Adhyaya 121: Avoidance of Rebirth in the Womb: Ethical Conduct and the Prevention of Degraded Rebirth

Verse 1

अथ जन्माभावः ॥ श्रीवराह उवाच ॥ येन गर्भं न गच्छेत तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥ कथयिष्यामि ते ह्येवं सर्वधर्मविनिश्चयम् ॥

ഇപ്പോൾ ജന്മാഭാവം (ജന്മനിവൃത്തി) എന്ന വിഷയം. ശ്രീവരാഹൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ വസുന്ധരേ, വീണ്ടും ഗർഭത്തിൽ പ്രവേശിക്കാതിരിക്കുന്ന മാർഗം കേൾക്കുക; സർവ്വധർമ്മങ്ങളുടെ നിർണായക നിശ്ചയം ഞാൻ നിനക്കു ഇങ്ങനെ പറയും।

Verse 2

कृत्वापि विपुलं कर्म आत्मानं न प्रशंसति ॥ करोति बहुकर्माणि शुद्धेनैवान्तरात्मना ॥

വിപുലമായ കര്‍മ്മങ്ങള്‍ ചെയ്തിട്ടും അവന്‍ സ്വയം പ്രശംസിക്കുകയില്ല; ശുദ്ധമായ അന്തരാത്മാവോടെ അവന്‍ അനേകം കര്‍മ്മങ്ങള്‍ ചെയ്യുന്നു।

Verse 3

कृत्वा तु मम कर्माणि समर्थोऽनुग्रहे रतः ॥ कार्याकार्ये विजानाति सर्वधर्मेषु निष्ठितः ॥

എന്നാൽ ഞാൻ ഉപദേശിച്ച കര്‍മ്മങ്ങൾ ആചരിച്ചാൽ അവൻ സമർത്ഥനായി അനുഗ്രഹപ്രവൃത്തിയിൽ രതനാകും; സർവ്വധർമ്മങ്ങളിൽ നിഷ്ഠനായി ചെയ്യേണ്ടതും ചെയ്യരുതാത്തതും തിരിച്ചറിയും।

Verse 4

शीतोष्णवातवर्षादिक्षुत्पिपासासहश्च यः ॥ यो दरिद्रो निरालस्यः सत्यवागनसूयकः ॥

ശീത-ഉഷ്ണം, കാറ്റ്-മഴ, അതുപോലെ വിശപ്പ്-ദാഹം സഹിക്കുന്നവൻ; ദരിദ്രനായാലും അലസനല്ലാത്തവൻ; സത്യവാക്യൻ, അസൂയാരഹിതൻ—

Verse 5

स्वदारनिरतो नित्यं परदारविवर्जकः ॥ सत्यवादी विशुद्धात्मा नित्यं च भगवत्प्रियः ॥

എപ്പോഴും സ്വന്തം ഭാര്യ/ഭർത്താവിൽ തന്നെ നിരതനായി പരസ്ത്രീ/പരപുരുഷനെ വർജിക്കുന്നവൻ; സത്യവാദി, വിശുദ്ധാത്മാവ്, നിത്യം ഭഗവാന്റെ പ്രിയൻ—

Verse 6

संविभाज्य विशेषज्ञो नित्यं ब्राह्मणवत्सलः ॥ प्रियभाषी द्विजानां च मम कर्मपरायणः ॥

പങ്കുവെച്ച് നൽകുന്നവൻ, ധർമ്മമര്യാദയുടെ വിവേചനത്തിൽ നിപുണൻ, നിത്യം ബ്രാഹ്മണന്മാരോടു വാത്സല്യമുള്ളവൻ; ദ്വിജന്മാരോടു പ്രിയവാക്യം പറയുന്നവൻ, എന്റെ ഉപദേശിച്ച കർമത്തിൽ പരായണൻ—

Verse 7

कुयोनिं तु न गच्छेत मम लोकं स गच्छति ॥ अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे ॥

അവൻ കുയോനിയിൽ (ദുർജന്മത്തിൽ) പോകുകയില്ല; എന്റെ ലോകം പ്രാപിക്കും. ഇനി കൂടി ഞാൻ നിന്നോടു പറയും—ഹേ വസുന്ധരേ, കേൾക്കുക.

Verse 8

यो वियोनिं न गच्छेत मम कर्मपरायणः ॥ जीवहिंसानिवृत्तस्तु सर्वभूतहितः शुचिः

എന്റെ ഉപദേശിച്ച കർമമാർഗത്തിൽ പരായണനായി അശുഭ യോനിയിൽ വീഴാത്തവൻ; ജീവഹിംസയിൽ നിന്നു വിരമിച്ചവൻ, സർവ്വഭൂതഹിതൻ, ശുചിയായവൻ.

Verse 9

सर्वत्र समतायुक्तः समलोष्टाश्मकाञ्चनः ॥ बाल्ये स्थितोऽपि वयसि क्षान्तो दान्तः शुभे रतः

എവൻ എല്ലാ സാഹചര്യങ്ങളിലും സമത്വമുള്ളവനായി, മണ്ണുകട്ട, കല്ല്, സ്വർണം എന്നിവയെ ഒരുപോലെ കാണുന്നുവോ; പ്രായമായിട്ടും ബാലസഹജ ലാളിത്യത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നുവോ; ക്ഷമാശീലനും ആത്മസംയമനമുള്ളവനും ശുഭത്തിൽ രതനുമായിരിക്കുന്നു।

Verse 10

व्यलीकाद्विनिवृत्तो यस्तथ्येतिकृतनिश्चयः ॥ नित्यं च वृत्तिमान्कश्चित्परोक्षेऽपि न चाक्षिपेत्

വഞ്ചനയിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിന്ന് സത്യത്തിൽ ദൃഢനിശ്ചയം ചെയ്യുന്നവൻ; എന്നും സദ്വൃത്തനായി, ആരുടെ അഭാവത്തിലും അവരെ അപകീർത്തിപ്പെടുത്താത്തവൻ।

Verse 11

ऋतुकालेऽपि गच्छेद्यः अपत्यार्थे स्वकां स्त्रियम् ॥ ईदृशास्तु नरा भद्रे मम कर्मपरायणाः

സ്വന്തം ഭാര്യയോടും യോജ്യമായ ഋതുകാലത്തിൽ, സന്താനാർത്ഥം മാത്രമായി സമീപിക്കുന്നവൻ—ഹേ ഭദ്രേ, അത്തരത്തിലുള്ള പുരുഷന്മാർ എന്റെ നിർദ്ദേശിച്ച കർമാനുഷ്ഠാനത്തിൽ പരായണരാണ്।

Verse 12

ते वियोनिं न गच्छन्ति मम गच्छन्ति सुन्दरी ॥ पुनरन्यत्प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व वसुन्धरे

അവർ അശുഭ യോനിയിൽ പതിക്കുകയില്ല; ഹേ സുന്ദരീ, അവർ എന്റെ പദം പ്രാപിക്കുന്നു. ഇനി മറ്റൊന്നും ഞാൻ പറയും—ഹേ വസുന്ധരേ, അത് കേൾക്കുക।

Verse 13

पुरुषाणां प्रसन्नानां यश्च धर्मः सनातनः ॥ मनुनाप्यन्यथा दृष्टो ह्यन्यथाङ्गिरसेन च

പ്രസന്നരും സദ്ഭാവമുള്ളവരുമായ പുരുഷന്മാരുടെ സനാതനധർമ്മം മനു ഒരു രീതിയിൽ കണ്ടു; അങ്ങിരസൻ മറ്റൊരു രീതിയിൽ കണ്ടു.

Verse 14

शुक्रेण चान्यथा दृष्टो गौतमेनापि चान्यथा ॥ सोमेन चान्यथा दृष्टो रुद्रेणाप्यन्यथा पुनः

ശുക്രൻ ഇതിനെ ഒരു വിധത്തിൽ കണ്ടു; ഗൗതമനും മറ്റൊരു വിധത്തിൽ; സോമനും വ്യത്യസ്തമായി കണ്ടു; രുദ്രനും വീണ്ടും മറ്റെവിധത്തിൽ കണ്ടു.

Verse 15

अग्निना वायुनाचैव दृष्टो धर्मोऽन्यथा धरे ॥ यमेन चान्यथा दृष्ट इन्द्रेण वरुणेन च

ഹേ ധരേ! അഗ്നിയും വായുവും ധർമ്മത്തെ വ്യത്യസ്തമായി കണ്ടു; യമനും മറ്റെവിധത്തിൽ കണ്ടു; ഇന്ദ്രനും വരുണനും കൂടി ഭിന്നമായി കണ്ടു.

Verse 16

कुबेरॆणान्यथा दृष्टः शाण्डिल्येनापि चान्यथा ॥ पुलस्त्येनान्यथा दृष्ट आदित्येनापि चान्यथा

കുബേരൻ ഇതിനെ മറ്റെവിധത്തിൽ കണ്ടു; ശാണ്ഡില്യനും മറ്റെവിധത്തിൽ; പുലസ്ത്യനും വ്യത്യസ്തമായി കണ്ടു; ആദിത്യനും മറ്റൊരു രീതിയിൽ കണ്ടു.

Verse 17

पितृभिश्चान्यथा दृष्टो ह्यन्यथापि स्वयम्भुवा ॥ आत्मनात्मनि धर्मेण ये नरा निश्चितव्रताः

പിതൃകളും ഇതിനെ മറ്റെവിധത്തിൽ കണ്ടു; സ്വയംഭൂവും വ്യത്യസ്തമായി കണ്ടു. നിശ്ചിതവ്രതന്മാരായ നരർ ആത്മാവാൽ ആത്മത്തിനുള്ളിലെ ധർമ്മത്തിൽ അന്തർസ്ഥമായി സ്ഥിരരാകുന്നു.

Verse 18

न निन्देद्धर्मकार्याणि आत्मधर्मपथे स्थितः ॥ एभिर्गुणैः समायुक्तो मम कर्माणि कारयेत् ॥

സ്വധർമ്മപഥത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവൻ ധർമ്മകാര്യങ്ങളെ നിന്ദിക്കരുത്. ഈ ഗുണങ്ങളാൽ സമന്വിതനായി, എനാൽ വിധിക്കപ്പെട്ട കര്‍മ്മങ്ങൾ നിർവഹിക്കണം.

Verse 19

वियोनिं स न गच्छेत मम लोकाय गच्छति ॥ पुनरन्यत्तु वक्ष्यामि तच्छृणुष्वेह माधवि ॥

അവൻ അധമയോണിയിലേക്കു പോകുകയില്ല; എന്റെ ലോകത്തേക്കു തന്നെ എത്തും. വീണ്ടും മറ്റൊന്ന് പറയുന്നു—ഇവിടെ കേൾക്കുക, ഹേ മാധവി.

Verse 20

तरन्ति पुरुषा येन गर्भसंसारसागरम् ॥ जितेन्द्रिया जितक्रोधा लोभमोहविवर्जिताः ॥

ഇതിനാൽ മനുഷ്യർ ഗർഭബന്ധിതമായ സംസാരസാഗരം കടക്കുന്നു. അവർ ഇന്ദ്രിയജിതർ, ക്രോധജിതർ, ലോഭമോഹവിവർജിതർ ആകുന്നു.

Verse 21

आत्मोपकारका नित्यं देवातिथिगुरुप्रियाः ॥ हिंसादीनि न कुर्वन्ति मधुमांसविवर्जकाः ॥

അവർ നിത്യവും ആത്മോപകാരകരമായ ആചരണത്തിൽ നിലകൊണ്ട് ദേവന്മാർക്കും അതിഥികൾക്കും ഗുരുക്കന്മാർക്കും പ്രിയരായിരിക്കും. അവർ ഹിംസാദികൾ ചെയ്യുകയില്ല; മധുവും മാംസവും വർജ്ജിക്കും.

Verse 22

मनसा ब्राह्मणीं चैव यो गच्छेन्न कदाचन ॥ विप्राय कपिलां दद्याद्वृद्धवं सान्त्वेन पालयेत् ॥

മനസ്സുകൊണ്ടും ഒരിക്കലും ബ്രാഹ്മണീ സ്ത്രീയിലേക്കു സമീപിക്കാത്തവൻ—വിദ്വാൻ ബ്രാഹ്മണനു കപിലഗോവിനെ ദാനം ചെയ്യണം; വൃദ്ധരെ ആശ്വാസവചനത്തോടും പരിചരണത്തോടും കൂടി പോഷിക്കണം.

Verse 23

सर्वेषां चैव पुत्राणां न विशेषं करोति यः ॥ संक्रुद्धं ब्राह्मणं दृष्ट्वा यस्तु तत्र प्रसादयेत् ॥

തന്റെ എല്ലാ പുത്രന്മാരിലും വ്യത്യാസം കാണിക്കാത്തവൻ—കോപിച്ച ബ്രാഹ്മണനെ കണ്ടാൽ അവിടെ തന്നേ അവനെ പ്രസന്നനാക്കുന്നവൻ—

Verse 24

यः स्पृशेत्कपिलां भक्त्या कुमारिं न च दूषयेत् ॥ अग्निं न च क्रमेत्पद्भ्यां न च पुत्रेण भाषयेत् ॥

ഭക്തിയോടെ കപിലാ പശുവിനെ സ്പർശിക്കുകയും കുമാരിയെ ദൂഷിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവൻ; അഗ്നിയെ കാലാൽ കയറിക്കടക്കാതെയും പുത്രനെ ഇടനിലക്കാരനാക്കി സംസാരിക്കാതെയും ഇരിക്കണം।

Verse 25

जलेन मेहेद्यस्तु गुरुभक्तो न जल्पकः ॥ एवं धर्मेण संयुक्तो यो नु मां प्रतिपद्यते ॥

എന്നാൽ ജലത്തിൽ മൂത്രവിസർജനം ചെയ്തവനായാലും, ഗുരുഭക്തനും അധികം പുച്ഛം പറയാത്തവനും ആയിട്ട്; ഇങ്ങനെ ധർമ്മത്തോടെ യുക്തനായി എന്നെ ആശ്രയിക്കുന്നവൻ—

Verse 26

स च गर्भं न गच्छेत मम लोकं स गच्छति ॥

അവൻ വീണ്ടും ഗർഭത്തിലേക്ക് മടങ്ങുകയില്ല; അവൻ എന്റെ ലോകത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 27

शङ्खेन चान्यथा दृष्टो लिखितेनापि चान्यथा ॥ कश्यपेनान्यथा दृष्टो धर्मेणाप्यन्यथा धरे ॥

ഹേ ധരാധരാ! ശങ്കൻ ഒരു വിധത്തിൽ കണ്ടു, എഴുതപ്പെട്ട രൂപത്തിലും മറ്റൊരു വിധത്തിൽ; കശ്യപൻ വേറൊരു വിധത്തിൽ കണ്ടു, ധർമ്മവും മറ്റൊരു വിധത്തിൽ തന്നെയാണ് കാണിക്കുന്നത്।

Verse 28

नित्यं नैव विजानाति परेणापकृतं क्वचित् ॥ कर्त्तव्यं संस्मरेत्सर्वं मम सत्यं च जल्पति

ഒരിക്കലും മറ്റൊരാൾ ചെയ്ത അപകാരം എണ്ണിപ്പിടിക്കാതെ; ചെയ്യേണ്ട കർത്തവ്യം എല്ലാം ഓർക്കുകയും, ‘എന്റെ പ്രതിജ്ഞ’യായി സത്യം തന്നെ പറയുകയും വേണം।

Verse 29

स्वकं पालयते धर्मं स्वमतेनैव भाषितम् ॥ परवादं न कुर्वीत सर्वधर्मेषु निश्चितम्

സ്വമതപ്രകാരം പ്രസ്താവിച്ച സ്വന്തം ധർമ്മം പാലിക്കണം; മറ്റുള്ളവരെ നിന്ദിച്ച് സംസാരിക്കരുത്—ഇത് എല്ലാ ധർമ്മശാസ്ത്രങ്ങളിലും നിശ്ചിത നിയമമാണ്.