Adhyaya 36

Verse 1

नारद उवाच । एवं दृष्ट्वा क्षितौ तानि लिंगानि हरसूनुना । हरिब्रह्मेंद्रप्रमुखा देवाः प्रोचुः परस्परम्

നാരദൻ പറഞ്ഞു—ഭൂമിയിൽ ഹരന്റെ പുത്രൻ സ്ഥാപിച്ച ആ ലിംഗങ്ങളെ കണ്ടിട്ട് ഹരി, ബ്രഹ്മാ, ഇന്ദ്രൻ മുതലായ ദേവന്മാർ പരസ്പരം സംസാരിച്ചു।

Verse 2

अहो धन्यः कुमारोऽयं महीसागरसंगमे । येन चत्वारी लिंगानि स्तापितानि सुदुर्लभे

അഹോ! മഹീ–സാഗര സംഗമത്തിൽ ഈ കുമാരൻ ധന്യൻ; അത്യന്തം ദുർലഭമായ നാല് ലിംഗങ്ങൾ അവൻ പ്രതിഷ്ഠിച്ചു।

Verse 3

वयमप्यत्र शुद्ध्यर्थं तोषार्थं स्कन्दरुद्रयोः । साध्वर्थे चात्मलाभाय कुर्मो लिंगपरंपराम्

ഞങ്ങളും ഇവിടെ ശുദ്ധിക്കായി, സ്കന്ദ–രുദ്രന്മാരുടെ തൃപ്തിക്കായി, സദർത്ഥത്തിനും ആത്മലാഭത്തിനുമായി ലിംഗപരമ്പര സ്ഥാപിക്കും।

Verse 4

अथवा कोटिशो देवा मुनयो नैव संख्यया । सर्वे चेत्स्थापयिष्यंति लिंगान्यत्र महीतटे

അല്ലെങ്കിൽ കോടിക്കണക്കിന് ദേവന്മാരും എണ്ണമറ്റ മുനിമാരും—എല്ലാവരും ഇവിടെ ഈ തീരത്ത് ലിംഗങ്ങൾ പ്രതിഷ്ഠിച്ചാൽ—(സ്ഥലം പരമപവിത്രമാകും)।

Verse 5

पूजा तेषां कतं भावि बहुत्वाच्चात्र पठ्यते । यस्य राष्ट्रे रुद्रलिंगं पूज्यते नैव शक्तितः

അവരുടെ പൂജ എങ്ങനെ യഥാവിധി നടക്കും? കാരണം അവ അനേകം—ഇവിടെ അങ്ങനെ പാരായണം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. ഏതു രാജ്യത്തിൽ രുദ്രലിംഗം യഥാശക്തി പൂജിക്കപ്പെടുന്നില്ലയോ,

Verse 6

तस्य सीदति तद्राष्ट्रं दुर्भिक्षव्याधितस्करैः । संभूय स्थापयिष्यामो लिंगमेकं ततः शुभम्

ആ രാജ്യം ക്ഷാമം, രോഗം, കള്ളന്മാർ എന്നിവകൊണ്ട് പീഡിതമായി ക്ഷയിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും ചേർന്ന് ഒരു മംഗള ലിംഗം പ്രതിഷ്ഠിക്കും।

Verse 7

इति कृत्वा मतिं सर्वे प्राप्यानुज्ञां महेश्वरात् । प्रहर्षिता सुहश्चैव हरिब्रह्ममुखाः सुराः

ഇങ്ങനെ തീരുമാനമുറപ്പിച്ച് മഹേശ്വരനിൽ നിന്നു അനുമതി ലഭിച്ചതോടെ, ഹരിയും ബ്രഹ്മാവും മുൻപന്തിയിലുള്ള ദേവന്മാർ അത്യന്തം ഹർഷിതരും പ്രസന്നരുമായി।

Verse 8

भूमिभागं शुभं वीक्ष्य विजने लिंगमुत्तमम् । स्थापयामासुरथ ते स्वयं ब्रह्मविनिर्मितम्

പിന്നീട് അവർ ഏകാന്തമായ സ്ഥലത്തിലെ ശുഭമായ ഭൂഭാഗം കണ്ടു, ബ്രഹ്മാവ് സ്വയം നിർമ്മിച്ച അത്യുത്തമ ലിംഗം അവിടെ സ്ഥാപിച്ചു।

Verse 9

सिद्धार्थैः स्तापितं यस्मा द्देवैर्ब्रह्मादिभिः स्वयम् । सिद्धेश्वरमिति प्राह नाम लिंगस्य वै गुहः

ബ്രഹ്മാദി ദേവന്മാർ സ്വയം ദിവ്യകാര്യസിദ്ധിക്കായി അതിനെ സ്ഥാപിച്ചതിനാൽ, ഗുഹൻ (സ്കന്ദൻ) ആ ലിംഗത്തിന്റെ നാമം ‘സിദ്ധേശ്വര’മെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു।

Verse 10

सर्वैर्देवैस्तत्र लिंगे खानितं सर उत्तमम् । सर्वतीर्थोदकैः शुभ्रैः पूरितं च महात्मभिः

അവിടെ ആ ലിംഗത്തിനടുത്ത് എല്ലാ ദേവന്മാരും ഒരു ഉത്തമ സരോവരം കുഴിച്ചു; മഹാത്മാക്കൾ അത് സർവ തീർത്ഥങ്ങളിലെ നിർമല ജലങ്ങളാൽ നിറച്ചു।

Verse 11

एतस्मिन्नंतरे पार्थ पातालाच्छेषनंदनः । कुमुदोनाम आगत्य प्राह शेषाहिपन्नगान्

ഈ സമയത്ത്, ഹേ പാർഥ, പാതാളത്തിൽ നിന്ന് ശേഷന്റെ പുത്രനായ ‘കുമുദ’ എന്ന നാഗൻ മേലേക്ക് വന്ന്, ശേഷവംശത്തിലെ നാഗങ്ങളെ അഭിസംബോധന ചെയ്ത് പറഞ്ഞു।

Verse 12

अस्मिंस्तारकयुद्धे तु प्रलंबोनाम दानवः । पलायित्वा स्कंदभीत्या पापः पातालमाविशत्

ഈ താരകയുദ്ധത്തിൽ പ്രലംബൻ എന്ന പാപിയായ ദാനവൻ സ്കന്ദഭയത്താൽ ഓടിപ്പോയി പാതാളത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു।

Verse 13

स वो वसूनि पुत्रांश्च भार्याः कन्या गृहाणि च । विध्वंसयति नागेंद्राः शीघ्रं धावतधावत

അവൻ നിങ്ങളുടെ ധനം, പുത്രന്മാർ, ഭാര്യമാർ, പുത്രിമാർ, വീടുകൾ എല്ലാം നശിപ്പിക്കുന്നു. ഹേ നാഗേന്ദ്രന്മാരേ, വേഗം ഓടൂ, ഓടൂ!

Verse 14

शेषात्मजस्य तद्वाक्यं कुमदस्य निशम्यते । औत्सुक्यमापुर्नागेंद्रा यामयामेति वादिनः

ശേഷന്റെ പുത്രനായ കുമുദന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് നാഗേന്ദ്രന്മാർ ആകുലരായി ‘പോകാം, പോകാം’ എന്നു പറഞ്ഞു ഉടൻ സന്നദ്ധരായി।

Verse 15

तान्निवार्य ततः स्कंदः क्रुद्धः शक्तिमथाददे । पातालाय मुमोचाथ प्रोच्य दैत्यो निहन्यताम्

അവരെ തടഞ്ഞ് സ്കന്ദൻ ക്രുദ്ധനായി ശക്തി (വേൽ) എടുത്തു. ‘ദൈത്യൻ വധിക്കപ്പെടട്ടെ’ എന്നു പറഞ്ഞു പാതാളത്തേക്ക് എറിഞ്ഞു।

Verse 16

ततः स्कंदभुजोत्सृष्टा भुवं निर्भिद्य वेगतः । प्रविष्टा सहसा शक्तिर्यथा दैवं नरं प्रति

അപ്പോൾ സ്കന്ദന്റെ ഭുജത്തിൽ നിന്ന് വിട്ട ശക്തി വേഗത്തിൽ ഭൂമിയെ ഭേദിച്ച് പെട്ടെന്ന് അകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു—വിധി മനുഷ്യനിലേക്കു പാഞ്ഞുവരുന്നതുപോലെ।

Verse 17

सा तं हत्वा प्रलंबं च कोटिभिर्दशभिर्वृतम् । नंदयित्वा गता नागाञ्जलकल्लोपूर्विका

ആ ശക്തി അവനെയും, പത്തു കോടി അനുചരന്മാർ ചുറ്റിപ്പറ്റിയിരുന്ന പ്രലമ്പനെയും വധിച്ചു. നാഗന്മാരെ സന്തോഷിപ്പിച്ച് അത് ജലകല്ലോപൂർവികയിലേക്കു നീങ്ങി.

Verse 18

यांत्या शक्त्या तया पार्थ यत्कृतं विवरं भुवि । पातालगंगातोयेन पूरितं पापहारिणा

ഹേ പാർഥാ! പുറപ്പെട്ടുപോയ ആ ശക്തി ഭൂമിയിൽ ഉണ്ടാക്കിയ വിടവ് പാതാളഗംഗയുടെ പാപഹാരിയായ ജലത്താൽ നിറഞ്ഞു.

Verse 19

तस्य नाम ददौ स्कंदः सिद्धकूप इति स्मृतः । कृष्माष्टम्यां चतुर्दश्यामुपवासी नरः स्वयम्

സ്കന്ദൻ അതിന് നാമം നൽകി; അത് ‘സിദ്ധകൂപം’ എന്നു സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു. കൃഷ്ണാഷ്ടമിയും ചതുര്ദശിയും ദിനങ്ങളിൽ മനുഷ്യൻ സ്വയം ഉപവാസം ആചരിക്കണം.

Verse 20

स्नात्वा कूपेऽर्चयेदीशं सिद्धेश्वरमनन्यधीः । प्रभूतभवसंभूतपापं तस्य विलीयते

കിണറ്റിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് അനന്യചിത്തത്തോടെ സിദ്ധേശ്വരനായ ഈശ്വരനെ ആരാധിക്കണം. അവന്റെ ഭവസംസാരജന്യമായ ധാരാളം പാപങ്ങൾ ലയിച്ചുപോകും.

Verse 21

सिद्धकुंडे च यः स्नात्वा श्राद्धं कुर्याद्विचक्षणः । सर्वकल्मषनिर्मुक्तो भक्तियोग्यो भवेभवे

വിവേകമുള്ളവൻ സിദ്ധകുണ്ഡത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് ശ്രാദ്ധം ചെയ്താൽ, അവൻ സർവ കല്മഷങ്ങളിൽ നിന്നു വിമുക്തനായി ജന്മജന്മാന്തരങ്ങളിൽ ഭക്തിയോഗത്തിന് യോഗ്യനാകും.

Verse 22

वृश्चाप्यक्षयस्तस्य तुष्टो रुद्रो वरं ददौ । प्रयाग वटतुल्योऽयमेतत्सत्यं न संशयः

അവന്റെ ശ്രാദ്ധാദി പിതൃകർമ്മവും അക്ഷയമാകുന്നു; തൃപ്തനായ രുദ്രൻ വരം നൽകി—“ഈ സ്ഥലം പ്രയാഗത്തിലെ അക്ഷയവടത്തോട് തുല്യം; ഇത് സത്യം, സംശയമില്ല।”

Verse 23

अत्रागत्य महाभागः क्षाद्धं कुर्यात्सुभक्तितः । पितॄणामक्षयं तच्च सर्वेषां पिंडपातनम्

ഹേ മഹാഭാഗ, ഇവിടെ വന്ന് ശുദ്ധഭക്തിയോടെ ശ്രാദ്ധം ചെയ്യുക. അത് പിതൃകൾക്ക് അക്ഷയഫലമാകുകയും, എല്ലാ പിതൃപുരുഷർക്കും പിണ്ഡദാനമായി നിലകൊള്ളുകയും ചെയ്യും.

Verse 24

ततो ब्रह्मादयो देवाः स्कंदेन सहितास्तदा । सिद्धांबिकां महाशक्तिं प्रार्थयामासुरीश्वरीम्

അപ്പോൾ സ്കന്ദനോടുകൂടി ബ്രഹ്മാദി ദേവന്മാർ മഹാശക്തിയായ അധീശ്വരി സിദ്ധാംബികയെ പ്രാർത്ഥിച്ചു.

Verse 25

त्वयाविष्टो हि भगवान्मत्स्यरूपी जनार्दनः । जगदुद्धारणार्थाय चक्रे कर्माम्यनेकशः

ഹേ ദേവി, നിന്റെ പ്രേരണയാൽ ഭഗവാൻ ജനാർദനൻ മത്സ്യരൂപം ധരിച്ചു; ലോകോദ്ധാരണാർത്ഥം അനേകം മഹാകർമ്മങ്ങൾ ചെയ്തു.

Verse 26

इति तां प्रार्थयामासुरत्र त्याज्यं न ते शुभे । अत्र स्थिताः सर्व इमे क्षेत्रपाला महाबलाः

ഇങ്ങനെ അവർ പ്രാർത്ഥിച്ചു—“ഹേ ശുഭേ, നീ ഈ സ്ഥലം ഉപേക്ഷിക്കരുത്. ഇവിടെ ഈ എല്ലാ മഹാബലമുള്ള ക്ഷേത്രപാലകർ നിലകൊള്ളുന്നു.”

Verse 27

अष्टम्यां वा चतुर्दश्यां बलिपुष्पैश्च त्वां शुभे । ये पूजयंति ते पाल्याः सर्वापत्सु च या सदा

ഹേ ശുഭേ! അഷ്ടമിയിലോ ചതുര്ദശിയിലോ ബലിയും പുഷ്പങ്ങളും അർപ്പിച്ച് നിന്നെ പൂജിക്കുന്നവരെ നീ സദാ എല്ലാ ആപത്തുകളിലും സംരക്ഷിക്കണം।

Verse 28

एवमुक्ता सिद्धमाता तथेति प्रत्यपद्यत । स्थापयामासुरथ तां लिंगादुत्तरभागतः

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ സിദ്ധമാത ‘തഥാസ്തു’ എന്നു പറഞ്ഞ് സമ്മതിച്ചു. തുടർന്ന് അവർ അവളെ ലിംഗത്തിന്റെ ഉത്തരഭാഗത്ത് പ്രതിഷ്ഠിച്ചു।

Verse 29

ततः क्षेत्रपतीन्देवाश्चतुःषष्टिं महेश्वरम् । सिद्धेयं नाम क्षेत्रस्य रक्षार्थं निदधुः स्वयम्

തുടർന്ന് ദേവന്മാർ സ്വയം ‘സിദ്ധേയാ’ എന്ന ക్షേത്രത്തിന്റെ സംരക്ഷണത്തിനായി അറുപത്തിനാലു മഹേശ്വരന്മാരെ ക്ഷേത്രപതികളായി നിയമിച്ചു।

Verse 30

त्वां च ये पूजयिष्यंति कार्यारभेषु सर्वदा । वर्षे वर्षे राजमाषबलिना च विशेषतः

കൂടാതെ പ്രവർത്തനാരംഭങ്ങളിൽ സദാ നിന്നെ പൂജിക്കുന്നവർ—വിശേഷിച്ച് വർഷംതോറും രാജമാഷ (ഉഴുന്ന്) ബലി അർപ്പിച്ച്—

Verse 31

तानसौ पालयेत्तुष्टः पिता लोकानिव स्वकान् । सिद्धिकृतो देवास्तत्र सिद्धिविनायकम्

അവരെ അവൻ പ്രസന്നനായി, പിതാവ് തന്റെ മക്കളെ കാക്കുന്നതുപോലെ സംരക്ഷിക്കും. അവിടെ സിദ്ധി നൽകുന്ന ദേവന്മാർ സിദ്ധിവിനായകനെയും സ്ഥാപിച്ചു।

Verse 32

कपर्दितनयं प्रार्थ्य स्थापयाचक्रिरे मुदा । तं च ये पूजयंत्यत्र कार्यारंभेषु सर्वदा

കപർദിതന്റെ പുത്രനെ പ്രാർത്ഥിച്ച് അവർ ആനന്ദത്തോടെ അവനെ പ്രതിഷ്ഠിച്ചു. ഇവിടെ എവർ സദാ കാര്യാരംഭത്തിൽ അവനെ പൂജിക്കുന്നുവോ—

Verse 33

तेषां सिद्धिं ददात्येष प्रबलो विघ्नराड्भवः । यद्यत्र पूजयेद्यस्तु सततं सिद्धसप्तकम्

അവർക്ക് ഈ പ്രബല വിഘ്നരാജൻ (ഗണപതി) സിദ്ധി നൽകുന്നു. ഇവിടെ എവർ നിരന്തരം ‘സിദ്ധ-സപ്തകം’ പൂജിക്കുന്നുവോ—

Verse 34

पश्येद्वा स्मरते वापि सर्वदोषैर्विमुच्यते । सिद्धेश्वरः सिद्धवटश्च साक्षात्सिद्धांबिका सिद्धविनायकश्च । सिद्धेयक्षेत्राधिपतिश्च सिद्धसरस्तथा सिद्धकूपश्च सप्त

അവരെ ദർശിച്ചാലോ സ്മരിച്ചാലോ എല്ലാ ദോഷങ്ങളിൽ നിന്നും വിമുക്തനാകും. ആ ഏഴ്—സിദ്ധേശ്വരൻ, സിദ്ധവടം, സാക്ഷാത് സിദ്ധാംബിക, സിദ്ധവിനായകൻ, സിദ്ധേയ-ക്ഷേത്രാധിപൻ, സിദ്ധസരസ് (പവിത്ര തടാകം), സിദ്ധകൂപം (പുണ്യ കിണർ)।

Verse 35

अत्र तुष्टो ददौ रुद्रः सुराणां दुर्लभान्वरान् । वैशाखमासस्याष्टम्यां कृष्णायां सिद्धकूपके

ഇവിടെ പ്രസന്നനായ രുദ്രൻ ദേവന്മാർക്കും ദുർലഭമായ വരങ്ങൾ നൽകി—വൈശാഖ മാസത്തിലെ കൃഷ്ണപക്ഷ അഷ്ടമിയിൽ, സിദ്ധകൂപത്തിൽ।

Verse 36

स्नात्वा पिंडान्वटे कृत्वा पूजयन्मां च सिद्धभाक् । सदा योऽभ्यर्चयेन्मां च ब्रह्मचारी जितेंद्रियः

സ്നാനം ചെയ്ത്, വടവൃക്ഷത്തിങ്കൽ പിണ്ഡദാനം ചെയ്ത്, എന്നെ പൂജിച്ചാൽ അവൻ സിദ്ധിയുടെ ഭാഗ്യവാൻ ആകുന്നു. എവർ സദാ ബ്രഹ്മചാരിയായി, ജിതേന്ദ്രിയനായി എന്നെ അർച്ചിക്കുന്നുവോ, അവൻ ആ ഫലം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 37

अष्टाविष्टकरा नित्यं भवेयुस्तस्य सिद्धयः । मंत्रजाप्यं बलिं होममत्र यः कुरुते नरः

അവന്റെ സിദ്ധികൾ നിത്യം അഷ്ടാവിംശതിഗുണം ഫലപ്രദമാകുന്നു. ഈ സ്ഥലത്ത് മന്ത്രജപം, ബലി-നൈവേദ്യം, ഹോമം എന്നിവ ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യൻ അത്തരം സിദ്ധികൾ പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 38

एकचित्तः शुचिर्भूत्वा सोऽभूष्टां सिद्धिमाप्नुयात् । समाहितमनाश्चाथ सिद्धेशं यस्तु पश्यति

ഏകചിത്തനായി ശുചിയായി മാറി അവൻ അഭീഷ്ടസിദ്ധി പ്രാപിക്കുന്നു. തുടർന്ന് സമാഹിതമനസ്സോടെ സിദ്ധേശനെ ദർശിക്കുന്നവൻ ഫലം നേടുന്നു.

Verse 39

तस्य सिद्धिर्भवत्येव विघ्नैर्यदि न हन्यते । सिद्धांबिका महादेवी ह्यत्र संनिहितास्ति या

അവന് സിദ്ധി നിശ്ചയമായും ഉണ്ടാകുന്നു, അത് വിഘ്നങ്ങളാൽ നശിക്കാതിരുന്നാൽ. കാരണം ഇവിടെ സിദ്ധാംബികാ മഹാദേവി സന്നിഹിതയായി വസിക്കുന്നു.

Verse 40

सिद्धिदा साधकेंद्राणां महाविद्यां जपंति ये । धीरेभ्यो ब्रह्मचारिभ्यः सत्यचित्तेभ्य एव च

അവൾ സാധകേന്ദ്രന്മാർക്ക് സിദ്ധിദായിനി—മഹാവിദ്യ ജപിക്കുന്നവർക്ക്. ധീരർക്കും ബ്രഹ്മചാരികൾക്കും സത്യത്തിൽ സ്ഥാപിതചിത്തർക്കും അവൾ വരം നൽകുന്നു.

Verse 41

मंत्रजाप्याद्ददात्येषा सर्वसिद्धीर्यथोप्सिताः । पातालस्य बिलं चैतद्गुहशक्त्या कृतं महत्

മന്ത്രജപത്തിലൂടെ ഈ ദേവി അഭീഷ്ടപ്രകാരം എല്ലാ സിദ്ധികളും നൽകുന്നു. കൂടാതെ ഇത് പാതാളത്തിലെ മഹത്തായ ബിലം; ഗുഹ (സ്കന്ദ) ശക്തിയാൽ നിർമ്മിതമാണ്.

Verse 42

सिद्धां बिकाप्रसादेन विघ्नक्षेत्रपयोर्मम । प्रत्यक्षं भविता यत्र नानाश्चर्याणि भूरिशः

സിദ്ധാംബികയുടെ പ്രസാദത്താൽ ഈ വിഘ്നക്ഷേത്രത്തിലും ഈ പുണ്യ തീർത്ഥജലത്തിലും നാനാവിധമായ അനവധി അത്ഭുതങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷമായി പ്രകടമാകും।

Verse 43

अत्र सिद्धिं प्रयास्यंति कोटिशः पुरुषाः सुराः । विद्याधरत्वं देवत्वं गंधर्वत्वं च नागता

ഇവിടെ കോടിക്കണക്കിന് മനുഷ്യരും ദേവന്മാരും സിദ്ധിക്കായി പരിശ്രമിച്ച് അതു പ്രാപിക്കുന്നു. ഇവിടെ വിദ്യാധരത്വം, ദേവത്വം, ഗന്ധർവത്വം, നാഗഭാവവും ലഭിക്കുന്നു।

Verse 44

यक्षत्वं चामरत्वं च प्राप्स्यंत्यत्र च साधकाः । अत्र वै विजयोनाम स्थंडिलस्य प्रभावतः

ഇവിടെ സാധകർ യക്ഷത്വവും അമരത്വവും പ്രാപിക്കുന്നു. ‘വിജയ’ എന്ന നാമമുള്ള സ്ഥണ്ഡിലഭൂമിയുടെ പ്രഭാവത്താൽ ഇവിടെ ഇതെല്ലാം സംഭവിക്കുന്നു।

Verse 45

सिद्धांबिकां समाराध्य सिद्धिमाप्स्यति दुर्लभाम् । यो मां द्रक्ष्यति चात्रस्थं यश्च मां पूजयिष्यति । वादप्रचारतो वापि पुण्यावाप्तिर्भविष्यति

സിദ്ധാംബികയെ വിധിപൂർവ്വം ആരാധിച്ചാൽ ദുർലഭമായ സിദ്ധി ലഭിക്കും. ഇവിടെ സ്ഥാപിതനായ എന്നെ ദർശിക്കുന്നവനും എന്നെ പൂജിക്കുന്നവനും—ഇത് പറഞ്ഞ് പ്രചരിപ്പിക്കുന്നവനും—പുണ്യം പ്രാപിക്കും।

Verse 46

नारद उवाच । त्र्यंबकेण वरेष्वेवं दत्तेष्वपि सुरोत्तमाः

നാരദൻ പറഞ്ഞു—ത്ര്യംബകൻ ഇപ്രകാരം വരങ്ങൾ നൽകിയിട്ടും, ഹേ ദേവോത്തമന്മാരേ…

Verse 47

प्रहृष्टाः समपद्यंत गाथां चेमां जगुस्तदा । तेन यज्ञैर्जपैःस्तोत्रैस्तपो भिस्तोषिता वयम्

ആനന്ദത്തോടെ അവർ എല്ലാവരും ഒന്നിച്ചുകൂടി, അപ്പോൾ ഈ ഗാഥ പാടി—“ആ യജ്ഞങ്ങൾ, ജപങ്ങൾ, സ്തോത്രങ്ങൾ, തപസ്സുകൾ എന്നിവകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ തൃപ്തരായിരിക്കുന്നു।”

Verse 48

सर्वे देवाः सिद्धिलिंगं यो नरः पूजयिष्यति । सर्वकामफलावाप्तिरित्येवं शंकरोऽब्रवीत्

സിദ്ധിലിംഗത്തെ ആരെങ്കിലും പൂജിച്ചാൽ, അവന് എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളുടെയും ഫലം ലഭിക്കും—ഇങ്ങനെ ശങ്കരൻ അരുളിച്ചെയ്തു।

Verse 49

इत्युक्त्वा ते जयं प्राप्ताः स्कंदेन सहिताः सुराः । काराय्यं रम्यप्रासादान्रम्यैस्तारकसंभवैः

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് സ്കന്ദനോടുകൂടിയ ആ ദേവന്മാർ വിജയം പ്രാപിച്ചു. താരകവംശത്തിന്റെ പരാജയത്തിൽ നിന്നു ലഭിച്ച മനോഹര നിധികളാൽ അലങ്കരിച്ച രമ്യപ്രാസാദങ്ങൾ അവർ പണിയിച്ചു।

Verse 50

चतुर्वर्गफलावाप्तिं दत्त्वा क्षेत्रस्य संययुः । केचित्स्कंदं प्रशंसंतस्तीर्थमन्ये हरिं परे

ആ ക്ഷേത്രത്തിന് ധർമ്മം-അർത്ഥം-കാമം-മോക്ഷം എന്ന ചതുര്വർഗ്ഗഫലപ്രാപ്തി ദാനം ചെയ്ത് അവർ പുറപ്പെട്ടു. ചിലർ സ്കന്ദനെ, ചിലർ തീർത്ഥത്തെ, ചിലർ ഹരിയെ സ്തുതിച്ചു।

Verse 51

केचिल्लिंगानि पंचापि युद्धं केचिद्दिवं ययुः । ततोंऽतरिक्षे चालिंग्य महासेनं हरोऽब्रवीत्

ചിലർ അഞ്ചു ലിംഗങ്ങളും ഏറ്റെടുത്തു, ചിലർ യുദ്ധത്തിലേക്ക് പോയി, ചിലർ സ്വർഗത്തിലേക്ക് ഗമിച്ചു. തുടർന്ന് ആകാശമധ്യേ മഹാസേനനെ ആലിംഗനം ചെയ്ത് ഹരൻ അരുളിച്ചെയ്തു।

Verse 52

सप्तमे मारुतस्कंधे व स नित्यं प्रियात्मज । कार्येष्वहं त्वया पुत्र संप्रष्टव्यः सदैव हि

സപ്തമ വിഭാഗമായ മാരുത-സ്കന്ധത്തിൽ ഈ ഉപദേശം നിത്യവും ഉപദേശിക്കപ്പെടും, പ്രിയപുത്രാ. എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും, മകനേ, നീ എപ്പോഴും എന്നോടു ചോദിക്കണം.

Verse 53

दर्शनान्मम भक्त्या च श्रेयः परमवाप्स्यसि । स्तंभतीर्थे च वत्स्येऽहं न विमोक्ष्यामि कर्हिचित्

എന്റെ ദർശനത്താലും എന്നോടുള്ള ഭക്തിയാലും നീ പരമ ശ്രേയസ് പ്രാപിക്കും. സ്തംഭതീർത്ഥത്തിൽ ഞാൻ വസിക്കും; ഒരിക്കലും അതിനെ വിട്ടുപോകുകയില്ല.

Verse 54

इत्युक्त्वा विससर्जैनं परिष्वज्य महेश्वरः । ब्रह्मविष्णुमुखांश्चैव भक्त्या तैरभिनंदितः

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് മഹേശ്വരൻ അവനെ ആലിംഗനം ചെയ്ത് വിടവാങ്ങിച്ചു. ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും മുതലായവരും ഭക്തിയോടെ അവനെ അഭിനന്ദിച്ചു.

Verse 55

विसर्जिताः सुराजग्मुः स्वानिस्वान्यालयानि च । शर्वो जगाम कैलासं स्कंधं वै सप्तमं गुहः

വിടവാങ്ങിയ ദേവന്മാർ ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ തങ്ങളുടെ ആലയങ്ങളിലേക്കു പോയി. ശർവൻ (ശിവൻ) കൈലാസത്തിലേക്കു പോയി; ഗുഹൻ (സ്കന്ദൻ) സപ്തമ സ്കന്ധത്തിലേക്കു പുറപ്പെട്ടു.

Verse 56

इत्येतत्कथितं पार्थ लिंगपंचकसंभवम् । यः पठेत्स्कंदसंबद्धां कथां मर्त्यो महामतिः

ഹേ പാർഥാ, ഇങ്ങനെ പഞ്ചലിംഗങ്ങളുടെ ഉത്ഭവം വിവരിക്കപ്പെട്ടു. സ്കന്ദനുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഈ കഥ മഹാമതിയായ മനുഷ്യൻ പാരായണം ചെയ്താൽ—

Verse 57

श्रृणुयाच्छ्रावयेद्वापि स भवेत्कीर्तिमान्नरः । बह्वायुः सुभगः श्रीमान्कांतिमाञ्छुभदर्शनः

ഇത് ശ്രവിക്കുന്നവനും മറ്റുള്ളവരെ ശ്രവിപ്പിക്കുന്നവനും കീർത്തിമാനാകുന്നു. അവന് ദീർഘായുസ്സും സൗഭാഗ്യവും ശ്രീസമ്പത്തും കാന്തിയും ശുഭദർശനവും ലഭിക്കുന്നു.

Verse 58

भूतेभ्यो निर्भयश्चापि सर्वदुःखविवर्जितः । शुचिर्भूत्वा पुमान्यश्च कुमारेश्वरसन्निधौ

അവൻ ഭൂതപ്രേതങ്ങളോടും നിർഭയനായി, സർവ്വദുഃഖങ്ങളിൽ നിന്നു വിമുക്തനാകും. കൂടാതെ കുമാരേശ്വരന്റെ സന്നിധിയിൽ ശുചിയായ ഏതു പുരുഷനും—

Verse 59

श्रृणुयात्स्कंदचरितं महाधनपतिर्भवेत् । बालानां व्याधिदुष्टानां राजद्वारोपसेविनाम्

സ്കന്ദചരിതം ശ്രവിച്ചാൽ മനുഷ്യൻ മഹാധനപതിയാകാം. ഈ വിവരണം പ്രത്യേകിച്ച് കുട്ടികൾക്കും രോഗബാധിതർക്കും രാജദ്വാരസേവകര്ക്കും അത്യന്തം ഹിതകരമാണ്.

Verse 60

इदं तत्परमं धन्यं सर्वदोषहरं सदा । तनुक्षये च सायुज्यं षण्मुखस्य व्रजेन्नरः

ഇത് പരമധന്യമായതും സദാ സർവ്വദോഷങ്ങളെ ഹരിക്കുന്നതുമാണ്. ദേഹക്ഷയത്തിനു ശേഷം മനുഷ്യൻ ഷൺമുഖൻ (സ്കന്ദൻ) നോടു സായുജ്യം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 61

वरमेनं ददुर्देवाः स्कंदस्याथ गता दिवम्

അപ്പോൾ ദേവന്മാർ സ്കന്ദനുവേണ്ടി അവനു ഈ വരം നൽകി, തുടർന്ന് അവർ സ്വർഗ്ഗലോകത്തിലേക്ക് പോയി.