Adhyaya 8

Verse 1

ऋषय ऊचुः । भगवन्सूतसर्वज्ञ कृष्णद्वैपायनप्रिय । त्वन्मुखाद्वै कथाः श्रुत्वा श्रोत्रकामृतवर्षिणीः

ഋഷികൾ പറഞ്ഞു— ഹേ ഭഗവൻ സൂത, നിങ്ങൾ സർവ്വജ്ഞനും കൃഷ്ണദ്വൈപായനൻ (വ്യാസൻ) പ്രിയനും ആകുന്നു. നിങ്ങളുടെ മുഖത്തിൽ നിന്ന് ചെവികളിൽ അമൃതവർഷം പെയ്യുന്ന ഈ കഥകൾ കേട്ടിട്ട്,

Verse 2

तृप्तिर्न जायतेऽस्माकं त्वद्वचोमृतपायिनाम् । अतः शुश्रूषमाणानां भूयो ब्रूहि कथाः शुभाः

ഞങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ വചനാമൃതം പാനം ചെയ്തിട്ടും തൃപ്തി ഉണ്ടാകുന്നില്ല. അതിനാൽ ശ്രവിക്കാൻ ആകാംക്ഷയുള്ള ഞങ്ങൾക്ക് വീണ്ടും മംഗളകരമായ കഥകൾ അരുളിച്ചെയ്യുക.

Verse 3

वेतालवरदंनाम चक्रतीर्थस्य दक्षिणे । तीर्थमस्ति महापुण्यमित्यवादीद्भवान्पुरा

മുന്‍പ് ഭവാന്‍ പ്രസ്താവിച്ചു—“ചക്രതീര്‍ഥത്തിന്റെ തെക്കായി ‘വേതാലവരദ’ എന്ന അതിമഹാപുണ്യ തീര്‍ഥം ഉണ്ട്” എന്ന്.

Verse 4

वेतालवरदाभिख्या तीर्थस्यास्यागता कथम् । किंप्रभावं च तत्तीर्थमेतन्नो वक्तुमर्हसि

ഈ തീര്‍ഥം ‘വേതാലവരദ’ എന്ന നാമം എങ്ങനെ ലഭിച്ചു? അതിന്റെ പ്രഭാവവും പ്രത്യേക മഹിമയും എന്ത്? ദയവായി ഞങ്ങള്‍ക്കു പറയുക।

Verse 5

श्रीसूत उवाच । साधुपृष्टं हि युष्माभिरतिगुह्यं मुनीश्वराः । शृणुध्वं मनसा सार्द्धं ब्रवीम्यत्यद्भुतां कथाम्

ശ്രീസൂതന്‍ പറഞ്ഞു—ഹേ മുനീശ്വരന്മാരേ, നിങ്ങള്‍ നല്ല ചോദ്യം ചോദിച്ചു; ഇത് അതിഗൂഢമായ രഹസ്യം. മനസ്സു ഏകാഗ്രമാക്കി കേള്‍ക്കൂ; ഞാന്‍ അത്ഭുതകഥ പറയുന്നു।

Verse 6

पामरा अपि मोदन्ते यां वै श्रुत्वा कथां शुभाम् । कथा चेयं महापुण्या पुरा कैलासपर्वते

ഈ ശുഭകഥ കേട്ടാല്‍ പാമരന്മാരും പോലും ആനന്ദിക്കും. ഈ കഥ മഹാപുണ്യകരമാണ്; പണ്ടുകാലത്ത് കൈലാസപര്‍വ്വതത്തില്‍ ഇത് പറഞ്ഞിരുന്നു।

Verse 7

केलिकालेषु पावत्यै शंभुना कथिता द्विजाः । तां ब्रवीमि कथामेनामत्यद्भुततरां हि वः

ഹേ ദ്വിജന്മാരേ, ദിവ്യകേളിനേരങ്ങളില്‍ ശംഭു പാര്‍വ്വതിയോട് ഈ കഥ പറഞ്ഞു. അതേ അത്യദ്ഭുതകഥ ഞാന്‍ ഇപ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ക്കു പറയുന്നു।

Verse 8

पुरा हि गालवोनाम महर्षिः सत्यवाक्छुचिः । चिंतयानः परं ब्रह्म तपस्तेपे निजाश्रमे

പുരാതനകാലത്ത് ഗാലവൻ എന്ന മഹർഷി ഉണ്ടായിരുന്നു—സത്യവാകനും ശുചിയും. പരബ്രഹ്മത്തെ ധ്യാനിച്ച് സ്വാശ്രമത്തിൽ തപസ്സു അനുഷ്ഠിച്ചു.

Verse 9

तस्य कन्या महाभागा रूपयौवनशालिनी । नाम्ना कांतिमती बाला व्यचरत्पितुरंतिके

അവനു മഹാഭാഗ്യവതിയായ, രൂപയൗവനസമ്പന്നയായ ഒരു പുത്രി ഉണ്ടായിരുന്നു. ‘കാന്തിമതി’ എന്ന പേരുള്ള ആ ബാലിക പിതാവിന്റെ സമീപത്ത് സഞ്ചരിച്ചു സേവിച്ചു.

Verse 10

आहरंती च पुष्पाणि बल्यर्थं तस्य वै मुनेः । वेदिसंमार्जनादीनि समिदाहरणानि च

അവൾ മുനിയുടെ ബലിക്കായി പുഷ്പങ്ങൾ കൊണ്ടുവരുമായിരുന്നു. കൂടാതെ വേദി ശുചീകരണം മുതലായവയും, യാഗത്തിനായി സമിധകൾ ശേഖരിക്കലും ചെയ്തു.

Verse 11

कुर्वती पितरं बाला सम्यक्परिचचार ह । कदाचित्सा तु वल्यर्थं पुष्पाण्याहर्तुमुद्यता

ഇങ്ങനെ ആ ബാലിക പിതാവിനെ യഥാവിധി പരിചരിച്ചു. ഒരിക്കൽ ബലിക്കായി പുഷ്പങ്ങൾ കൊണ്ടുവരാൻ അവൾ പുറപ്പെട്ടു.

Verse 12

तस्मिन्वने कांतिमती सुदूरमगमत्तदा । तत्र पुष्पाणि रम्याणि समाहृत्य च पेटके

ആ വനത്തിൽ കാന്തിമതി അന്ന് വളരെ ദൂരത്തേക്ക് പോയി. അവിടെ മനോഹരമായ പുഷ്പങ്ങൾ ശേഖരിച്ച് തന്റെ കൊട്ടയിൽ വെച്ചു.

Verse 13

तूर्णं निववृते बाला पितृशुश्रूषणे रता । निवर्तमानां तां कन्यां विद्याधरकुमारकौ

പിതൃശുശ്രൂഷയിൽ ലീനയായ ആ ബാലിക വേഗത്തിൽ തിരിഞ്ഞുപോയി. മടങ്ങിവരുന്ന ആ കന്യയെ രണ്ട് വിദ്യാധര രാജകുമാരന്മാർ കണ്ടു.

Verse 14

सुदर्शनसुकर्णाख्यौ विमानस्थौ ददर्शतुः । तां दृष्ट्वा गालवसुतां रूपयौवनशालिनीम्

വിമാനസ്ഥരായ സുദർശനനും സുകർണനും അവളെ കണ്ടു. ഗാലവമുനിയുടെ രൂപയൗവനശാലിനിയായ പുത്രിയെ കണ്ടപ്പോൾ (അവരുടെ ഹൃദയം ആകർഷിതമായി).

Verse 15

कामस्य पत्नीं ललितां रतिं मूर्तिमतीमिव । सुदर्शनाभिधो ज्येष्ठो विद्याधरकुमारकः

അവൾ കാമദേവന്റെ ലളിതയായ പത്നി രതി മূർത്തിമതിയായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടതുപോലെ തോന്നി. ആ വിദ്യാധര രാജകുമാരന്മാരിൽ ജ്യേഷ്ഠന്റെ പേര് സുദർശനൻ ആയിരുന്നു.

Verse 16

हर्षसंफुल्लनयनश्चकमे काममोहितः । पूर्णचन्द्राननां तां वै वीक्षमाणो मुहुर्मुहुः

ആനന്ദത്തിൽ അവന്റെ കണ്ണുകൾ വിരിഞ്ഞു; കാമമോഹത്തിൽ അവൻ അവളിൽ പ്രണയാസക്തനായി. പൂർണ്ണചന്ദ്രസമാന മുഖമുള്ള അവളെ അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും നോക്കി നിന്നു.

Verse 17

तया रिरंसुकामोऽसौ विमानाग्रादवातरत् । तामुपेत्य मुनेः कन्यामित्युवाच सुदर्शनः

അവളോടൊപ്പം ക്രീഡിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ അവൻ വിമാനത്തിന്റെ മുൻഭാഗത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി. മുനിയുടെ കന്യയെ സമീപിച്ച് സുദർശനൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

Verse 18

सुदर्शन उवाच । कासि भद्रे सुता कस्य रूपयौवनशालिनी । रूपमप्रतिमं ह्येतदाह्लादयति मे मनः

സുദർശനൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ഭദ്രേ, നീ ആരാണ്? ആരുടെ പുത്രിയാണ്, രൂപയൗവനത്തിൽ ദീപ്തയായവളേ? നിന്റെ ഈ അപരിമിതസൗന്ദര്യം എന്റെ മനസ്സിനെ സത്യമായി ആഹ്ലാദിപ്പിക്കുന്നു.

Verse 19

त्वां दृष्ट्वा रतिसंकाशां बाधते मां मनोभवः । सुकण्ठनामधेयस्य विद्याधरपतेरहम्

നിന്നെ രതിദേവിയെപ്പോലെ കണ്ടപ്പോൾ മനോഭവൻ (കാമദേവൻ) എന്നെ പീഡിപ്പിക്കുന്നു. ഞാൻ ‘സുകണ്ഠ’ എന്ന പേരുള്ള വിദ്യാധരപതിയുടെ പുത്രൻ ആകുന്നു.

Verse 20

आत्मजो रूपसंपन्नो नाम्ना चैव सुदर्शनः । प्रतिगृह्णीष्व मां भद्रे रक्ष मां करुणादृशा

ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുത്രൻ—രൂപസമ്പന്നൻ—എന്റെ നാമവും സുദർശനൻ. ഹേ ഭദ്രേ, എന്നെ സ്വീകരിക്കൂ; കരുണാദൃഷ്ടിയാൽ എന്നെ രക്ഷിക്കൂ.

Verse 21

भर्तारं मां समासाद्य सर्वान्भोगानवाप्स्यसि । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य विद्याधरसुतस्य सा

“എന്നെ ഭർത്താവായി പ്രാപിച്ചാൽ നീ എല്ലാ ഭോഗങ്ങളും നേടും.” ആ വിദ്യാധരപുത്രന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് അവൾ (പ്രതിവചിച്ചു).

Verse 22

तदा कांतिमती वाक्यं धर्मयुक्तमभाषत । सुदर्शन महाभाग विद्याधरपतेः सुत

അപ്പോൾ കാന്തിമതി ധർമ്മയുക്തമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു—“ഹേ സുദർശന മഹാഭാഗ, വിദ്യാധരപതിയുടെ പുത്രാ, …”

Verse 23

आत्मजां मां विजानीहि गालवस्य महात्मनः । कन्या चाहमनूढास्मि पितृशु श्रूषणे रता

എന്നെ മഹാത്മാവായ ഗാലവ മുനിയുടെ പുത്രിയെന്നു അറിയുക. ഞാൻ അവിവാഹിത കന്യക; പിതൃശുശ്രൂഷയിൽ നിത്യം രതയാണ്.

Verse 24

बल्यर्थं हि पितुश्चाहं पुष्पाण्याहर्तुमागता । आहरंत्याश्च पुष्पाणि याम एको न्यवर्तत

പിതാവിന്റെ ബലി-അർപ്പണത്തിനായി ഞാൻ പൂക്കൾ കൊണ്ടുവരാൻ വന്നതാണ്. പൂക്കൾ ശേഖരിക്കുമ്പോൾ ഒരു യാമം (പ്രഹരം) കഴിഞ്ഞുപോയി.

Verse 25

मद्विलंबेन स मुनिर्देव तार्चनतत्परः । कोपं विधास्यते नूनं तपस्वी मुनिपुंगवः

എന്റെ വൈകിപ്പോക്കാൽ ആ തപസ്വി, മുനിശ്രേഷ്ഠൻ, ദേവാരാധനയിൽ തത്പരനായ മുനി നിശ്ചയം കോപിക്കും.

Verse 26

तच्छीघ्रमद्य गच्छामि पुष्पाण्यप्याहृतानि मे । कन्याश्च पितुराधीना न स्वतन्त्राः कदाचन

അതുകൊണ്ട് ഇന്ന് ഞാൻ വേഗം പോകുന്നു; പൂക്കളും ഞാൻ കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ട്. കന്യകൾ പിതാവിന്റെ അധീനരാണ്—ഒരിക്കലും സ്വതന്ത്രരല്ല.

Verse 27

यदि मामिच्छति भवान्पितरं मम याचय । इति विद्याधरसुतमुक्त्वा कांतिमती तदा

നിങ്ങൾക്ക് എന്നെ ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിൽ, എന്റെ പിതാവിനോട് എന്നെ അപേക്ഷിക്കൂ. എന്നു വിദ്യാധരപുത്രനോട് പറഞ്ഞ് കാന്തിമതി അപ്പോൾ പുറപ്പെടാൻ ഒരുങ്ങി.

Verse 28

पितुराशंकिता तूर्णमा श्रमं गन्तुमुद्यता । गच्छन्तीं तां समालोक्य विद्याधरकुमारकः

പിതാവിനെ ഭയന്ന് അവൾ വേഗത്തിൽ ആശ്രമത്തിലേക്ക് പോകാൻ ഒരുങ്ങി. അവൾ പോകുന്നതു കണ്ട വിദ്യാധര യുവരാജകുമാരൻ (ചലിച്ചു) മുന്നോട്ടുവന്നു.

Verse 29

तूर्णं जग्राह केशेषु धावित्वा मदनार्दितः । अभ्येत्य निजकेशेषु गृह्णन्ते तं विलोक्य सा

കാമവേദനയിൽ പീഡിതനായി അവൻ ഓടിവന്ന് ഉടൻ അവളുടെ മുടി പിടിച്ചു. അവൻ അവളുടെ തന്നെ കേശം പിടിക്കുന്നതു കണ്ട അവൾ ഭീതിയിലായി.

Verse 30

उच्चैश्चक्रंद सहसा कुररीव मुनेः सुता । अस्माद्विद्याधरसुताज्जनक त्राहि मां विभो

അപ്പോൾ മുനിയുടെ പുത്രി കുരരീ പക്ഷിയെപ്പോലെ പെട്ടെന്ന് ഉച്ചത്തിൽ കരഞ്ഞു—“പിതാവേ, ഓ ശക്തിമാനേ! ഈ വിദ്യാധരപുത്രനിൽ നിന്ന് എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ.”

Verse 31

बलाद्गृह्णाति दुष्टात्मा विद्याधरसुतोऽद्य माम् । इत्थमुच्चैः प्रचुक्रोश स्वाश्रमान्नातिदूरतः

“ഈ ദുഷ്ടാത്മാവായ വിദ്യാധരപുത്രൻ ഇന്ന് എന്നെ ബലമായി പിടിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്നു!” എന്ന് അവൾ സ്വന്തം ആശ്രമത്തിൽ നിന്ന് അധികം ദൂരമല്ലാതെ ഉച്ചത്തിൽ നിലവിളിച്ചു.

Verse 32

तदाक्रंदितमाकर्ण्य गन्धमादनवासिनः । मुनयस्तु पुरस्कृत्य गालवं मुनिपुंगवम्

അവളുടെ ആർത്തനാദം കേട്ട് ഗന്ധമാദനത്തിൽ വസിക്കുന്ന മുനിമാർ, മുനിശ്രേഷ്ഠനായ ഗാലവനെ മുൻപിൽ നിർത്തി (അവിടേക്ക്) പുറപ്പെട്ടു.

Verse 33

किमेतदिति विज्ञातुं तं देशं तूर्णमाययुः । तं देशं तु समागत्य सर्वे ते ऋषिपुंगवाः

“ഇത് എന്ത്?” എന്നു അറിയുവാൻ ആകാംക്ഷയോടെ ആ മുനിശ്രേഷ്ഠർ വേഗത്തിൽ ആ ദേശത്തേക്ക് ചെന്നു; അവിടെ എത്തി എല്ലാവരും ഋഷിപുങ്ഗവർ ഒന്നിച്ചു കൂടി.

Verse 34

विद्याधरगृहीतां तां ददृशुर्मु निकन्यकाम् । विद्याधरसुतं चान्यमंतिके समुपस्थितम्

അവർ ഒരു വിദ്യാധരൻ പിടിച്ചിരുത്തിയ ആ മുനികന്യയെ കണ്ടു; കൂടാതെ സമീപത്ത് മറ്റൊരാൾ—വിദ്യാധരപുത്രൻ—അടുത്തായി നിൽക്കുന്നതും കണ്ടു.

Verse 35

एतद्दृष्ट्वा महायोगी गालवो मुनिपुंगवः । गतः कोपवशं किंचिद्दुराप्मानं शशाप तम्

ഇതു കണ്ട മഹായോഗി ഗാലവൻ—മുനിശ്രേഷ്ഠൻ—അൽപ്പം കോപവശനായി ആ ദുഷ്ടാത്മാവിനെ ശപിച്ചു.

Verse 36

कृतवानीदृशं कार्यं यत्त्वं विद्याधराधम । तद्याहि मानुषीं योनिं स्वस्य दुष्कर्मणः फलम्

‘ഹേ വിദ്യാധരാധമാ! നീ ഇത്തരമൊരു പ്രവൃത്തി ചെയ്തു; അതിനാൽ മനുഷ്യയോനിയിൽ പോകുക—ഇത് നിന്റെ ദുഷ്കർമഫലമാണ്.’

Verse 37

संप्राप्य मानुषं जन्म बहुदुःखसमाकुलम् । अचिरेण तु कालेन तस्मिन्नेव तु जन्मनि

‘അനവധി ദുഃഖങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ മനുഷ്യജന്മം പ്രാപിച്ചിട്ട്, അധികകാലമല്ലാതെ—അതേ ജന്മത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ—…’

Verse 38

मनुष्यैरपि निंद्यं तद्वेतालत्वं प्रयास्यसि । मांसानि शोणितं चैव सर्वदा भक्षयिष्यसि

മനുഷ്യരാലും നിന്ദിക്കപ്പെടുന്ന ആ വേതാളാവസ്ഥ നീ പ്രാപിക്കും; എന്നും മാംസവും രക്തവും ഭക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും।

Verse 39

वेताला राक्षसप्राया बलाद्गृह्णन्ति योषितः । तस्मात्त्वं मानुषो भूत्वा वेतालत्वमवाप्स्यसि

വേതാളർ രാക്ഷസസദൃശർ; അവർ സ്ത്രീകളെ ബലമായി പിടിച്ചെടുക്കുന്നു. അതിനാൽ നീ മനുഷ്യനായി ജനിച്ചിട്ടും വേതാളത്വം പ്രാപിക്കും।

Verse 40

तव दुष्कर्मणो योऽसावनुमंता कनिष्ठकः । सुकर्ण इति विख्यातो भविता सोपि मानुषः

നിന്റെ ദുഷ്കർമത്തിന് സമ്മതം നൽകിയ നിന്റെ ഇളയ കൂട്ടുകാരൻ ‘സുകർണ’ എന്നു പ്രസിദ്ധൻ; അവനും മനുഷ്യനാകും।

Verse 41

किंतु साक्षान्न कृतवान्यतोऽसावीदृशीं क्रियाम् । तन्मानुषत्व मेवास्य वेतालत्वं तु नो भवेत्

എന്നാൽ അവൻ നേരിട്ട് അത്തരം പ്രവൃത്തി ചെയ്തിട്ടില്ല; അതിനാൽ അവന് മനുഷ്യജന്മം മാത്രം, വേതാളത്വം ഉണ്ടാകുകയില്ല।

Verse 42

विज्ञप्तिकौतुकाभिख्यं यदा विद्याधराधिपम् । द्रक्ष्यतेऽसौ कनिष्ठस्ते तदा शापाद्विमोक्ष्यते

നിന്റെ ഇളയവൻ ‘വിജ്ഞപ്തി-കൗതുക’ എന്നു പ്രസിദ്ധനായ വിദ്യാധരാധിപനെ ദർശിക്കുന്നപ്പോൾ, അപ്പോൾ അവൻ ശാപത്തിൽ നിന്ന് വിമുക്തനാകും।

Verse 43

ईदृशस्यतु यः कर्ता महापापस्य कर्मणः । स त्वं संप्राप्य मानुष्यं तस्मिन्नेव तु जन्मनि

ഇത്തരമൊരു മഹാപാപകർമ്മം ചെയ്യുന്നവൻ മനുഷ്യജന്മം പ്രാപിച്ചാൽ, അതേ ജന്മത്തിൽ തന്നേ അതിന്റെ ഫലം നിർബന്ധമായി അനുഭവിക്കും.

Verse 44

वेतालजन्म संप्राप्य चिरं लोके चरिष्यसि । इत्युक्त्वा गालवः कन्यां गृहीत्वा मुनिभिः सह

“വേതാലജന്മം പ്രാപിച്ച് നീ ദീർഘകാലം ലോകത്തിൽ അലഞ്ഞുതിരിയും.” എന്നു പറഞ്ഞ് ഗാലവൻ മുനികളോടൊപ്പം കന്യയെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പുറപ്പെട്ടു.

Verse 45

विद्याधरसुतौ शप्त्वा स्वाश्रमं प्रति निर्ययौ । ततस्तस्मिन्महाभागे निर्याते मुनिपुंगवे

വിദ്യാധരന്റെ രണ്ടു പുത്രന്മാരെ ശപിച്ച് അദ്ദേഹം തന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. ആ മഹാഭാഗ്യ മുനിപുംഗവൻ പുറപ്പെട്ടശേഷം…

Verse 46

सुदर्शनसुकर्णाख्यौ विद्याधरपतेः सुतौ । मुनिशापेन दुःखार्तौ चिंतयामासतुर्भृशम्

വിദ്യാധരപതിയുടെ പുത്രന്മാരായ സുദർശനനും സുകർണനും മുനിശാപം മൂലം ദുഃഖാർത്തരായി അത്യന്തം ആലോചിച്ചു.

Verse 47

कर्तव्यं तौ विनिश्चित्य सुदर्शनसुकर्णकौ । गोविंदस्वामिनामानं यमुनातटवासिनम्

ചെയ്യേണ്ടതു നിശ്ചയിച്ച് സുദർശനനും സുകർണനും യമുനാതീരവാസിയായ ഗോവിന്ദസ്വാമി എന്ന ബ്രാഹ്മണനെ സമീപിച്ചു.

Verse 48

ब्राह्मणं शीलसंपन्नं पितृत्वे परिकल्प्य तौ । परित्यज्य स्वकं रूपमजायेतां तदा त्मजौ

ശീലസമ്പന്നനായ ഒരു ബ്രാഹ്മണനെ പിതാവായി സ്വീകരിച്ച്, ആ ഇരുവരും സ്വന്തം രൂപം ഉപേക്ഷിച്ചു; പിന്നെ അവന്റെ പുത്രന്മാരായി ജനിച്ചു.

Verse 49

विजयाशोकदत्ताख्यौ तस्य पुत्रौबभूवतुः । सुतो विजयदत्ताख्यो ज्येष्ठो जज्ञे सुदर्शनः

അവന്റെ രണ്ടു പുത്രന്മാർ വിജയദത്തനും അശോകദത്തനും എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധരായി. അവരിൽ ജ്യേഷ്ഠനായ വിജയദത്തൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ സുദർശനന്റെ പുനർജന്മമായിരുന്നു.

Verse 50

अशोकदत्तनामा तु सुकर्णश्च कनिष्ठकः । विजयाशोकदत्तौ तु क्रमाद्यौवनमापतुः

കനിഷ്ഠനായ സുകർണൻ അശോകദത്ത എന്ന പേരോടെ ജനിച്ചു. തുടർന്ന് ക്രമമായി വിജയദത്തനും അശോകദത്തനും യൗവനത്തിലെത്തി.

Verse 51

एतस्मिन्नेव कालेतु यमुनायास्तटे शुभे । अनावृष्ट्या तु दुर्भिक्षमभूद्द्वादशवार्षि कम्

അന്നേ സമയത്ത്, യമുനയുടെ ശുഭമായ തീരത്ത്, മഴക്കുറവുകൊണ്ട് പന്ത്രണ്ടുവർഷം നീണ്ട ദുര്ഭിക്ഷം ഉണ്ടായി.

Verse 52

गोविंदस्वामिनामा तु ब्राह्मणो वेदपारगः । दुर्भिक्षोपहतां दृष्ट्वा तदानीं स निजां पुरीम्

ഗോവിന്ദസ്വാമി എന്നൊരു ബ്രാഹ്മണൻ ഉണ്ടായിരുന്നു; അദ്ദേഹം വേദപാരംഗതൻ. അന്ന് തന്റെ നഗരി ദുര്ഭിക്ഷം മൂലം പീഡിതമായത് കണ്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹം…

Verse 53

प्रययौ काशनिगरं सपुत्रः सह भार्यया । स प्रयागं समासाद्य द्वं दृष्ट्वा महावटम्

അവൻ പുത്രനോടും ഭാര്യയോടും കൂടി കാശീനഗരത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. പ്രയാഗത്തിലെത്തി മഹാവടം എന്ന മഹത്തായ ആൽമരത്തെ ദർശിച്ചു.

Verse 54

कपालमालाभरणं सोऽपश्यद्यतिनं पुरः । गोविंदस्वामिनामा तु नमश्चक्रे स तं मुनिम्

അവന്റെ മുന്നിൽ കപാലമാല ധരിച്ച ഒരു യതിയെ അവൻ കണ്ടു. ഗോവിന്ദസ്വാമി എന്ന ബ്രാഹ്മണൻ ആ മുനിയെ ഭക്ത്യാദരത്തോടെ നമസ്കരിച്ചു.

Verse 55

सपुत्रस्य सभार्यस्य सोऽवादीदाशिषो मुनिः । इदं च वचनं प्राह गोविंदस्वामिनं प्रति

ആ മുനി പുത്രനും ഭാര്യയും കൂടെയുള്ള അവനോട് ആശീർവാദങ്ങൾ അരുളി. പിന്നെ ഗോവിന്ദസ്വാമിയോട് ഈ വചനങ്ങൾ പറഞ്ഞു.

Verse 56

ज्येष्ठेनानेन पुत्रेण सांप्रतं ब्राह्मणोत्तम । क्षिप्रं विजयदत्तेन वियोगस्ते भविष्यति

ഹേ ബ്രാഹ്മണോത്തമാ! ഈ ജ്യേഷ്ഠപുത്രൻ വിജയദത്തനോടു നിനക്ക് शीഘ്രം വേർപാട് സംഭവിക്കും.

Verse 57

इति तस्य वचः श्रुत्वा गोविंदस्वामिनामकः । सूर्ये चास्तं गते तत्र सांध्यं कर्म समाप्य च

ആ വചനങ്ങൾ കേട്ട് ഗോവിന്ദസ്വാമി എന്ന ആൾ—അവിടെ സൂര്യൻ അസ്തമിച്ച ശേഷം—സന്ധ്യാകർമ്മം അനുഷ്ഠിച്ച് സമാപിച്ചു.

Verse 58

सभार्यः ससुतो विप्रः सुदूराध्वसमाकुलः । उवास तस्यां शर्वर्य्यां शून्ये वै देवतालये

ആ ബ്രാഹ്മണൻ ഭാര്യയും പുത്രനും സഹിതം ദീർഘയാത്രാശ്രമത്തിൽ ക്ഷീണിച്ച്, ആ രാത്രിയിൽ ശൂന്യമായ ദേവാലയത്തിൽ പാർത്തു।

Verse 59

तदा त्वशोकदत्तश्च ब्राह्मणी च समाकुलौ । वस्त्रेणास्तीर्य पृथिवीं रात्रौ निद्रां समापतुः

അപ്പോൾ അശോകദത്തനും ബ്രാഹ്മണിയും ഇരുവരും വ്യാകുലരായി, വസ്ത്രം നിലത്ത് വിരിച്ച് രാത്രിയിൽ നിദ്രയിൽ വീണു।

Verse 60

ततो विजयदत्तस्तु दूरमार्गविलंघनात् । बभूवात्यंतमलसो भृशं शीतज्वरार्दितः

പിന്നീട് വിജയദത്തൻ ദീർഘമാർഗ്ഗത്തിലെ അതിശ്രമം മൂലം അത്യന്തം ക്ഷീണിച്ച്, കടുത്ത ശീതജ്വരത്തിൽ പീഡിതനായി।

Verse 61

गोविंदस्वामिना पित्रा शीतवबाधानिवृत्तये । गाढमालिंग्यमानोऽपि शीतबाधां न सोऽत्यजत्

പിതാവായ ഗോവിന്ദസ്വാമി ശീതബാധ നീക്കാൻ അവനെ ശക്തമായി ആലിംഗനം ചെയ്തിട്ടും, അവൻ ആ ശീതപീഡയിൽ നിന്ന് മോചിതനായില്ല।

Verse 62

बाधतेऽत्यर्थमधुना तात मां शीतलो ज्वरः । एतद्बाधानिवृत्त्यर्थं वह्निमानय मा चिरम्

അവൻ പറഞ്ഞു—“താതാ, ഈ ശീതജ്വരം ഇപ്പോൾ എന്നെ അത്യന്തം പീഡിപ്പിക്കുന്നു; ഈ ദുഃഖം നീക്കാൻ വൈകാതെ അഗ്നി കൊണ്ടുവരിക।”

Verse 63

इति पुत्रवचः श्रुत्वा सर्वत्राग्निं गवेषयन् । अलब्धवह्निः प्रोवाच पुन रभ्येत्य पुत्रकम्

മകന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് പിതാവ് എല്ലായിടത്തും അഗ്നിയെ അന്വേഷിച്ചു. അഗ്നി ലഭിക്കാതെ വീണ്ടും മടങ്ങിവന്ന് ബാലനോടു പറഞ്ഞു.

Verse 64

न वह्निं पुत्र विंदामि मार्गमाणोऽपि सर्वशः । रात्रिमध्ये तु संप्राप्ते द्वारेषु पिहितेषु च

മകനേ, എല്ലാതരത്തിലും അന്വേഷിച്ചിട്ടും എനിക്ക് അഗ്നി കിട്ടിയില്ല. ഇപ്പോൾ അർദ്ധരാത്രി എത്തി; വാതിലുകളും അടച്ചിരിക്കുന്നു.

Verse 65

निद्रापरवशाः पौरा नैव दास्यंति पावकम् । इत्थं विजयदत्तोऽसावुक्तः पित्रा ज्वरातुरः

നിദ്രാവശരായ നഗരവാസികൾ അഗ്നി തരുകയില്ല. ഇങ്ങനെ പിതാവ് ജ്വരബാധിതനായ വിജയദത്തനോടു പറഞ്ഞു.

Verse 66

ययाचे वह्निमेवासौ पितरं दीनया गिरा । शीतज्वरसमुद्भूतशीतबाधाप्रपीडितम्

അപ്പോൾ അവൻ ദീനസ്വരത്തിൽ പിതാവിനോട് അഗ്നി മാത്രം യാചിച്ചു; ശീതജ്വരത്തിൽ നിന്നുയർന്ന തണുപ്പിന്റെ പീഡ അവനെ വലച്ചിരുന്നു.

Verse 67

हिमशीकरवान्वायुर्द्विगुणं बाधतेऽद्य माम् । वह्निर्न लब्ध इति वै मिथ्यैवोक्तं पितस्त्वया

ഹിമശീകാരങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഈ കാറ്റ് ഇന്ന് എന്നെ ഇരട്ടിയായി പീഡിപ്പിക്കുന്നു. ‘അഗ്നി ലഭിച്ചില്ല’ എന്ന്, പിതാവേ, നിങ്ങൾ തീർച്ചയായും അസത്യം പറഞ്ഞു.

Verse 68

दूरादेष पुरोभागे ज्वालामालासमाकुलः । शिखाभिर्लेलिहानोभ्रं दृश्यते पश्य पावकः

നോക്കൂ—ദൂരത്ത് മുന്നിൽ ജ്വാലാമാലകളാൽ നിറഞ്ഞ അഗ്നി ദൃശ്യമാകുന്നു; അതിന്റെ ശിഖകൾ ആകാശത്തെ നക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു।

Verse 69

तं वह्निमानय क्षिप्रं तात शीतनिवृत्तये । इत्युक्तवन्तं तं पुत्रं स पिता प्रत्यभाषत

“അച്ഛാ, തണുപ്പ് മാറാൻ ആ അഗ്നിയെ വേഗം കൊണ്ടുവരൂ.” എന്നു മകൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ പിതാവ് അവനോട് മറുപടി പറഞ്ഞു।

Verse 70

नानृतं वच्मि पुत्राद्य सत्यमेव ब्रवीम्यहम् । वह्निमान्योऽयमुद्देशो दूरादेव विलोक्यते

മകനേ, ഇന്ന് ഞാൻ അസത്യം പറയുന്നില്ല; സത്യമേ പറയുന്നു. അഗ്നിയുള്ളതുപോലെ തോന്നുന്ന ആ സ്ഥലം ദൂരത്തിൽ നിന്നുതന്നെ അങ്ങനെ കാണപ്പെടുന്നു।

Verse 71

पितृकाननदेशं तं पुत्र जानीहि सांप्रतम् । यद्येषोभ्रंलिहज्वालः पुरस्ताज्ज्वलतेऽनलः

മകനേ, ഇപ്പോൾ തന്നെ അറിയുക—അത് പിതൃകളുടെ കാനനദേശമാണ്. മുന്നിൽ ജ്വലിക്കുന്ന അനലത്തിന്റെ ജ്വാലകൾ ആകാശത്തെ നക്കുന്നതുപോലെ; അത് അവിടെയാണു।

Verse 72

पुत्र वित्रासजनकं तं जानीहि चितानलम् । अमंगलो न सेव्योऽयं चिताग्निः स्पर्शदूषितः

മകനേ, ഭീതിജനകമായ ആ അഗ്നിയെ ചിതാനലമെന്ന് അറിയുക. ഇത് അമംഗളം; ഇതിനെ സേവിക്കുകയോ ഉപയോഗിക്കുകയോ അരുത്; ചിതാഗ്നി സ്പർശദോഷംകൊണ്ട് ദൂഷിതമാണ്।

Verse 73

तस्य चायुःक्षयं याति सेवते यश्चितानलम् । तस्मात्तवायुर्हानिर्मा भूयादिति मया सुत

ചിതാഗ്നിയെ ആശ്രയിക്കുന്നവന്റെ ആയുസ്സ് ക്ഷയിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട്, പുത്രാ, നിന്റെ ആയുസ്സിന് ഹാനി വരാതിരിക്കുവാൻ ഞാൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

Verse 74

अमंगलस्तथा स्पृश्यो नानीतोऽयं चितानलः । इत्युक्तवंतं पितरं स दीनः प्रत्यभाषत

ഇത് അമംഗളവും സ്പർശിക്കരുതാത്തതുമാണ്; ഈ ചിതാഗ്നി കൊണ്ടുവരരുത്. ഇങ്ങനെ പിതാവ് പറഞ്ഞപ്പോൾ, ആ പുത്രൻ ദുഃഖത്തോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു.

Verse 75

अयं शवानलो वा स्यादध्वरानल एव वा । सर्वथानीयतामेष नोचेन्मे मरणं भवेत्

ഇത് ശവാഗ്നിയായാലും യജ്ഞാഗ്നിയായാലും—എന്തായാലും—ഇത് എങ്ങനെയായാലും കൊണ്ടുവരണം; അല്ലെങ്കിൽ എനിക്ക് മരണം സംഭവിക്കും.

Verse 76

पुत्रस्नेहाभिभूतोऽथ समाहर्तुं चितानलम् । गोविंदस्वामिनामा तु श्मशानं शीघ्रमभ्यगात्

പുത്രസ്നേഹത്തിൽ കീഴടങ്ങിയ ഗോവിന്ദസ്വാമി ചിതാഗ്നി കൊണ്ടുവരാൻ വേഗത്തിൽ ശ്മശാനത്തിലേക്ക് പോയി.

Verse 77

गोविंदस्वामिनि गते समाहर्तुं चितानलम् । तूर्णं विजयदत्तोऽपि तदा गच्छंतमन्वयात्

ഗോവിന്ദസ്വാമി ചിതാഗ്നി കൊണ്ടുവരാൻ പോയപ്പോൾ, വിജയദത്തനും അപ്പോൾ തന്നെ വേഗത്തിൽ പിന്നാലെ പിന്തുടർന്നു.

Verse 79

संप्राप्य तापनिकटं विकीर्णास्थि चितानलम् । आलिंगन्निव सोद्वेगं शनैर्निर्वृतिमाप्तवान्

അവൻ ചിതാഗ്നിയുടെ താപത്തിനരികെ എത്തി; ചുറ്റും അസ്ഥികൾ ചിതറിക്കിടന്നു. അതിനെ ആലിംഗനം ചെയ്യുന്നതുപോലെ, ഉള്ളിൽ കലക്കം ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, ക്രമേണ ഭയാനകമായ തൃപ്തി പ്രാപിച്ചു.

Verse 80

इति तस्य वचः श्रुत्वा पुत्रस्य ब्राह्मणोत्तमः । निपुणं तं निरूप्यैतद्वचनं पुनरब्रवीत्

മകന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ഉത്തമ ബ്രാഹ്മണൻ അവനെ സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിച്ച്, പിന്നെയും ഈ വചനങ്ങൾ പറഞ്ഞു.

Verse 81

गोविंदस्वाम्युवाच । एतत्कपालमनलज्वालावलयवर्तुलम् । वसाकीकसमांसाढ्यमेतद्रक्तांबुजोपमम्

ഗോവിന്ദസ്വാമി പറഞ്ഞു—ഈ കപാലം അഗ്നിജ്വാലകളുടെ വലയത്തിൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; കൊഴുപ്പ്, നാഡി, മാംസം നിറഞ്ഞതാണ്; ഇത് രക്തവർണ്ണ പദ്മത്തെപ്പോലെ തോന്നുന്നു.

Verse 82

द्विजस्य सूनुः श्रुत्वेति काष्ठाग्रेण जघान तत् । येन तत्स्फुटनोद्गीर्णवसासिक्तमुखोऽभवत्

ഇത് കേട്ട് ബ്രാഹ്മണപുത്രൻ മരക്കഷ്ണത്തിന്റെ അഗ്രഭാഗം കൊണ്ട് അതിനെ അടിച്ചു. ആ അടിയിൽ അത് പൊട്ടി, കൊഴുപ്പ് ചീറ്റി അവന്റെ മുഖത്ത് പറ്റി.

Verse 83

कपालघट्टनाद्रक्तं यत्संसक्तं मुखे तदा । जिह्वया लेलिहानोऽसौ मुहुस्तद्रक्तमा स्वदत्

കപാലത്തെ അടിച്ചതിനാൽ അവന്റെ മുഖത്ത് പറ്റിയിരുന്ന രക്തം അവൻ നാവുകൊണ്ട് വീണ്ടും വീണ്ടും നക്കി, ആ രക്തരസം പുനഃപുനഃ ആസ്വദിച്ചു.

Verse 84

आस्वाद्यैवं समादाय तत्कपालं समाकुलः । पीत्वा वसां महाकायो बभूवातिभयंकरः

ഇങ്ങനെ രുചിച്ചറിഞ്ഞ്, കലങ്ങിച്ചിത്തനായി ആ കപാലം എടുത്തു; വസ പാനം ചെയ്തതോടെ അവൻ മഹാകായനായി—അതിഭയങ്കരനായി മാറി.

Verse 85

सद्यो वेता लतां प्राप तीक्ष्णदंष्ट्रस्तदा निशि । तस्याट्टहासघोषेण दिशश्च प्रदिशस्तदा

ഉടൻ തന്നെ രാത്രിയിൽ അവൻ തീക്ഷ്ണദംഷ്ട്രങ്ങളോടെ വേതാളാവസ്ഥ പ്രാപിച്ചു; അവന്റെ അട്ടഹാസഘോഷം ദിക്കുകളും ഉപദിക്കുകളും മുഴക്കിച്ചു.

Verse 86

द्यौरतरिक्षं भूमिश्च स्फुटिता इव सर्वशः । तस्मिन्वेगात्समाकृष्य पितरं हन्तुमुद्यते

സ്വർഗ്ഗവും അന്തരീക്ഷവും ഭൂമിയും എല്ലാടവും പിളർന്നതുപോലെ തോന്നി; പിന്നെ അവൻ ക്രോധവേഗത്തിൽ പിതാവിനെ വലിച്ചിഴച്ച് കൊല്ലാൻ উদ্যതനായി.

Verse 87

मा कृथाः साहसमिति प्रादुरासीद्वचो दिवि । स दिव्यां गिरमाकर्ण्य वेतालोऽतिभयंकरः

‘സാഹസം ചെയ്യരുത്!’ എന്ന വാക്ക് ആകാശത്തിൽ പെട്ടെന്ന് ഉദിച്ചു; ആ ദിവ്യവാണി കേട്ട് അതിഭയങ്കരനായ വേതാളൻ നിശ്ചലനായി.

Verse 88

पितरं तं परित्यज्य महावेगसमन्वितः । तूर्णमाकाशमाविश्य प्रययावस्खलद्गतिः

പിതാവിനെ ഉപേക്ഷിച്ച്, മഹാവേഗസമ്പന്നനായി, ഉടൻ ആകാശത്തിൽ പ്രവേശിച്ച്, തടസ്സമില്ലാത്ത ഗതിയിൽ പറന്നുപോയി.

Verse 89

स गत्वा दूरमध्वानं वेतालैः सह संगतः । तमागतं समालोक्य वेतोलास्सर्व एव ते

അവൻ ദീർഘമായ വഴിയാത്ര ചെയ്ത് വേതാളന്മാരോടൊപ്പം ചേർന്നു. അവൻ വന്നെത്തുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ആ വേതാളന്മാർ എല്ലാവരും അവന്റെ ദിശയിലേക്കു തിരിഞ്ഞു.

Verse 90

कपालस्फोटनादेष वेतालत्वं यदाप्तवान् । कपालस्फोटनामानमाह्वयांचक्रिरे ततः

കപാലം പൊട്ടിയതുകൊണ്ടുതന്നെ അവൻ വേതാളത്വം പ്രാപിച്ചു; അതിനാൽ അവർ അവനെ ‘കപാലസ്ഫോട’—അർത്ഥം ‘തലയോട്ടി പൊട്ടിക്കുന്നവൻ’ എന്നു വിളിച്ചു.

Verse 91

ततः कपालस्फोटो ऽसौ वेतालैः सर्वतो वृतः । नरास्थिभूषणाख्यस्य सद्यो वेतालभूपतेः

അപ്പോൾ കപാലസ്ഫോടൻ എല്ലാ വശത്തുനിന്നും വേതാളന്മാർ ചുറ്റിനിന്ന നിലയിൽ, നരാസ്ഥിഭൂഷണൻ എന്ന വേതാളരാജാവിന്റെ സന്നിധിയിൽ ഉടൻ എത്തി.

Verse 92

अन्तिकं सहसा प्राप महाबलसमन्वितः । नरास्थिभूषणश्चैनं सेनाप तिमकल्पयत्

അവൻ മഹാബലസമ്പന്നനായി പെട്ടെന്ന് സമീപത്തെത്തി; നരാസ്ഥിഭൂഷണൻ അവനെ സേനാധിപനായി നിയമിച്ചു.

Verse 93

तं कदाचित्तु गन्धर्वश्चित्रसेनाभिधो बली । नरास्थिभूषणं संख्ये न्यवधीत्सोऽपि संस्थितः

ഒരിക്കൽ ചിത്രസേന എന്ന ബലവാനായ ഗന്ധർവ്വൻ യുദ്ധത്തിൽ നരാസ്ഥിഭൂഷണനെ വധിച്ചു; അവനും (കപാലസ്ഫോടനും) അചഞ്ചലനായി നിലകൊണ്ടു.

Verse 94

नरास्थिभूषणे तस्मि न्गन्धर्वेण हते युधि । तदा कपालस्फोटोऽसौ तत्पदं समवाप्तवान्

യുദ്ധത്തിൽ ഗന്ധർവന്റെ കൈയ്യാൽ ആ നരാസ്ഥിഭൂഷണൻ ഹതനായപ്പോൾ, അതേ ക്ഷണത്തിൽ കപാലസ്ഫോടനും അതേ പദം (ഗതി) പ്രാപിച്ചു।

Verse 95

विद्याधरेन्द्रस्य सुतः सुदर्शनो मनुष्यतां वै प्रथमं स गत्वा । वेतालतां प्राप्य महर्षिशापात्क्रमाच्च वेतालपतिर्बभूव

വിദ്യാധരേന്ദ്രന്റെ പുത്രനായ സുദർശനൻ ആദ്യം മനുഷ്യാവസ്ഥയിൽ പതിച്ചു; പിന്നെ മഹർഷിയുടെ ശാപത്താൽ വേതാലത്വം പ്രാപിച്ച്, ക്രമേണ വേതാലപതിയായി.