Sarga 43

Verse 1

ततः समीक्ष्य शयने सन्नं शोकेन पार्थिवम्।कौशल्या पुत्रशोकार्ता तमुवाच महीपतिम्।।।।

ຕໍ່ມາ ນາງກົສະລະຍາ ຜູ້ຖືກຄວາມໂສກເພາະພຣະຣາຊບຸດບີບຄັ້ນ ໄດ້ເບິ່ງພຣະຣາຊາທີ່ນອນຢູ່ເທິງຕຽງ ເຫນື່ອຍລ້າດ້ວຍຄວາມໂສກ ແລ້ວກ່າວຕໍ່ຈອມແຫ່ງປະຖົມພີນພົບນັ້ນ

Verse 2

राघवे नरशार्दूले विषमुप्त्वाहिजिह्मगा।विचरिष्यति कैकेयी निर्मुक्तेव हि पन्नगी।।।।

ໄກເກຍີຜູ້ຄົດຄ້ຽວດັ່ງງູ ໄດ້ເທພິດຂອງນາງລົງໃສ່ພຣະຣາມ ຜູ້ເປັນເສືອໃນຫມູ່ມະນຸດ; ບັດນີ້ນາງຈະເດີນໄປຢ່າງບໍ່ຖືກຜູກມັດ ເຫມືອນງູເພດຍິງທີ່ລອກຄາບແລ້ວ.

Verse 3

विवास्य रामं सुभगा लब्धकामा समाहिता।त्रासयिष्यति मां भूयो दुष्टाहिरिव वेश्मनि।।।।

ເມື່ອນາງໄດ້ຂັບໄລ່ພຣະຣາມໄປນິລະເທດແລ້ວ ນາງ—ຜູ້ສົມຫວັງ ແລະໃຈສະຫງົບ—ຈະເຮັດໃຫ້ຂ້າຫວາດຫວັນຊ້ຳໆ ເຫມືອນງູຮ້າຍຢູ່ໃນເຮືອນ.

Verse 4

अथ स्म नगरे रामश्चरन् भैक्षं गृहे वसेत्।कामकारो वरं दातुमपि दासं ममात्मजम्।।।।

ດີກວ່ານີ້ ຂ້າຄວນຈະຍອມມອບລູກຊາຍຂອງຂ້າ ແມ່ນແຕ່ໃຫ້ເປັນຂ້າຮັບໃຊ້ຕາມອຳນາດໃຈຂອງນາງ; ຢ່າງນ້ອຍພຣະຣາມກໍຈະໄດ້ຢູ່ໃນນະຄອນ ພັກອາໄສໃນເຮືອນ ແລະດຳລົງຊີວິດດ້ວຍການຂໍທານ ພ້ອມທັງປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງພຣະອົງ.

Verse 5

पातयित्वा तु कैकेय्या रामं स्थानाद्यथेष्टतः।प्रदिष्टो रक्षसां भागः पर्वणीवाहिताग्निना।।।।

ໄກເກຍີໄດ້ຜັກພຣະຣາມໃຫ້ຕົກຈາກຕຳແໜ່ງອັນຄວນໄດ້ຕາມໃຈນາງ; ດັ່ງຜູ້ປະກອບຍັດຍາໃນວັນປັຣວັນອັນສັກສິດ ກັບຈັດສັນສ່ວນອາຮູຕິທີ່ຄວນຖວາຍແດ່ເທວະ ໃຫ້ແກ່ພວກຣາກສະສາ.

Verse 6

गजराजगतिर्वीरो महाबाहुर्धनुर्धरः।वनमाविशते नूनं सभार्य स्सह लक्ष्मणः।।।।

ບຸດຂ້າຜູ້ກ້າຫານ—ແຂນໃຫຍ່ມີພະລັງ, ຜູ້ຖືຄັນທະນູ, ຍ່າງຢ່າງພະຍາຊ້າງ—ບັດນີ້ແນ່ນອນກຳລັງເຂົ້າສູ່ປ່າ ພ້ອມພຣະນາງສີຕາຜູ້ເປັນຊາຍາ ແລະພ້ອມພຣະລັກສະມະນະ.

Verse 7

वने त्वदृष्टदुःखानां केकय्यानुमते त्वया।त्यक्तानां वनवासाय कान्ववस्था भविष्यति।।।।

ຕາມຄໍາຂໍຂອງໄກເກຍີ ທີ່ທ່ານຍອມຮັບ ທ່ານໄດ້ຂັບໄລ່ເຂົາເຈົ້າໃຫ້ໄປຢູ່ປ່າ—ຜູ້ທີ່ບໍ່ເຄີຍຮູ້ຈັກຄວາມທຸກ. ທີ່ນັ້ນ ພວກເຂົາຈະຕົກຢູ່ໃນສະພາບໃດກັນແນ່

Verse 8

ते रत्नहीनास्तरुणाः फलकाले विवासिताः।कथं वत्स्यन्ति कृपणाः फलमूलैः कृताशनाः।।।।

ຂາດທັງຄວາມສຸກສະບາຍ ແລະຂອງມີຄ່າ ຖືກເນລະເທດໃນຍາມວັຍໜຸ່ມທີ່ຄວນເປັນເວລາແຫ່ງຄວາມຊື່ນບານ—ພວກເຂົາຜູ້ນ່າສົງສານຈະດໍາລົງຊີວິດໄດ້ແນວໃດ ເມື່ອມີແຕ່ໝາກໄມ້ແລະຮາກໄມ້ເປັນອາຫານ

Verse 9

अपीदानीं स कालस्स्यान्मम शोकक्षय श्शिवः।सभार्यं यत्सह भ्रात्रा पश्येयमिह राघवम्।।।।

ຈະມີເວລາອັນເປັນມົງຄຸນນັ້ນມາຮອດບໍ ເພື່ອໃຫ້ຄວາມໂສກຂອງຂ້າພະເຈົ້າສິ້ນສຸດ—ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຈະໄດ້ເຫັນຣາຆະວະ (ຣາມ) ກັບຄືນມາທີ່ນີ້ ພ້ອມດ້ວຍພຣະຊາຍາ ແລະພຣະອ້າຍນ້ອງຂອງພຣະອົງ

Verse 10

श्रृत्वैवोपस्थितौ वीरौ कदायोध्या भविष्यति।यशस्विनी हृष्टजना सूच्छ्रितध्वजमालिनी।।।।

ເມື່ອໃດອະໂຍທະຍາຈະກັບມາຮຸ່ງເຮືອງອີກ—ເມື່ອພຽງແຕ່ໄດ້ຍິນຂ່າວວ່າວີຣະບຸລຸດທັງສອງກັບຄືນ ປະຊາຊົນກໍປິຕິຍິນດີ ແລະນະຄອນຖືກປະດັບດ້ວຍແຖວທຸງຊູສູງ?

Verse 11

कदा प्रेक्ष्य नरव्याघ्रावरण्यात्पुनरागतौ।नन्दिष्यति पुरी हृष्टा समुद्र इव पर्वणि।।।।

ເມື່ອໃດຈະໄດ້ເຫັນ “ເສືອໃນຫມູ່ມະນຸດ” ທັງສອງກັບຈາກປ່າ ແລ້ວນະຄອນນີ້ຈະຊື່ນບານພອງຟູ ດຸຈທະເລໃນຍາມນ້ຳຂຶ້ນວັນເພັງ?

Verse 12

कदाऽयोध्यां महाबाहुः पुरीं वीरः प्रवेक्ष्यति।पुरस्कृत्य रथे सीतां वृषभो गोवधूमिव।।।।

ເມື່ອໃດວີຣະບຸລຸດຜູ້ມີແຂນໃຫຍ່ກ້າແຂງ ຈະເຂົ້າສູ່ນະຄອນອະໂຍທະຍາ ໂດຍໃຫ້ສີຕາປະທັບຢູ່ດ້ານໜ້າໃນລົດສົງ—ດຸຈງົວຜູ້ຕາມງົວແມ່?

Verse 13

कदा प्राणिसहस्राणि राजमार्गे ममात्मजौ।लाजैरवकिरिष्यन्ति प्रविशन्तावरिन्दमौ।।।।

ເມື່ອໃດຕາມຖະໜົນຫຼວງຂອງພະຣາຊາ ປະຊາຊົນນັບພັນຈະໂຮຍ “ລາຊາ” (ເຂົ້າຄົ່ວ) ຕ້ອນຮັບບຸດທັງສອງຂອງເຮົາ ຜູ້ປະຫານສັດຕູ ໃນຍາມເຂົ້ານະຄອນ?

Verse 14

प्रविशन्तौ कदाऽयोध्यां द्रक्ष्यामि शुभकुण्डलौ।उदग्रायुधनिस्त्रिंशौ सश्रृङ्गाविव पर्वतौ।।।।

ເມື່ອໃດຂ້າພະເຈົ້າຈະໄດ້ເຫັນທັງສອງເຂົ້າສູ່ອະໂຍທະຍາ—ສວມຕຸ້ມຫູມົງຄຸນ ຊູອາວຸດແລະດາບສູງສົງ—ດຸຈພູເຂົາສອງລູກທີ່ມີຍອດສູງຜົງາດ?

Verse 15

कदासुमनसः कन्याद्विजातीनां फलानि च।प्रदिशन्तः पुरीं हृष्टाः करिष्यन्ति प्रदक्षिणम्।।।।

ເມື່ອໃດໜໍ ພວກເຂົາຈະມີໃຈຍິນດີ ເຮັດປະທັກສິນາອັນເປັນມົງຄຸນຮອບນະຄອນ ໃນຂະນະທີ່ສາວນ້ອຍແລະພຣາຫມັນນຳດອກໄມ້ແລະໝາກໄມ້ມາຖວາຍ?

Verse 16

कदा परिणतो बुद्ध्या वयसा चामरप्रभः।अभ्युपैष्यति धर्मज्ञस्त्रिवर्ष इव मां ललन्।।।।

ເມື່ອໃດໜໍ ພຣະຣາມ—ຜູ້ຮູ້ທຳ ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍຣັດສະມີທິບ ເຕັມພ້ອມທັງວັຍແລະປັນຍາ—ຈະກັບມາຫາຂ້າ ພ້ອມຄວາມອ່ອນໂຍນຫຍອກເຢົາດ້ວຍຮັກ ເຫມືອນເດັກນ້ອຍອາຍຸສາມປີ?

Verse 17

निस्संशयं मया मन्ये पुरा वीर कदर्यया।पातुकामेषु वत्सेषु मातृ़णां शातितास्स्तनाः।।।।

ໂອ້ຜູ້ກ້າຫານ, ຂ້າເຊື່ອໂດຍບໍ່ສົງໄສວ່າ ໃນການກ່ອນ ດ້ວຍຄວາມຕະໜີ່ແລະຄວາມໂຫດຮ້າຍ ຂ້າເຄີຍຟັນເຕົ້ານົມຂອງແມ່ທັງຫຼາຍ ໃນຂະນະທີ່ລູກນ້ອຍປາຖະໜາຈະດື່ມນົມ; ດັ່ງນັ້ນຄວາມທຸກນີ້ຈຶ່ງຕົກມາເຖິງຂ້າ.

Verse 18

साहं गौरिव सिंहेन विवत्सा वत्सला कृता।कैकेय्या पुरुषव्याघ्र बालवत्सेव गौर्बलात्।।।।

ໂອ້ເສືອໃນຫມູ່ມະນຸດ, ຂ້າ—ດັ່ງແມ່ງົວຜູ້ຮັກລູກ—ຖືກໄກເກຍີເຮັດໃຫ້ກາຍເປັນຜູ້ໄຮ້ລູກ; ຖືກກະຊາກອອກດ້ວຍກຳລັງ ດັ່ງສິງໂຕສະກັດເອົາລູກງົວນ້ອຍຈາກແມ່.

Verse 19

न हि तावद्गुणैर्जुष्टं सर्वशास्त्रविशारदम्।एकपुत्रा विना पुत्रमहं जीवितुमुत्सहे।।।।

ຂ້າຜູ້ມີບຸດພຽງຄົນດຽວ ບໍ່ອາດອົດທົນມີຊີວິດໄດ້ເມື່ອຂາດເຂົາ: ບຸດຜູ້ພ້ອມດ້ວຍຄຸນທຳທັງປວງ ແລະຊຳນານໃນສາດຣາທັງຫຼາຍ.

Verse 20

न हि मे जीविते किञ्चित्सामर्थ्यमिह कल्प्यते।अपश्यन्त्याः प्रियं पुत्रं महाबाहुं महाबलम्।।।।

ໃນຊີວິດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຫັນກໍາລັງໃດໆເລີຍທີ່ຈະດໍາລົງຕໍ່ໄປ ຖ້າບໍ່ໄດ້ເຫັນລູກຊາຍອັນເປັນທີ່ຮັກ—ຜູ້ມີແຂນອັນກ້າແຂງ ແລະພະລັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່—ນັ້ນ

Verse 21

अयं हि मां दीपयते समुत्थितःतनूजशोकप्रभवो हुताशनः।महीमिमां रश्मिभिरुद्धतप्रभःयथा निदाघे भगवान् दिवाकरः।।।।

ໄຟນີ້ທີ່ເກີດຈາກຄວາມໂສກເສົ້າເພາະລູກຊາຍ ແລະບັດນີ້ລຸກໂຊນຂຶ້ນ ກໍາລັງເຜົາຂ້າພະເຈົ້າ; ດັ່ງໃນລະດູຮ້ອນ ພຣະທິວາກະຣ (ພຣະອາທິດ) ຜູ້ເປັນພຣະ ແຜ່ລັງສີອັນແຮງກ້າເຜົາແຜ່ນດິນ