Adhyaya 12: The Son Describes the Narakas: Mahāraurava, Tamas, Nikṛntana, Apratiṣṭha, Asipatravana, and Taptakumbha

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे पितृपुत्रसंवादो नाम एकादशोऽध्यायः । द्वादशोऽध्यायः । पितोवाच— साधु वत्स! त्वयाख्यातं संसारगहनं परम् । ज्ञानप्रदानसम्भूतं समाश्रित्य महाफलम् ॥

ഇങ്ങനെ ശ്രീമാർകണ്ഡേയപുരാണത്തിലെ ‘പിതാ–പുത്രസംവാദം’ എന്ന പതിനൊന്നാം അധ്യായം സമാപിച്ചു. ഇനി പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായം ആരംഭിക്കുന്നു. പിതാവ് പറഞ്ഞു— “സാധു, സാധു, പ്രിയ പുത്രാ! നീ സംസാരത്തിന്റെ ഗഹനവനം വിവരിച്ചു; ജ്ഞാനദാനത്തിൽ നിന്നുയരുന്ന മഹാഫലത്തെ ആശ്രയിച്ച്…”

Verse 2

तत्र ते नरकाः सर्वे यथा वै रौरवस्तथा । वर्णितास्तान् समाचक्ष्व विस्तरेण महामते ॥

അവിടെ നീ റൗരവം മുതലായ എല്ലാ നരകങ്ങളെയും വിവരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇനി, ഹേ മഹാത്മാവേ, അവയെ വിശദമായി പറയുക।

Verse 3

पुत्र उवाच— रौरवस्ते समाख्यातः प्रथमं नरको मया । महाराैरवसंज्ञं तु शृणुष्व नरकं पितः ॥

പുത്രൻ പറഞ്ഞു— “റൗരവം എന്ന ആദ്യ നരകം ഞാൻ നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഇനി, ഓ പിതാവേ, ‘മഹാരൗരവം’ എന്ന നരകത്തെക്കുറിച്ച് കേൾക്കുക.”

Verse 4

योजनानां सहस्राणि सप्त पञ्च समन्ततः । तत्र ताम्रमयी भूमिरधस्तस्य हुताशनः ॥

എല്ലാ ദിക്കുകളിലും ഏഴും അഞ്ചും ആയിരം യോജന ദൂരമോളം താമ്രമയമായ ഭൂമി വിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു; അതിന്റെ കീഴിൽ അഗ്നി നിലകൊള്ളുന്നു.

Verse 5

तत्तापतप्ता सर्वाशा प्रोद्यदिन्दुसमप्रभा । विभात्यतिमहारौद्रा दर्शनस्पर्शनादिषु ॥

ആ ചൂടാൽ എല്ലാടവും ചുട്ടുപൊള്ളിയതു ഉദയചന്ദ്രന്റെ പ്രഭപോലെ ദീപ്തമാകുന്നു; എന്നാൽ ദർശനം, സ്പർശം മുതലായവയിൽ അത്യന്തം ഭീകരമാണ്.

Verse 6

तस्यां बद्धः कराभ्यां च पद्भ्यां चैव यमानुगैः । मुच्यते पापकृन्मध्ये लुठमानः स गच्छति ॥

അവിടെ യമദൂതന്മാർ കൈകാലുകൾ ബന്ധിച്ച ദുഷ്കർമ്മിയെ നടുവിൽ വിട്ടുകളയുന്നു; അവൻ പുളഞ്ഞും ഉരുണ്ടും മുന്നോട്ട് പോകുന്നു.

Verse 7

काकैर्वकैर्वृकोलूकैर्वृश्चिकैर्मशकैस्तथा । भक्ष्यमाणस्तथा गृध्रैर्द्रुतं मार्गे विकृष्यते ॥

കാക്കകൾ, കൊക്കുകൾ, ചെന്നായകൾ, മൂങ്ങകൾ, തേൾകളും കൊതുകുകളും, കൂടാതെ കഴുകന്മാരും അവനെ തിന്നുന്നു; വഴിയിൽ അവൻ വേഗത്തിൽ വലിച്ചിഴക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 8

दह्यमानः पितर्मातर् भ्रातस्तातेति चाकुलः । वदत्यसकृदुद्विग्नो न शान्तिमधिगच्छति ॥

കത്തിക്കൊണ്ടു വ്യാകുലനായ അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും നിലവിളിക്കുന്നു—‘അച്ഛാ! അമ്മേ! സഹോദരാ! മകനേ!’—പുനഃപുനഃ കലങ്ങിക്കൊണ്ട് അവന് ശാന്തി ലഭിക്കില്ല.

Verse 9

एवं तस्मान्नरैर्मोक्षो ह्यतिक्रान्तैरवाप्यते । वर्षायुतायुतैः पापं यैः कृतं दुष्टबुद्धिभिः ॥

ആ പീഡനം അതിക്രമിച്ച ശേഷമേ അവർ മോക്ഷം പ്രാപിക്കൂ; ദുഷ്ടബുദ്ധിയോടെ പാപം ചെയ്തവർ കോടി കോടി വർഷങ്ങൾ ദുഃഖം അനുഭവിക്കേണ്ടിവരും।

Verse 10

तथान्यस्तु तमो नाम सोऽतिशीतः स्वभावतः । महारौरववद्दीर्घस्तथा स तमसा वृतः ॥

മറ്റൊരു നരകം ‘തമസ്’ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു; സ്വഭാവത്തിൽ അത്യന്തം ശീതളമാണ്. മഹാരൗരവത്തെപ്പോലെ അത് വിശാലവും, അന്ധകാരത്തിൽ പൊതിഞ്ഞതുമാണ്।

Verse 11

शीतार्तास्तत्र धावन्तो नरास्तमसि दारुणे । परस्परं समासाद्य परिरभ्याश्रयन्ति च ॥

തണുപ്പാൽ പീഡിതരായ മനുഷ്യർ ആ ഭയങ്കര അന്ധകാരത്തിൽ ഇങ്ങോട്ടും അങ്ങോട്ടും ഓടുന്നു; തമ്മിൽ കണ്ടുമുട്ടുമ്പോൾ അവർ ആലിംഗനം ചെയ്ത്, ആശ്രയമായി (ചൂടിനായി) ചേർന്നു പിടിക്കുന്നു।

Verse 12

दन्तास्तेषाञ्च भज्यन्ते शीतार्तिपरिकम्पिताः । क्षुत्तृष्णाप्रबलास्तत्र तथैवान्येऽप्युपद्रवाः ॥

തണുപ്പിന്റെ വേദനയിൽ വിറയ്ക്കുന്നവരുടെ പല്ലുകൾ പൊട്ടി വീഴും; അവിടെ വിശപ്പും ദാഹവും അതിതീവ്രം, മറ്റു ക്ലേശങ്ങളും കൂടെയുണ്ട്।

Verse 13

हिमखण्डवहो वायुर्भिनत्त्यस्थीनि दारुणः । मज्जासृग्गलितं तस्मादश्नुवन्ति क्षुधान्विताः ॥

മഞ്ഞുകട്ടകൾ വഹിക്കുന്ന ഭയങ്കര കാറ്റ് അവരുടെ അസ്ഥികളെ പിളർക്കുന്നു; വിശപ്പാൽ പ്രേരിതരായി അവർ ഒഴുകിവരുന്നതായ മജ്ജയും രക്തവും തന്നെ ഭക്ഷിക്കുന്നു।

Verse 14

लेलिह्यमाना भ्राम्यन्ते परस्परसमागमे । एवं तत्रापि सुमहान् क्लेशस्तमसि मानवैः ॥

പരസ്പരം കൂട്ടിയിടിച്ച് അവർ വേദനയോടെ ഉരുളുന്നു. ആ ഇരുട്ടിൽ മനുഷ്യർ അതികഠിനമായ പീഡനങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു.

Verse 15

प्राप्यते ब्राह्मणश्रेष्ठ यावद्दुष्कृतसंक्षयः । निकृन्तन इति ख्यातस्ततो ’न्यो नरकोत्तमः ॥

ഹേ ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, പാപങ്ങൾ നശിക്കുന്നത് വരെ ആത്മാവ് അവിടെത്തന്നെ കഴിയുന്നു. ഇതിനെ 'നികൃന്തനം' എന്ന് വിളിക്കുന്നു; അതിനുശേഷം മറ്റൊരു പ്രധാന നരകമുണ്ട്.

Verse 16

तस्मिन् कुलालचक्राणि भ्राम्यन्त्यविरतं पितः । तेष्वारोप्य निकृत्यन्ते कालसूत्रेण मानवाः ॥

ഹേ താതാ, ആ നരകത്തിൽ കുശവന്റെ ചക്രങ്ങൾ നിരന്തരം കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അതിൽ കയറ്റപ്പെട്ട മനുഷ്യരെ കാലസൂത്രം കൊണ്ട് കഷ്ണങ്ങളായി മുറിക്കുന്നു.

Verse 17

यमानुगाङ्गुलिस्थेन आपादतलमस्तकम् । न चैषां जीवितभ्रंशो जायते द्विजसत्तम ॥

ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, യമദൂതന്മാരുടെ വിരലുകളാൽ (നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്ന നൂലുകൊണ്ട്) പാദം മുതൽ തല വരെ കീറിയാലും അവരുടെ ജീവൻ പോകുന്നില്ല.

Verse 18

छिन्नानि तेषां शतशः खण्डान्यैक्यं व्रजन्ति च । एवं वर्षसहस्राणि छिद्यन्ते पापकर्मिणः ॥

നൂറുകണക്കിന് തവണ മുറിക്കപ്പെട്ടാലും അവരുടെ ശരീരഭാഗങ്ങൾ വീണ്ടും ഒന്നുചേരുന്നു. ഇപ്രകാരം ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളോളം പാപികൾ മുറിക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 19

तावद् यावदशेषं वै तत्पापं हि क्षयं गतम् । अप्रतिष्ठञ्च नरकं शृणुष्व गदतो मम ॥

ആ പാപം പൂർണ്ണമായി നശിക്കുന്നതുവരെ (ശിക്ഷ തുടരുന്നു). ഇനി എന്നിൽ നിന്നു കേൾക്കുക—‘അപ്രതിഷ്ഠ’ എന്ന നരകത്തെ ഞാൻ വിവരിക്കുന്നു.

Verse 20

अत्रस्थैर्नारकैर्दुःखमसह्यमनुभूयते । तान्येव यत्र चक्राणि घटीयन्त्राणि चान्यतः ॥

ഈ നരകത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന ജീവികൾ സഹിക്കാനാവാത്ത വേദന അനുഭവിക്കുന്നു—അവിടെ അതേ ചക്രങ്ങൾ ഉണ്ട്; മറ്റിടങ്ങളിൽ ഘടീ-യന്ത്രങ്ങൾ (ജലചക്ര യന്ത്രങ്ങൾ)യും ഉണ്ട്।

Verse 21

दुःखस्य हेतुभूतानि पापकर्मकृतां नृणाम् । चक्रेष्वारोपिताः केचिद् भ्राम्यन्ते तत्र मानवाः ॥

പാപകർമ്മം ചെയ്ത മനുഷ്യർക്കു ദുഃഖത്തിന്റെ ആധാരമാകുന്ന കാരണങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നു. ചിലർ ചക്രങ്ങളിൽ കയറി അവിടെ ചുറ്റിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

Verse 22

यावद्वर्षसहस्राणि न तेषां स्थितिरन्तरा । घटीयन्त्रेषु चैवाऽन्यो बद्धस्तोये यथा घटी ॥

ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളോളം അവരുടെ അവസ്ഥയ്ക്ക് ഇടവേളയില്ല. മറ്റൊരാൾ ഘടീ-യന്ത്രത്തിൽ ബന്ധിക്കപ്പെടുന്നു; വെള്ളത്തിനുള്ളിലെ ഘടംപോലെ.

Verse 23

भ्राम्यन्ते मानवाः रक्तमुदिगरन्तः पुनः पुनः । अस्त्रैर्मुखविनिष्क्रान्तैः नेत्रैरश्रुविलम्बिभिः ॥

മനുഷ്യർ വീണ്ടും വീണ്ടും രക്തം ഛർദ്ദിച്ചുകൊണ്ട് ചുറ്റുന്നു—അവരുടെ വായിൽ നിന്ന് ആയുധങ്ങൾ പുറപ്പെടുന്നു; കണ്ണുകൾ കണ്ണീരൊഴുക്കോടെ താഴേക്ക് തൂങ്ങി ഒഴുകുന്നു.

Verse 24

दुःखानि ते प्राप्नुवन्ति यान्यसह्यानि जन्तुभिः । असिपत्रवनं नाम नरकं शृणु चापरम् ॥

അവർ ജീവികൾക്ക് സഹിക്കാനാവാത്ത ദുഃഖങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു. ‘അസിപത്രവനം’ എന്ന മറ്റൊരു നരകത്തെക്കുറിച്ചും കേൾക്കുക—വാൾപത്രങ്ങളുടെ വനമെന്ന് പ്രസിദ്ധം.

Verse 25

योजनानां सहस्रं यो ज्वलदग्न्यास्तृतावनिः । तप्ताः सूर्यकरैश्चण्डैर्यत्रातीव सुदारुणैः ॥

അവിടെ ആയിരം യോജന വ്യാപ്തിയുള്ള ഒരു പ്രദേശമുണ്ട്; അതിന്റെ നിലം ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിയാൽ വിരിച്ചിരിക്കുന്നു. അവിടെ ജീവികൾ സൂര്യന്റെ തീക്ഷ്ണവും അത്യന്തം ക്രൂരവുമായ കിരണങ്ങളാൽ ചുട്ടുപൊള്ളുന്നു.

Verse 26

प्रपतन्ति सदा तत्र प्राणिनो नरकौकसः । तन्मध्ये च वनं रम्यं स्निग्धपत्रं विभाव्यते ॥

നരകത്തിൽ വസിക്കുന്ന ജീവികൾ നിരന്തരം അവിടെ വീഴുന്നു; അതിന്റെ നടുവിൽ മിനുക്കമുള്ള, സമൃദ്ധമായി തോന്നുന്ന ഇലകളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട മനോഹരമായൊരു വനവും കാണപ്പെടുന്നു.

Verse 27

पत्राणि तत्र खङ्गानां फलानि द्विजसत्तमम् । श्वानश्च तत्र सबलाः स्वनन्त्ययुतशोभिताः ॥

ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ! അവിടെ ഇലകളും ഫലങ്ങളും വാളുകളാണ്. അവിടെ നാനാവിധ കുരച്ചിലും നിലവിളിയിലും ഭീതിജനകമായി അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ബലവാനായ നായ്ക്കളുമുണ്ട്.

Verse 28

महावक्त्रा महादंष्ट्रा व्याघ्रा इव भयानकाः । ततस्तद्वनमालोक्य शिशिरच्छायमग्रतः ॥

അവർക്കു മഹാവായുകളും മഹാദംഷ്ട്രകളും ഉണ്ട്—കടുവയെപ്പോലെ ഭീതിജനകം. തുടർന്ന് ആ വനത്തിന്റെ ശീതളമായ നിഴൽ മുന്നിൽ കണ്ടപ്പോൾ,

Verse 29

प्रयान्ति प्राणिनस्तत्र तीव्रतृट्परिपीडिताः । हा मातर्हा तात ! इति क्रन्दन्तोऽतीव दुःखिताः ॥

കഠിനമായ ദാഹത്താൽ വലഞ്ഞ്, ദുഃഖത്താൽ തളർന്ന ജീവികൾ 'അയ്യോ അമ്മേ! അയ്യോ അച്ഛാ!' എന്ന് നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് അവിടെ പോകുന്നു.

Verse 30

दह्यमानाङ्घ्रयुगला धरणीस्थेन वह्निना । तेषां गतानां तत्रासिपत्रपाती समीरणः ॥

തറയിലെ തീയിൽ അവരുടെ പാദങ്ങൾ കരിയുന്നു. അവിടെ എത്തുമ്പോൾ, വാൾ പോലെയുള്ള ഇലകൾ വീഴ്ത്തുന്ന കാറ്റ് വീശുന്നു.

Verse 31

प्रवाति तेन पात्यन्ते तेषां खड्गान्यथोपरि । ततः पतन्ति ते भूमौ ज्वलत्पावकसञ्चये ॥

കാറ്റുകൊണ്ട് മുകളിൽ നിന്ന് വാളുകൾ അവരുടെ മേൽ വീഴുന്നു; പിന്നീട് അവർ ആളിക്കത്തുന്ന തീയിലേക്ക് വീഴുന്നു.

Verse 32

लेलिह्यमाने चान्यत्र व्याप्ताशेषमहीतले । सारमेयास्ततः शीघ्रं शातयन्ति शरीरतः ॥

ആളിക്കത്തുന്ന തീ തറയിലാകെ പടർന്നുപിടിക്കുമ്പോൾ, നായ്ക്കൾ അവരുടെ ശരീരങ്ങൾ വേഗത്തിൽ കടിച്ചുകീറുന്നു.

Verse 33

तेषामङ्गानि रुदतामनेकान्यतिभीषणाः । असिपत्रवनं तात ! मयैतत्कीर्तितं तव ॥

അവർ കരയുമ്പോൾ, അവരുടെ അവയവങ്ങൾ പല കഷ്ണങ്ങളായി ചിതറുന്നു. പ്രിയപ്പെട്ടവനേ, ഇപ്രകാരം അസിപത്രവനം എന്ന നരകത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ നിനക്ക് വിവരിച്ചുതന്നു.

Verse 34

अतः परं भीमतरेण तप्तकुम्भं निबोध मे । समन्ततस्तप्तकुम्भा वह्निज्वालासमावृताः ॥

ഇനി തപ്തകുംഭം എന്ന അതിഭീകരമായ നരകത്തെക്കുറിച്ച് എന്നിൽ നിന്ന് കേൾക്കുക. എല്ലാ വശങ്ങളിലും അഗ്നിജ്വാലകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട ചുട്ടുപഴുത്ത പാത്രങ്ങളുണ്ട്.

Verse 35

ज्वलदग्निचयोद्वृत्ततैलायश्चूर्णपूरिताः । तेषु दुष्कृतकर्माणो याम्यैः क्षिप्ता ह्यधोमुखाः ॥

ആ പാത്രങ്ങൾ കത്തുന്ന തീയും, തിളച്ച എണ്ണയും, ഇരുമ്പ് പൊടിയും നിറഞ്ഞതാണ്. പാപികളെ യമദൂതന്മാർ തലകീഴായി അതിലേക്ക് എറിയുന്നു.

Verse 36

क्वाथ्यन्ते विस्फुटद्गात्र-गलन्मज्जजलाविलाः । स्फुरत्कपालनेत्रास्थिच्छिद्यमाना विभीषणैः ॥

അവർ വേവിക്കപ്പെടുന്നു—അവയവങ്ങൾ പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്നു, മജ്ജ ഒഴുകി ദ്രാവകം കലങ്ങുന്നു—അതേസമയം ഭയാനകമായ ജീവികൾ അവരെ വെട്ടിമുറിക്കുന്നു.

Verse 37

गृध्रैरुत्पाट्य मुच्यन्ते पुनस्तेष्वेव वेगितैः । पुनः सिमसिमायन्ते तैलेनैक्यं व्रजन्ति च ॥

കഴുകന്മാർ വലിച്ചെടുക്കുമ്പോൾ അവർ മോചിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു—എന്നാൽ ഉടൻ തന്നെ വീണ്ടും അതേ പാത്രങ്ങളിലേക്ക് എറിയപ്പെടുന്നു. വീണ്ടും അവർ പൊരിയുകയും എണ്ണയുമായി ലയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

Verse 38

द्रवीभूतैः शिरोगात्र-स्नायु-मांस-त्वगस्थिभिः । ततो याम्यैर्नरैराशु दर्व्या घट्टनघट्टिताः ॥

തലയും ശരീരവും ഞരമ്പുകളും മാംസവും തൊലിയും എല്ലുകളും ദ്രാവകമായി മാറുമ്പോൾ, യമഭടന്മാർ തവി കൊണ്ട് അവരെ വേഗത്തിൽ കടയുകയും ചുരണ്ടുകയും ചെയ്യുന്നു.

Verse 39

कृतावर्ते महातैले मथ्यन्ते पापकर्मिणः । एष ते विस्तरेणोक्तस्तप्तकुम्भो मया पितः ॥

ആ വലിയ എണ്ണയിൽ, ചുഴികളിൽ കറക്കി, പാപികളെ കടയുന്നു. ഇപ്രകാരം, നിന്റെ പിതാവായ ഞാൻ നിനക്ക് തപ്തകുംഭ നരകത്തെക്കുറിച്ച് വിശദമായി വിവരിച്ചുതന്നു.