသည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ဗြဟ္မာနှင့် အခြားဒေဝတားများကို ပူဇော်ရမည်။ ထပ်မံ၍ လောကပါလ (လောကစောင့်) များကို ပူဇော်ပြီး၊ ထိုအတွင်းပူဇော်မှု၏ အပြင်ဘက်တွင် ထိုဒေဝတား၏ အာစတြာ (မန်တရလက်နက်) များကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 103

एवं संपूज्य वाग्देवीं साक्षाद्वाग्वल्लभो भवेत् । ब्रह्मचर्यरतः शुद्धः शुद्धदंतनखा दिकः ॥ १०३ ॥

ဤသို့ ဝါဂ္ဒေဝီ (စကား၏ ဒေဝီ) ကို ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်ပြီးလျှင်၊ စကားတော်၏ ချစ်မြတ်နိုးခံရသူဟု တိုက်ရိုက်ပင် ဖြစ်လာသည်။ ဗြဟ္မစရိယာကို လိုက်နာ၍ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ကာ—သွား၊ လက်သည်း စသည်တို့ကို သန့်ရှင်းစွာ ထိန်းသိမ်းသူ—ဤအရည်အချင်းကို ရရှိသည်။

Verse 104

संस्मरन् सर्ववनिताः सततं देवताधिया । कवित्वं लभते धीमान् मासैर्द्वादशभिर्ध्रुवम् ॥ १०४ ॥

နတ်တော်ကို စိတ်တည်ကာ သာသနာတော်၏ မဟာသတ္တိရှိသော အမျိုးသမီးဒေဝီအင်အားများအား အမြဲတမ်း သတိရလျှင် ပညာရှိသူသည် တစ်နှစ် (၁၂ လ) အတွင်း ကဗျာပညာကို မလွဲမသွေ ရရှိမည်။

Verse 105

पीत्वा तन्मंत्रितं तोयं सहस्रं प्रत्यहं मुने । महाकविर्भवेन्मंत्री वत्सरेण न संशयः ॥ १०५ ॥

အို မုနိ၊ ထိုမန္တရားဖြင့် မန္တရားတင်ထားသော ရေကို နေ့စဉ် တစ်ထောင်ခန့် သောက်လျှင် အကျင့်ထမ်းသူသည် တစ်နှစ်အတွင်း မဟာကဗျာဆရာနှင့် မန္တရားကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်မည်၊ သံသယမရှိ။

Verse 106

उरोमात्रोदके स्थित्वा ध्यायन्मार्तंडमंडले । स्थितां देवीं प्रतिदिनं त्रिसहस्रं जपेन्मनुम् ॥ १०६ ॥

ရေထဲတွင် ရင်ဘတ်အထိ ရပ်နေကာ မာရ္တဏ္ဍ၏ နေရောင်ဝိုင်းကို သမาธိပြု၍ ထိုဝိုင်းအတွင်း တည်ရှိသော ဒေဝီကို နေ့စဉ် ပူဇော်ကာ မန္တရားကို သုံးထောင်ကြိမ် ဂျပ်ရမည်။

Verse 107

लभते मंडलात्सिद्धिं वाचामप्रतिमां भुवि । पालाशबिल्वकुसुमैर्जुहुयान्मधुरोक्षितैः ॥ १०७ ॥

မဏ္ဍလကర్మကို ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် စိဒ္ဓိကို ရရှိကာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ဝါစဉ်အာဏာကို ရလိမ့်မည်။ ပလာရှနှင့် ဘိလွာပန်းများကို ပျားရည်ချိုဖြင့် စိုစွတ်စေကာ ဟောမပြု၍ ပူဇော်ရမည်။

Verse 108

समिद्भिर्वा तदुत्थाभिर्यशः प्राप्नोति वाक्पतेः । राजवृक्षसमुद्भूतैः प्रसूनैर्मधुराप्लुतैः ॥ १०८ ॥

ဆမိဓ် (ယဇ်မီးအတွက် သစ်တံ) သို့မဟုတ် ထိုသစ်မှ ထွက်ပေါ်သော အရာများကို ပူဇော်လျှင် ဝါက్పတိ (စကား၏ အရှင်) ၏ ကရုဏာနှင့် ဂုဏ်သတင်းကို ရရှိမည်။ ထို့အတူ ရာဇဝೃက္ษမှ ပေါက်ဖွားသော မွှေးချိုပန်းများကို ပူဇော်လျှင်လည်း ကေတ္တိယသကို ရရှိမည်။

Verse 109

सत्समिद्भिश्च जुहुयात्कवित्वमतुलं लभेत् । अथ प्रवक्ष्ये विप्रेंद्र सावित्रीं ब्रह्मणः प्रियाम् ॥ १०९ ॥

သန့်ရှင်း၍သင့်တော်သော မီးထိုးတံများဖြင့် ဟောမပူဇော်လျှင် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ကဗျာဉာဏ်တော်ကို ရရှိ၏။ ယခု အို ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ်၊ ဗြဟ္မာ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ စာဝိထရီကို ငါရှင်းပြမည်။

Verse 110

यां समाराध्य ससृजे ब्रह्मा लोकांश्चराचरान् । लक्ष्मी माया कामपूर्वा सावित्री ङेसमन्विता ॥ ११० ॥

သူမကို သင့်တော်စွာ ပူဇော်ကာရောက်ရှိပြီးနောက် ဗြဟ္မာသည် လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာတို့ပါဝင်သော လောကများကို ဖန်ဆင်း하였다။ သူမကို လက္ရှ္မီ၊ မာယာ၊ ကာမမတိုင်မီရှိသော အင်အား၊ နှင့် သာသနာအက္ခရာပါဝင်သည့် စာဝိထရီဟု ခေါ်ကြသည်။

Verse 111

स्वाहांतो मनुराख्यातः सावित्र्या वसुवर्णवान् । ऋषिर्ब्रह्मास्य गायत्री छंदः प्रोक्तं च देवता ॥ १११ ॥

မန္တရသည် “svāhā” ဖြင့် အဆုံးသတ်သော မန္တရဟု ကြေညာထားသည်။ ၎င်း၏ ရှိ (ṛṣi) သည် ဗြဟ္မာ၊ ၎င်း၏ ချန်ဒ (metre) သည် ဂါယတ်ရီ၊ အုပ်စိုးသည့် ဒေဝတာမှာ ဝဆုတို့ကဲ့သို့ တောက်ပသော စာဝိထရီ ဖြစ်သည်။

Verse 112

सावित्री सर्वदेवानां सावित्री परिकीर्तिता । हृदंतिकैर्ब्रह्म विष्णुरुद्रेश्वरसदाशिवैः ॥ ११२ ॥

စာဝိထရီသည် ဒေဝတားအားလုံး၏ အနှစ်သာရဟု ကြေညာထားသည်။ ထို့ပြင် စာဝိထရီကို ဗြဟ္မာ၊ ဗိရှ္ဏု၊ ရုဒြ၊ ဣရှ္ဝရ၊ နှင့် စဒါရှီဝ—နှလုံးအတွင်းအနက်ဆုံး၌ တည်နေသူတို့က အမြင့်မြတ်ဆုံးဟု ချီးမွမ်းကြသည်။

Verse 113

सर्वात्मना च ङेयुक्तैरंगानां कल्पनं मतम् । तप्तकांचनवर्णाभां ज्वलंतीं ब्रह्मतेजसा ॥ ११३ ॥

ထို့ပြင် သိနိုင်သော ဗေဒပညာများတွင် မှန်ကန်စွာ လေ့ကျင့်ပြီးသူတို့ကသာ (ဝေဒ) အင်္ဂများကို အပြည့်အဝ မှန်ကန်စွာ စီမံတည်ဆောက်ရမည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် သန့်ရှင်းသော ပုံသဏ္ဍာန်သည် အပူပေးထားသော ရွှေရောင်ကဲ့သို့ ထင်ရှား၍ ဗြဟ္မတေဇာဖြင့် တောက်လောင်လိမ့်မည်။

Verse 114

ग्रीष्ममध्याह्नमार्तंडसहस्रसमविग्रहाम् । ईषद्धास्यप्रसन्नास्यां रत्नभूषणभूषिताम् ॥ ११४ ॥

နွေရာသီ နေ့လယ်ခင်း နေရောင်တစ်ထောင်နှင့်တူသည့် တောက်ပမှုဖြင့် သူမ၏ရုပ်သဏ္ဌာန် ထွန်းလင်းနေ၏။ မျက်နှာတော်သည် နူးညံ့သောအပြုံးဖြင့် ကြည်လင်สง शांत၍ ရတနာအလှဆင်များဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၏။

Verse 115

बह्निशुद्धांशुकाधानां भक्तानुग्रहकातराम् । सुखदां मुक्तिदां चैव सर्वसंपत्प्रदां शिवाम् ॥ ११५ ॥

မီးဖြင့် သန့်စင်ထားသော အဝတ်အစားများကို ပူဇော်၍ ကိုးကွယ်ခံရသူ၊ ဘက္တများအပေါ် ကရုဏာဖြင့် အမြဲကူညီလိုသူ—သူမသည် သုခကိုပေး၍ မုက္ခတိကိုပေးကာ စည်းစိမ်အမျိုးမျိုးကိုလည်း ပေးသနားသည့် မင်္ဂလာရှင် (Śivā) ဖြစ်၏။

Verse 116

वेदबीजस्वरूपां च ध्यायेद्वेदप्रसूं सतीम् । ध्यात्वैवं मण्डले विद्वान् त्रिकोणोज्ज्वलकर्णिके ॥ ११६ ॥

ပညာရှိသည် ဝေဒ၏ မျိုးစေ့သဘောတရားအဖြစ်တည်ရှိ၍ ဝေဒများကို မွေးဖွားပေးသော သန့်ရှင်းသည့် မဟာမိခင် စတီကို စိတ်ဓာတ်ဖြင့် သမาธိပြုရမည်။ ထိုသို့ သမาธိပြုပြီးနောက် မဏ္ဍလအတွင်း တြိကိုဏ်ပုံစံဖြင့် တောက်ပသော ကဏ္ဏိကာပေါ်၌ သူမကို မြင်ယောင်ရမည်။

Verse 117

सौरे पीठे यजेद्देवीं दीप्तादिनवशक्तिभिः । मूलमंत्रेण क्लृप्तायां मूर्तौ देवीं प्रपूजयेत् ॥ ११७ ॥

ဆော်ရ ပီဋ္ဌ (နေဘုရား၏ အာလ္တာ) ပေါ်တွင် ဒီပ္တာ (Dīptā) စသော ကိုးပါးသော သက္တိများနှင့်အတူ ဒေဝီကို ယဇ်ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် မူလမန္တရဖြင့် စီမံတည်ထောင်ထားသော မూర్తိ၌ ဒေဝီကို ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 118

कोणेषु त्रिषु संपूज्या ब्राहृयाद्याः शक्तयो बहिः । आदित्याद्यास्ततः पूज्या उषादिसहिताः क्रमात् ॥ ११८ ॥

ရိတုအကွက်၏ ထောင့်သုံးထောင့်တွင် အပြင်ဘက်၌ ဘြာဟ္မီ (Brāhmī) စသော သက္တိများကို စုံလင်စွာ ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် အာဒိတျ (Āditya) စသော ဒေဝတာများကို ဥရှာ (Uṣā) တို့နှင့်အတူ အစဉ်လိုက် ပူဇော်ရမည်။

Verse 119

ततः षडंगान्यभ्यर्च्य केसरेषु यथाविधि । प्रह्लादिनीं प्रभां पश्चान्नित्यां विश्वंभरां पुनः ॥ ११९ ॥

ထို့နောက် စည်းကမ်းအတိုင်း ကြာပန်းအမွှေးတိုင်များပေါ်တွင် အင်္ဂအကူအညီ ခြောက်ပါးကို သေချာစွာ ပူဇော်ပြီးနောက်၊ ထပ်မံ၍ ပရဟ္လာဒိနီ (Prahlādinī)၊ ပရဘာ (Prabhā) ကို ပူဇော်ကာ၊ ထို့နောက် နိတျာ (Nityā) နှင့် ဝိශ්ဝံဘရာ (Viśvambharā) ကိုလည်း ပူဇော်ရမည်။

Verse 120

विलासिनीप्रभावत्यौ जयां शांतां यजेत्पुनः । कांतिं दुर्गासरस्वत्यौ विद्यारूपां ततः परम् ॥ १२० ॥

ထပ်မံ၍ ဝိလာစိနီ (Vilāsinī) နှင့် ပရဘာဝတီ (Prabhāvatī) ကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့နောက် ဇယာ (Jayā) နှင့် ရှာန်တာ (Śāntā) ကိုလည်း ပူဇော်ရမည်။ ထို့အပြီး ကာန္တိ (Kānti)၊ ဒုရ္ဂါ (Durgā) နှင့် စရஸဝတီ (Sarasvatī) ကို ပူဇော်ကာ၊ ထို့ထက်လွန်၍ ဗိဒ္ယာရူပါ (Vidyā-rūpā) — ဉာဏ်ပညာ၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်တော်ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 121

विशालसंज्ञितामीशां व्यापिनीं विमलां यजेत् । तमोपहारिणीं सूक्ष्मां विश्वयोनिं जयावहाम् ॥ १२१ ॥

ဝိသာလာ (Viśālā) ဟု ခေါ်သော အရှင်မိဖုရားတော်ကို ပူဇော်ရမည်။ အလုံးစုံပြန့်နှံ့၍ အညစ်အကြေးကင်းစင်သော၊ အလွန်သိမ်မွေ့သော၊ မှောင်မိုက်မှုကို ဖယ်ရှားသော၊ ကမ္ဘာလောက၏ မိခင်အမြစ်ဖြစ်သော၊ အောင်မြင်ခြင်းကို ပေးသနားသော အရှင်မိဖုရားတော်ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 122

पद्नालयां परां शोभां ब्रह्मरूपां ततोऽर्चयेत् । ब्राह्ययाद्याः शारणा बाह्ये पूजयेत्प्रोक्तलक्षणाः ॥ १२२ ॥

ထို့နောက် အလွန်မြင့်မြတ်သော တောက်ပမှုရှိ၍ ဘြဟ္မန် (Brahman) သဘောတရားဖြစ်သော ပဒ္မာလယာ (Padmālayā) ကို ပူဇော်ရမည်။ အဓိက သန့်ရှင်းရာဝန်းကျင်၏ အပြင်ဘက်တွင်လည်း ယခင်ဖော်ပြထားသော လက္ခဏာများအတိုင်း ဘြာဟျယာ (Brāhyayā) မှ စ၍ Śāraṇā ဒေဝတားများကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 123

ततोऽभ्यर्च्येद् ग्रहान्बाह्ये शक्राद्यानयुधैः सह । इत्थमावरणैर्देवीः दशभिः परिपूजयेत् ॥ १२३ ॥

ထို့နောက် အပြင်ဘက် အဝိုင်းအတွင်း၌ ဂြဟ (Graha) များကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့ပြင် ရှက္ကရ (Śakra/Indra) နှင့် အခြားဒေဝတားများကိုလည်း မိမိတို့၏ လက်နက်များနှင့်အတူ ပူဇော်ရမည်။ ဤသို့ အာဝရဏ (āvaraṇa) ဆယ်ဝိုင်းအားဖြင့် ဒေဝီများကို ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 124

अष्टलक्षं जपेन्मंत्रं तत्सहस्रं हुनेत्तिलैः । सर्वपापुविनिर्मुक्तो दीर्घमायुः स विंदति ॥ १२४ ॥

မန္တရကို အကြိမ် ၈ သိန်း (၈၀၀,၀၀၀) ရွတ်ဆိုပြီးနောက် နှမ်းစေ့ဖြင့် ဟောမကို ၁,၀၀၀ ကြိမ် ပူဇော်ရမည်။ အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်း၍ အသက်ရှည်ခြင်းကို ရရှိသည်။

Verse 125

अरुणाब्जैस्त्रिमध्वक्तैर्जुहुयादयुतं ततः । महालक्ष्मीर्भवेत्तस्य षण्मासान्नात्र संशयः ॥ १२५ ॥

ထို့နောက် အနီရောင် ကြာပန်းများကို ပျားရည် သုံးမျိုးဖြင့် လိမ်းကာ ဟောမကို ၁၀,၀၀၀ ကြိမ် ပူဇော်ရမည်။ ခြောက်လအတွင်း ထိုစाधကအတွက် မဟာလက္ခမီ သေချာပေါ်ထွန်းမည်—သံသယမရှိ။

Verse 126

ब्रह्मवृक्षप्रसूनैस्तु जुहुयाद्बाह्यतेजसे । बहुना किमिहोक्तेन यथावत्साधिता सती ॥ १२६ ॥

ထို့နောက် ဘြဟ္မသစ်ပင်၏ ပန်းများဖြင့် အပြင်ဘက် မီးတောက် (ဘဟိရ္အဂ္နိ) ထံ ဟောမပူဇော်ရမည်။ ဤနေရာတွင် အများကြီး ပြောရန် အဘယ်လိုအပ်သနည်း? ဤသို့ဖြင့် ကర్మကိစ္စသည် မှန်ကန်စွာ ပြီးစီးသည်။

Verse 127

साधकानामियं विद्या भवेत्कामदुधा मुने । अथ ते संप्रवक्ष्यामि रहस्यं परमाद्भुतम् ॥ १२७ ॥

အို မုနိ၊ စာဓကတို့အတွက် ဤဗိဒ္ဓာသည် ဆန္ဒပြည့်စေသော နွားမ (ကာမဓေနု) ကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။ ယခု ငါသည် အလွန်အံ့ဖွယ် အမြင့်မြတ်သော လျှို့ဝှက်ချက်ကို သင်အား ပြည့်စုံစွာ ဟောပြမည်။

Verse 128

सावित्रीपंजरं नाम सर्वरक्षाकरं नृणाम् । व्योमकेशार्लकासक्तां सुकिरीटविराजिताम् ॥ १२८ ॥

ဤသည်ကို «သာဝိတြီ ပဉ္ဇရ» ဟု ခေါ်ကြပြီး လူသားတို့အတွက် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှု အမျိုးမျိုးကို ပေးသော ကာဝရံတံတိုင်း ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ကဲ့သို့ ဆံပင်ရှိ၍ အလှဆင်အဆင်တန်ဆာများဖြင့် တင့်တယ်ကာ တောက်ပသော မကူဋ်ဖြင့် ရောင်ပြန်ထွန်းလင်းသော သာဝိတြီ ဖြစ်၏။

Verse 129

मेघभ्रुकुटिलाक्रांतां विधिविष्णुशिवाननाम् । गुरुभार्गवकर्णांतां सोमसूर्याग्निलोचनाम् ॥ १२९ ॥

မိုးတိမ်ကဲ့သို့ ကွေးလိမ်သော မျက်ခုံးရိပ်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသော သန့်ရှင်းသည့် ဒေဝရုပ်ကို ငါ စိတ်တည်၍ ဆင်ခြင်၏။ မျက်နှာသည် ဗြဟ္မာ၊ ဗိෂ္ဏု၊ ရှိဝ တို့ကဲ့သို့ ဂုဏ်မြတ်; နားတွင် ဂုရု (ဗြဟස්ပတိ) နှင့် ဘာရ္ဂဝ (သုကြ) တို့ကဲ့သို့ အလှဆင်; မျက်စိသည် လ၊ နေ၊ မီး ဖြစ်၏။

Verse 130

इडापिंगलिकासूक्ष्मावायुनासापुटान्विताम् । संध्याद्विजोष्ठपुटितां लसद्वागुपजिह्विकाम् ॥ १३० ॥

အီဒါနှင့် ပင်္ဂလာ လမ်းကြောင်းတို့မှ လှုပ်ရှားသည့် နူးညံ့သော လေရှုသက်နှင့် နှာခေါင်းပေါက် နှစ်ဖက်တို့ပါဝင်၍၊ အသံသည် ဆုံချက်များတွင် ထွက်ပေါ်ကာ နှုတ်ခမ်းနှင့် သွားတို့ဖြင့် ပုံသွင်းခံရ၏။ လျှာနှင့် တောက်ပသော ဝါစာ၏ အင်အားတို့သည် နီးကပ်စွာ ညှိနှိုင်း၍ လုပ်ဆောင်၏။

Verse 131

संध्यासूर्यमणिग्रीवां मरुद्बाहुसमन्वितान् । पर्जन्यदृदयासक्तां वस्वाख्यप्रतिमंडलाम् ॥ १३१ ॥

လည်ပင်း၌ ဆန်ဓျာနှင့် နေ၏ မဏိကဲ့သို့ တောက်ပမှုဖြင့် အလှဆင်ထား၏။ လက်များသည် မာရုတ်တို့ကဲ့သို့ အင်အားရှိ၏။ နှလုံးသည် ပရ္ဇည (မိုးနတ်) ထံသို့ အာရုံစိုက်၏။ ထို့ပြင် “ဝသု” ဟုခေါ်သော တောက်ပသည့် ဝိုင်းဝန်းမှုဖြင့် ဝန်းရံထား၏။

Verse 132

आकाशोदरविभ्रांतां नाभ्यवांतरवीथिकाम् । प्रजापत्याख्यजघनां कटींद्राणीसमाश्रिताम् ॥ १३२ ॥

၎င်းသည် “ကောင်းကင်၏ ဝမ်းဗိုက်” အတွင်း လှည့်လည်ကာ၊ ချက်၏ အတွင်းလမ်းကြောင်းတစ်လျှောက် သွားလာ၏။ ၎င်း၏ ခါးအောက်ပိုင်းကို “ပရဇာပတျယ” ဟု ခေါ်ကြပြီး၊ “အိန္ဒြာဏီ” ဟု အမည်ရသော တင်ပါးပေါ်၌ တည်၏။

Verse 133

ऊर्वोर्मलयमेरुभ्यां शोभमानां सरिद्वराम् । सुजानुजहुकुशिकां वैश्वदेवाख्यसंज्ञिकाम् ॥ १३३ ॥

သူသည် အူရဝာနှင့် မလယ၊ မေရု တောင်တန်းတို့အကြား တောက်ပစွာ ထွန်းလင်းနေသော အထူးမြတ်သော မြစ်ကို ဖော်ပြ하였다။ ထိုမြစ်ကို စုဇာနု၊ ဇဟုကူသိကာ ဟုလည်း ခေါ်ကြပြီး “ဝိုင်ရှ္ဝဒေဝါ” ဟူသော အမည်လည်း ရှိ၏။

Verse 134

पादांघ्रिनखलोमाख्यभूनागद्रुमलक्षिताम् । ग्रहराश्यर्क्षयोगादिमूर्तावयवसंज्ञिकाम् ॥ १३४ ॥

ထိုကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ဖော်ပြရာတွင်၊ ခြေ၊ ခြေခေါက်၊ လက်သည်းနှင့် ကိုယ်မွှေးတို့ကို မြေကြီး၊ တောင်တန်း၊ သစ်ပင်တို့အဖြစ် သင်္ကေတပြုထားပြီး၊ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများကို ဂြိုဟ်များ၊ ရာသီခွင်များ၊ နက္ခတ်များ၊ ယောဂများ စသည့် နည်းပညာအမည်များဖြင့် ခေါ်ဆိုထားသည်ဟု ဆို၏။

Verse 135

तिथिमासर्तुपक्षाख्यैः संकेतनिमिषात्मिकाम् । मायाकल्पितवैचित्र्यसंध्याख्यच्छदनावृताम् ॥ १३५ ॥

ထိုရုပ်သဏ္ဍာန်သည် တိသီ (လပြည့်လကွယ်နေ့)၊ လ၊ ရာသီ၊ ပက္ခ (လဝက်) စသည့် သဘောတူညီထားသော အမည်ခေါ်ဆိုမှုများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပြီး ခဏခဏဖြစ်ပေါ်ပျောက်ကွယ်သော အချိန်အဏုများဖြစ်၏။ ထို့ပြင် မာယာက ဖန်တီးထားသော အမျိုးမျိုးသော ပုံရိပ်များရှိသည့် «စန္ဓျာ» ဟုခေါ်သော အဖုံးဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသည်။

Verse 136

ज्वलत्कालानलप्रख्यों तडित्कीटिसमप्रभाम् । कोटिसूर्यप्रतीकाशां शशिकोटिसुशीतलाम् ॥ १३६ ॥

သူမသည် ကာလ၏ မီးလောင်တောက်ပမှုကဲ့သို့ ထွန်းလင်း၍ လျှပ်စီးတောက်ပသကဲ့သို့ တောက်ပသည်ဟု ဆို၏။ နေရောင် တစ်ကိုဋိတစ်ကိုဋိကဲ့သို့ ရောင်ပြန်ထွက်သော်လည်း လတစ်ကိုဋိတစ်ကိုဋိကဲ့သို့ အေးမြသက်သာစေသည်။

Verse 137

सुधामंडलमध्यस्थां सांद्रानंदामृतात्मिकाम् । वागतीतां मनोऽगर्म्या वरदां वेदमातरम् ॥ १३७ ॥

ဝေဒမိခင်တော်မူသော သူမအား ကျွန်ုပ် ဦးညွှတ်ပူဇော်ပါ၏။ အမృతမဏ္ဍလ၏ အလယ်၌ တည်ရှိ၍ အာနန္ဒအမృత၏ ထူထဲသော အနှစ်သာရဖြစ်သည်။ စကားလွန်၍ စိတ်မရောက်နိုင်သူ၊ ကောင်းချီးပေးတော်မူသူ ဖြစ်၏။

Verse 138

चराचरमयीं नित्यां ब्रह्माक्षरसमन्विताम् । ध्यात्वा स्वात्माविभेदेन सावित्रीपंजरं न्यसेत् ॥ १३८ ॥

စಾವိထရီကို နိစ္စတည်မြဲ၍ လှုပ်ရှားသမျှ မလှုပ်ရှားသမျှ အားလုံးကို လွှမ်းခြုံသူ၊ ဗြဟ္မန်၏ မပျက်မယွင်းသော အက္ခရာများနှင့် ပြည့်စုံသူဟု သမาธိဖြင့် တွေးတောပြီး၊ ကိုယ်နှင့် အတွင်းအတ္တမန်ကို မခွဲခြားဘဲ «စாவိထရီ-ပဉ္ဇရ» ကာကွယ်န്യാസကို ထားရမည်။

Verse 139

पञ्चरस्य ऋषिः सोऽहं छंन्दो विकृतिरुच्यते । देवता च परो हंसः परब्रह्मादिदेवता ॥ १३९ ॥

ဤ «ပဉ္စရ» မန္တရ/ကိရိယာအတွက် ရှိ (ṛṣi) သည် ငါကိုယ်တိုင် ဖြစ်၏။ ချန္ဒ (chandas) ကို «ဝိကෘတိ» ဟု ဆိုကြ၏။ အဓိက ဒေဝတာမှာ အမြင့်ဆုံး ဟံသ—ပရဗြဟ္မန်၊ မူလဒေဝတာ ဖြစ်၏။

Verse 140

धर्मार्थकाममोक्षाप्त्यै विनियोग उदाहृतः । षडंगदेवतामन्त्रैरंगन्यासं समाचरेत् ॥ १४० ॥

ဓမ္မ (dharma)၊ အဓိပ္ပါယ်/အာဓာ (artha)၊ ကာမ (kāma) နှင့် မောက္ခ (mokṣa) ကို ရရှိရန်အတွက် ဝိနိယောဂ (viniyoga) ကို ဤသို့ ကြေညာ၏။ ထို့နောက် ဩင်္ဂ-ညာသ (aṅga-nyāsa) ကို ဆဋ္ဌင်္ဂ (ṣaḍaṅga) ဒေဝတာများ၏ မန္တရများဖြင့် ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 141

त्रिधामूलेन मेधावी व्यापकं हि समाचरेत् । पूर्वोक्तां देवातां ध्यायेत्साकारां गुणसंयुताम् ॥ १४१ ॥

သုံးပါးအခြေခံ (tridhāma) ကို အခြေတည်၍ ဉာဏ်ရှိသူသည် အလုံးစုံပျံ့နှံ့သော အကျယ်ပြန့်ကျင့်စဉ်ကို ဆောင်ရွက်ရမည်။ ထို့ပြင် ယခင်ဖော်ပြခဲ့သော ဒေဝတာကို ရုပ်သဏ္ဍာန်ရှိ (sākāra)၍ ဂုဏ်တော်များနှင့် ပြည့်စုံသကဲ့သို့ ဓ్యာနပြုရမည်။

Verse 142

त्रिपदा हरिजा पूर्वमुखी ब्रह्मास्त्रसंज्ञिका । चतुर्विशतितत्त्वाढ्या पातु प्राचीं दिशं मम ॥ १४२ ॥

ဟရီ (Hari) မှ ပေါက်ဖွားသော သုံးခြေလှမ်းရှိသော ဒေဝီဓာတ်၊ အရှေ့ဘက်ကို မျက်နှာမူ၍ «ဗြဟ္မာစတြ» ဟု ခေါ်သော၊ တတ္တဝ (tattva) ၂၄ ပါးဖြင့် ပြည့်စုံသူသည် ငါ၏ အရှေ့အရပ်ကို ကာကွယ်ပါစေ။

Verse 143

चतुष्पदा ब्रह्मदंडा ब्रह्माणी दक्षिणानना । षड्विंशतत्त्वसंयुक्ता पातु मे दक्षिणां दिशम् ॥ १४३ ॥

ဗြဟ္မာဏီ (Brahmāṇī) သည် လေးခြေလှမ်းရှိ၍ ဗြဟ္မာ၏ တံတောင် (staff) ကို ကိုင်ဆောင်ကာ တောင်ဘက်ကို မျက်နှာမူပြီး တတ္တဝ ၂၆ ပါးနှင့် ပေါင်းစည်းသူဖြစ်သည်။ ထိုသူသည် ငါ၏ တောင်အရပ်ကို ကာကွယ်ပါစေ။

Verse 144

प्रत्यङ्मुखी पञ्चपदी पञ्चाशत्तत्त्वरूपिणी । पातु प्रतीचीमनिशं मम ब्रह्मशिरोंकिता ॥ १४४ ॥

အတွင်းသို့မျက်နှာမူသော ဒေဝီမဟာရှಕ್ತಿသည် «ပဉ္စပဒီ» အင်အားအဖြစ် ထင်ရှား၍ တတ္တဝါ ၅၀ တို့၏ရূপဖြစ်၏။ «ဗြဟ္မာ-ရှီရ» အမှတ်တံဆိပ်ဖြင့် အလှဆင်ထားသော ထိုဒေဝီသည် ကျွန်ုပ်၏ အနောက်ဘက်ကို အစဉ်ကာကွယ်ပါစေ။

Verse 145

सौम्यास्या ब्रह्मतुर्याढ्या साथर्वांगिरसात्मिका । उदीचीं षट्पदा पातु षष्टितत्त्वकलात्मिका ॥ १४५ ॥

မျက်နှာသွင်ပြင်နူးညံ့၍ ဗြဟ္မန်၏ တုရိယ (စတုတ္ထ) အခြေအနေဖြင့် ပြည့်ဝကာ အထရ္ဝနှင့် အင်္ဂိရသ သာသနာတို့၏ အတ္တမိကဖြစ်ပြီး တတ္တဝါ ၆၀ နှင့် ၎င်းတို့၏ အစိတ်အပိုင်းများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော «ခြောက်ခြေ» (ṣaṭpadā) ဒေဝီရှಕ್ತಿသည် မြောက်ဘက်ကို ကာကွယ်ပါစေ။

Verse 146

पञ्चाशद्वर्णरचिता नवपादा शताक्षरी । व्योमा संपातु मे वोर्द्ध्वशिरो वेदांतसंस्थिता ॥ १४६ ॥

အက္ခရာ ၅၀ ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထား၍ ခြေ ၉ ခြေဖြင့် စီစဉ်ကာ အက္ခရာ ၁၀၀ မီတာဖြစ်သည့် ဝေဒാന്ത၌ တည်နေသော ဗျောမာသည် ခေါင်းကို အထက်သို့ မြှောက်ထားလျက် ကျွန်ုပ်ကို ကာကွယ်ပါစေ။

Verse 147

विद्युन्निभा ब्रह्मसन्ध्या मृगारूढा चतुर्भुजा । चापेषुचर्मासिधरा पातु मे पावकीं दिशम् ॥ १४७ ॥

လျှပ်စီးကဲ့သို့ တောက်ပ၍ ဗြဟ္မ-သန္ဓျာ (Brahma-sandhyā) အဖြစ် သန့်ရှင်းသော ဆုံချက်တော်ဖြစ်ကာ မုဆိုးမြင်း (သမင်) စီး၍ လက်လေးလက်ဖြင့် လေး၊ မြား၊ ကာကွယ်ချပ် (ဒိုင်း) နှင့် ဓားကို ကိုင်ဆောင်သော ဒေဝီသည် အဂ္နိ၏ မီးတော်တည်ရာ ဒిశကို ကျွန်ုပ်အတွက် ကာကွယ်ပါစေ။

Verse 148

ब्रह्मी कुमारी गायत्री रक्तांगी हंसवाहिनी । बिभ्रत्कमंडलुं चाक्षं स्रुवस्रुवौ पातु नैर्ऋतिम् ॥ १४८ ॥

ဟံသာယာန (ဟင်္သာစီး) ဖြစ်၍ ကိုယ်အင်္ဂါနီရောင်တောက်ပသော ဗြဟ္မီ—ကုမာရီ၊ ဂါယတြီ—ကမဏ္ဍလု (ရေခွက်) နှင့် မာလာ (ပုတီး) ကို ကိုင်ဆောင်ကာ စရုဝ (လောင်းဇွန်း) နှင့် စရုဝာ (ပူဇာဇွန်း) ကိုလည်း ထမ်းထားသော ထိုဒေဝီသည် နైరဋီ၊ အနောက်တောင်ဘက်ကို ကာကွယ်ပါစေ။

Verse 149

शुक्लवर्णा च सावित्री युवती वृषवाहना । कपालशूलकाक्षस्रग्धारिणी पातु वायवीम् ॥ १४९ ॥

ဖြူဝင်းသည့် ယုဝတီ စာဝိတြီမယ်တော်သည် နွားစီး၍ ရုဒ္ရాక్ష မဏိပန်းကုံးကို ဆောင်ကာ ခေါင်းခွံနှင့် တြိရှူလ်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် လေတိသ (ဝါယဝီ) မှ ကျွန်ုပ်ကို ကာကွယ်ပါစေ။

Verse 150

श्यामा सरस्वती वृद्धा वैष्णवी गरुडासना । शंखचक्राभयकरा पातु शैवीं दिशं मम ॥ १५० ॥

အမဲရောင်သဏ္ဌာန်ရှိသော အဘိုးအိုမယ်တော် စရස්ဝတီသည် ဝိုင်ရှ္ဏဝီဖြစ်၍ ဂရုဍာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သင်္ခ၊ စက္ကရနှင့် အဘယမုဒ္ရာကို ဆောင်လျက် ကျွန်ုပ်၏ ရှိုင်ဝတိသကို ကာကွယ်ပါစေ။

Verse 151

चतुर्भुजा देवमाता गौरांगी सिंहवाहना । वराभयखङ्गचर्मभुजा पात्वधरां दिशम् ॥ १५१ ॥

လက်လေးဖက်ရှိသော ဒေဝမိခင်မယ်တော်သည် အင်္ဂါဖြူဝင်း၍ ခြင်္သေ့စီးကာ वर မုဒ္ရာနှင့် အဘယမုဒ္ရာကို ပြ၍ ဓားနှင့် ဒိုင်းကို ကိုင်ဆောင်လျက် အောက်ဘက်တိသကို ကာကွယ်ပါစေ။

Verse 152

तत्तत्पार्श्वे स्थिताः स्वस्ववाहनायुधभूषणाः । स्वस्वदिक्षुस्थिताः पातुं ग्रहशक्त्यंगसंयुताः ॥ १५२ ॥

မိမိမိမိဘက်ခြမ်းတို့၌ ရပ်တည်ကြသော ထိုဒေဝီတို့သည် မိမိတို့၏ ယာဉ်၊ လက်နက်၊ အလှဆင်ပစ္စည်းတို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်လျက် မိမိတို့၏ တိသအသီးသီး၌ တည်နေကာ ကာကွယ်ရန် ရပ်တည်ကြပြီး ဂြိုဟ်သက္တိ၏ အင်္ဂါများ (ပေါ်လွင်သော အာနုဘော်) နှင့် ပြည့်စုံကြသည်။

Verse 153

मंत्राधिदेवतारूपा मुद्राधिष्ठातृदेवताः । व्यापकत्वेन पांत्वस्मानापादतलमस्तकम् ॥ १५३ ॥

မန္တရားတို့၏ အဓိဒေဝတားပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော ဒေဝတော်များနှင့် မုဒ္ရာတို့၏ အဓိဋ္ဌာတೃဒေဝတော်များသည် အလုံးစုံပျံ့နှံ့သော အရှိန်အဝါဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ခြေဖျားမှ ခေါင်းထိပ်တိုင်အောင် ကာကွယ်ပါစေ။

Verse 154

इदं ते कथितं सत्यं सावित्रीपंजरं मया । संध्ययोः प्रत्यहं भक्त्या जपकाले विशेषतः ॥ १५४ ॥

ဤအရာသည် ငါက သင့်အား အမှန်တရားဖြစ်သော “သာဝိထရီ-ပဉ္ဇရ” ကို ပြောကြားပြီးသားဖြစ်သည်။ နေ့စဉ် ဘက္တိဖြင့် စန္ဓျာနှစ်ကြိမ်တွင်၊ အထူးသဖြင့် ဇပ (မန္တရပြန်ဆို) အချိန်၌ ရွတ်ဖတ်ရမည်။

Verse 155

पठनीयं प्रयत्नेन भुक्तिं मुक्तिं समिच्छता । भूतिदा भुवना वाणी महावसुमती मही ॥ १५५ ॥

လောကီအာနန္ဒ (ဘုက္တိ) နှင့် မောက္ခ (မုက္တိ) နှစ်မျိုးလုံးကို လိုလားသူသည် ကြိုးစားအားထုတ်၍ ရွတ်ဖတ်ရမည်။ ၎င်းသည် စည်းစိမ်ချမ်းသာကို ပေးတတ်ပြီး၊ လောကများကို ထိန်းသိမ်းသော အသံတော်ဖြစ်ကာ၊ ရတနာသိုက်ကြီးဖြစ်သော မြေမဟာမီတည်း။

Verse 156

हिरण्यजननी नन्दा सविसर्गा तपस्विनी । यशस्विनी सती सत्या वेदविच्चिन्मयी शुभा ॥ १५६ ॥

သူမသည် ရွှေစည်းစိမ်၏ မိခင်၊ နန္ဒာ (ပျော်ရွှင်ခြင်း) ဖြစ်၏။ ထွက်ပေါ်ဖန်ဆင်းခြင်း၏ အရင်းအမြစ်၊ တပသ္ယာ၏ အာနုဘော်တန်ခိုးလည်း ဖြစ်၏။ ဂုဏ်သတင်းထင်ရှား၍ သီလရှိ၊ အမှန်တရားတည်ကြည်၊ ဝေဒကို သိမြင်သူ၊ သန့်ရှင်းသော ချင်မယ (သိစိတ်) သဘောဖြစ်၍ မင်္ဂလာတော်မူ၏။

Verse 157

विश्वा तुर्या वरेण्या च निसृणी यमुना भुवा । मोदा देवी वरिष्ठा च धीश्च शांतिर्मती मही ॥ १५७ ॥

ဝိශ්ဝာ၊ တုရျာ၊ ဝရေဏျာ၊ နိသೃဏီ၊ ယမုနာ၊ ဘုဝာ၊ ထို့ပြင် မောဒါ၊ ဒေဝီ၊ ဝရိဋ္ဌာ၊ ဓီ၊ ရှာန္တိ၊ မတီ၊ မဟီ—ဤတို့သည် ဂုဏ်မြတ်သော နာမတော်များကို စာရင်းပြု၍ ရွတ်ဆိုထားခြင်းဖြစ်သည်။

Verse 158

धिषणा योगिनी युक्ता नदी प्रज्ञाप्रचोदनी । दया च यामिनी पद्मा रोहिणी रमणी जया ॥ १५८ ॥

ဓိષဏာ၊ ယောဂိနီ၊ ယုက္တာ၊ နဒီ၊ ပ္ရဇ္ညာ-ပရချောဒနီ၊ ထို့ပြင် ဒယာ၊ ယာမိနီ၊ ပဒ္မာ၊ ရောဟိဏီ၊ ရမဏီ၊ ဇယာ—ဤတို့သည် ဖော်ပြထားသော နာမတော်/ဘွဲ့တော်များကို စာရင်းပြုထားခြင်းဖြစ်သည်။

Verse 159

सेनामुखी साममयी बगला दोषवार्जिता । माया प्रज्ञा परा दोग्ध्री मानिनी पोषिणी क्रिया ॥ १५९ ॥

သူမသည် ဒေဝတပ်၏ ရှေ့တန်းခေါင်းဆောင်၊ ဝေဒသံစဉ် စာမန်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသူ၊ ဘဂလာဟု ခေါ်၍ အပြစ်ဒോഷကင်းစင်သူ။ သူမသည် မာယာ၊ ပညာ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး။ ကောင်းချီးနှင့် အာဟာရကို “နို့ညှစ်ထုတ်” ပေးသော ပို့ရှင်၊ ဂုဏ်ပြုခံရသူ၊ ထောက်ပံ့သူ၊ သန့်ရှင်းသော ကရိယာတော်တည်း။

Verse 160

ज्योत्स्ना तीर्थमयी रम्या सौम्यामृतमया तथा । ब्राह्मी हैमी भुजंगी च वशिनी सुंदरी वनी ॥ १६० ॥

သူမကို ဂျ्योৎস္နာ (လမင်းအလင်း)၊ တီရ္ထမယီ (သန့်ရှင်းသော တီရ္ထတို့၏ အရုပ်)၊ ရမ္ယာ (နှစ်သက်ဖွယ်)၊ ထို့အတူ စောမ်ယအမృతမယာ (နူးညံ့သော အမృతဖြင့် ပြည့်ဝသူ) ဟု ခေါ်ကြသည်။ ထို့ပြင် သူမသည် ဘြာဟ္မီ၊ ဟိုင်မီ (ရွှေရောင်)၊ ဘုဇင်ဂီ (မြွေဆန်သူ)၊ ဝရှင်နီ (မောဟစေသူ)၊ စုန္ဒရီ (လှပသူ)၊ ဝနီ (တောဝန့်၏) လည်း ဖြစ်သည်။

Verse 161

ॐकारहसिनी सर्वा सुधा सा षड्गुणावती । माया स्वधा रमा तन्वी रिपुघ्नी रक्षणणी सती ॥ १६१ ॥

သူမသည် သန့်ရှင်းသော “အိုမ်” သံလုံးမှတဆင့် ပြုံးရွှင်သူ၊ အရာအားလုံးကို လွှမ်းမိုးသူ၊ အမృతတော် စုဓာကိုယ်တိုင်၊ သဒ္ဂုဏ်ခြောက်ပါးနှင့် ပြည့်စုံသူ။ သူမသည် မာယာ၊ စွဝဓာ၊ ရမာ (သရီ) ဖြစ်၏။ သူမသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့၍ သေးသွယ်သူ၊ ရန်သူဖျက်ဆီးသူ၊ ကာကွယ်သူ၊ အမြဲသီလပြည့်ဝသော စတီ ဖြစ်၏။

Verse 162

हैमी तारा विधुगतिर्विषघ्नी च वरानना । अमरा तीर्थदा दीक्षा दुर्धर्षा रोगहारिणी ॥ १६२ ॥

သူမသည် ဟိုင်မီ၊ တာရာ၊ ဝိဓုဂတိ၊ ဝိသဃ္နီ (အဆိပ်ဖျက်သူ)၊ ဝရာနနာ (မြတ်သောမျက်နှာ)၊ အမရာ၊ တီရ္ထဒါ (တီရ္ထပေးသူ)၊ ဒိက္ခာ (သင်္ကာရ/ဝင်ရောက်အပ်နှံခြင်း)၊ ဒုර්ဓರ್ಷာ (မအနိုင်ယူနိုင်သူ)၊ ရောဂဟာရိဏီ (ရောဂါဖယ်ရှားသူ) ဟူသော ဂုဏ်နာမများဖြစ်၍ ကာကွယ်ခြင်း၊ သန့်ရှင်းခြင်းနှင့် အဆိပ်ရောဂါပျောက်ကင်းစေခြင်းအတွက် ချီးမွမ်းကြသည်။

Verse 163

नानापापनृशंसघ्नी षट्पदी वज्रिणी रणी । योगिनी वमला सत्या अबला बलदा जया ॥ १६३ ॥

သူမသည် အပြစ်ပေါင်းများစွာနှင့် ရက်စက်သော အကျင့်များကို ဖျက်ဆီးသူ၊ ခြေခြောက်ချောင်းရှိသော ပျားကဲ့သို့သော (ṣaṭpadī)၊ ဝဇ္ရကိုင်ဆောင်သူ၊ စစ်မြေပြင်၏ ရဏီ။ သူမသည် ယောဂိနီ၊ အညစ်အကြေးကင်းသော ဝမလာ၊ သစ္စာရှိသော စတျာ၊ နူးညံ့သော်လည်း မအားနည်းသော အဘလာ၊ အင်အားပေးသူ၊ အမြဲအောင်မြင်သော ဇယာ ဖြစ်၏။

Verse 164

गोमती जाह्नवी रजावी तपनी जातवेदसा । अचिरा वृष्टिदा ज्ञेया ऋततंत्रा ऋतात्मिका ॥ १६४ ॥

ဂိုမတီ၊ ဂျာဟ္နဝီ၊ ရဇာဝီ၊ တပနီ၊ ဇာတဝေဒသာ၊ ထို့ပြင် အချီရာနှင့် ဝೃෂ္ဋိဒါ—ဤတို့ကို သန့်ရှင်းသော မြစ်ရေစီးများဟု သိမှတ်ရမည်။ ရတတန္တြာနှင့် ရတात्मိကာလည်း ရတ (ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ စည်းကမ်း) အောက်တွင် ရှိ၍ ရတကို ကိုယ်တိုင် သဘောသဘာဝအဖြစ် ထင်ဟပ်သည်။

Verse 165

सर्वकामदुधा सौम्या भवाहंकारवर्जिता । द्विपदा या चतुष्पदा त्रिपदा या च षट्पदा ॥ १६५ ॥

သူမသည် သောမ്യာ—နူးညံ့၍ မင်္ဂလာရှိကာ လိုအင်ဆန္ဒအားလုံး၏ အကျိုးကျေးဇူးကို နို့ကဲ့သို့ ပေးစွမ်းသူ၊ လောကီဖြစ်ပေါ်မှုနှင့် အဟင်္ကာရမှ ကင်းလွတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် နှစ်ခြေရှိသူ၊ လေးခြေရှိသူ၊ သုံးခြေရှိသူ၊ ခြောက်ခြေရှိသူ အဖြစ်လည်း တည်ရှိသည်။

Verse 166

अष्टापदी नवपदी सहस्राक्षाक्षरात्मिका । अष्टोत्तरशतं नाम्नां सावित्र्या यः पठेन्नरः ॥ १६६ ॥

စဝိတြီ၏ နာမ ၁၀၈ ပါးကို ရွတ်ဖတ်သူသည်—အရှ်ဋာပဒီ၊ နဝပဒီ ဖြစ်၍ အက္ခရာတစ်ထောင်ကို ကိုယ်တိုင်အဖြစ် ထင်ဟပ်သော သူမကို—ဤသို့ ဂျပ၏ ကုသိုလ်ကို ရရှိမည်။

Verse 167

स चिरायुः सुखी पुत्री विजयी विनयी भवेत् । एतत्ते कथितं विप्र पंचप्रकृतिलक्षणम् ॥ १६७ ॥

သူသည် အသက်ရှည်၍ ချမ်းသာပျော်ရွှင်ကာ သားသမီးကောင်းချီးရ၊ အောင်မြင်သူ ဖြစ်၍ စည်းကမ်းသိက္ခာရှိသူ ဖြစ်လာမည်။ ဤသို့ပင် ဗိပရ (ဗြာဟ္မဏ) ရေ၊ ငါသည် ပဉ္စပရကృతိ၏ လက္ခဏာများကို သင်အား ပြောကြားပြီးပြီ။

Verse 168

मंत्राराधनपूर्वं च विश्वकामप्रपूरणम् ॥ १६८ ॥

ထို့ပြင် မန္တရကို မှန်ကန်စွာ အာရာဓနာပြုခြင်းကို အရင်ပြုလျက်၊ လိုအင်ဆန္ဒအားလုံး၏ ပြည့်စုံအောင်မြင်မှုသည် ပြည့်ဝစွာ ပေါ်ထွန်းလာသည်။

Verse 169

इति श्रीबृहन्नारदीय पुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने तृतीयपादे पञ्चप्रकृतिमन्त्रादिनिरूपणं नाम त्र्यशीतितमोऽध्यायः ॥ ८३ ॥

ဤသို့ဖြင့် «သရီ ဘೃಹန္နာရဒီယ ပုရာဏ» ၏ ပူರ್ವဘားဂ အတွင်းရှိ မဟာဥပాఖ్యာန၏ တတိယပဒ၌ «ပဉ္စပရကృతိနှင့် ဆက်စပ်မန္တရများကို ရှင်းလင်းဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အမည်ရှိ အခန်း ၈၃ ကို အဆုံးသတ်၏။