मन्त्रसिद्ध्यर्थं गुरुपूजा–आज्ञा–पौरश्चर्यविधिः / Guru-Authorization, Offerings, and Puraścaraṇa for Mantra-Siddhi

Verse 1

ईश्वर उवाच । आज्ञाहीनं क्रियाहीनं श्रद्धाहीनं वरानने । आज्ञार्थं दक्षिणाहीनं सदा जप्तं च निष्फलम् । आज्ञासिद्धं क्रियासिद्धं श्रद्धासिद्धं ममात्मकम् । एवं चेद्दक्षिणायुक्तं मंत्रसिद्धिर्महत्फलम्

ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ വരാനനേ! ഗുരുവിന്റെ ആജ്ഞയില്ലാതെ, വിധിപ്രകാരം ചെയ്യുന്ന ക്രിയകളില്ലാതെ, ശ്രദ്ധയില്ലാതെ ചെയ്യുന്ന ജപം—എത്രയും സ്ഥിരമായി ചെയ്താലും—നിഷ്ഫലം; ഗുരുവിന്റെ ആജ്ഞ നിറവേറ്റുവാൻ ചെയ്ത കര്‍മ്മവും ദക്ഷിണയില്ലെങ്കിൽ നിഷ്ഫലം. എന്നാൽ ആജ്ഞയും ക്രിയയും ശ്രദ്ധയും സിദ്ധമായാൽ മന്ത്രം എന്റെ തന്നെ സ്വരൂപമാകുന്നു. ഇങ്ങനെ ദക്ഷിണയോടുകൂടിയാൽ മന്ത്രസിദ്ധി മഹാഫലം നൽകുന്നു।

Verse 3

उपगम्य गुरुं विप्रमाचार्यं तत्त्ववेदिनम् । जापितं सद्गुणोपेतं ध्यानयोगपरायणम् । तोषयेत्तं प्रयत्नेन भावशुद्धिसमन्वितः । वाचा च मनसा चैव कायेन द्रविणेन च

തത്ത്വം അറിഞ്ഞ, ആചാര്യസ്വരൂപനായ സിദ്ധ ബ്രാഹ്മണ ഗുരുവിനെ സമീപിച്ച്—ജപത്തിൽ സ്ഥാപിതനും സദ്ഗുണസമ്പന്നനും ധ്യാനയോഗത്തിൽ പരായണനുമായ ആ ഗുരുവിനെ ശിഷ്യൻ ഭാവശുദ്ധിയോടെ പരിശ്രമപൂർവം സന്തോഷിപ്പിക്കണം; വാക്കാൽ, മനസ്സാൽ, ദേഹസേവനാൽ, ദ്രവ്യസമർപ്പണാൽ।

Verse 5

आचार्यं पूजयेद्विप्रः सर्वदातिप्रयत्नतः । हस्त्यश्वरथरत्नानि क्षेत्राणि च गृहाणि च । भूषणानि च वासांसि धान्यानि च धनानि च । एतानि गुरवे दद्याद्भक्त्या च विभवे सति

ദ്വിജഭക്തൻ നിരന്തരം പരിശ്രമത്തോടെ ആചാര്യനെ പൂജിക്കണം. ശേഷിയുണ്ടെങ്കിൽ ഭക്തിയോടെ ഗുരുവിന് ആന, കുതിര, രഥം, രത്നങ്ങൾ, വയൽ-ഗൃഹങ്ങൾ, ആഭരണ-വസ്ത്രങ്ങൾ, ധാന്യവും ധനവും സമർപ്പിക്കണം.

Verse 7

वित्तशाठ्यं न कुर्वीत यदीच्छेत्सिद्धिमात्मनः । पश्चान्निवेद्य स्वात्मानं गुरवे सपरिच्छदम् । एवं संपूज्य विधिवद्यथाशक्तित्ववंचयन् । आददीत गुरोर्मंत्रं ज्ञानं चैव क्रमेण तु

ആത്മസിദ്ധി ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ ധനകാര്യത്തിൽ വഞ്ചന ചെയ്യരുത്. തുടർന്ന് തന്റെ സ്വയം, തന്റെ സമ്പത്തും ഉപകരണങ്ങളും സഹിതം, ഗുരുവിന് സമർപ്പിച്ച് വിധിപൂർവ്വം പൂജിക്കുകയും, തന്റെ ശേഷി മറച്ചുവെക്കാതെ; പിന്നെ ക്രമമായി ഗുരുവിൽ നിന്ന് മന്ത്രവും മോക്ഷദായക ജ്ഞാനവും സ്വീകരിക്കണം।

Verse 9

एवं तुष्टो गुरुः शिष्यं पूजकं वत्सरोषितम् । शुश्रूषुमनहंकारं स्नातं शुचिमुपोषितम् । स्नापयित्वा विशुद्ध्यर्थं पूर्णकुंभघृतेन वै । जलेन मन्त्रशुद्धेन पुण्यद्रव्ययुतेन च

ഇങ്ങനെ തൃപ്തനായ ഗുരു, ഒരു വർഷം സേവിച്ച, പൂജയിൽ നിരതനായ, അഹങ്കാരരഹിതനായ, സ്നാനം ചെയ്ത, ശുചിയായ, ഉപവാസിയായ ശിഷ്യനെ ശുദ്ധിക്കായി സ്നാനിപ്പിച്ചു; പൂർണ്ണകുംഭത്തിലെ നെയ്യും മന്ത്രശുദ്ധജലവും പുണ്യദ്രവ്യയുക്തജലവും ഉപയോഗിച്ച്।

Verse 11

अलंकृत्य सुवेषं च गंधस्रग्वस्त्रभूषणैः । पुण्याहं वाचयित्वा च ब्राह्मणानभिपूज्य च । समुद्रतीरे नद्यां च गोष्ठे देवालये ऽपि वा । शुचौ देशे गृहे वापि काले सिद्धिकरे तिथौ

സുഗന്ധം, മാല, ശുദ്ധവസ്ത്രം, ആഭരണം എന്നിവ ധരിച്ചു അലങ്കരിച്ച് ‘പുണ്യാഹം’ ചൊല്ലിപ്പിക്കുകയും ബ്രാഹ്മണരെ യഥാവിധി പൂജിക്കുകയും വേണം. തുടർന്ന് കടൽത്തീരത്ത്, നദീതീരത്ത്, ഗോശാലയിൽ, അല്ലെങ്കിൽ ദേവാലയത്തിൽ—അഥവാ ഏതു ശുചിസ്ഥലത്തും, വീട്ടിലും—സിദ്ധികരമായ കാലത്തും തിഥിയിലും (ശിവപൂജ) ആരംഭിക്കണം।

Verse 13

नक्षत्रे शुभयोगे च सर्वदोषविवर्जिते । अनुगृह्य ततो दद्याज्ज्ञानं मम यथाविधि । स्वरेणोच्चारयेत्सम्यगेकांते ऽतिप्रसन्नधीः । उच्चार्योच्चारयित्वा तमावयोर्मंत्रमुत्तमम्

നക്ഷത്രവും ശുഭയോഗങ്ങളും അനുകൂലമായി സർവ്വദോഷവിവർജിതമായിരിക്കുമ്പോൾ, ആദ്യം അനുഗ്രഹം നൽകി പിന്നെ വിധിപ്രകാരം എന്റെ ഈ ജ്ഞാനം ദാനം ചെയ്യണം. ഏകാന്തത്തിൽ, അത്യന്തം പ്രസന്നബുദ്ധിയോടെ, ശുദ്ധസ്വരത്തിൽ ശരിയായി ഉച്ചരിക്കണം; സ്വയം ജപിക്കുകയും ശിഷ്യനാൽ ജപിപ്പിക്കുകയും ചെയ്ത്, ഗുരു-ശിഷ്യ ഇരുവരുടെയും ആ പരമോത്തമ മന്ത്രം നൽകണം.

Verse 15

शिवं चास्तु शुभं चास्तु शोभनो ऽस्तु प्रियो ऽस्त्विति । एवं दद्याद्गुरुर्मंत्रमाज्ञां चैव ततः परम् । एवं लब्ध्वा गुरोर्मंत्रमाज्ञां चैव समाहितः । संकल्प्य च जपेन्नित्यं पुरश्चरणपूर्वकम्

“ശിവമയമാകട്ടെ, ശുഭമാകട്ടെ, ശോഭനമാകട്ടെ, പ്രിയമാകട്ടെ” എന്നു പറഞ്ഞ് ഗുരു മന്ത്രം നൽകുകയും തുടർന്ന് ആജ്ഞയും നൽകുകയും വേണം. ഇങ്ങനെ ഗുരുമന്ത്രവും ഗുരുവാജ്ഞയും ലഭിച്ച साधകൻ മനസ്സിനെ സമാഹിതമാക്കി സംकल्पം ചെയ്ത്, പുരശ്ചരണാദി നിയമങ്ങളോടെ നിത്യജപം ചെയ്യണം.

Verse 17

यावज्जीवं जपेन्नित्यमष्टोत्तरसहस्रकम् । अनन्यस्तत्परो भूत्वा स याति परमां गतिम् । जपेदक्षरलक्षं वै चतुर्गुणितमादरात् । नक्ताशी संयमी यस्स पौरश्चरणिकः स्मृतः

ജീവൻ നിലനിൽക്കുന്നത്രയും കാലം പ്രതിദിനം അഷ്ടോത്തര സഹസ്രം (1008) പ്രാവശ്യം (ശിവ)മന്ത്രം ജപിക്കണം. അനന്യഭാവത്തോടെ അതിൽ തന്നെ പരനായാൽ അവൻ പരമഗതി പ്രാപിക്കും. ആദരത്തോടെ മന്ത്രാക്ഷരങ്ങളുടെ ഒരു ലക്ഷം ജപം നാലിരട്ടിയായി പൂർത്തിയാക്കണം. സംയമത്തോടെ രാത്രിയിൽ മാത്രം ആഹാരം ചെയ്യുന്നവൻ പുരശ്ചരണികൻ എന്നു സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 19

यः पुरश्चरणं कृत्वा नित्यजापी भवेत्पुनः । तस्य नास्ति समो लोके स सिद्धः सिद्धदो भवेत् । स्नानं कृत्वा शुचौ देशे बद्ध्वा रुचिरमानसम् । त्वया मां हृदि संचिंत्य संचिंत्य स्वगुरुं ततः

പുരശ്ചരണം ചെയ്തു പിന്നെയും നിത്യജപിയായി നിലകൊള്ളുന്നവന് ലോകത്തിൽ സമൻ ഇല്ല; അവൻ സിദ്ധനായി മറ്റുള്ളവർക്ക് സിദ്ധി നൽകുന്നവനുമാകും. സ്നാനം ചെയ്ത് ശുദ്ധസ്ഥാനത്ത് ഇരുന്നു, മനസ്സിനെ നിർമ്മലവും സ്ഥിരവുമാക്കി, ആദ്യം ഹൃദയത്തിൽ എന്നെ ധ്യാനിക്ക; തുടർന്ന് സ്വന്തം ഗുരുവിനെയും ധ്യാനിക്ക.

Verse 21

उदङ्मुखः प्राङ्मुखो वा मौनी चैकाग्रमानसः । विशोध्य पञ्चतत्त्वानि दहनप्लावनादिभिः । मन्त्रन्यासादिकं कृत्वा सफलीकृतविग्रहः । आवयोर्विग्रहौ ध्यायन्प्राणापानौ नियम्य च

വടക്കോട്ടോ കിഴക്കോട്ടോ മുഖം തിരിച്ച്, മൗനം പാലിച്ച് ഏകാഗ്രമനസ്സോടെ ഇരിക്കണം. ദഹനം, പ്ലാവനം മുതലായ അന്തർശുദ്ധിക്രമങ്ങളാൽ പഞ്ചതത്ത്വങ്ങളെ വിശോധനം ചെയ്യണം. മന്ത്രന്യാസാദി കർമങ്ങൾ ചെയ്ത് ദേഹം/വിഗ്രഹം സഫലമാക്കി, ഉപാസകനും ഭഗവാനും—ഇരുവരുടെയും ദിവ്യവിഗ്രഹങ്ങൾ ധ്യാനിക്കുകയും പ്രാണ-അപാനങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുകയും വേണം.

Verse 23

विद्यास्थानं स्वकं रूपमृषिञ्छन्दो ऽधिदैवतम् । बीजं शक्तिं तथा वाक्यं स्मृत्वा पञ्चाक्षरीं जपेत् । उत्तमं मानसं जाप्यमुपांशुं चैवमध्यमम् । अधमं वाचिकं प्राहुरागमार्थविशारदाः

മന്ത്രത്തിന്റെ വിദ്യാസ്ഥാനം, സ്വരൂപം, ഋഷി, ഛന്ദസ്, അധിദേവത—അതുപോലെ ബീജം, ശക്തി, വാക്യം—ഇവയെ സ്മരിച്ചു പഞ്ചാക്ഷരി മന്ത്രം ജപിക്കണം. ജപത്തിൽ ഉത്തമം മാനസികം, മധ്യമം ഉപാംശു, അധമം വാചികം എന്നു ആഗമാർത്ഥവിശാരദർ പറയുന്നു।

Verse 25

उत्तमं रुद्रदैवत्यं मध्यमं विष्णुदैवतम् । अधमं ब्रह्मदैवत्यमित्याहुरनुपूर्वशः । यदुच्चनीचस्वरितैःस्पष्टास्पष्टपदाक्षरैः । मंत्रमुच्चारयेद्वाचा वाचिको ऽयं जपस्स्मृतः

ക്രമമായി അവർ പറയുന്നു—ഉത്തമ ജപത്തിന്റെ അധിദേവത രുദ്രൻ; മധ്യമത്തിന്റെ അധിദേവത വിഷ്ണു; അധമത്തിന്റെ അധിദേവത ബ്രഹ്മാവ്. ഉയർന്ന-താഴ്ന്ന-സ്വരിത സ്വരങ്ങളോടെ, വ്യക്തമായോ അവ്യക്തമായോ പദാക്ഷരങ്ങളോടെ, വാക്കാൽ മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കുമ്പോൾ അതിനെ ‘വാചിക ജപം’ എന്നു സ്മരിക്കുന്നു।

Verse 27

जिह्वामात्रपरिस्पंदादीषदुच्चारितो ऽपि वा । अपरैरश्रुतः किंचिच्छ्रुतो वोपांशुरुच्यते । धिया यदक्षरश्रेण्या वर्णाद्वर्णं पदात्पदम् । शब्दार्थचिंतनं भूयः कथ्यते मानसो जपः

നാവിന്റെ അല്പസ്പന്ദനമാത്രം കൊണ്ടു ചെറുതായി ഉച്ചരിക്കപ്പെടുകയും, മറ്റുള്ളവർക്ക് കേൾക്കാതെയും സ്വയം പോലും മന്ദമായി മാത്രം കേൾക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന ജപം ‘ഉപാംശു ജപം’ എന്നു പറയുന്നു. മനസ്സിൽ അക്ഷരക്രമത്തെ അക്ഷരം-അക്ഷരം, പദം-പദം ആയി വീണ്ടും വീണ്ടും പിന്തുടർന്ന് ശബ്ദവും അർത്ഥവും ധ്യാനിക്കുന്നത് ‘മാനസ ജപം’ എന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.

Verse 29

वाचिकस्त्वेक एव स्यादुपांशुः शतमुच्यते । साहस्रं मानसः प्रोक्तः सगर्भस्तु शताधिकः । प्राणायामसमायुक्तस्सगर्भो जप उच्यते । आद्यंतयोरगर्भो ऽपि प्राणायामः प्रशस्यते

ജപങ്ങളിൽ വാചിക ജപം ഒന്നായി മാത്രം കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു; ഉപാംശു ജപം ശതഗുണമെന്നും, മാനസ ജപം സഹസ്രഗുണമെന്നും പ്രസ്താവിക്കുന്നു. പ്രാണായാമത്തോടുകൂടി ചെയ്യുന്ന ജപം ‘സഗർഭ’ ജപം എന്നു പറയുന്നു; അത് ശതത്തേക്കാൾ അധികം ശ്രേഷ്ഠഫലദായകം. ജപത്തിന്റെ ആരംഭത്തിലും അവസാനത്തിലും ചെയ്യുന്ന ‘അഗർഭ’ പ്രാണായാമവും പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 31

चत्वारिंशत्समावृत्तीः प्राणानायम्य संस्मरेत् । मंत्रं मंत्रार्थविद्धीमानशक्तः शक्तितो जपेत् । पञ्चकं त्रिकमेकं वा प्राणायामं समाचरेत् । अगर्भं वा सगर्भं वा सगर्भस्तत्र शस्यते

നാൽപ്പത് സമാവൃത്തികളാൽ പ്രാണനെ നിയന്ത്രിച്ച് (ഭഗവാനെ) സ്മരിക്കണം. മന്ത്രാർത്ഥം അറിയുന്ന ബുദ്ധിമാൻ, പൂർണ്ണശക്തിയില്ലെങ്കിലും തന്റെ ശേഷിയനുസരിച്ച് മന്ത്രജപം ചെയ്യണം. പ്രാണായാമം അഞ്ചോ മൂന്നോ ഒന്നോ എന്നിങ്ങനെ സമുച്ചയമായി ആചരിക്കാം. അഗർഭമോ സഗർഭമോ ആയാലും, ഇവിടെ സഗർഭം പ്രത്യേകമായി പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 33

सगर्भादपि साहस्रं सध्यानो जप उच्यते । एषु पञ्चविधेष्वेकः कर्तव्यः शक्तितो जपः । अङ्गुल्या जपसंख्यानमेकमेवमुदाहृतम् । रेखयाष्टगुणं विद्यात्पुत्रजीवैर्दशाधिकम्

സഗർഭത്തേക്കാളും സഹസ്രഗുണമായി ധ്യാനസഹിതം ചെയ്യുന്ന ജപം ‘സധ്യാന ജപം’ എന്നു പറയുന്നു. ഈ അഞ്ചുവിധ ജപങ്ങളിൽ തന്റെ ശേഷിയനുസരിച്ച് ഒരേതെങ്കിലും നിർബന്ധമായി ചെയ്യണം. ജപസംഖ്യ എണ്ണുന്നതിൽ വിരലുകൾകൊണ്ട് എണ്ണുന്നത് ഒരു മാനമാണ്; രേഖ വരച്ച് എണ്ണുന്നത് എട്ടുമടങ്ങ്; പുത്രജീവ മണികളാൽ എണ്ണുന്നത് അതിനേക്കാൾ പത്ത് അധികം എന്നു പറയുന്നു.

Verse 35

शतं स्याच्छंखमणिभिः प्रवालैस्तु सहस्रकम् । स्फटिकैर्दशसाहस्रं मौक्तिकैर्लक्षमुच्यते । पद्माक्षैर्दशलक्षन्तु सौवर्णैः कोटिरुच्यते । कुशग्रंथ्या च रुद्राक्षैरनंतगुणितं भवेत्

ശംഖമണികളാൽ ചെയ്ത മാലയിൽ ശതഗുണം; പ്രവാളത്തിൽ സഹസ്രഗുണം എന്നു പറയുന്നു. സ്ഫടികത്തിൽ ദശസഹസ്രഗുണം; മൗക്തികം (മുത്ത്) കൊണ്ട് ലക്ഷഗുണം എന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. പദ്മാക്ഷം (താമരവിത്ത്) കൊണ്ട് ദശലക്ഷഗുണം; സ്വർണ്ണമാലയിൽ കോടിഗുണം എന്നു പറയുന്നു. എന്നാൽ കുശഗ്രന്ഥിയാൽ കെട്ടിയ രുദ്രാക്ഷമാലയിൽ ഫലം അനന്തഗുണിതമാകുന്നു.

Verse 37

त्रिंशदक्षैः कृता माला धनदा जपकर्मणि । सप्तविंशतिसंख्यातैरक्षैः पुष्टिप्रदा भवेत् । पञ्चविंशतिसंख्यातैः कृता मुक्तिं प्रयच्छति । अक्षैस्तु पञ्चदशभिरभिचारफलप्रदा

മുപ്പത് മണികളുള്ള മാല ജപകർമ്മത്തിൽ ധനം നൽകുന്നു. ഇരുപത്തേഴു മണികളുള്ള മാല പുഷ്ടിയും സമൃദ്ധിയും നൽകുന്നു. ഇരുപത്തഞ്ചു മണികളുള്ള മാല മോക്ഷം പ്രസാദിക്കുന്നു. എന്നാൽ പതിനഞ്ചു മണികളുള്ള മാല അഭിചാര (വശീകരണാദി) കർമഫലം നൽകുന്നു.

Verse 39

अंगुष्ठं मोक्षदं विद्यात्तर्जनीं शत्रुनाशिनीम् । मध्यमां धनदां शांतिं करोत्येषा ह्यनामिका । अष्टोत्तरशतं माला तत्र स्यादुत्तमोत्तमा । शतसंख्योत्तमा माला पञ्चाशद्भिस्तु मध्यमा

അംഗുഷ്ഠം മോക്ഷദായകമെന്നും, തർജനീ ശത്രുനാശിനിയെന്നും അറിയണം. മദ്ധ്യമ വിരൽ ധനദായകമാണ്; അനാമിക നിശ്ചയമായും ശാന്തി വരുത്തുന്നു. ഈ അനുഷ്ഠാനത്തിൽ 108 മണിയുള്ള മാല അത്യുത്തമം; 100 മണിയുള്ളത് ഉത്തമം; 50 മണിയുള്ളത് മധ്യമം എന്നു പറയുന്നു.

Verse 41

चतुः पञ्चाशदक्षैस्तु हृच्छ्रेष्ठा हि प्रकीर्तिता । इत्येवं मालया कुर्याज्जपं कस्मै न दर्शयेत् । कनिष्ठा क्षरिणी प्रोक्ता जपकर्मणि शोभना । अंगुष्ठेन जपेज्जप्यमन्यैरंगुलिभिस्सह

അമ്പത്തിനാലു മണിയുള്ള മാല ഹൃദയപ്രിയവും ശ്രേഷ്ഠവുമെന്നു പ്രസിദ്ധം. അത്തരം മാലകൊണ്ട് ജപം ചെയ്ത്, അത് ആരോടും പ്രദർശിപ്പിക്കരുത്. ചെറുവിരൽ ‘ക്ഷരിണീ’ എന്നു പറയപ്പെടുന്നു; ജപകർമ്മത്തിൽ അത് ശോഭിക്കുന്നില്ല. അതിനാൽ അംഗുഷ്ഠം കൊണ്ട്, മറ്റ് വിരലുകളോടൊപ്പം (ചെറുവിരൽ ഒഴിവാക്കി) മന്ത്രഗണന ചെയ്യണം.

Verse 43

अंगुष्ठेन विना जप्यं कृतं तदफलं यतः । गृहे जपं समं विद्याद्गोष्ठे शतगुणं विदुः । पुण्यारण्ये तथारामे सहस्रगुणमुच्यते । अयुतं पर्वते पुण्ये नद्यां लक्षमुदाहृतम्

അംഗുഷ്ഠം ഉപയോഗിക്കാതെ ചെയ്ത ജപം ഫലരഹിതമാകുന്നു. വീട്ടിൽ ചെയ്യുന്ന ജപം സാധാരണ ഫലം; ഗോശാലയിൽ അത് നൂറിരട്ടി എന്നു പറയുന്നു. പുണ്യവനത്തിലും പവിത്രോദ്യാനത്തിലും അത് ആയിരിരട്ടി. പുണ്യപർവതത്തിൽ പത്തായിരിരട്ടി; നദീതീരത്തോ നദിജലത്തിലോ ലക്ഷിരട്ടി ഫലം എന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.

Verse 45

कोटिं देवालये प्राहुरनन्तं मम सन्निधौ । सूर्यस्याग्नेर्गुरोरिंदोर्दीपस्य च जलस्य च । विप्राणां च गवां चैव सन्निधौ शस्यते जपः । तत्पूर्वाभिमुखं वश्यं दक्षिणं चाभिचारिकम्

ദേവാലയത്തിൽ ജപഫലം കോടിരട്ടി എന്നു പറയുന്നു; എന്റെ സന്നിധിയിൽ അത് അനന്തം. സൂര്യൻ, അഗ്നി, ഗുരു, ചന്ദ്രൻ, ദീപം, ജലം എന്നിവയുടെ സന്നിധിയിലും, ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെയും പശുക്കളുടെയും സന്നിധിയിലും ചെയ്ത ജപം പ്രശംസനീയം. (താഴ്ന്ന ലക്ഷ്യങ്ങളിൽ) കിഴക്കോട്ട് മുഖം വശീകരണത്തിനും, തെക്കോട്ട് മുഖം അഭിചാരത്തിനും എന്നു പറയുന്നു.

Verse 47

पश्चिमं धनदं विद्यादौत्तरं शातिदं भवेत् । सूर्याग्निविप्रदेवानां गुरूणामपि सन्निधौ । अन्येषां च प्रसक्तानां मन्त्रं न विमुखो जपेत् । उष्णीषी कुंचुकी नम्रो मुक्तकेशो गलावृतः

പശ്ചിമദിശ ധനദായിനിയെന്നും ഉത്തരദിശ ശാന്തിദായിനിയെന്നും അറിയണം. സൂര്യൻ, അഗ്നി, ബ്രാഹ്മണർ, ദേവന്മാർ, ഗുരു എന്നിവരുടെ സന്നിധിയിൽ, മറ്റുള്ളവർ സമീപത്തുണ്ടായാലും, മുഖം തിരിച്ച് മന്ത്രജപം ഉപേക്ഷിക്കരുത്. തല മൂടി, മേൽവസ്ത്രം ധരിച്ചു, വിനയത്തോടെ, മുടി അഴിച്ചിട്ട്, കഴുത്ത് മൂടി ജപം ചെയ്യണം।

Verse 49

अपवित्रकरो ऽशुद्धो विलपन्न जपेत्क्वचित् । क्रोधं मदं क्षुतं त्रीणि निष्ठीवनविजृंभणे । दर्शनं च श्वनीचानां वर्जयेज्जपकर्मणि । आचमेत्संभवे तेषां स्मरेद्वा मां त्वया सह

ശരീരത്തിലും ആചാരത്തിലും അശുദ്ധനായവൻ വിലപിച്ചുകൊണ്ട് ഒരിക്കലും ജപം ചെയ്യരുത്. ജപസമയത്ത് ക്രോധം, മദ്യം/മത്തം, തുമ്മൽ—ഈ മൂന്നും ഒഴിവാക്കണം; തുപ്പലും ആലസ്യവായ്പ്പും (ജംഭനം) ഉപേക്ഷിക്കണം. ജപകർമ്മത്തിൽ നായകളുടെയും നീചജനങ്ങളുടെയും ദർശനം/സംഗവും വर्ज്യമാണ്. ഇവ സംഭവിച്ചാൽ ആചമനം ചെയ്ത്, നിന്നോടൊപ്പം (എന്റെ ശക്തിയോടൊപ്പം) എന്നെ സ്മരിച്ചു വീണ്ടും ജപം തുടരണം।

Verse 51

ज्योतींषि च प्रपश्येद्वा कुर्याद्वा प्राणसंयमम् । अनासनः शयाने वा गच्छन्नुत्थित एव वा । रथ्यायामशिवे स्थाने न जपेत्तिमिरान्तरे । प्रसार्य न जपेत्पादौ कुक्कुटासन एव वा

പവിത്രജ്യോതി (ദീപം മുതലായതു) ദർശിക്കുകയോ പ്രാണസംയമം ചെയ്യുകയോ വേണം. യോജ്യമായ ആസനം ഇല്ലാതെ, കിടന്ന്, നടക്കുമ്പോൾ, അല്ലെങ്കിൽ വെറും നിൽക്കുമ്പോൾ ജപം ചെയ്യരുത്. തെരുവിൽ, അശുഭസ്ഥാനത്ത്, അല്ലെങ്കിൽ ഇരുട്ടിന്റെ നടുവിൽ ജപം ചെയ്യരുത്. കാലുകൾ നീട്ടി, അല്ലെങ്കിൽ കുക്കുടാസനത്തിൽ ഇരുന്നും ജപം ചെയ്യരുത്.

Verse 53

यानशय्याधिरूढो वा चिंताव्याकुलितो ऽथ वा । शक्तश्चेत्सर्वमेवैतदशक्तः शक्तितो जपेत् । किमत्र बहुनोक्तेन समासेन वचः शृणु । सदाचारो जपञ्छुद्धं ध्यायन्भद्रं समश्नुते

വാഹനത്തിൽ ഇരിക്കുകയായാലും ശയ്യയിൽ കിടക്കുകയായാലും, അല്ലെങ്കിൽ ചിന്തയാൽ വ്യാകുലനായാലും—ശക്തിയുണ്ടെങ്കിൽ ഈ ആചാരങ്ങൾ എല്ലാം പൂർണ്ണമായി അനുഷ്ഠിക്കണം; ശക്തിയില്ലെങ്കിൽ തൻശക്തിയനുസരിച്ച് ജപം ചെയ്യണം. കൂടുതൽ വാക്കുകൾ എന്തിന്? സംക്ഷേപമായി കേൾക്കുക—സദാചാരം പാലിച്ച് ശുദ്ധ ജപവും ധ്യാനവും ചെയ്യുന്നവൻ മംഗളം പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 55

आचारः परमो धर्म आचारः परमं धनं । आचारः परमा विद्या आचारः परमा गतिः । आचारहीनः पुरुषो लोके भवति निंदितः । परत्र च सुखी न स्यात्तस्मादाचारवान्भवेत्

ആചാരമാണ് പരമധർമ്മം; ആചാരമാണ് പരമധനം. ആചാരമാണ് പരമവിദ്യ; ആചാരമാണ് പരമഗതി. ആചാരഹീനൻ ഈ ലോകത്തിൽ നിന്ദിതനാകുന്നു; പരലോകത്തിലും സുഖി ആകുകയില്ല. അതുകൊണ്ട് ആചാരവാൻ ആകണം।

Verse 57

यस्य यद्विहितं कर्म वेदे शास्त्रे च वैदिकैः । तस्य तेन समाचारः सदाचारो न चेतरः । सद्भिराचरितत्वाच्च सदाचारः स उच्यते । सदाचारस्य तस्याहुरास्तिक्यं मूलकारणम्

വേദത്തിലും വൈദിക ഋഷികൾ ഉപദേശിച്ച ശാസ്ത്രങ്ങളിലും ഒരാളിന് ഏത് കര്‍മ്മം വിധിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടോ, അതനുസരിച്ചുള്ള ആചരണമാണ് സദാചാരം; മറ്റൊന്നുമല്ല. സജ്ജനന്മാർ ആചരിക്കുന്നതിനാൽ അതിനെ ‘സദാചാരം’ എന്നു വിളിക്കുന്നു. ആ സദാചാരത്തിന്റെ മൂലകാരണം ‘ആസ്തിക്യം’—വേദ-ശാസ്ത്രങ്ങളുടെ പ്രാമാണ്യത്തിലും അവയുടെ അന്തർസാരമായ പരമേശ്വരൻ ശിവൻ (പതി) ലുമുള്ള വിശ്വാസം—എന്നാണ് പറയുന്നത്।

Verse 59

आस्तिकश्चेत्प्रमादाद्यैः सदाचारादविच्युतः । न दुष्यति नरो नित्यं तस्मादास्तिकतां व्रजेत् । यथेहास्ति सुखं दुःखं सुकृतैर्दुष्कृतैरपि । तथा परत्र चास्तीति मतिरास्तिक्यमुच्यते

മനുഷ്യൻ ആസ്തികനായി, അശ്രദ്ധ മുതലായ കാരണങ്ങളാലും സദാചാരത്തിൽ നിന്ന് വഴുതാതെ നിലകൊള്ളുന്നുവെങ്കിൽ, അവൻ നിത്യമായി ദൂഷിതനാകുന്നില്ല; അതിനാൽ ആസ്തികതയെ ആശ്രയിക്കണം. ഈ ലോകത്ത് പുണ്യപാപങ്ങളാൽ സുഖദുഃഖങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെ, പരലോകത്തിലും അവ നിശ്ചയമായും ഉണ്ടെന്ന ഉറച്ച ബുദ്ധിയെയാണ് ‘ആസ്തിക്യം’ എന്നു പറയുന്നത്।

Verse 61

रहस्यमन्यद्वक्ष्यामि गोपनीयमिदं प्रिये । न वाच्यं यस्य कस्यापि नास्तिकस्याथ वा पशोः । सदाचारविहीनस्य पतितस्यान्त्यजस्य च । पञ्चाक्षरात्परं नास्ति परित्राणं कलौ युगे

പ്രിയേ, ഞാൻ മറ്റൊരു രഹസ്യം പറയുന്നു—ഇത് അത്യന്തം ഗോപ്യമായ ഉപദേശം. ഇത് ആരോടും പറയരുത്—നാസ്തികനോടല്ല, മൃഗവൃത്തിയോടെ ജീവിക്കുന്നവനോടല്ല; സദാചാരഹീനനോടും പതിതനോടും അന്ത്യജനോടും കൂടിയല്ല. കലിയുഗത്തിൽ പഞ്ചാക്ഷരമന്ത്രത്തേക്കാൾ ഉയർന്ന ശരണം, പരിത്രാണം ഇല്ല.

Verse 63

गच्छतस्तिष्ठतो वापि स्वेच्छया कर्म कुर्वतः । अशुचेर्वा शुचेर्वापि मन्त्रो ऽयन्न च निष्फलः । अनाचारवतां पुंसामविशुद्धषडध्वनाम् । अनादिष्टो ऽपि गुरुणा मन्त्रो ऽयं न च निष्फलः

നടക്കുമ്പോഴും നിൽക്കുമ്പോഴും, സ്വേച്ഛയായി കർമ്മം ചെയ്യുമ്പോഴും—അശുചിയായാലും ശുചിയായാലും—ഈ മന്ത്രം നിഷ്ഫലമാകുന്നില്ല. അനാചാരികളായവർക്കും, ഇനിയും ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടാത്ത ഷഡധ്വമുള്ളവർക്കും, ഗുരു ഔപചാരികമായി ഉപദേശിച്ചില്ലെങ്കിലും ഈ മന്ത്രം നിഷ്ഫലമല്ല.

Verse 65

अन्त्यजस्यापि मूर्खस्य मूढस्य पतितस्य च । निर्मर्यादस्य नीचस्य मंत्रो ऽयं न च निष्फलः । सर्वावस्थां गतस्यापि मयि भक्तिमतः परम् । सिध्यत्येव न संदेहो नापरस्य तु कस्यचित्

അന്ത്യജനായാലും, മൂഢനായാലും, മോഹിതനായാലും, പതിതനായാലും—അതെ, മര്യാദയില്ലാത്ത നീചനായാലും—ഈ മന്ത്രം ഒരിക്കലും നിഷ്ഫലമാകുന്നില്ല. ഏതു അവസ്ഥയിലെത്തിയാലും എന്നിൽ പരമഭക്തിയുള്ളവന് ഇത് തീർച്ചയായും സിദ്ധിയാകും—സംശയമില്ല; മറ്റാര്ക്കും അല്ല.

Verse 67

न लग्नतिथिनक्षत्रवारयोगादयः प्रिये । अस्यात्यंतमवेक्ष्याः स्युर्नैष सप्तस्सदोदितः । न कदाचिन्न कस्यापि रिपुरेष महामनुः । सुसिद्धो वापि सिद्धो वा साध्यो वापि भविष्यति

പ്രിയേ, ഈ കാര്യത്തിൽ ലഗ്നം, തിഥി, നക്ഷത്രം, വാർ, യോഗം മുതലായവ അതിയായി പരിശോധിക്കേണ്ടതില്ല; ഈ മഹാമന്ത്രം ആ ഏഴ് പരിഗണനകൾക്ക് എപ്പോഴും ബന്ധിതമല്ല. ഇത് ഒരിക്കലും ആരുടെയും ശത്രുവല്ല. സുസിദ്ധമായാലും, സിദ്ധമായാലും, സാധ്യമായാലും—നിശ്ചയമായി സിദ്ധി നൽകും.

Verse 69

सिद्धेन गुरुणादिष्टस्सुसिद्ध इति कथ्यते । असिद्धेनापि वा दत्तस्सिद्धसाध्यस्तु केवलः । असाधितस्साधितो वा सिध्यत्वेन न संशयः । श्रद्धातिशययुक्तस्य मयि मंत्रे तथा गुरौ

സിദ്ധനായ ഗുരു ഉപദേശിച്ച മന്ത്രം ‘സുസിദ്ധം’ എന്നു പറയുന്നു. അസിദ്ധൻ നൽകിയാലും അത് സ്വഭാവതഃ സിദ്ധി-സാധ്യമാണ്. സാധിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും സാധിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും—സിദ്ധി ലഭിക്കും, സംശയമില്ല; പ്രത്യേകിച്ച് എന്നിൽ, മന്ത്രത്തിൽ, ഗുരുവിൽ അത്യധികം ശ്രദ്ധയുള്ളവന്.

Verse 71

तस्मान्मंत्रान्तरांस्त्यक्त्वा सापायान् १ धिकारतः । आश्रमेत्परमां विद्यां साक्षात्पञ्चाक्षरीं बुधः । मंत्रान्तरेषु सिद्धेषु मंत्र एष न सिध्यति । सिद्धे त्वस्मिन्महामंत्रे ते च सिद्धा भवंत्युत

അതുകൊണ്ട് ബുദ്ധിമാൻ साधകൻ തന്റെ അർഹതപ്രകാരം ദോഷമുള്ളതോ അനുയോജ്യമല്ലാത്തതോ ആയ മറ്റു മന്ത്രങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് പരമവിദ്യയായ സാക്ഷാത് പഞ്ചാക്ഷരിയെ ആശ്രയിക്കണം. മറ്റു മന്ത്രങ്ങൾ സിദ്ധമായാലും ഈ മന്ത്രം അവയാൽ സിദ്ധിക്കുകയില്ല; എന്നാൽ ഈ മഹാമന്ത്രം സിദ്ധമായാൽ അവയും സിദ്ധമാകും.

Verse 73

यथा देवेष्वलब्धो ऽस्मि लब्धेष्वपि महेश्वरि । मयि लब्धे तु ते लब्धा मंत्रेष्वेषु समो विधिः । ये दोषास्सर्वमंत्राणां न ते ऽस्मिन्संभवंत्यपि । अस्य मंत्रस्य जात्यादीननपेक्ष्य प्रवर्तनात्

ഓ മഹേശ്വരി, ദേവന്മാർ ലഭിച്ചാലും ഞാൻ ലഭിക്കുകയില്ല; എന്നാൽ ഞാൻ ലഭിച്ചാൽ അവർ എല്ലാവരും ലഭിക്കുന്നു—ഈ മന്ത്രങ്ങളിലുമിതേ നിയമം. മറ്റു മന്ത്രങ്ങളിലെ ദോഷങ്ങൾ ഈ മന്ത്രത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്നില്ല; കാരണം ഈ മന്ത്രം ജാതി മുതലായ പരിഗണനകളില്ലാതെ പ്രയോഗിക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 75

तथापि नैव क्षुद्रेषु फलेषु प्रति योगिषु । सहसा विनियुंजीत तस्मादेष महाबलः । उपमन्युरुवाच । एवं साक्षान्महादेव्यै महादेवेन शूलिना । हिता य जगतामुक्तः पञ्चाक्षरविधिर्यथा

എങ്കിലും യോഗി ചെറുതായ ഫലങ്ങൾക്കായി ഇതിനെ പെട്ടെന്ന് പ്രയോഗിക്കരുത്; അതിനാൽ ഇതു മഹാബലമുള്ളതാണ്. ഉപമന്യു പറഞ്ഞു—ലോകഹിതാർത്ഥം ശൂലധാരിയായ മഹാദേവൻ സാക്ഷാൽ മഹാദേവിയോട് പഞ്ചാക്ഷരി മന്ത്രത്തിന്റെ യഥാവിധി ക്രമം ഉപദേശിച്ചു।

Verse 77

य इदं कीर्तयेद्भक्त्या शृणुयाद्वा समाहितः । सर्वपापविनिर्मुक्तः प्रयाति परमां गतिम्

ഭക്തിയോടെ ഇതിനെ കീർത്തിക്കുകയോ ഏകാഗ്രമനസ്സോടെ ശ്രവിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നവൻ സർവ്വപാപങ്ങളിൽ നിന്നു വിമുക്തനായി പരമഗതി—ശിവസായുജ്യം—പ്രാപിക്കുന്നു।