Adhyaya 60

Verse 1

सूत उवाच । सोऽथ प्राग्ज्योतिषाद्बाह्ये महोपवनसंस्थितम् । सहस्रभूमिकं गेहमपश्यत हिरण्मयम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಅನಂತರ ಅವನು ಪ್ರಾಗ್ಜ್ಯೋತಿಷದ ಹೊರಗೆ, ಮಹೋಪವನದ ಮಧ್ಯೆ ಸ್ಥಿತವಾದ ಸಹಸ್ರಭೂಮಿಕ ಹಿರಣ್ಮಯ ಗೃಹವನ್ನು ಕಂಡನು।

Verse 2

वेणुवीणामृदंगानां निःस्वनैः परिपूरितम् । दशसाहस्रसंख्याभिश्चेटीभिः परिपूरितम्

ಅದು ವೇಣು, ವೀಣೆ, ಮೃದಂಗಗಳ ನಾದದಿಂದ ತುಂಬಿ, ದಶಸಾಹಸ್ರ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಚೇಟಿಯರಿಂದ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿತ್ತು।

Verse 3

आयाद्भिः प्रतियाद्भिश्च भगदत्तस्य किंकरैः । किमिच्छन्तीति भगिनी पृच्छकैरभिपूरितम्

ಭಗದತ್ತನ ಕಿಂಕರರು ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತಿರಲು ಅದು ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತಿತ್ತು; ಪ್ರಶ್ನಿಸುವವರು—“ಅಕ್ಕಾ, ನಿನಗೆ ಏನು ಬೇಕು?” ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು।

Verse 4

तदासाद्य स हैडंबिर्मेरोः शिखरवद्ग्रहम् । द्वारि स्थितां संददर्श कर्णप्रावरणां सखीम्

ಆ ಗೃಹವನ್ನು ತಲುಪಿ—ಮೇರುಶಿಖರದಂತೆ ಉನ್ನತವಾದ ಅದನ್ನು—ಹೈಡಂಬಿ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಕರ್ಣಪ್ರಾವರಣಾ ಎಂಬ ಸಖಿಯನ್ನು ಕಂಡನು।

Verse 5

तामाह ललितं वीरो भद्रे सा क्व मुरोः सुता । कामुको द्रष्टुमिच्छामि दूरदेशागतोऽतिथिः

ಆ ವೀರನು ಮೃದುವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು—“ಭದ್ರೇ, ಮುರನ ಪುತ್ರಿ ಎಲ್ಲಿದ್ದಾಳೆ? ನಾನು ದೂರದೇಶದಿಂದ ಬಂದ ಅತಿಥಿ; ಅವಳ ದರ್ಶನ ಬಯಸುವ ವರನು.”

Verse 6

कर्णप्रावरणोवाच । किं तवास्ति महाबाहो तया मौर्व्या प्रयोजनम् । कोटिशो निहताः पूर्वं तया कामुक कामुकाः

ಕರ್ಣಪ್ರಾವರಣನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಮಹಾಬಾಹೋ! ಆ ಮೂರಕನ್ಯೆಯೊಂದಿಗೆ ನಿನಗೆ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಹಿಂದೆ ಅವಳಿಂದ ಅನೇಕ ಕೋಟಿ ಕಾಮುಕರು—ಒಬ್ಬನ ನಂತರೊಬ್ಬ—ಹತರಾಗಿದ್ದಾರೆ।

Verse 7

तव रूपमहं दृष्ट्वा घटहासं सदोत्कचम् । प्रणम्य पादयोर्वीर स्थिता ते वचनंकरी

ನಿನ್ನ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡಿ—ಭಯಂಕರ ವ್ಯಂಗ್ಯಹಾಸ್ಯಯುಕ್ತವಾಗಿ ಸದಾ ಯುದ್ಧಸನ್ನದ್ಧನಾಗಿ—ಹೇ ವೀರಾ! ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ನಿನ್ನ ವಚನವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲು ನಾನು ನಿಂತಿದ್ದೇನೆ।

Verse 8

तन्मया सह मोदस्व भुंक्ष्व भोगांश्च कामुक । दास्याम्यनुचराणां ते त्रयाणां च प्रियात्रयम्

ಆದುದರಿಂದ ನನ್ನೊಡನೆ ಆನಂದಿಸು; ಹೇ ಕಾಮುಕಾ! ಈ ಭೋಗಗಳನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸು. ನಿನ್ನ ಮೂರು ಅನುಚರರಿಗಾಗಿ ನಾನು ಪ್ರಿಯ ಸ್ತ್ರೀಯರ ತ್ರಯವನ್ನೂ ನೀಡುವೆನು।

Verse 9

घटोत्कच उवाच । कल्याणि किंवदंती ते प्रमुक्ता स्वोचिता शुभे । पुनर्नैतद्वचस्तुभ्यं विशते मम चेतसि

ಘಟೋತ್ಕಚನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಕಲ್ಯಾಣಿ! ನೀನು ಹೇಳಿದ ಈ ಮಾತು ನಿನಗೆ ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ, ಹೇ ಶುಭೆ! ಆದರೂ ನಿನ್ನ ಆ ವಚನಗಳು ನನ್ನ ಚಿತ್ತಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 10

वामः कामो यतो भद्रे यस्मिन्नुपनिबद्ध्यते । स चात्र नैव बध्नाति तद्वयं कि प्रकुर्महे

ಹೇ ಭದ್ರೇ! ಪ್ರೀತಿ ಅಯೋಗ್ಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಬಂಧಿತವಾದಾಗ ವಕ್ರವಾಗುತ್ತದೆ; ಇಲ್ಲಿ ಅದು ನನ್ನನ್ನು ಏನೂ ಬಂಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ ನಾವು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು?

Verse 11

अद्य ते स्वामिनी दृष्टा जिता वा क्रीडते मया । तया वा विजितो यास्ये पूर्वेषां कामिनां गतिम्

ಇಂದು ನಿನ್ನ ಸ್ವಾಮಿನಿಯನ್ನು ನಾನು ದರ್ಶಿಸುವೆನು—ಅವಳನ್ನು ಜಯಿಸಿ ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಕ್ರೀಡಿಸುವೆನು; ಅಥವಾ ಅವಳಿಂದ ಜಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಪೂರ್ವದ ಕಾಮಾಂಧರ ಗತಿಗೇ ಹೋಗುವೆನು।

Verse 12

कर्णप्रावरणे तस्माच्छीघ्रमेव निवेद्यताम् । यथा दर्शनमात्रेण पूजयंत्यतिथिं खलु

ಆದುದರಿಂದ ಅವಳ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಬೇಗನೆ ಮೃದುವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿ ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸು; ಏಕೆಂದರೆ ಅತಿಥಿಯನ್ನು ಕೇವಲ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೂ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 13

इति भैमेर्वचः श्रुत्वा प्रस्खलंती निशाचरी । प्रासादशिखरस्थां तां मौर्वीमेवं वचोवदत्

ಭೀಮನ ಪುತ್ರನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಆತುರದಲ್ಲಿ ತಡಕಾಡುತ್ತಾ ಆ ನಿಶಾಚರೀ ದಾಸಿ, ಅರಮನೆಯ ಶಿಖರದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಮೌರ್ವಿಗೆ ಹೀಗೆಂದಳು।

Verse 14

देवि कोऽपि युवा श्रीमांस्त्रैलोक्येष्वमितप्रभः । कामातिथिस्तव द्वारि वर्तते दिश तत्परम्

ದೇವಿ! ತ್ರಿಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ಪ್ರಭೆಯುಳ್ಳ ಒಬ್ಬ ಶ್ರೀಮಂತ ಯುವಕ ‘ಕಾಮಾತಿಥಿ’ಯಾಗಿ ನಿನ್ನ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ; ಏನು ಮಾಡಬೇಕೋ ಆಜ್ಞಾಪಿಸು।

Verse 15

कामकटंकटोवाच । मुच्यतां शीघ्रमेवासौ किमर्थं वा विलंबसे । कदाचिद्देवसंगत्या समयो मेऽभिपूर्यते

ಕಾಮಕಟಂಕಟನು ಹೇಳಿದನು—ಅವನನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ಬಿಡುಗಡೆಮಾಡು; ಏಕೆ ವಿಳಂಬಿಸುತ್ತೀಯ? ಬಹುಶಃ ದೇವಸಂಗತಿಯಿಂದ ನನ್ನ ನಿಯತಕಾಲ ಪೂರ್ತಿಯಾಗುತ್ತಿದೆ।

Verse 16

इत्युक्तवचनाच्चेटी प्राप्यावोचद्घटोत्कचम् । व्रज शीघ्रं कामुक त्वं तस्या मृत्योश्च सन्निधौ

ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ದಾಸಿ ಹೋಗಿ ಘಟೋತ್ಕಚನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು— “ಓ ಕಾಮುಕ, ಶೀಘ್ರ ಹೋಗು; ಅವಳ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ, ಮರಣಸನ್ನಿಧಿಯ ಸಮೀಪಕ್ಕೂ.”

Verse 17

इत्युक्तः स प्रहस्यैव तत्रोत्सृज्य स्वकानुगान् । प्रविवेश गृहं भैमिः सिंहो मेरुगुहामिव

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಅವನು ನಗುತ್ತಲೇ, ತನ್ನ ಅನುಚರರನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು, ಭೀಮನ ಪುತ್ರ ಭೈಮಿ ಗೃಹಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು— ಮೇರುವಿನ ಗುಹೆಗೆ ಸಿಂಹ ಪ್ರವೇಶಿಸುವಂತೆ.

Verse 18

स पश्यञ्छुकसंघातान्पारावतगणांस्तथा । सारिकाश्च मदोन्मत्ताश्चेटीस्तां चाप्यपश्यत

ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಗಿಳಿಗಳ ಗುಂಪುಗಳನ್ನು, ಹಾಗೆಯೇ ಪಾರಿವಾಳಗಳ ಸಮೂಹಗಳನ್ನು ಕಂಡನು; ಮದೋನ್ಮತ್ತ ಮೈನಾ ಪಕ್ಷಿಗಳನ್ನೂ, ಆ ದಾಸಿಯನ್ನೂ ಕೂಡ ಕಂಡನು.

Verse 19

रूपेण वयसः चैव रतेरपि रतिंकरीम् । आंदोलकसुखासीनां सर्वाभरणभूषिताम्

ಅವಳು ರೂಪದಲ್ಲೂ ಯೌವನದಲ್ಲೂ, ರತಿದೇವಿಯಂತೆ ಕಾಮವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವವಳಾಗಿದ್ದಳು; ತೂಗುದೋಲೆಯ ಮೇಲೆ ಸುಖವಾಗಿ ಆಸೀನಳಾಗಿ, ಸರ್ವ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಳು.

Verse 20

तां विद्युतमिवोन्नद्धां दृष्ट्वा भैमिरचिंतयत । अहो कृष्णेन पित्रा मे निर्दिष्टेयं ममोचिता

ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ ಭೈಮಿ ಮನದಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿದನು— “ಅಹೋ! ನನ್ನ ತಂದೆ ಕೃಷ್ಣನು ನನಗಾಗಿ ಸೂಚಿಸಿದವಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ನನಗೆ ಯೋಗ್ಯಳು.”

Verse 21

न्याय्यमेतत्कृते पूर्वं नष्टा यत्कामिनां गणाः । शरीरक्षयपर्याप्तं क्षीयते यदि कामिनाम्

ಇದು ನ್ಯಾಯವೇ—ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕಾಮಿಗಳ ಅನೇಕ ಗುಂಪುಗಳು ನಾಶವಾದವು; ಏಕೆಂದರೆ ಕಾಮಹೇತುವಾಗಿ ದೇಹವೇ ಕ್ಷಯಸೀಮೆಯವರೆಗೆ ಕ್ಷೀಣಿಸಿದರೆ.

Verse 22

कामिनीनां कृते येषां क्षीयते गणनात्र का । एवं बहुविधं कामी चिंतयन्नाह भीमभूः

ಸ್ತ್ರೀಯರ ನಿಮಿತ್ತ ಯಾರ ದೇಹ ಕ್ಷೀಣವಾಗುತ್ತದೋ—ಅಂತಹ ಘಟನೆಗಳಿಗೆ ಎಣಿಕೆ ಏನು? ಹೀಗೆ ಬಹುವಿಧವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸಿ ಕಾಮಾತುರ ಭೀಮಭೂ ಹೇಳಿದನು.

Verse 23

निष्ठुरे वज्रहृदये प्राप्तोऽहमतिथिस्तव । उचितां तत्सतां पूजां कुरु या ते हृदि स्थिता

ಓ ವಜ್ರಹೃದಯ ನಿಷ್ಠುರನೇ! ನಾನು ನಿನ್ನ ಅತಿಥಿಯಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಸಜ್ಜನರಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಆತಿಥ್ಯಪೂಜೆಯನ್ನು—ನಿನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿರುವಂತೆ—ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸು.

Verse 24

इति हैडंबिवचनं श्रुत्वा कामकटंकटा । विस्मिताभूत्तस्य रूपात्स्वं निनिंद च बालिशम्

ಹೈಡಂಬಿಯ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಕಾಮ-ಕಟಂಕಟಾ ಅವನ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡಿ ವಿಸ್ಮಿತಳಾದಳು; ತನ್ನನ್ನೇ ಮೂರ್ಖೆಂದು ನಿಂದಿಸಿಕೊಂಡಳು.

Verse 25

धिगहं यन्मया पूर्वं समयः स कृतोऽभवत् । न कृतोऽभूद्यदि पुरा अभविष्यदसौ पतिः

ಧಿಕ್ಕಾರ ನನಗೆ—ನಾನು ಮೊದಲು ಆ ಒಪ್ಪಂದವನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ! ಅದು ಆಗಲೇ ಮಾಡಿರದೆ ಇದ್ದರೆ, ಅವನೇ ನನ್ನ ಪತಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 26

इति संचिन्तयन्ती सा भैमिं वचनमब्रवीत् । वृथा त्वमागतो भद्र जीवन्याहि पुनः सुखी

ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸಿ ಅವಳು ಭೈಮಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದಳು— “ಭದ್ರ, ನೀನು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಬಂದೆ. ಜೀವಂತವಾಗಿ ಹಿಂದಿರುಗಿ, ಮತ್ತೆ ಸುಖಿಯಾಗಿರು.”

Verse 27

अथ कामयसे मां त्वं तत्कथां शीघ्रमुच्चर । कथामाभाष्य यदि मां सन्देहे पातयिष्यसि । ततोऽहं वशगा जाता हतो वा स्वप्स्यसे मया

“ಈಗ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಬಯಸಿದರೆ, ಆ ಕಥೆಯನ್ನು ಬೇಗನೆ ಹೇಳು. ಆದರೆ ಕಥೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿ ನನ್ನನ್ನು ಸಂಶಯದಲ್ಲಿ ಬೀಳಿಸಿದರೆ, ನಾನು ನಿನ್ನ ವಶದಲ್ಲಿರೆನು— ಇಲ್ಲವೆ ನಾನು ನಿನ್ನ ಅಧೀನವಾಗುವೆ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ನಿದ್ರಿಸಿದವನಂತೆ ಕೆಡವಿಬಿಡುವೆ.”

Verse 28

सूत उवाच । इत्युक्तवचनामेतां नेत्रोपांतेन वीक्ष्य सः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು— ಅವಳು ಹೀಗೆ ಮಾತಾಡಿದ ನಂತರ, ಅವನು ಕಣ್ಣಿನ ಕೋನೆಯಿಂದ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿದನು.

Verse 29

स्मृत्वा चराचरगुरुं कृष्णमारब्धवान्कथाम् । कस्यांचिदभवत्पत्न्यां युवा कोऽप्यजितेद्रियः

ಚರಾಚರಗಳ ಗುರು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಅವನು ಕಥೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದನು. ಯಾರೋ ಒಬ್ಬನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸದ ಒಬ್ಬ ಯುವಕನಿದ್ದನು.

Verse 30

तस्य चैका सुता जज्ञे भार्या तस्य मृताऽभवत् । ततो बालकिकां पुत्रीं ररक्ष च पुपोष च

ಅವನಿಗೆ ಒಂದೇ ಮಗಳು ಜನಿಸಿದಳು; ಅವನ ಪತ್ನಿ ಮೃತಳಾದಳು. ನಂತರ ಅವನು ಆ ಚಿಕ್ಕ ಮಗಳನ್ನು, ತನ್ನ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು, ಕಾಪಾಡಿ ಪೋಷಿಸಿದನು.

Verse 31

सा यदाभूद्यौवनगा व्यंजितावयवा शुभा । प्रोल्लसत्कुचमध्यांगी प्रोल्लसन्मुखपंकजा

ಅವಳು ಯೌವನಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಶುಭಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತಳಾಗಿ, ಸುಗಠಿತ ಅಂಗಾವಯವಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದಳು. ಅರಳುತ್ತಿರುವ ಸ್ತನಗಳಿಂದ ಅವಳ ನಡು ಶೋಭಿಸಿ, ಪದ್ಮಸಮಾನ ಮುಖವು ದೀಪ್ತಿಯಿಂದ ಹೊಳೆಯಿತು.

Verse 32

तदास्य कामलुलितमालानं प्रजहौ मनः । प्रोवाच तां च तनयां समालिंग्य दुराशयः

ಆಗ ಕಾಮದಿಂದ ಕಲಕಿದ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಲಜ್ಜಾ-ಧರ್ಮಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿತು. ದುರುದ್ದೇಶಿ ಆ ಪುರುಷನು ತನ್ನದೇ ಮಗಳನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.

Verse 33

प्रातिवेश्मकपुत्री त्वं मयानीयात्र पोषिता । भार्यार्थं सुचिरं कालं तत्कार्यं साधय प्रिये

‘ನೀನು ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಮಗಳು; ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಕರೆತಂದು ಪೋಷಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಬಹುಕಾಲದಿಂದ ಹೆಂಡತಿಯಾಗಲೆಂದು ನಿನ್ನನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ—ಈಗ, ಪ್ರಿಯೆ, ಆ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸು.’

Verse 34

इत्युक्ता सा च मेने च तत्तथैव वचस्तदा । पतित्वेन च भेजे तं भार्यात्वेन स तां तथा

ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಅವಳು ಅವನ ಮಾತನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಅಂಗೀಕರಿಸಿದಳು. ಅವನನ್ನು ಪತಿಯಾಗಿ ಭಾವಿಸಿದಳು; ಅವನೂ ಅವಳನ್ನು ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು.

Verse 35

ततस्तस्यां सुता जज्ञे तस्मान्मदनरासभात् । वद सा तस्य भवति किं दौहित्री सुताऽथवा । एनं प्रश्नं मम ब्रूहि शीघ्रं चेच्छक्तिरस्ति ते

ನಂತರ ಆ ಕಾಮಾಂಧ ನರಪಶುವಿನಿಂದ ಅವಳಿಗೆ ಒಂದು ಮಗಳು ಜನಿಸಿದಳು. ಹೇಳು—ಅವನಿಗೆ ಅವಳು ಮೊಮ್ಮಗಳಾ, ಅಥವಾ ಮಗಳಾ? ನಿನಗೆ ಶಕ್ತಿ ಇದ್ದರೆ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಬೇಗ ಉತ್ತರಿಸು.

Verse 36

सूत उवाच । इति प्रश्नं सा च श्रुत्वा चिंतयद्बहुधा हृदि

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವಳು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ವಿಧವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸಿದಳು।

Verse 37

न च पश्यति निर्द्धारं प्रश्नस्यास्य कथंचन । ततः प्रश्नेन विजिता स्वां शक्तिं समुपाददे

ಆದರೆ ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ನಿಶ್ಚಿತ ನಿರ್ಣಯ ಅವಳಿಗೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರಶ್ನೆಯಿಂದ ಜಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಅವಳು ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಆಮಂತ್ರಿಸಿದಳು।

Verse 38

अताडयद्रुक्मरज्जुं कराभ्यां दोलकस्य च । ततो रक्षांसि निष्पेतुः कोटिशो भीषणान्यति

ಅವಳು ಎರಡೂ ಕೈಗಳಿಂದ ದೋಲಕದ ಸುವರ್ಣ ರಜ್ಜುವನ್ನು ಹೊಡೆದಳು; ತಕ್ಷಣ ಕೋಟಿಶಃ ಭೀಕರ ರಾಕ್ಷಸರು ಹೊರಬಂದರು।

Verse 39

सिंहव्याघ्रवराहाश्च महिषाश्चित्रका मृगाः । समीक्ष्य तानसंख्येयान्खादितुं धावतो रुषा

ಸಿಂಹಗಳು, ಹುಲಿಗಳು, ವರಾಹಗಳು, ಎಮ್ಮೆ ಮತ್ತು ಚಿತ್ತಿಮೃಗಗಳು—ಅಸಂಖ್ಯರನ್ನು ನೋಡಿ—ಕೋಪದಿಂದ ಅವರನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಲು ಧಾವಿಸಿದವು।

Verse 40

अवादयन्नखौ भैमिः कनिष्ठांगुष्ठजौ हसन् । ततो विनिःसृतास्तत्र द्विगुणा राक्षसादयः

ನಗುತ್ತಾ ಭೈಮೀ ಕನಿಷ್ಠಾ ಮತ್ತು ಅಂಗುಷ್ಠದ ನಖಗಳನ್ನು ಚಟಕಿಸಿದಳು; ಆಗ ಅಲ್ಲಿ ರಾಕ್ಷಸಾದಿಗಳು ದ್ವಿಗುಣವಾಗಿ ಹೊರಬಂದರು।

Verse 41

तैर्मौर्वीनिर्मिताः सर्वे क्षणादेव स्म भक्षिताः । विजितायां स्वशक्तौ च बलशक्तिमथाददे

ಮೌರ್ವಿಯು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಎಲ್ಲವೂ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಭಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು; ಮತ್ತು ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯು ಸೋತಾಗ, ಅವಳು ಬಲದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದಳು.

Verse 42

उत्थाय सहसा दोलात्खड्गमादातुमैच्छत । उत्तिष्ठंतीं च तां भैमिरनुसृत्य जवादिव

ಉಯ್ಯಾಲೆಯಿಂದ ಥಟ್ಟನೆ ಎದ್ದು ಅವಳು ಕತ್ತಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಇಚ್ಚಿಸಿದಳು; ಅವಳು ಏಳುತ್ತಿರುವಾಗ ಭೀಮಪುತ್ರನು (ಘಟೋತ್ಕಚ) ವೇಗವಾಗಿ ಅವಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದನು.

Verse 43

केशेष्वादाय सव्येन पाणिनाऽपातयद्भुवि । ततः कंठे सव्यपादं दत्त्वादाय च कर्तिकाम्

ಎಡಗೈಯಿಂದ ಅವಳ ಕೂದಲನ್ನು ಹಿಡಿದು ನೆಲಕ್ಕೆ ಕೆಡವಿದನು. ನಂತರ ಅವಳ ಕುತ್ತಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಎಡಗಾಲನ್ನಿಟ್ಟು ಕತ್ತಿಯನ್ನು (ಕರ್ತಿಕೆಯನ್ನು) ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು.

Verse 44

दक्षिणेन करेणास्याश्छेत्तुमैच्छत नासिकाम् । विस्फुरंती ततो मौर्वी मंदमाह घटोत्कचम्

ಬಲಗೈಯಿಂದ ಅವಳ ಮೂಗನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಲು ಇಚ್ಚಿಸಿದನು. ಆಗ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದ ಮೌರ್ವಿಯು ಘಟೋತ್ಕಚನಿಗೆ ಮೆಲ್ಲನೆ ಹೇಳಿದಳು.

Verse 45

प्रश्नेन शक्त्या च बलेन नाथ त्रिधा त्वयाहं विजिता नमस्ते । तन्मुंच मां कर्मकरी तवास्मि समादिश त्वं प्रकरोमि तच्च

ಓ ನಾಥನೇ! ಪ್ರಶ್ನೆ, ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಬಲದಿಂದ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಮೂರು ವಿಧಗಳಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದಿದ್ದೀಯೆ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ನನ್ನನ್ನು ಬಿಡು, ನಾನು ನಿನ್ನ ಸೇವಕಿ; ಆಜ್ಞಾಪಿಸು, ನಾನು ಅದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.

Verse 46

घटोत्कच उवाच । यद्येवं तर्हि मुक्तासि भूयो दर्शय यद्बलम् । एवमुक्त्वा मुमोचैनां मुक्ता चाह प्रणम्य सा

ಘಟೋತ್ಕಚನು ಹೇಳಿದನು—“ಹಾಗಿದ್ದರೆ ನೀನು ಮುಕ್ತಳಾಗಿದ್ದೀ; ಮತ್ತೆ ನಿನ್ನ ಬಲವನ್ನು ತೋರಿಸು.” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅವನು ಅವಳನ್ನು ಬಿಡಿಸಿದನು; ಮುಕ್ತಳಾದ ಅವಳು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದಳು.

Verse 47

जानामि त्वां महाबाहो वीरं शक्तिमतां वरम् । सर्वराक्षसभर्तारं त्रैलोक्येऽमितविक्रमम्

ಓ ಮಹಾಬಾಹೋ! ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ—ನೀನು ವೀರ, ಶಕ್ತಿಮಂತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ; ಸಮಸ್ತ ರಾಕ್ಷಸರ ಅಧಿಪತಿ-ಪೋಷಕ, ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಅಮಿತ ವಿಕ್ರಮಶಾಲಿ.

Verse 48

गुह्यकाधिपतिस्त्वं हि कालनाभ इति स्मृतः । षष्टिकोटिपतिर्जातो यक्षरक्षाकृते भुवि

ನೀನೇ ಗುಹ್ಯಕರ ಅಧಿಪತಿ, ‘ಕಾಲನಾಭ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ; ಭುವಿಯಲ್ಲಿ ಯಕ್ಷರ ರಕ್ಷಣಾರ್ಥ ನೀನು ಅರವತ್ತು ಕೋಟಿಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿ ಜನಿಸಿದ್ದೆ.

Verse 49

इति मां प्राह कामाख्या सर्वं तत्संस्मराम्यहम् । इदं गेहं सानुगं मे दत्तं मयात्मना तव

“ಇಂತೆ ಕಾಮಾಖ್ಯೆ ನನಗೆ ಹೇಳಿದಳು; ಆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಈ ಮನೆ—ಅನುಚರರೊಡನೆ—ನನ್ನ ಆತ್ಮಸಹಿತ ನಿನಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದ್ದೇನೆ.”

Verse 50

समादिश प्राणनाथ कमादेशं करोमि ते । घटोत्कच उवाच । प्रच्छन्नस्तस्य घटते न विवाहः कथंचन

“ಓ ಪ್ರಾಣನಾಥ! ಆಜ್ಞಾಪಿಸು; ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ನಾನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತೇನೆ.” ಘಟೋತ್ಕಚನು ಹೇಳಿದನು—“ಅವನು ಗುಪ್ತವಾಗಿರುವವರೆಗೆ ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ವಿವಾಹ ಸಂಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ.”

Verse 51

मोर्वि यस्य हि वर्तंते पितरौ बांधवास्तथा । तन्मां शीघ्रं वह शुभे शक्रप्रस्थाय संप्रति

ಹೇ ಮೌರ್ವೀ! ಅವನ ತಂದೆತಾಯಿ ಹಾಗೂ ಬಂಧುಗಳು ಸನ್ನಿಹಿತರಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಹೇ ಶುಭೇ, ನನ್ನನ್ನು ಈಗಲೇ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಶಕ್ರಪ್ರಸ್ಥಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯು।

Verse 52

अयं कुलक्रमोऽस्माकं यद्भार्या पतिमुद्वहेत् । तत्रानुज्ञां समासाद्य परिणेष्यामि त्वामहम्

ನಮ್ಮ ಕುಲದ ಪರಂಪರೆ ಇದೇ—ಪತ್ನಿಯೇ ಸ್ವಯಂ ಪತಿಯನ್ನು ವರಣಮಾಡಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು. ಆದ್ದರಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ವಿವಾಹಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವೆನು।

Verse 53

भगदत्तमथो नाथं ततो मौर्वी न्यवेदयत् । समादाय बहुद्रव्यं विससर्जाथ भ्रातरम्

ಆಮೇಲೆ ಮೌರ್ವೀ ತನ್ನ ನಾಥನಾದ ಭಗದತ್ತನಿಗೆ ವಿಷಯವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದಳು. ಬಹಳ ಧನವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅವಳು ತನ್ನ ಸಹೋದರನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದಳು।

Verse 54

ततः पृष्ठिं समारोप्य घटोत्कचमनिंदिता । नानाद्रव्यपरीवारा शक्रप्रस्थं समाव्रजत्

ನಂತರ ಆ ಅನಿಂದಿತೆ ಸ್ತ್ರೀ ಘಟೋತ್ಕಚನನ್ನು ತನ್ನ ಬೆನ್ನಿನ ಮೇಲೆ ಏರಿಸಿಕೊಂಡು, ನಾನಾವಿಧ ದ್ರವ್ಯಗಳೂ ಪರಿವಾರವೂ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಶಕ್ರಪ್ರಸ್ಥಕ್ಕೆ ಹೊರಟಳು।

Verse 55

ततोऽसौ वासुदेवेन पांडवैश्चाभिनंदितः । शुभे लग्ने पाणिमस्या जगृहे भीमनंदनः

ನಂತರ ವಾಸುದೇವನೂ ಪಾಂಡವರೂ ಅವನನ್ನು ಅಭಿನಂದಿಸಿದರು; ಶುಭ ಲಗ್ನದಲ್ಲಿ ಭೀಮನಂದನನು ಅವಳ ಕೈಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಪಾಣಿಗ್ರಹಣ ಮಾಡಿದನು।

Verse 56

कुरूणां राक्षसानां च प्रोक्तोत्तमविधानतः । उद्वाह्य तां तद्धनैश्च तर्पयामास पांडवान्

ಕುರುಗಳಿಗೂ ರಾಕ್ಷಸರಿಗೂ ವಿಧಿಸಲಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಿಧಾನದಂತೆ ಅವಳನ್ನು ವಿವಾಹಮಾಡಿ, ಅದೇ ಧನಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ ಪಾಂಡವರನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿದನು.

Verse 57

कुंती च द्रौपदी चोभे मुमुदाते नितांततः । मंगलान्यस्य चक्राते मौर्व्याश्च धन तर्पिते

ಕುಂತಿ ಮತ್ತು ದ್ರೌಪದಿ—ಇಬ್ಬರೂ—ಅತೀವವಾಗಿ ಹರ್ಷಿಸಿದರು. ಅವನಿಗೆ ಮಂಗಳಾಶೀರ್ವಾದಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು; ಮೌರ್ವಿಯೂ ಧನದಿಂದ ತೃಪ್ತಳಾದಳು.

Verse 58

ततो विवाहे निर्वृत्ते प्रतिपूज्य घटोत्कचम् । भार्यया सहितं राजा स्वराज्याय समादिशत्

ವಿವಾಹವು ಸಂಪನ್ನವಾದ ಬಳಿಕ ರಾಜನು ಘಟೋತ್ಕಚನನ್ನು ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಪ್ರತಿಪೂಜಿಸಿ, ಅವನನ್ನು—ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ—ತನ್ನ ಸ್ವರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ತೆರಳುವಂತೆ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದನು.

Verse 59

मौर्व्याऽज्ञां शिरसा गृह्य हैडंबिर्भार्ययान्वितः । शुभं हिडम्बस्य वने स्वराज्यं समुपाव्रजत्

ಮೌರ್ವಿಯ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಶಿರಸಾ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಹೈಡಂಬಿ ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ಶುಭವಾಗಿ ಹಿಡಂಬನ ವನದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಸ್ವರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಹೊರಟನು.

Verse 60

ततो राक्षसयोषाभिर्वीरकांस्यैः प्रवर्धितः । महोत्सवेन महता स्वराज्ये प्रमुमोद सः

ನಂತರ ವೀರ ರಾಕ್ಷಸಿಯರ ಮೂಲಕ ಪೋಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ಬೆಂಬಲಿತನಾಗಿ, ಅವನು ತನ್ನ ಸ್ವರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಹಾ ಮಹೋತ್ಸವದೊಂದಿಗೆ ಪರಮ ಹರ್ಷಗೊಂಡನು.

Verse 61

ततो वनेषु चित्रेषु निम्नगापुलिनेषु च । रेमे सह तया भैमिर्मंदोदर्येव रावणः

ಅನಂತರ ಮನೋಹರ ವಿಚಿತ್ರ ವನಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನದಿಗಳ ಮರಳು ತೀರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅವನು ಆಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಕ್ರೀಡಿಸಿದನು—ರಾವಣನು ಮಂದೋದರಿಯೊಂದಿಗೆ ಕ್ರೀಡಿಸಿದಂತೆ।

Verse 62

एवं विक्रीडतस्तस्य गर्भो जज्ञे महाद्युतेः । हेडंबै राक्षसव्याघ्राद्बालसूर्यसमप्रभः

ಹೀಗೆ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಗೆ—ಹೇಡಂಬೆಯ ಮೂಲಕ, ರಾಕ್ಷಸರಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಘ್ರಸಮಾನ ವೀರನಿಂದ—ಬಾಲಸೂರ್ಯಸಮ ಪ್ರಭೆಯುಳ್ಳ ಪುತ್ರನು ಜನಿಸಿದನು।

Verse 63

स जातमात्रो ववृधे क्षणाद्यौवनगोऽभवत् । नीलमेघचयप्रख्यो घटास्यो दीर्घलोचनः

ಅವನು ಜನಿಸಿದ ತಕ್ಷಣವೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಬೆಳೆದು ಯೌವನಸ್ಥನಾದನು; ನೀಲಮೇಘಸಮೂಹದಂತೆ ಶ್ಯಾಮ, ಘಟಮುಖ, ದೀರ್ಘಲೋಚನನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 64

ऊर्ध्वकेशश्चोर्ध्वरोमा पितरौ प्रणतोऽब्रवीत् । प्रणमामि युवां चोभौ जातस्य पितरौ गुरू

ಕೇಶಗಳು ನಿಂತು, ರೋಮಾಂಚಗೊಂಡ ದೇಹದಿಂದ ಅವನು ತಂದೆತಾಯಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಹೇಳಿದನು—“ನನ್ನ ಜನ್ಮಕ್ಕೆ ಕಾರಣರಾದ ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ಗುರುಸ್ವರೂಪರಾದ ಪಿತಾಮಾತರು; ನಿಮಗೆ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ನಮಸ್ಕಾರ।”

Verse 65

भवतोर्हि प्रियं कृत्वा अनृणः स्यां सदा ह्यहम् । भवद्भ्यां दत्तमिच्छामि अभिधानं यथात्मनः

ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಗೂ ಪ್ರಿಯವಾದ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಿ ನಾನು ಸದಾ ನಿಮ್ಮ ಋಣದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿರಲಿ; ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನಿಗೆ ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ನೀಡುವ ಯಥೋಚಿತ ನಾಮವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 66

अतः परं तु यच्छ्रेयं कर्तव्यं प्रोन्नतिप्रदम् । ततो भेमिस्तमालिंग्य पुत्रं वचनमब्रवीत्

ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಪರಮ ಶ್ರೇಯಸ್ಕರವಾದುದು ಯಾವುದು, ಅದು ನಿಜವಾದ ಉನ್ನತಿ-ಉತ್ಕರ್ಷ ನೀಡುವುದು—ಅದನ್ನು ಹೇಳು. ಆಗ ಭೈಮಿಯು ಪುತ್ರನನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿ ಈ ವಚನಗಳನ್ನು ನುಡಿದಳು.

Verse 67

बर्बराकारकेशत्वाद्बर्बरीकाभिधो भवान् । भविष्यति महाबाहो कुलस्यानन्दवर्धनः

ನಿನ್ನ ಕೇಶಗಳು ಬರ್ಬರಾಕಾರದ ಉಗ್ರ ರೂಪದಲ್ಲಿರುವುದರಿಂದ, ಹೇ ಮಹಾಬಾಹೋ, ನೀನು ‘ಬರ್ಬರೀಕ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗುವೆ; ನಮ್ಮ ಕುಲದ ಆನಂದವನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸುವೆ.

Verse 68

श्रेयश्च ते यत्परमं दृढं च तत्कीर्त्यते बहुधा विप्र मुख्यैः । प्रक्ष्यावहे तद्यदुवंशनाथं गत्वा पुरीं द्वारकां वासुदेवम्

ನಿನಗಾಗಿ ಪರಮವೂ ದೃಢವೂ ಆದ ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ಪ್ರಮುಖ ವಿಪ್ರರು ಅನೇಕ ವಿಧವಾಗಿ ಕೀರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಬನ್ನಿ, ದ್ವಾರಕಾಪುರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಯದುವಂಶನಾಥ ವಾಸುದೇವನನ್ನು ಅದ ಕುರಿತು ಕೇಳೋಣ.