Sarga 81

Verse 1

ततो नान्दीमुखीं रात्रिं भरतं सूतमागधाः ।तुष्टुवुर्वाग्विशेषज्ञास्स्तवैर्मङ्गलसंहितैः ॥१॥

ຕໍ່ມາ ໃນຍາມທ້າຍຄືນອັນເປັນມົງຄຸນ ພວກສູຕະ ແລະ ມາກະທະ ຜູ້ຊຳນານວາຈາອັນປະນີດ ໄດ້ສັນລະເສີນພຣະພາຣະຕະ ດ້ວຍບົດສັນລະເສີນອັນເຕັມໄປດ້ວຍສິຣິມົງຄຸນ.

Verse 2

सुवर्णकोणाभिहतः प्राणदद्यामदुन्दुभिः ।दध्मुश्शङ्खांश्च शतशो नादांश्चोच्चावचस्वरान् ॥२॥

ກອງຍາມຄ່ຳຄືນຖືກຕີດ້ວຍໄມ້ຕີປາຍຄຳ ຈົນກ້ອງກັງວານ; ແລະສັງຂ໌ນັບຮ້ອຍຖືກເປົ່າ ເກີດສຽງເອີ້ນຫຼາກຫຼາຍ ມີທັງສູງຕ່ຳຂຶ້ນລົງ

Verse 3

स तूर्यघोष स्सुमहान्दिवमापूरयन्निव ।भरतं शोकसन्तप्तं भूयश्शोकैररन्ध्रयत् ॥३॥

ສຽງປະໂຄມດົນຕີອັນມະຫາໃຫຍ່ນັ້ນ ປານດັ່ງຈະເຕັມເຕັມທ້ອງຟ້າ ໄດ້ຊ້ຳເຕີມພຣະພະຣະຕະ ຜູ້ຖືກໄຟໂສກເຜົາຢູ່ແລ້ວ ໃຫ້ຈົມລົງໃນຄວາມໂສກຍິ່ງຂຶ້ນ

Verse 4

ततः प्रबुद्धो भरतस्तं घोषं सन्निवर्त्य च ।नाहं राजेति चाप्युक्त्वा शत्रुघ्नमिदमब्रवीत् ॥४॥

ຕໍ່ມາ ພຣະພະຣະຕະຕື່ນຂຶ້ນ ແລະສັ່ງໃຫ້ຢຸດສຽງອື້ອຶງນັ້ນ; ພ້ອມກັບຕຣັດວ່າ “ເຮົາບໍ່ແມ່ນພຣະຣາຊາ” ແລ້ວຈຶ່ງຕຣັດຖ້ອຍຄຳນີ້ແກ່ພຣະສັດຣຸຄນ

Verse 5

पश्य शत्रुघ्न कैकेय्या लोकस्यापकृतं महत् ।विसृज्य मयि दुःखानि राजा दशरथो गतः ॥५॥

“ເບິ່ງເຖີດ ພຣະສັດຣຸຄນ, ໄກເກຍີໄດ້ກໍ່ຄວາມເສຍຫາຍອັນໃຫຍ່ຫຼວງແກ່ປະຊາຊົນເພີຍໃດ. ພຣະຣາຊາທະສະຣະຖໄດ້ສະເດັດດັບຂັນທ໌ໄປແລ້ວ ປະທິ້ມພາລະແຫ່ງຄວາມທຸກໄວ້ໃຫ້ເຮົາ”

Verse 6

तस्यैषा धर्मराजस्य धर्ममूला महात्मनः ।परिभ्रमति राज्य श्रीर्नौरिवाकर्णिका जले ॥६॥

ສໍາລັບພຣະຣາຊາຜູ້ມະຫາຕະມະ ຜູ້ປົກຄອງຕັ້ງຢູ່ໃນທຳ, ສິຣີແຫ່ງອານາຈັກ—ມີທຳເປັນຮາກ—ບັດນີ້ກໍ່ໂຄງເຄງດັ່ງເຮືອໃນນ້ໍາທີ່ບໍ່ມີຜູ້ຖືຫາງເສືອ.

Verse 7

यो हि न स्सुमहान्नाथस्सोऽपि प्रव्राजितो वनम् ।अनया धर्ममुत्सृज्य मात्रा मे राघवस्स्वयम् ॥७॥

“ພຣະຣາຆະວະ—ຜູ້ເປັນທີ່ພຶ່ງແລະຜູ້ຄຸ້ມຄອງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພວກເຮົາທັງປວງ—ກັບຖືກແມ່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຜູ້ລະທິ້ງທຳ ຂັບໃຫ້ເຂົ້າປ່າເສຍເອງ”.

Verse 8

इत्येवं भरतं प्रेक्ष्य विलपन्तं विचेतनम् ।कृपणं रुरुदुस्सर्वास्सस्वरं योषित स्तदा ॥८॥

ເມື່ອເຫັນພຣະພະຣະຕະຄໍາຄວນດັ່ງນັ້ນ ຈົນເສຍສະຕິ, ບັນດານາງທັງປວງກໍ່ຮ້ອງໄຫ້ພ້ອມກັນ ຄໍາຄວນດ້ວຍຄວາມອາໄລອາວອນຢ່າງສຸດຊຶ້ງ.

Verse 9

तथा तस्मिन्विलपति वसिष्ठो राजधर्मवित् ।सभामिक्ष्वाकुनाथस्य प्रविवेश महायशाः ॥९॥

ໃນຂະນະທີ່ລາວຍັງຄໍາຄວນຢູ່ນັ້ນ, ພຣະວະສິດຖະຜູ້ມີກຽດຍິ່ງ ຜູ້ຮູ້ຊໍານານໃນຣາຊະທຳ ໄດ້ເຂົ້າສູ່ສະພາຫໍປະຊຸມຂອງພຣະນາຖແຫ່ງອິກສະວາກຸ (ທະສະຣະຖະ).

Verse 10

शातकुम्भमयीं रम्यां मणिरत्नसमाकुलाम् ।सुधर्मामिव धर्मात्मा सगणः प्रत्यपद्यत ॥१०॥

ພຣະວະສິດຖະ ຜູ້ດຳຣົງທຳ ພ້ອມດ້ວຍບໍລິວານ ໄດ້ເຂົ້າສູ່ຫໍປະຊຸມອັນງາມ ທຳດ້ວຍຄຳຊາຕະກຸມພະ ແລະ ແນ່ນຂະໜາດດ້ວຍແກ້ວມະນີຣັດນະ ດຸຈສະພາສຸທັມມາຂອງພຣະອິນທຣ.

Verse 11

स काञ्चनमयं पीठं सुखास्तरणसंवृतम् ।अध्यास्त सर्ववेदज्ञो दूताननुशशास च ॥११॥

ພຣະອົງຜູ້ຮູ້ແຈ້ງພຣະເວດທັງປວງ ປະທັບເທິງອາສນະຄຳ ທີ່ປູດ້ວຍເຄື່ອງປູອັນນຸ່ມສະບາຍ ແລ້ວຊົງມີພຣະບັນຊາແກ່ບັນດາທູດ.

Verse 12

ब्राह्मणान् क्षत्रियान्वैश्यनमात्यान्गणवल्लभान् ।क्षिप्रमानयताऽव्यग्राः कृत्यमात्ययिकं हि नः ॥१२॥

(ພຣະອົງຊົງຕຣັດວ່າ) “ຈົ່ງເຊີນມາໃຫ້ໄວ—ໂດຍບໍ່ຕື່ນຕົກ—ພວກພຣາຫມັນ, ກະສັດຕຣິຍ, ໄວສະຍະ, ອຳມາດ ແລະ ນາຍກອງ; ເພາະກິດອັນດ່ວນກຳລັງຄອຍພວກເຮົາ.”

Verse 13

सराजभृत्यं शत्रुघ्नं भरतं च यशस्विनम् ।युधाजितं सुमन्त्रं च ये च तत्र हिता जनाः ॥१३॥

“ອີກທັງ ຈົ່ງເຊີນສັດຣຸຄນະພ້ອມຂ້າລາຊບໍລິພານ, ພຣະພະຣະຕະຜູ້ມີກຽດສັກ, ຢຸທາຊິດ, ສຸມັນຕຣະ ແລະ ຜູ້ຄົນທັງປວງທີ່ນັ້ນຜູ້ຈົ່ງຮັກພັກດີ ແລະ ປາດຖະນາດີ.”

Verse 14

ततो हलहलाशब्दस्सुमहान्समपद्यत ।रथैरश्वैर्गजैश्चापि जनानामुपगच्छताम् ॥१४॥

ແລ້ວຕໍ່ມາ ສຽງອື້ອຶງອັນໃຫຍ່ຫຼວງກໍເກີດຂຶ້ນ ເມື່ອຜູ້ຄົນພາກັນມາຮອດ—ດ້ວຍລົດສົງຄາມ, ຂີ່ມ້າ ແລະ ຂີ່ຊ້າງດ້ວຍ.

Verse 15

ततो भरतमायान्तं शतक्रतुमिवामराः ।प्रत्यनन्दन्प्रकृतयो यथा दशरथं तथा ॥१५॥

ແລ້ວເມື່ອພຣະພະຣະຕະເຂົ້າມາໃກ້ ບັນດາອຳມາດ ແລະ ປະຊາຊົນກໍພາກັນຕ້ອນຮັບພຣະອົງ ເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ເຄີຍຕ້ອນຮັບພຣະທະສະຣະຖະ—ດຸດດັ່ງເທວະທັງຫຼາຍຕ້ອນຮັບສະຕະກຣະຕຸ (ພຣະອິນທຣະ).

Verse 16

ह्रद इव तिमिनागसंवृतः स्तिमितजलो मणिशङ्खशर्करः ।दशरथसुतशोभिता सभा सदशरथेव बभौ यथा पुरा ॥१६॥

ຫໍປະຊຸມຫຼວງທີ່ຖືກປະດັບດ້ວຍສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະຣາຊະບຸດແຫ່ງທະສະຣະຖ ກໍສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງເກົ່າ; ປານດັ່ງສະລະນ້ຳທີ່ນິ່ງສະງົບ ມີແກ້ວມະນີ ເປືອກສັງຂ໌ ແລະກ້ອນກອກກະຈາຍ ພ້ອມດ້ວຍສັດນ້ຳໃຫຍ່ໆ ຈົນຄືວ່າພຣະມະຫາຣາຊາທະສະຣະຖໄດ້ສະເດັດມາປະທັບອີກຄັ້ງ