Adhyaya 49

Verse 1

ब्राह्मण्युवाच । एकदा तु महाभाग गता सा पर्वतोत्तमे । रमणीयं वनं दृष्ट्वा कदलीखंडमंडितम्

ബ്രാഹ്മണി പറഞ്ഞു—ഓ മഹാഭാഗ! ഒരിക്കൽ അവൾ ശ്രേഷ്ഠമായ പർവതത്തിലേക്ക് പോയി. അവിടെ വാഴക്കൂട്ടങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട മനോഹരമായ വനത്തെ അവൾ കണ്ടു.

Verse 2

शालैस्तालैस्तमालैश्च नालिकेरैस्तथोत्कटैः । पूगीफलैर्मातुलिगैर्नारंगैश्चारुजंबुकैः

അവിടെ ശാല, താല, തമാല വൃക്ഷങ്ങൾ; കൂടാതെ ഘനമായ നാളികേരവൃക്ഷങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. പൂഗിഫലം (സുപാരി), മാതുലിംഗം, നാരങ്ങ, മനോഹര ജംബൂഫലങ്ങളും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

Verse 3

चंपकैः पाटलैः पुण्यैः पुष्पितैः कुटकैर्वटैः । अशोकबकुलोपेतं नानावृक्षैरलंकृतम्

അത് പുണ്യമായ സ്ഥലമായി, പുഷ്പിത ചമ്പകവും പാടലവൃക്ഷങ്ങളും, കുടജക്കൂട്ടങ്ങളും വടവൃക്ഷങ്ങളും കൊണ്ടു ശോഭിച്ചു; അശോക-ബകുലവൃക്ഷങ്ങളോടുകൂടി, നാനാവൃക്ഷങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു।

Verse 4

पर्वतं पुण्यवंतं तं पुष्पितैश्च नगोत्तमैः । सर्वत्र दृश्यते रम्यो नानाधातुसमाकुलः

ആ പുണ്യവാനായ പർവ്വതം പുഷ്പഭാരിതമായ ശ്രേഷ്ഠ വൃക്ഷങ്ങളാൽ ശോഭിച്ചു; എല്ലായിടത്തും അത് രമണീയ ദൃശ്യമാകുകയും നാനാധാതുക്കളാൽ സമാകുലമാകുകയും ചെയ്തു।

Verse 5

तडागं सर्वतोभद्रं पुण्यतोयेन पूरितम् । कमलैः पुष्पितैश्चान्यैः सुगंधैः कनकोत्पलैः

അവിടെ സർവതോഭദ്രമായ അത്യന്തം ശുഭമായ ഒരു തടാകം പുണ്യജലത്തോടെ നിറഞ്ഞിരുന്നു; വിരിഞ്ഞ കമലങ്ങളും മറ്റു സുഗന്ധപുഷ്പങ്ങളും കനകോത്പലങ്ങളും അതിനെ ശോഭിപ്പിച്ചു।

Verse 6

श्वेतोत्पलैर्विभासंतं रक्तोत्पलसुपुष्पितैः । नीलोत्पलैश्च कह्लारैर्हंसैश्च जलकुक्कुटैः

അത് ശ്വേതോത്പലങ്ങളാൽ ദീപ്തമായി, രക്തോത്പലങ്ങളുടെ മനോഹര പുഷ്പങ്ങളാൽ സമൃദ്ധമായി; നീലോത്പലങ്ങളും കഹ്ലാരങ്ങളും നിറഞ്ഞു, ഹംസങ്ങളും ജലകുക്കുടങ്ങളും കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു।

Verse 7

पक्षिभिर्जलजैश्चान्यैर्नानाधातुसमाकुलः । तडागं सर्वतः शुभ्रं नानापक्षिगणैर्युतम्

ആ തടാകം പക്ഷികളും ജലചരങ്ങളും മറ്റു ജീവികളും കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരുന്നു; നാനാധാതുക്കളാൽ സമാകുലമായി, എല്ലാടവും ശുഭ്രമായി തിളങ്ങി, അനേകം പക്ഷിഗണങ്ങളാൽ യുക്തമായിരുന്നു।

Verse 8

कोकिलानां रुतैः पुण्यैः सुस्वरैः परिशोभितः । मधुराणां तथा शब्दैः सर्वत्र मधुरायते

കുയിലുകളുടെ പുണ്യമായ സുമധുര കൂജനവും മറ്റു മധുരധ്വനികളും അലങ്കരിച്ചതാൽ ആ സ്ഥലം എല്ലാദിക്കിലും സർവത്ര മധുരമായി തെളിയുന്നു।

Verse 9

षट्पदानां सुनादेन सर्वत्र परिशोभते । एवंविधं गिरिं रम्यं तदेव वनमुत्तमम्

തേനീച്ചകളുടെ സുമധുര ഗുഞ്ജനത്താൽ അത് സർവത്ര ശോഭിക്കുന്നു. ഇത്തരമൊരു രമ്യഗിരിയേ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഉത്തമവനം.

Verse 10

तडागं सर्वतोभद्रं ददृशे नृपनंदिनी । वैदर्भी क्रीडमाना सा सखीभिः सहिता तदा

അപ്പോൾ രാജകുമാരി—വൈദർഭി—സഖികളോടൊപ്പം കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, എല്ലാഭാഗത്തും മംഗളകരവും മനോഹരവുമായ ഒരു തടാകം കണ്ടു।

Verse 11

समालोक्य वनं पुण्यं सर्वत्र कुसुमाकुलम् । चापल्येन प्रभावेण स्त्रीभावेन च लीलया

എല്ലായിടത്തും പുഷ്പങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ ആ പുണ്യവനം കണ്ടിട്ട് അവൾ ചാപല്യത്തോടെയും ദീപ്തമായ പ്രഭാവത്തോടെയും സ്ത്രീസഹജഭാവത്തോടെയും ലീലപോലെ സഞ്ചരിച്ചു।

Verse 12

पद्मावती सरस्तीरे सखीभिः सहिता तदा । जलक्रीडा समालीना हसते गायते पुनः

അപ്പോൾ പദ്മാവതി തടാകതീരത്ത് സഖികളോടൊപ്പം ജലക്രീഡയിൽ ലീനയായി, വീണ്ടും വീണ്ടും ചിരിക്കുകയും പാടുകയും ചെയ്തു।

Verse 13

रममाणा च सा तस्मिंस्तस्मिन्सरसि भामिनी । एवं विप्र तदा सा तु सुखेन परिवर्तयेत्

ആ ദീപ്തിമതിയായ സ്ത്രീ ആ സരോവരത്തിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും ആനന്ദിച്ച്—ഹേ വിപ്ര—അപ്പോൾ സുഖത്തോടെ കാലം കഴിച്ചുകൂട്ടി।

Verse 14

विष्णुरुवाच । गोभिलो नाम वै दैत्यो भृत्यो वैश्रवणस्य च । दिव्येनापि विमानेन सर्वभोगपरिप्लुतः

വിഷ്ണു അരുളിച്ചെയ്തു—ഗോഭിലൻ എന്നൊരു ദൈത്യൻ വൈശ്രവണൻ (കുബേരൻ)യുടെ ഭൃത്യൻ; ദിവ്യവിമാനത്തിലിരുന്നിട്ടും അവൻ സർവ്വഭോഗങ്ങളിൽ മുങ്ങിയിരുന്നു।

Verse 15

याति चाकाशमार्गेण गोभिलो दैत्यसत्तमः । तेन दृष्टा विशालाक्षी वैदर्भी निर्भया तदा

ദൈത്യശ്രേഷ്ഠനായ ഗോഭിലൻ ആകാശമാർഗ്ഗത്തിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചു; അപ്പോൾ അവൻ നിർഭയയായ വിശാലാക്ഷിയായ വൈദർഭി രാജകുമാരിയെ കണ്ടു।

Verse 16

सर्वयोषिद्वरा सा हि उग्रसेनस्य वै प्रिया । रूपेणाप्रतिमा लोके सर्वांगेषु विराजते

അവൾ സത്യത്തിൽ എല്ലാ സ്ത്രീകളിലും ശ്രേഷ്ഠയും ഉഗ്രസേനന്റെ പ്രിയയും ആയിരുന്നു; രൂപത്തിൽ ലോകത്ത് ഉപമയില്ലാത്തവൾ, സർവ്വാംഗങ്ങളിലും ദീപ്തിയായി വിരാജിച്ചു।

Verse 17

रतिर्वै मन्मथस्यापि किं वापीयं हरिप्रिया । किं वापि पार्वती देवी शची किं वा भविष्यति

അവൾ മന്മഥന്റെ പ്രിയയായ രതിയാകുമോ? അല്ലെങ്കിൽ ഹരിയുടെ പ്രിയയാകുമോ? അതോ ദേവി പാർവതിയോ, ശചിയോ—അവൾ എന്തായിരിക്കും?

Verse 18

यादृशी दृश्यते चेयं नारीणां प्रवरोत्तमा । अन्यापि ईदृशी नास्ति द्वितीया क्षितिमंडले

സ്ത്രീകളിൽ ശ്രേഷ്ഠയായി ഇവൾ എങ്ങനെ ദൃശ്യമാകുന്നുവോ, അത്തരമൊരു മറ്റൊരുത്തി ഇല്ല; ഈ ഭൂമണ്ഡലത്തിൽ അവൾക്ക് രണ്ടാമത്തെയില്ല।

Verse 19

नक्षत्रेषु यथा चंद्रः संपूर्णो भाति शोभनः । गुणरूपकलाभिस्तु तथा भाति वरानना

നക്ഷത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ പൂർണ്ണചന്ദ്രൻ സുന്ദരമായി സമ്പൂർണ്ണമായി പ്രകാശിക്കുന്നതുപോലെ, ഗുണം, രൂപം, കലകൾ എന്നിവാൽ അലങ്കൃതയായ ആ വരാനനയും പ്രകാശിക്കുന്നു।

Verse 20

पुष्करेषु यथा हंसस्तथेयं चारुहासिनी । अहो रूपमहोभाव अस्यास्तु परिदृश्यते

പുഷ്കരത്തിലെ താമരക്കുളങ്ങളിൽ ഹംസം എങ്ങനെ ശോഭിക്കുന്നുവോ, അതുപോലെ ഈ ചാരുഹാസിനിയും ശോഭിക്കുന്നു. അഹോ! എത്ര സൗന്ദര്യം, എത്ര മഹിമ അവളിൽ ദൃശ്യമാകുന്നു!

Verse 21

का कस्य शोभना बाला चारुवृत्तपयोधरा । व्यमृशद्गोभिलो दैत्यः पद्मावतीं वराननाम्

“ഈ ശോഭന ബാല ആരാണ്, ആരുടേതാണ്—സുന്ദരമായി വൃത്തമായ പയോധരങ്ങളുള്ളവൾ?” എന്ന് ദൈത്യൻ ഗോഭിലൻ പറഞ്ഞു, വരാനനയായ പദ്മാവതിയെ സ്പർശിച്ചു।

Verse 22

चिंतयित्वा क्षणं विप्र का कस्यापि भविष्यति । ज्ञानेन महता ज्ञात्वा वैदर्भीति न संशयः

ക്ഷണമാത്രം ചിന്തിച്ച്, ഹേ വിപ്ര, (അവൻ നിശ്ചയിച്ചു) “ഇവൾ മറ്റാരുടെയെങ്കിലും ആകുമോ?” മഹാജ്ഞാനത്താൽ ഉറപ്പാക്കി അവൻ അറിഞ്ഞു—ഇവൾ വൈദർഭിയത്രേ; സംശയമില്ല।

Verse 23

दयिता उग्रसेनस्य पतिव्रतपरायणा । आत्मबलेन तिष्ठंती दुष्प्राप्या पुरुषैरपि

അവൾ ഉഗ്രസേനന്റെ പ്രിയതമ, പതിവ്രതധർമ്മത്തിൽ പരമനിഷ്ഠയുള്ളവൾ. സ്വന്തം ആത്മബലത്തിൽ ദൃഢമായി നിലകൊണ്ട്, പുരുഷന്മാർക്കും ദുർലഭയാണ്.

Verse 24

उग्रसेनो महामूर्खः प्रेषिता येन वै वरा । पितुर्गेहमियं बाला स तु भाग्येन वर्जितः

ഉഗ്രസേനൻ മഹാമൂഢൻ—അവനാൽ തന്നെയാണ് ഈ ശ്രേഷ്ഠ യുവതി അയക്കപ്പെട്ടത്. ഈ ബാലിക പിതൃഗൃഹത്തിന്റേതാണ്; എന്നാൽ അവൻ ഭാഗ്യവഞ്ചിതൻ.

Verse 25

अनया विना स जीवेच्च कथं कूटमतिः सदा । किं वा नपुंसको राजा एनां यो हि परित्यजेत्

അവളില്ലാതെ അവൻ എങ്ങനെ ജീവിക്കും—എപ്പോഴും കൂറ്റബുദ്ധിയുള്ളവൻ? അല്ലെങ്കിൽ അവളെ ഉപേക്ഷിക്കുന്ന രാജാവ് നപുംസകനോ?

Verse 26

तां दृष्ट्वा स तु कामात्मा संजातस्तत्क्षणादपि । इयं पतिव्रता बाला दुष्प्राप्या पुरुषैरपि

അവളെ കണ്ട ഉടനെ അവൻ ആ ക്ഷണത്തിൽ തന്നെ കാമാസക്തനായി. “ഈ ബാലിക പതിവ്രതയാണ്; പുരുഷന്മാർക്കും ദുർലഭം.”

Verse 27

कथं भोक्ष्याम्यहं गत्वा कामो मामति पीडयेत् । अभुक्त्वैनां यदा यास्ये तत्स्यान्मृत्युर्ममैव हि

കാമം എന്നെ അത്യന്തം പീഡിപ്പിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ചെന്നു എങ്ങനെ ഭോഗിക്കും? അവളെ ഭോഗിക്കാതെ ഞാൻ പോയാൽ, അതുതന്നെ എനിക്ക് മരണം.

Verse 28

अद्यैव हि न संदेहो यतः कामो महाबलः । इति चिंतापरो भूत्वा गोभिलो मनसैक्षत

“ഇന്നുതന്നെ സംശയമില്ല; കാരണം കാമം മഹാബലവാൻ.” ഇങ്ങനെ ചിന്തയിൽ മുങ്ങി ഗോഭിലൻ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചു.

Verse 29

कृत्वा मायामयं रूपमुग्रसेनस्य भूपतेः । यादृशस्तूग्रसेनश्च सांगोपांगो महानृपः

ഹേ രാജാവേ, ഉഗ്രസേന ഭൂപതിയുടെ മായാമയ രൂപം ധരിച്ചു—ഉഗ്രസേന സ്വയം എങ്ങനെയുണ്ടായിരുന്നോ, അങ്ങോപാംഗങ്ങളോടെ അതുപോലെ തന്നെ ആ മഹാനൃപനായി തോന്നി.

Verse 30

गोभिलस्तादृशो भूत्वा गत्या च स्वरभाषया । यथावस्त्रो यथावेशो वयसा च तथा पुनः

ഗോഭിലനെപ്പോലെ ആയി—അവന്റെ നടപ്പും വാക്കുകളുടെ സ്വരവും വരെ ഒത്താക്കി—അവൻ വീണ്ടും വസ്ത്രധാരണത്തിലും പുറംവേഷത്തിലും വയസ്സിലും അതുപോലെ തന്നെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

Verse 31

दिव्यमाल्यांबरधरो दिव्यगंधानुलेपनः । सर्वाभरणशोभांगो यादृशो माथुरेश्वरः

ദിവ്യ മാലയും അംബരവും ധരിച്ചു, ദിവ്യ സുഗന്ധലേപനത്തോടെ അലങ്കൃതനായി, സർവ്വാഭരണങ്ങളുടെ ശോഭയാൽ ദീപ്തനായ—മാഥുരേശ്വരന്റെ രൂപം ഇങ്ങനെ തന്നെയാണ്.

Verse 32

भूत्वाथ तादृशो दैत्य उग्रसेनमयस्तदा । मायया परया युक्तो रूपलावण्यसंपदा

അപ്പോൾ ആ ദൈത്യൻ ഉഗ്രസേനനെപ്പോലെ ആയി; പരമമായ മായയാൽ യുക്തനായി, രൂപ-ലാവണ്യസമ്പത്താൽ സമൃദ്ധനായിരുന്നു.

Verse 33

पर्वताग्रे अशोकस्यच्छायामाश्रित्य संस्थितः । शिलातलस्थो दुष्टात्मा वीणादंडेन वीरकः

പർവ്വതശിഖരത്തിൽ അവൻ അശോകവൃക്ഷത്തിന്റെ നിഴൽ ആശ്രയിച്ച് നിന്നു. ശിലാതലത്തിൽ ഇരുന്ന ദുഷ്ടാത്മാവായ വീരകൻ വീണാദണ്ഡം ധരിച്ചു.

Verse 34

सुस्वरं गायमानस्तु गीतं विश्वप्रमोहनम् । तालमानक्रियोपेतं सप्तस्वरविभूषितम्

മധുരമായ സുസ്വരത്തിൽ അവൻ ലോകമൊട്ടാകെ മോഹിപ്പിക്കുന്ന ഗാനം ആലപിച്ചു. അത് താള-മാനം, യഥോചിത ക്രിയ എന്നിവയോടെ കൂടിയതും സപ്തസ്വരങ്ങളാൽ അലങ്കൃതവുമായിരുന്നു.

Verse 35

गीतं गायति दुष्टात्मा तस्या रूपेण मोहितः । पर्वताग्रे स्थितो विप्र हर्षेण महतान्वितः

അവളുടെ രൂപത്തിൽ മോഹിതനായ ദുഷ്ടാത്മാവ് ഗാനം ആലപിച്ചു. ഹേ വിപ്രാ! പർവ്വതശിഖരത്തിൽ നിന്ന അവൻ മഹാ ഹർഷത്തോടെ നിറഞ്ഞിരുന്നു.

Verse 36

सखीमध्यगता सा तु पद्मावती वरानना । शुश्रुवे सुस्वरं गीतं तालमानलयान्वितम्

അപ്പോൾ സഖിമാരുടെ മദ്ധ്യേ ഇരുന്ന സുന്ദരമുഖിയായ പദ്മാവതി താള-മാനം, ലയം എന്നിവയോടെ കൂടിയ മധുരസുസ്വര ഗാനം കേട്ടു.

Verse 37

कोऽयं गायति धर्मात्मा महत्सौख्यप्रदायकम् । गीतं हि सत्क्रियोपेतं सर्वभावसमन्वितम्

മഹാസുഖം നൽകുന്ന ഈ ഗാനം ആലപിക്കുന്ന ധർമ്മാത്മാവ് ആരാണ്? ഈ ഗാനം സത്ക്രിയയോടെ കൂടിയതും എല്ലാ (ശുദ്ധ) ഭാവങ്ങളാലും സമന്വിതവുമാണ്.

Verse 38

सखीभिः सहिता गत्वा औत्सुक्येन नृपात्मजा । अशोकच्छायामाश्रित्य विमले सुशिलातले

സഖികളോടുകൂടെ രാജകുമാരി ആകാംക്ഷയോടെ ചെന്നു; അശോകവൃക്ഷത്തിന്റെ നിഴലിൽ ആശ്രയിച്ച് നിർമ്മലവും മനോഹരവുമായ ശിലാതല പീഠത്തിൽ ഇരുന്നു।

Verse 39

ददर्श भूपवेषेण गोभिलं दानवाधमम् । पुष्पमालांबरधरं दिव्यगंधानुलेपनम्

അവൻ രാജവേഷത്തിൽ മറഞ്ഞിരുന്ന ഗോഭിലനെ—ദാനവന്മാരിൽ അധമനെ—കണ്ടു; പുഷ്പമാലയും ഉത്തമ വസ്ത്രങ്ങളും ധരിച്ച് ദിവ്യസുഗന്ധം പുരട്ടിയവനായിരുന്നു അവൻ।

Verse 40

सर्वाभरणशोभांगं पद्मावती पतिव्रता । मथुरेशः समायातः कदा धर्मपरायणः

എല്ലാ ആഭരണങ്ങളാലും ശോഭിച്ച അവയവങ്ങളുള്ള പതിവ്രതയായ പദ്മാവതി മനസ്സിൽ—“ധർമ്മപരായണനായ മഥുരേശൻ എപ്പോൾ ഇവിടെ വരും?” എന്നു വിചാരിച്ചു।

Verse 41

मम नाथो महात्मा वै राज्यं त्यक्त्वा प्रदूरतः । यावद्धि चिंतयेत्सा च तावत्पापेन तेन सा

“എന്റെ നാഥൻ ആ മഹാത്മാവ് രാജ്യം ഉപേക്ഷിച്ച് വളരെ ദൂരേ പോയിരിക്കുന്നു; അവൾ ഇതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നത്രയും കാലം അതേ പാപം അവളെ പീഡിപ്പിക്കും।”

Verse 42

समाहूता तुरीभूय एहि त्वं हि प्रिये मम । चकिताशंकितासाचकथंभर्त्तासमागतः

വിളിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ അവൾ മൗനമായി. പിന്നെ അവൻ പറഞ്ഞു—“വാ, എന്റെ പ്രിയേ.” എന്നാൽ അവൾ ഞെട്ടിയും ആശങ്കയോടെയും—“എന്റെ ഭർത്താവ് ഇവിടെ എങ്ങനെ വന്നു?” എന്നു മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു।

Verse 43

लज्जिता दुःखिता जाता अधःकृत्वा ततो मुखम् । अहं पापा दुराचारा निःशंका परिवर्तिता

ലജ്ജയും ദുഃഖവും കൊണ്ട് അവൾ മുഖം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു—“ഞാൻ പാപിനി, ദുരാചാരിണി; നിർലജ്ജയായി ധർമ്മപഥത്തിൽ നിന്ന് വഴിതെറ്റി പോയി।”

Verse 44

कोपमेवं महाभागः करिष्यति न संशयः । यावद्धि चिंतयेत्सा च तावत्तेनापि पापिना

ആ ദുഷ്ടൻ സംശയമില്ലാതെ ഇങ്ങനെ കോപത്തോടെ പ്രവർത്തിക്കും. അവൾ എത്രകാലം അവനെ ചിന്തിക്കുമോ, അത്രകാലം ആ പാപിയും ആ ചിന്തയാൽ അവളോട് ബന്ധിതനായി നിലകൊള്ളും.

Verse 45

समाहूता तुरीभूय एह्येहि त्वं मम प्रिये । त्वया विना कृतो देवि प्राणान्धर्तुं वरानने

വിളിക്കപ്പെട്ട ഉടൻ അവൻ പറഞ്ഞു—“വേഗം വാ, വാ എന്റെ പ്രിയേ! ഹേ ദേവി, ഹേ വരാനനേ, നിന്നില്ലാതെ പ്രാണം ഉപേക്ഷിക്കുമെന്ന് ഞാൻ നിശ്ചയിച്ചു।”

Verse 46

न हि शक्नोम्यहं कांते जीवितं प्रियमेव च । तव स्नेहेन लुब्धोस्मि त्वां त्यक्त्वा नोत्सहे भृशम्

ഹേ കാന്തേ, ഞാൻ സത്യത്തിൽ ജീവിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല—ജീവിതം പ്രിയമാണ്; എന്നാൽ നിന്റെ സ്നേഹത്തിൽ മോഹിതനായ ഞാൻ നിന്നെ ഒരു ക്ഷണവും ഉപേക്ഷിക്കാൻ കഴിയില്ല.

Verse 47

ब्राह्मण्युवाच । एवमुक्ता गतापश्यत्सुमुखं लज्जयान्विता । समालिंग्य ततो दैत्यः सतीं पद्मावतीं तदा

ബ്രാഹ്മണീ പറഞ്ഞു—ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ലജ്ജയോടെ നിറഞ്ഞ ആ സുമുഖി പോയി; പിന്നെ കാണപ്പെട്ടില്ല. അപ്പോൾ ദൈത്യൻ സതി പദ്മാവതിയെ ആലിംഗനം ചെയ്തു.

Verse 48

एकांतं तु समानीता सुभुक्ता इच्छया ततः । दैत्येन गोभिलेनापि सत्यकेतोः सुता तदा

അപ്പോൾ സത്യകേതുവിന്റെ പുത്രിയെ ദൈത്യൻ ഗോധിലൻ ഏകാന്തസ്ഥാനത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, അവളുടെ ഇച്ഛയ്ക്കെതിരായി ബലാത്കാരമായി അപമാനിച്ചു।

Verse 49

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे । एकोनपंचाशत्तमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിലെ വേനോപാഖ്യാനത്തിൽ ‘സുകലാ-ചരിത്രം’ എന്ന നാൽപ്പത്തൊമ്പതാം അധ്യായം സമാപ്തമായി।

Verse 50

सा सक्रोधा वचः प्राह गोभिलं दानवाधमम् । कस्त्वं पापसमाचारो निर्घृणो दानवाकृतिः

അവൾ ക്രോധം നിറഞ്ഞ് ദാനവാധമനായ ഗോധിലനോട് പറഞ്ഞു— “നീ ആരാണ്? പാപാചാരിയും നിർദയനും ദാനവാകൃതിയുമുള്ളവനേ!”

Verse 51

शप्तुकामा समुद्युक्ता दुःखेनाकुलितेक्षणा । वेपमाना तदा राजन्दुःखभारेण पीडिता

ശപിക്കണമെന്ന തീവ്ര ആഗ്രഹത്തോടെ അവൾ എഴുന്നേറ്റു; ദുഃഖം കൊണ്ട് അവളുടെ ദൃഷ്ടി കലങ്ങി. ഹേ രാജാവേ, അവൾ വിറച്ച് ശോകഭാരത്തിൽ ഞെരുങ്ങി.

Verse 52

मम कांतच्छलेनैव त्वयागत्य दुरात्मवन् । नाशितं धर्ममेवाग्र्यं पातिव्रत्यमनुत्तमम्

ഹേ ദുരാത്മാവേ, എന്റെ കാന്തനെന്ന വ്യാജേന നീ ഇവിടെ വന്ന്, ശ്രേഷ്ഠധർമ്മമായ പാതിവ്രത്യം എന്ന അനുത്തമ വ്രതം നശിപ്പിച്ചു.

Verse 53

सुस्वरं रुदितं कृत्वा मम जन्म त्वया हृतम् । पश्य मे बलमत्रैव शापं दास्ये सुदारुणम्

എന്നെ ഉച്ചത്തിൽ കരയിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് നീ എന്റെ ജന്മം കവർന്നെടുത്തു. ഇപ്പോൾ ഇവിടെ വെച്ചുതന്നെ എന്റെ ശക്തി കണ്ടുകൊള്ളുക, ഞാൻ നിനക്ക് കൊടിയ ശാപം നൽകും.

Verse 54

एवं संभाषमाणा तं शप्तुकामा तु गोभिलम्

ഇപ്രകാരം അവനോട് സംസാരിച്ചുകൊണ്ട്, അവൾ ഗോഭിലനെ ശപിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.