
Sukta 7.75
Vasiṣṭha
Uṣas (Dawn)
Triṣṭubh (likely; confirm by metrical count in critical edition)
या उषःसूक्तात वसिष्ठ उषेला दिव्यजन्मा व ऋत-मार्गाने चालणारी म्हणून स्तुती करतो. तिच्या प्रकटण्याने महिमा उलगडतो, जगाचे मार्ग गतिमान होतात आणि शत्रुत्वपूर्ण अंधार दूर पळतो. कवी तिला सूर्याची तेजस्वी वधू, धन व जीवनशक्ती देणारी म्हणून गौरवतो; आणि शेवटी यजमान व यज्ञासनासाठी गायी, घोडे, वीर पुत्र आणि अखंड कल्याण यांची प्रार्थना करतो.
Mantra 1
व्युषा आवो दिविजा ऋतेनाविष्कृण्वाना महिमानमागात् । अप द्रुहस्तम आवरजुष्टमङ्गिरस्तमा पथ्या अजीगः ॥
उषा—दिविजा—ऋतेन प्रकट झाली, आपला महिमा उघड करत आली. तिने द्रुह (छलकर्ता) याचे तम, ते अप्रिय आवरण, दूर केले; अङ्गिरसतमा होऊन तिने पथ्या—मार्गांना—गतीत जागे केले.
Mantra 2
महे नो अद्य सुविताय बोध्युषो महे सौभगाय प्र यन्धि । चित्रं रयिं यशसं धेह्यस्मे देवि मर्तेषु मानुषि श्रवस्युम् ॥
आज आमच्यासाठी सुविताय—सद्गती, शुभ प्रगती—यासाठी जागी हो, हे उषा; महान सौभाग्यासाठी आम्हाला पुढे ने. हे देवि, आमच्यात चित्र रयि—दीप्तिमान धन—यशस्वी—कीर्ती देणारे—स्थापित कर; मर्त्यांमध्ये, मानवी क्षेत्रात, आम्हाला श्रवस्यु—उच्च ‘श्रवस्’/प्रेरित कीर्तीचे अभिलाषी—कर.
Mantra 3
एते त्ये भानवो दर्शतायाश्चित्रा उषसो अमृतास आगुः । जनयन्तो दैव्यानि व्रतान्यापृणन्तो अन्तरिक्षा व्यस्थुः ॥
दर्शनीय उषेच्या या तेजस्वी, विचित्र, अमृत किरणा आल्या आहेत. दैवी ‘व्रत’ (नियम) जन्माला घालत, अंतरिक्ष भरून टाकत, त्या दूरदूर आपापल्या स्थानांवर स्थिरावल्या आहेत.
Mantra 4
एषा स्या युजाना पराकात्पञ्च क्षितीः परि सद्यो जिगाति । अभिपश्यन्ती वयुना जनानां दिवो दुहिता भुवनस्य पत्नी ॥
ही (उषा) दूरून स्वतःला युक्त करून, तत्क्षणी पाच क्षिती (पाच निवासस्थाने) सर्व बाजूंनी व्यापते. जनांच्या ‘वयुन’ (विधी/व्यवस्था) यांचे अंतर्दृष्टीने दर्शन घेत, ती—दिवाची कन्या, भुवनाची पत्नी—पुढे सरकते.
Mantra 5
वाजिनीवती सूर्यस्य योषा चित्रामघा राय ईशे वसूनाम् । ऋषिष्टुता जरयन्ती मघोन्युषा उच्छति वह्निभिर्गृणाना ॥
बलवती, सूर्याची तरुण वधू, विविध दानांनी समृद्ध—ती वसूंच्या रयि (संपदा)ची अधिष्ठात्री आहे. ऋषींनी स्तुत केलेली, काळाला नवे करणारी, दानशील उषा उगवते—वह्नींनी (अग्निजिह्वा शक्तींनी) गात गात.
Mantra 6
प्रति द्युतानामरुषासो अश्वाश्चित्रा अदृश्रन्नुषसं वहन्तः । याति शुभ्रा विश्वपिशा रथेन दधाति रत्नं विधते जनाय ॥
उच्च लोकांच्या तेजासमोर अरुण, चित्रवर्ण अश्व प्रकट झाले, उषेला वहन करत. ती शुभ्रा, विश्व-पिशा (सर्वालंकारयुक्त) रथाने येते; विधते (यज्ञकर्ता) जनासाठी—ऋत (सत्य-धर्म) सेवेस तत्पर असलेल्या मनुष्यात—रत्नधन धारण करते.
Mantra 7
सत्या सत्येभिर्महती महद्भिर्देवी देवेभिर्यजता यजत्रैः । रुजद्दृळ्हानि दददुस्रियाणां प्रति गाव उषसं वावशन्त ॥
सत्यासोबत सत्य, महानासोबत महान—देवी, यज्य देवांसह यज्य आहे. दृढ बंधने तोडून, उष्रिया (दीप्त किरण) देत, प्रकाशाच्या गायी उषेकडे हंबरतात.
Mantra 8
नू नो गोमद्वीरवद्धेहि रत्नमुषो अश्वावत्पुरुभोजो अस्मे । मा नो बर्हिः पुरुषता निदे कर्यूयं पात स्वस्तिभिः सदा नः ॥
आता आमच्यात गो-समृद्ध, वीर-समृद्ध रत्न ठेव, हे उषे—अश्व-समृद्ध, आमच्यासाठी पुरु-भोज (विस्तृत भोग/आनंद) देणारे. आमचे बर्हि (यज्ञासन) कोणाच्याही निंदेस कारण ठरू नये; तू सदा स्वस्ति-रूप कल्याणांनी आमचे रक्षण कर.
It praises Uṣas (Dawn) as the truthful light that appears by ṛta, removes darkness, awakens life and activity, and brings prosperity and protection to the worshipper.
Because Dawn’s regular return is a visible sign of cosmic order: her light reveals things as they are, restores right orientation, and drives away the confusion symbolized by darkness.
The poet asks for a treasure rich in cattle, horses, and heroic offspring, and prays that the ritual seat (barhis) remain free from blame while Uṣas grants constant svasti (well-being).
Read Rig Veda in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.