The Exposition of Nṛsiṁha Worship-Mantras, Nyāsa, Mudrās, Yantras, Kavaca, and Nṛsiṁha Gāyatrī

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । शुणु नारद वक्ष्यामि दिव्यान्नरहरेर्मनून् । यान्समाराध्य ब्रह्माद्याश्चक्रुः सृष्ट्यादि कर्म वै ॥ १ ॥

សនត្កុមារ បានមានព្រះវាចា៖ ស្តាប់ចុះ នារ​ទៈ; ខ្ញុំនឹងប្រកាសមន្តដ៏ទេវីយ៍នៃ នរ​ហរិ។ ដោយការសមារាធនាមន្តទាំងនេះ ព្រះព្រហ្មា និងសត្វដើមកំណើតដទៃទៀត បានសម្រេចកិច្ចការដូចជា ការបង្កើត និងអ្វីៗបន្តទៀត។

Verse 2

संवर्तकश्चन्द्र मौलिर्मनुर्वह्निविभूषितः । एकाक्षरः स्मृतो मन्त्रो भजतां सुरपादपः ॥ २ ॥

ព្រះអង្គគឺ សំវរតក; គឺ ចន្ទ្រមោលិ (ព្រះអង្គមានព្រះចន្ទជាគ្រឿងអលង្ការ​លើក្បាល); គឺ មនុ ដែលតុបតែងដោយភ្លើងបរិសុទ្ធ។ សម្រាប់អ្នកបូជាដោយភក្តី ព្រះអង្គត្រូវបានចងចាំថា ជាមន្តអក្សរតែមួយ និងជាវೃក្សទេវីយ៍បំពេញបំណង។

Verse 3

मुनिरत्रिश्च जगती छन्दो बुद्धिमतां वर । देवता नृहरिः प्रोक्तो विनियोगोऽखिलाप्तये ॥ ३ ॥

ឥសី (អ្នកឃើញមន្ត) គឺ អត្រី; ចន្ទ (ឆន្ទៈ) គឺ ជគតី—ឱ អ្នកប្រាជ្ញល្អឥតខ្ចោះ។ ទេវតាអធិបតី ត្រូវបានប្រកាសថា ជា នૃហរិ (នរសിംហ)។ វិនិយោគ (ការប្រើប្រាស់) នៃមន្តនេះ គឺសម្រាប់ការសម្រេចគោលបំណងទាំងអស់។

Verse 4

क्षं बीजं शक्तिरी प्रोक्ता षड्दीर्घेण षडङ्गकम् । अर्केन्दुवह्निनयनं शरदिन्दुरुचं करैः ॥ ४ ॥

ព្យាង្គគ្រាប់ពូជ (បីជ) គឺ «ក្សំ»; ហើយសក្តិ ត្រូវបានប្រកាសថា «ឦ»។ ដោយស្រៈវែងទាំងប្រាំមួយ វាក្លាយជាអង្គប្រាំមួយ (ឆដង្គ) សម្រាប់ន្យាស។ គួរធ្វើសមាធិលើព្រះអង្គ មានព្រះនេត្រដូច ព្រះអាទិត្យ ព្រះចន្ទ និងភ្លើង ហើយភ្លឺរលោងដូចពន្លឺព្រះចន្ទរដូវស្លឹកឈើជ្រុះ ជាមួយព្រះហស្តទេវីយ៍។

Verse 5

धनुश्चक्राभयवरान्दधतं नृहरिं स्मरेत् । लक्षं जपस्तद्दशांशहोमश्च घृतपायसैः ॥ ५ ॥

គួរតែសមាធិលើ នૃហរិ (នរ​សിംហៈ) ដែលកាន់ធ្នូ ចក្រា មុទ្រាអភ័យ និងដៃប្រទានពរ។ គួរធ្វើជប ១ លក្ខ ហើយបូជាហោម ១/១០ ដោយឃី និងបាយទឹកដោះផ្អែម។

Verse 6

यजेत्पीठे वैष्णवे तु केसरेष्वङ्गपूजनम् । खगेशं शंकरं शेषं शतानन्दं दिगालिषु ॥ ६ ॥

គួរបូជានៅលើពീឋវៃષ્ણវៈ ដោយធ្វើអង្គបូជាបន្ថែមលើក្រឡាផ្កាឈូក។ នៅទិសជុំវិញ គួរបូជា ខគេស (គរុឌ) សង្គរ (ឝង្ករ) សេស និងសតានន្ទ។

Verse 7

श्रियं ह्रियं धृतिं पुष्टिं कोणपत्रेषु पूजयेत् । दन्तच्छदेषु नृहरींस्तावतः पूजयेत्क्रमात् ॥ ७ ॥

គួរបូជា ស្រី (Śrī) ហ្រី (Hrī) ធ្រឹតិ (Dhṛti) និងពុષ્ટិ (Puṣṭi) លើក្រឡាមុំៗនៃផ្កាឈូក។ លើចុងដូចធ្មេញខាងក្រៅ បន្ទាប់មកគួរបូជា នរ​សിംហៈជាច្រើនតាមចំនួនដូចគ្នា តាមលំដាប់ត្រឹមត្រូវ។

Verse 8

कृष्णो रुद्रो महाघोरो भीमो भीषण उज्ज्वलः । करालो विकरालश्च दैत्यान्तो मधुसूदनः ॥ ८ ॥

ព្រះអង្គគឺ ក្រឹષ્ણៈ; ព្រះអង្គគឺ រុទ្រៈ—គួរឱ្យខ្លាចយ៉ាងអស្ចារ្យ។ ព្រះអង្គគឺ ភីមៈ គួរឱ្យភ័យតែភ្លឺរលោង; គឺ ករាលៈ និង វិករាលៈ—ព្រះអង្គជាអ្នកបំផ្លាញដៃត្យៈ គឺ មធុសូទនៈ។

Verse 9

रक्ताक्षः पिगलाक्षश्चाञ्जनो दीप्तरुचिस्तथा । सुघोरकश्च सुहनुर्विश्वको राक्षसान्तकः ॥ ९ ॥

ព្រះអង្គមានភ្នែកក្រហម; មានភ្នែកពណ៌លឿងត្នោត; មានពណ៌ងងឹតដូចអញ្ជនៈ; រលោងដោយពន្លឺ; គួរឱ្យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំង; មានថ្គាមរឹងមាំ; ពេញសកល; និងជាអ្នកបំផ្លាញរាក្សសៈ (កម្លាំងអារក្ស)។

Verse 10

विशालको धूम्रकेशो हयग्रीवो घनस्वनः । मेघवर्णः कुम्भकर्णः कृतान्ततीव्रतेजसौ ॥ १० ॥

(ព្រះអង្គ) មានកាយធំទូលាយ; សក់ពណ៌ផ្សែង; កមាន់ដូចសេះ; សំឡេងដូចផ្គរលាន់; ពណ៌ដូចមេឃ; ត្រចៀកដូចកំប៉ុង; និងពន្លឺរឹងមាំសាហាវដូចកាលៈ (មរណៈ)។

Verse 11

अग्निवर्णो महोग्रश्च ततो विश्वविभूषणः । विघ्नक्षमो महासेनः सिंहा द्वात्रिंशदीरिताः ॥ ११ ॥

បន្ទាប់មក គេអាននាមទាំងនេះ៖ អគ្និវណ្ណៈ, មហោគ្រៈ, វិស្វវិភូសណៈ, វិឃ្នក្សមៈ, មហាសេនៈ និង សിംហៈ—ដូច្នេះ នាមសាមសិបពីរ ត្រូវបានប្រកាសហើយ។

Verse 12

तद्बहिः प्रार्चयेद्विद्वाँ ल्लोकपालान्सहेतिकान् । एवं सिद्धे मनौ मन्त्री साधयेदखिलेप्सितान् ॥ १२ ॥

បន្ទាប់មក ខាងក្រៅពិធីខាងក្នុងនោះ អ្នកប្រាជ្ញគួរបូជាលោកបាលា (អធិការទិសទាំងឡាយ) ជាមួយនឹងសញ្ញា និងអាវុធរបស់ពួកគេ។ ពេលមន្តបានសម្រេចដូច្នេះ អ្នកជំនាញមន្ត សម្រេចគោលបំណងទាំងអស់ដែលប្រាថ្នា។

Verse 13

विष्णुः प्रद्युम्नयुक् शार्ङ्गी साग्निर्वीरं महांस्ततः । विष्णुं ज्वलन्तं भृग्वीशो जलं पद्मासनं ततः ॥ १३ ॥

បន្ទាប់មក (គេធ្វើសមាធិលើ) ព្រះវិṣṇុ—កាន់ធ្នូ សារង្គ (Śārṅga) រួមជាមួយ ព្រះប្រទ្យុម្ន (Pradyumna)—ជាមួយនឹង អគ្និ (Agni)។ បន្ទាប់មក លើវីរបុរសដ៏មហិមា; បន្ទាប់មក លើព្រះវិṣṇុជាពន្លឺឆេះចាំង; បន្ទាប់មក លើអម្ចាស់នៃភ្រឹគុ (Bhṛgu); បន្ទាប់មក លើទឹក; ហើយបន្ទាប់មក លើព្រះបដ្មាសន (Brahmā) អង្គអង្គុយលើផ្កាឈូក។

Verse 14

हरिस्तु वासुदेवाय वैकुण्ठो विष्णुसंयुतः । गदी सेन्दुनृसिंहं च भीषणं भद्र मेव च ॥ १४ ॥

ហរិ ត្រូវបានសរសើរផងដែរថា ជា វាសុទេវ (Vāsudeva); ជា វைகុណ្ឋ (Vaikuṇṭha) រួមជាមួយ វិṣṇុ; ជា អ្នកកាន់គដា (Gadī); ជា (ស)ឥន្ទុ-នೃសിംហ (Indu-Nṛsiṃha); ហើយក៏ជា ភីષណ (Bhīṣaṇa) និង ភទ្រ (Bhadra) ផងដែរ។

Verse 15

मृत्युमृत्युं ततः शौरिर्भानोर्नारायणान्वितः । नृहरेर्द्वाविंशदर्णोऽय मन्त्रः साम्राज्यदायकः ॥ १५ ॥

បន្ទាប់មកមានមន្ត្រ «មṛtyu-mṛtyu»; បន្ទាប់ទៀតមន្ត្ររបស់ Śauri; ហើយមន្ត្ររបស់ Bhānu ដែលភ្ជាប់នាម «នារាយណៈ»។ នេះជាមន្ត្រ ២២ ព្យាង្គរបស់ នૃហរិ (នૃសિંហ) អ្នកប្រទានអធិបតេយ្យ និងអំណាចរាជ្យ។

Verse 16

ब्रह्मा मुनिस्तु गायत्री छन्दोऽनुष्टुबुदाहृतम् । देवता नृहरिश्चास्य सर्वेष्टफलदायकः ॥ १६ ॥

សម្រាប់មន្ត្រ/ពិធីនេះ ប្រាហ្មា ត្រូវបានប្រកាសថាជាអ្នកឃើញ (ṛṣi)។ ចន្ទៈ (ឆន្ទៈ) គេហៅថា អនុଷ្ដុប (Anuṣṭubh)។ ទេវតាគឺ នૃហរិ (មនុស្ស-សិង្ហ វិស្ណុ) អ្នកប្រទានផលនៃបំណងទាំងអស់។

Verse 17

हं बीजं इं तथा शक्तिर्विनियोगोऽखिलाप्तये । वेदैश्चतुर्भिर्वसुभिः षड्भिः षड्भिर्युगाक्षरैः ॥ १७ ॥

ព្យាង្គគ្រាប់ (bīja) គឺ «ហំ» (haṃ) ហើយព្យាង្គសក្តិ (śakti) គឺ «អិំ» (iṃ)។ វិនិយោគ (viniyoga) របស់វា គឺសម្រាប់ការសម្រេចគោលបំណងទាំងអស់។ (ការបង្រៀននេះ) តាមវេទទាំងបួន តាមវសុទាំងប្រាំបី តាមវេដាង្គទាំងប្រាំមួយ និងតាមរូបមន្តប្រាំមួយព្យាង្គនៃយុគ។

Verse 18

षडङ्गानि निधायाथ मूर्ध्नि भाले च नेत्रयोः । मुखबाह्वङिघ्रसन्ध्यग्रेष्वथ कुक्षौ तथा हृदि ॥ १८ ॥

បន្ទាប់មក ក្រោយធ្វើន្យាស (nyāsa) នៃអង្គប្រាំមួយ (ṣaḍ-aṅga) រួច គួរដាក់លើកំពូលក្បាល លើថ្ងាស និងលើភ្នែកទាំងពីរ; បន្ទាប់លើមាត់ លើដៃទាំងពីរ និងលើចំណុចប្រសព្វខាងមុខនៃជើង/កជើង; ហើយបន្ទាប់ទៀតលើពោះ និងដូចគ្នានោះលើបេះដូង។

Verse 19

गले पार्श्वद्वये पृष्ठे ककुद्यर्णान्मनूद्भवान् । प्रणवान्तरितान् कृत्वा न्यसेत्साधकसत्तमः ॥ १९ ॥

អ្នកសាធកដ៏ប្រសើរ គួរធ្វើន្យាស ដោយដាក់ព្យាង្គដែលកើតពី មនុ (Manu) លើបំពង់ក លើចំហៀងទាំងពីរ និងលើខ្នង—ព្យាង្គនីមួយៗឲ្យមាន «ប្រណវ» (Oṁ) ជាមុខមាត់បំបែកចន្លោះ។

Verse 20

नृसिंहसान्निध्यकरो न्यासो दशविधो यथा । कराङ्घ्र्यष्टाद्यङ्गुलीषु पृथगाद्यन्तपर्वणोः ॥ २० ॥

ន្យាសៈដែលនាំឲ្យមានសាន្និធ្យៈជិតស្និទ្ធនៃព្រះនរសിംហៈ មានដប់ប្រភេទ ដូចដែលបានកំណត់—អនុវត្តដោយឡែកលើម្រាមដៃទាំងប្រាំបីនៃដៃ និងជើង នៅសន្លាក់ដំបូង និងសន្លាក់ចុងក្រោយ។

Verse 21

सर्वाङ्गुलीषु विन्यस्यावशिष्टं तलयोर्न्यसेत् । शिरोललाटे भ्रूमध्ये नेत्रयोः कर्णयोस्तथा ॥ २१ ॥

បានដាក់ (មន្ត្រ/ឥទ្ធិ) លើម្រាមដៃទាំងអស់រួចហើយ គួរដាក់អ្វីដែលនៅសល់លើបាតដៃទាំងពីរ; ដូចគ្នានេះដែរ គួរដាក់លើក្បាល និងលលាដ៍ក្បាល នៅចន្លោះចិញ្ចើម លើភ្នែក ហើយក៏លើត្រចៀកផងដែរ។

Verse 22

कपोलकर्णमूले च चिबुकोर्द्ध्वाधरोष्ठके । कण्ठे घोणे च भुजयोर्हृत्तनौ नाभिमण्डले ॥ २२ ॥

នៅលើថ្ពាល់ និងឫសត្រចៀក; នៅលើចង្កា និងបបូរមាត់លើ-ក្រោម; នៅលើបំពង់ក និងច្រមុះ; លើដៃទាំងពីរ; នៅតំបន់បេះដូង; ហើយនៅចង្កេះស្ដើង និងរង្វង់ផ្ចិត—ទាំងនេះជាចំណុចដែលបានបញ្ជាក់។

Verse 23

दक्षान्पदोस्तले कट्यां मेढ्रोर्वोजानुजङ्घयोः । गुल्फे पादकराङ्गुल्योः सर्वसन्धिषु रोमसु ॥ २३ ॥

គួរដាក់ព្យាង្គដែលចាប់ផ្តើមដោយ «ដ» លើបាតជើងទាំងពីរ; បន្ទាប់មកលើត្រគាក អង្គជាតិ ភ្លៅ ជង្គង់ និងកំភួនជើង; លើកជើង; លើម្រាមជើង និងម្រាមដៃ; លើសន្លាក់ទាំងអស់; ហើយលើរោមនៃរាងកាយ។

Verse 24

रक्तास्थिमज्जासु तनौ न्यसेद्वर्णान्विचक्षणः । वर्णान्पदे गुल्फजानुकटिनाभिहृदि स्थले ॥ २४ ॥

អ្នកអនុវត្តដែលមានវិចារណញ្ញាណ គួរដាក់ព្យាង្គបរិសុទ្ធលើរាងកាយ—លើឈាម ឆ្អឹង និងខួរឆ្អឹង; ហើយគួរដាក់ព្យាង្គនៅជើង កជើង ជង្គង់ ត្រគាក ផ្ចិត និងតំបន់បេះដូង។

Verse 25

बाह्वोः कण्ठे च चिबुके चौष्ठे गण्डे प्रविन्यसेत् । कर्णयोर्वदने नासापुटे नेत्रे च मूर्द्धनि ॥ २५ ॥

គួរដាក់សញ្ញា/ការប៉ះតាមវិធីន្យាសៈ លើដៃទាំងពីរ ក និងចង្កា បបូរមាត់ និងថ្ពាល់; ហើយដាក់លើត្រចៀក មាត់ រន្ធច្រមុះ ភ្នែក និងលើកំពូលក្បាល។

Verse 26

पदानि तु मुखे मूर्ध्नि नसि चक्षुषि कर्णयोः । आस्ये च हृदये नाभौ पादान्सर्वाङ्गके न्यसेत् ॥ २६ ॥

គួរដាក់ពាក្យបរិសុទ្ធ (ន្យាសៈ) លើមាត់ កំពូលក្បាល ច្រមុះ ភ្នែក និងត្រចៀក; ហើយលើមុខ បេះដូង និងផ្ចិត—បន្ទាប់មកដាក់លើអវយវៈទាំងអស់នៃរាងកាយ។

Verse 27

अर्द्धद्वयं न्यसेन्मूर्ध्नि आहृत्पादात्तदङ्गकम् । उग्रादीनि पदानीह मृत्युमृत्युं नमाम्यहम् ॥ २७ ॥

គួរដាក់មន្ត្រពាក់កណ្តាលទាំងពីរ លើក្បាល; ហើយចាប់ពីបេះដូងចុះដល់ជើង គួរចាត់វាទៅតាមអវយវៈសមស្រប។ នៅទីនេះ ដោយពាក្យចាប់ផ្តើមដោយ «ឧគ្រ…» ខ្ញុំសូមក្រាបថ្វាយដល់ ម្រឹត្យុṃម្រឹត្យុ—អ្នកឈ្នះមរណៈ។

Verse 28

इत्यन्तान्यास्यकघ्राणचक्षुः श्रोत्रेषु पक्ष्मसु । हृदि नाभौ च कट्यादिपादान्तं नवसु न्यसेत् ॥ २८ ॥

ដូច្នេះ បន្ទាប់ពីបញ្ចប់ន្យាសៈមុនៗ គួរដាក់ (មន្ត្រ/ផ្នែករបស់វា) ក្នុងមាត់ ច្រមុះ ភ្នែក ត្រចៀក និងរោមភ្នែក; ក្នុងបេះដូង ក្នុងផ្ចិត និងចាប់ពីចង្កេះចុះដល់ចុងជើង—សរុបជាការដាក់៩កន្លែង។

Verse 29

वीराद्यानपि तान्येव यथापूर्वं प्रविन्यसेत् । नृसिंहाद्यानि तान्येव पूर्ववद्विन्यसेत्सुधीः ॥ २९ ॥

អ្នកប្រាជ្ញគួរដាក់ (ន្យាសៈ) មន្ត្រ/រូបទេវតាដែលចាប់ផ្តើមដោយ «វីរ» ដូចគ្នានឹងមុន; ហើយមន្ត្រ/រូបដែលចាប់ផ្តើមដោយ «នೃសિંហ» ក៏គួរដាក់ដូចដែលបានកំណត់ពីមុនដែរ។

Verse 30

चन्द्रा ग्निवेदषड्रामनेत्रदिग्बाहुभूमितान् । विभक्तान्मन्त्रवर्णांश्च क्रमात्स्थानेषु विन्यसेत् ॥ ३० ॥

គួរតែដាក់តាមលំដាប់ នៅទីតាំងត្រឹមត្រូវ នូវព្យាង្គមន្ត្រាដែលបានបែងចែក ហើយកំណត់ទៅកាន់ ព្រះចន្ទ អគ្គី វេដៈ អង្គប្រាំមួយ រាមៈ ភ្នែក ទិសដៅ ដៃ និងផែនដី។

Verse 31

मूले मूलाच्च नाभ्यन्तं नाभ्यादि हृदयावधि । हृदयाद्भ्रूयुगान्तं तु नेत्रत्रये च मस्तके ॥ ३१ ॥

ចាប់ពីមូល (មូលា) ឡើងដល់ផ្ចិត; ពីផ្ចិតឡើងដល់តំបន់បេះដូង; ពីបេះដូងឡើងដល់ចំណុចចុងក្រោយរវាងចិញ្ចើម; ហើយបន្តទៅកាន់ “ភ្នែកទីបី” នៅក្បាល—នេះជាស្ថានីយ៍ខាងក្នុងតាមលំដាប់សម្រាប់សមាធិ។

Verse 32

बाह्वोरङ्गुलिषु प्राणे मूर्द्धादि चरणावधि । विन्यसेन्नामतो धीमान्हरिन्यासोऽयमीरितः ॥ ३२ ॥

អ្នកប្រាជ្ញគួរធ្វើន្យាស ដាក់ព្រះនាមដ៏ទេវភាព—ចាប់ពីដៃ និងម្រាមដៃ លើព្រលឹងខ្យល់ជីវិត ហើយពីក្បាលចុះដល់ជើង។ នេះហៅថា “ហរិ-ន្យាស”។

Verse 33

न्यासस्यास्य तु माहात्म्यं जानात्येको हरिः स्वयम् । एवं न्यासविधिं कृत्वा ध्यायेच्च नृहरिं हृदि ॥ ३३ ॥

មហិមារបស់ន្យាសនេះ មានតែព្រះហរិផ្ទាល់ទេដែលជ្រាប។ ដូច្នេះ ក្រោយធ្វើវិធីន្យាសតាមនេះហើយ គួរធ្វើសមាធិលើព្រះនૃហរិ នៅក្នុងបេះដូង។

Verse 34

गलासक्तलसद्बाहुस्पृष्टकेशोऽब्जचक्रधृक् । नखाग्रभिन्नदैत्येशो ज्वालामालासमन्वितः ॥ ३४ ॥

ដោយដៃភ្លឺរលោងរបស់ព្រះអង្គ ចងក្រងជុំវិញក ដោយសក់រញ៉េរញ៉ៃពីការតស៊ូ កាន់ផ្កាឈូក និងចក្រ ព្រះអង្គបានហែកបំបែកមេដៃត្យៈដោយចុងក្រចក ហើយព័ទ្ធជុំវិញដោយមាលាអណ្តាតភ្លើង។

Verse 35

दीप्तजिह्वस्त्रिनयनो दंष्ट्रोग्रं वदनं वहन् । नृसिंहोऽस्मान्सदा पातु स्थलांबुगगनोपगः ॥ ३५ ॥

សូមព្រះនរ​សിംហៈ—មានអណ្តាតភ្លើងភ្លឺចែងចាំង មានភ្នែកបី និងមុខគួរឲ្យខ្លាចដោយចង្កូមមុត—សូមការពារយើងជានិច្ច ព្រះអង្គដើរឆ្លងកាត់ដី ទឹក និងមេឃ។

Verse 36

ध्यात्वैवं दर्शयेन्मुद्रा ं नृसिंहस्य महात्मनः । जानुमध्यगतौ कृत्वा चिबुकोष्ठौ समावुभौ ॥ ३६ ॥

បន្ទាប់ពីសមាធិដូច្នេះហើយ គួរបង្ហាញមុទ្រា (mudrā) នៃព្រះនរ​សിംហៈដ៏មានព្រះចិត្តធំ—ដាក់ទាំងចង្កា និងបបូរមាត់ឲ្យស្មើគ្នា នៅចន្លោះកណ្ដាលជង្គង់ទាំងពីរ។

Verse 37

हस्तौ च भूमिसंलग्नौ कम्पमानः पुनः पुनः । मुखं विजृन्भितं कृत्वा लेलिहानां च जिह्विकाम् ॥ ३७ ॥

ដាក់ដៃទាំងពីរចុះប៉ះដី ហើយញ័រខ្លួនម្តងហើយម្តងទៀត; បើកមាត់ឲ្យធំ ហើយលិចលាន់អណ្តាតជាបន្តបន្ទាប់។

Verse 38

एषा मुद्रा नारसिंही प्रधानेति प्रकीर्तिता । वामस्याङ्गुष्ठतो बद्ध्वा कनिष्ठामन्गुलीत्रयम् ॥ ३८ ॥

មុទ្រានេះត្រូវបានប្រកាសថា «នារ​សിംហី មុទ្រា» ជាមុទ្រាដ៏ប្រសើរបំផុត។ វាបង្កើតដោយចងម្រាមដៃបីនៃដៃឆ្វេង—ចាប់ពីម្រាមមេដៃរហូតដល់ម្រាមកូន។

Verse 39

त्रिशूलवत् संमुखोर्द्ध्वे कुर्यान्मुद्रा ं नृसिंहगाम् । अङ्गुष्ठाभ्यां च करयोस्तथाऽक्रम्य कनिष्ठके ॥ ३९ ॥

លើកដៃទាំងពីរឡើងមុខ ដូចទ្រនិចត្រីសូល (ត្រីសូលវត់) ហើយបង្កើតមុទ្រានរ​សിംហៈ; ហើយដោយម្រាមមេដៃទាំងពីរ សូមចុចលើម្រាមកូនដៃដូចគ្នា។

Verse 40

अधोमुखाभिः शिष्टाभिः शेषाभिर्नृहरौ ततः । हस्तावधोमुखौ कृत्वा नाभिदेशे प्रसार्य च ॥ ४० ॥

បន្ទាប់មក ដោយរៀបចំម្រាមដៃដែលនៅសល់ឲ្យត្រឹមត្រូវ ហើយបង្វិលចុះក្រោម ចំពោះព្រះនૃហរិ (នរសിംហៈ) គួរធ្វើដូច្នេះ៖ ដាក់ដៃទាំងពីរឲ្យបែរចុះក្រោម ហើយលាតទៅកាន់តំបន់ផ្ចិត។

Verse 41

तर्जनीभ्यां नयेत्स्कन्धौ प्रोक्ता चान्त्रणमुद्रि का । हस्तावूर्द्ध्वमुखौ कृत्वा तले संयोज्य मध्यमे ॥ ४१ ॥

ដោយម្រាមចង្អុលទាំងពីរ គួរនាំ (ប៉ះ/ចង្អុល) ទៅកាន់ស្មា; នេះត្រូវបានប្រកាសថាជា អាន្រ្តណ-មុទ្រា (Āntraṇa-mudrā)។ បន្ទាប់ពីបង្វិលដៃឲ្យបែរឡើងលើ គួរភ្ជាប់បាតដៃទាំងពីរជាមួយគ្នានៅកណ្ដាល។

Verse 42

अनामायां तु वामायां दक्षिणां तु विनिक्षिपेत् । तर्जन्यौ पृष्ठतो लग्नौ अङ्गुष्ठौ तर्जनीश्रितौ ॥ ४२ ॥

លើម្រាមនាង (ម្រាមចិញ្ចៀន) នៃដៃឆ្វេង គួរដាក់ដៃ/ម្រាមខាងស្តាំចុះ។ ម្រាមចង្អុលទាំងពីរ គួរភ្ជាប់គ្នាពីខាងក្រោយ ហើយម្រាមមេដៃទាំងពីរ គួរតាំងសម្រាកដោយអាស្រ័យលើម្រាមចង្អុល។

Verse 43

चक्रमुद्रा भवेदेषा नृहरेः सन्निधौ मता । चक्रमुद्रा तथा कृत्वा तर्जनीभ्यां तु मध्यमे ॥ ४३ ॥

នេះហៅថា ចក្រ-មុទ្រា (Cakra-mudrā) ដែលគេយល់ថាត្រូវធ្វើនៅមុខព្រះនૃហរិ (នរសിംហៈ)។ ដោយបានបង្កើតចក្រ-មុទ្រា ដូច្នេះហើយ គួរដាក់វា ដោយម្រាមចង្អុលទាំងពីរ នៅកណ្ដាល (តាមវិធីដែលបានកំណត់)។

Verse 44

पीडयेद्दंष्ट्रमुद्रै षा सर्वपापप्रणाशिनी । एता मुद्रा नृसिंहस्य सर्वमन्त्रेषु सम्मताः ॥ ४४ ॥

គួរធ្វើ ដំស្ត្រា-មុទ្រា (Daṃṣṭrā-mudrā) នេះ; វាជាអ្នកបំផ្លាញបាបទាំងអស់។ មុទ្រាទាំងនេះរបស់ព្រះនೃសിംហៈ ត្រូវបានទទួលស្គាល់ និងសរសើរ ក្នុងមន្តទាំងអស់។

Verse 45

वर्णलक्षं जपेन्मन्त्रं तद्दशांशं च पायसैः । घृताक्तैर्जुहुयाद्वह्नौ पीठे पूर्वोदितेऽचयेत् ॥ ४५ ॥

គួរតែជបមន្ត្រ​ឲ្យបានមួយលក្ខ (មួយសែន) ហើយយកមួយភាគដប់នៃចំនួននោះ បូជាអាហារពាយាស (បាយពុទ្ធ) លាយឃី ចូលក្នុងភ្លើង ហើយដាក់គ្រឿងបូជានោះលើពិಠ/វេទិកា ដែលបានកំណត់មុន។

Verse 46

अङ्गा न्यादौ समाराध्यदिक्पत्रेषु यजेत्पुनः । गरुडादीन् श्रीमुखांश्च विदिक्षु लोकपान्बहिः ॥ ४६ ॥

ក្រោយពេលធ្វើអង្គ-ញាស (aṅga-nyāsa) និងបូជាព្រះដ៏គួរគោរពដោយត្រឹមត្រូវហើយ គួរបូជាម្ដងទៀតលើក្រដាសផ្កាឈូកដែលកំណត់តាមទិសទាំងឡាយ; នៅទិសរង (វិទិក) គួរបូជាគរុឌ និងអ្នកបម្រើមុខមង្គល; ហើយខាងក្រៅ (មណ្ឌល/ផ្កាឈូក) គួរបូជាអ្នកអភិបាលលោក (លោកបាល)។

Verse 47

एवं संसाधितो मन्त्रः सर्वान्कामान्प्रपूरयेत् । सौम्ये कार्ये स्मरेत्सौम्यं क्रूरं क्रूरे स्मरेद्बुधः ॥ ४७ ॥

មន្ត្រដែលបានសម្រេចបរិបូរណ៍ដូច្នេះ អាចបំពេញបំណងទាំងអស់។ ក្នុងកិច្ចការសុភាព គួររំលឹករូបសុភាព; ក្នុងកិច្ចការកាចក្រហម អ្នកប្រាជ្ញគួររំលឹករូបកាចក្រហម។

Verse 48

पूर्वमृत्युपदे शत्रोर्नाम कृत्वा स्वयं हरिः । निशितैर्नखदंष्ट्राग्रैः खाद्यमानं च संस्मरेत् ॥ ४८ ॥

នៅពេលមរណភាពជិតមកដល់ គួរដាក់ឈ្មោះសត្រូវជាមុនក្នុងចិត្ត ហើយបន្ទាប់មករំលឹកហរិ (ព្រះវិស្ណុ) ដោយខ្លួនឯង—ស្រមៃថាព្រះអង្គកំពុងលេបស៊ីសត្រូវនោះ ដោយក្រចកមុត និងចុងធ្មេញមុតរបស់ព្រះអង្គ។

Verse 49

अष्टोत्तरशतं नित्यं जपेन्मन्त्रमतन्द्रि तः । जायते मण्डलादर्वाक् शत्रुर्वै शमनातिथिः ॥ ४९ ॥

គួរជបមន្ត្ររៀងរាល់ថ្ងៃ ដោយមិនធ្វេសប្រហែស ចំនួនមួយរយប្រាំបីដង។ ដូច្នេះ មុខមណ្ឌលការពារ សូម្បីសត្រូវក៏ក្លាយជាភ្ញៀវដែលបានសម្រួលចិត្ត និងស្ងប់ស្ងាត់។

Verse 50

ध्यानभेदानथो वक्ष्ये सर्वसिद्धिप्रदायकान् । श्रीकामः सततं ध्यायेत्पूर्वोक्तं नृहरिं सितम् ॥ ५० ॥

ឥឡូវនេះ ខ្ញុំនឹងពណ៌នាពីវិធីសមាធិផ្សេងៗ ដែលប្រទានសិទ្ធិជោគជ័យទាំងអស់។ អ្នកប្រាថ្នាសម្បត្តិ គួរតែសមាធិជានិច្ចលើ ព្រះនૃហរិ (ព្រះមនុស្ស-សិង្ហ) ដែលបានពណ៌នាមុន មានពន្លឺរលោង និងពណ៌ស។

Verse 51

वामाङ्कस्थितया लक्ष्म्यालिङ्गितं पद्महस्तया । विषमृत्यूपरोगादिसर्वोपद्र वनाशनम् ॥ ५१ ॥

ព្រះអង្គត្រូវបានព្រះលក្ខ្មី អង្គុយនៅខាងឆ្វេង កាន់ផ្កាឈូកក្នុងដៃ ឱបក្រសោប។ ដោយហេតុនោះ ព្រះអង្គជាអ្នកបំផ្លាញគ្រោះមហន្តរាយទាំងអស់ ដូចជា មរណភាពមិនទាន់ពេល ជំងឺ និងទុក្ខវេទនាផ្សេងៗទៀត។

Verse 52

नरसिंहं महाभीमन कालानलसमप्रभम् । आन्त्रमालाधरं रौद्रं कण्ठहारेण भूषितम् ॥ ५२ ॥

ខ្ញុំសមាធិលើ ព្រះនរ​សിംហៈ ដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំង ពន្លឺដូចភ្លើងនៃកាលបញ្ចប់លោក; ព្រះអង្គកាចសាហាវ ពាក់កម្រងអន្ត្រា និងតុបតែងដោយខ្សែក្រវាត់នៅក។

Verse 53

नागयज्ञोपवीतं च पञ्चाननसुशोभितम् । चन्द्र मौलि नीलकण्ठं प्रतिवक्त्रं त्रिनेत्रकम् ॥ ५३ ॥

ព្រះអង្គតុបតែងដោយខ្សែព្រះយញ្ញោបវីត ជារូបពស់ និងស្រស់ស្អាតដោយមុខប្រាំ។ ព្រះអង្គពាក់ព្រះចន្ទលើមកុដ មានកពណ៌ខៀវ ហើយមុខនីមួយៗមានភ្នែកបី។

Verse 54

भुजैः परिघसङ्काशैर्द्दशभिश्चोपशोभितम् । अक्षस्रूत्रं गदापद्मं शङ्खं गोक्षीरसन्निभम् ॥ ५४ ॥

ព្រះអង្គតុបតែងដោយដៃដប់ ដៃនីមួយៗដូចដំបងដែកធំ។ ព្រះអង្គភ្លឺរលោង កាន់ខ្សែអក្សស្រូត្រ (មាលា), កន្ទុយដំបង (គដា), ផ្កាឈូក និងសង្ខពណ៌សដូចទឹកដោះគោ។

Verse 55

धनुश्च मुशलं चैव बिभ्राणं चक्रमुत्तमम् । खड्गं शूलं च बाणं च नृहरिं रुद्र रूपिणम् ॥ ५५ ॥

គាត់បានឃើញ ព្រះនૃហរិ (នរ​សിംហៈ) ក្នុងរូបរាងដូចព្រះរុទ្រៈ កាន់ធ្នូ និងមុសលៈ ក៏មានចក្រ​ដ៏ឧត្តម ដាវ ត្រីសូល និងព្រួញ។

Verse 56

इन्द्र गोपाभनीलाभं चन्द्रा भं स्वर्णसन्निभम् । पूर्वादि चोत्तरं यावदूर्ध्वास्यं सर्ववर्णकम् ॥ ५६ ॥

ពណ៌របស់ទ្រង់ដូចសត្វឥន្ទ្រគោបៈ (ក្រហមខៀវជ្រៅ) ភ្លឺរលោងដូចព្រះចន្ទ ហើយស្រដៀងមាស; ចាប់ពីទិសកើតទៅដល់ទិសជើង វាមុខឡើងលើ និងបង្ហាញគ្រប់ពណ៌។

Verse 57

एवं ध्यात्वा जपेन्मन्त्री सर्वव्याधिविमुक्तये । सर्वमृत्युहरं दिव्यं स्मरणात्सर्वसिद्धिदम् ॥ ५७ ॥

ដូច្នេះហើយ បន្ទាប់ពីសមាធិ មន្ត្រីគួរតែជបមន្ត្រ ដើម្បីរួចផុតពីជំងឺទាំងអស់។ មន្ត្រដ៏ទេវីយ៍នេះបំបាត់មរណភាពគ្រប់ប្រភេទ; ការចងចាំវាប្រទានសិទ្ធិទាំងអស់។

Verse 58

ध्यायेद्यदा महत्कर्म तदा षोडशहस्तवान् । नृसिंहः सर्वलोकेशः सर्वाभरणभूषितः ॥ ५८ ॥

នៅពេលណាដែលធ្វើពិធីធំ គួរតែសមាធិលើ ព្រះនរ​សിംហៈ ព្រះអម្ចាស់នៃលោកទាំងអស់ ប្រកបដោយអលង្ការទាំងមូល និងមានដៃដប់ប្រាំមួយ។

Verse 59

द्वौ विदारणकर्माप्तौ द्वौ चान्त्रोद्धरणान्वितौ । शङ्खचक्रधरौ द्वौ तु द्वौ च बाणधनुर्द्धरौ ॥ ५९ ॥

ពីរដៃមានសមត្ថភាពក្នុងការបំបែកឲ្យខ្ទេច; ពីរដៃមានអំណាចលើកព្រះចន្ទឡើង; ពីរដៃកាន់សង្ខ និងចក្រ; ហើយពីរដៃកាន់ធ្នូ និងព្រួញ។

Verse 60

खड्गखेटधरौ द्वौ च द्वौ गदापद्मधारिणौ । पाशाङ्कुशधरौ द्वौ च द्वौ रिपोर्मुकुटार्पितौ ॥ ६० ॥

ពីរអង្គកាន់ដាវ និងខែល; ពីរអង្គកាន់គដា និងផ្កាឈូក; ពីរអង្គកាន់ខ្សែព្រ័ត្រ និងអង្គុស; ហើយពីរអង្គត្រូវបានតុបតែងដោយមកុដដែលសត្រូវបានថ្វាយ។

Verse 61

इति षोडशदोर्दण्डमण्डितं नृहरिं विभुम् । ध्यायेन्नारद नीलाभमुग्रकर्मण्यनन्यधीः ॥ ६१ ॥

ដូច្នេះហើយ ឱ នារទៈ អ្នកគួរតែសមាធិដោយចិត្តមួយចំណុចលើព្រះនૃហរិ អម្ចាស់សព្វទី—តុបតែងដោយដៃដប់ប្រាំមួយ ពណ៌ខៀវងងឹត និងរឹងមាំក្នុងកិច្ចការដ៏គួរភ័យ។

Verse 62

ध्येयो महत्तमे कार्ये द्वात्रिंशद्धस्तवान्बुधैः । नृसिंहः सर्वभूतेशः सर्वसिद्धिकरः परः ॥ ६२ ॥

សម្រាប់កិច្ចការដ៏សំខាន់បំផុត បណ្ឌិតគួរតែសមាធិលើព្រះនૃសિંហៈ អម្ចាស់ដៃសាមសិបពីរ—ព្រះអធិបតីលើសត្វទាំងអស់ ព្រះអតីតកំពូល និងអ្នកប្រទានសិទ្ធិគ្រប់យ៉ាង។

Verse 63

दक्षिणे चक्रपद्मे च परशुं पाशमेव च । हलं च मुशलं चैव अभयं चाङ्कुशं तथा ॥ ६३ ॥

នៅខាងស្តាំ មានចក្រ និងផ្កាឈូក; មានពូថៅ និងខ្សែព្រ័ត្រផងដែរ; មាននង្គ័ល និងមូសល; ហើយមានមុទ្រាអភ័យ និងអង្គុសផង។

Verse 64

पट्टिशं भिन्दिपालं च खड्गमुद्गरतोमरान् । वामभागे करैः शङ्खं खेटं पाशं च शूलकम् ॥ ६४ ॥

ព្រះអង្គកាន់បូថៅ និងភិន្ទិបាល (លំពែងបោះ) ព្រមទាំងដាវ គដា និងតោមរ (លំពែង)។ នៅដៃខាងឆ្វេង ព្រះអង្គកាន់សង្ខ ខែល ខ្សែព្រ័ត្រ និងត្រីសូល។

Verse 65

अग्निं च वरदं शक्तिं कुण्डिकां च ततः परम् । कार्मुकं तर्जनीमुद्रा ं गदां डमरुशूर्पकौ ॥ ६५ ॥

ទ្រង់កាន់ភ្លើងផង កាយវិការប្រទានពរ (មុទ្រា) កាំបិតព្រួញ (សក្តិ) បន្ទាប់មកកណ្ឌិកា (ប៉ាន់ទឹក) ធ្នូ មុទ្រា​តರ್ಜនី (ម្រាមចង្អុលព្រមាន) គដា (ដំបង) ស្គរ ḍamaru និងកន្ត្រករែងស្រូវ (śūrpa)។

Verse 66

द्वाभ्यां कराभ्यां च रिपोर्जानुमस्तकपीडनम् । ऊर्द्ध्वीकृताभ्यां बाहुभ्यां आन्त्रमालाधरं विभुम् ॥ ६६ ॥

ដោយដៃពីរ ទ្រង់បង្ក្រាបសត្រូវ ដាក់សំពាធលើជង្គង់ និងក្បាលរបស់វា; ដោយដៃពីរលើកឡើងខ្ពស់ ទ្រង់ទ្រទ្រង់ព្រះអម្ចាស់ដ៏មហិទ្ធិ ដែលពាក់មាលាអន្ត្រ (ខ្សែពោះវៀន)។

Verse 67

अधः स्थिताभ्यां बाहुभ्यां हिरण्यकविदारणम् । प्रियङ्करं च भक्तानां दैत्यानां च भयङ्करम् ॥ ६७ ॥

ដោយដៃពីរដាក់ចុះក្រោម ទ្រង់ហែកបំបែកហិរ៉ណ្យក; សម្រាប់អ្នកបូជាភក្តិ ទ្រង់ជាអ្នកប្រទានអ្វីដែលជាទីស្រឡាញ់ ហើយសម្រាប់ពួកដៃត្យ ទ្រង់គួរឱ្យភ័យខ្លាច។

Verse 68

नृसिंहं तं स्मरेदित्थं महामृत्युभयापहम् । एवं ध्यात्वा जपेन्मन्त्री सर्वकार्यार्थसिद्धये ॥ ६८ ॥

ដូច្នេះ គួររំលឹកនរ​សിംហៈនោះ ដូចនេះ ដែលបំបាត់ភ័យនៃមហាមរណៈ។ ដោយសមាធិដូចនេះ អ្នកអនុវត្តមន្ត្រ គួរជបមន្ត្រ ដើម្បីសម្រេចគោលបំណងនៃកិច្ចការទាំងអស់។

Verse 69

अथोच्यते ध्यानमन्यन्मुखरोगहरं शुभम् । स्वर्णवर्णसुपर्णस्थं विद्युन्मालासटान्वितम् ॥ ६९ ॥

ឥឡូវ នឹងពោលអំពីធ្យានមួយទៀត ដ៏មង្គល ដែលបំបាត់ជំងឺមាត់។ (សមាធិលើព្រះអម្ចាស់) ពណ៌មាស អង្គុយលើសុបណ៌ (គរុឌ) មានមាលាដូចផ្លេកបន្ទោរ និងសក់ក្បាលភ្លឺរលោង។

Verse 70

कोटिपूर्णेन्दुवर्णं च सुमुखं त्र् यक्षिवीक्षणम् । पीतवस्त्रोरुभूषाढ्यं नृसिहं शान्तविग्रहम् । चक्रशङ्खाभयवरान्दधतं करपल्लवैः ॥ ७० ॥

សូមសមាធិលើព្រះនរ​សിംហៈ ពណ៌ដូចព្រះចន្ទពេញលេញរាប់កោដិ ព្រះមុខស្រស់ស្អាត មានទស្សនៈបីភ្នែក ពាក់ពណ៌លឿង និងអលង្ការរុងរឿង ព្រះរូបស្ងប់ស្ងាត់ ហើយកាន់ចក្រ សង្ខ អភ័យមុទ្រា និងវរមុទ្រា ដោយដៃដូចផ្កាឈូកទន់។

Verse 71

क्ष्वेडरोगादिशमनं स्वैर्ध्यानैः सुरवन्दितम् । शत्रोः सेनानिरोधेन यत्नं कुर्याच्च साधकम् ॥ ७१ ॥

ដោយសមាធិដែលបានកំណត់របស់ព្រះអង្គ សាធកគួរខិតខំដើម្បីបំបាត់ជំងឺដូចជា «ក្ស្វេឌ» ដែលទេវតាសរសើរ ហើយត្រូវប្រឹងប្រែងទប់ស្កាត់កងទ័ពសត្រូវផងដែរ។

Verse 72

अक्षकाष्ठैरेधितेऽग्नौ विचिन्त्य रिपुमर्दनम् । देवं नृसिंहं सम्पूज्य कुसुमाद्युपचारकैः ॥ ७२ ॥

ពេលភ្លើងត្រូវបានបញ្ឆេះដោយឈើអក្ស (akṣa) គួរតែសមាធិលើព្រះនរ​សിംហៈ អ្នកបំផ្លាញសត្រូវ ហើយបូជាព្រះនរ​សിംហៈដ៏ទេវៈនោះ ដោយផ្កា និងសេវាពិធីផ្សេងៗ។

Verse 73

समूलमूलैर्जुहुयाच्छरैर्दशशतं पृथक् । रिपुं खादन्निव जपेन्निर्दहन्निव तं क्षिपेत् ॥ ७३ ॥

ដោយព្រួញ (śara) ដែលធ្វើពីវត្ថុ «សមូលមូល» គួរធ្វើហោមជាផ្នែកៗ ចំនួនមួយរយដប់។ គួរជបមន្ត្រដូចជាកំពុងលេបសត្រូវ ហើយបោះ (ហោម/អាវុធ) ដូចជាកំពុងដុតឲ្យវាឆេះសព្វ។

Verse 74

हुत्वा सप्तदिनं मन्त्री सेनामिष्टां महीपतेः । प्रस्थापयेच्छुभे लग्ने परराष्ट्रजयेच्छया ॥ ७४ ॥

បន្ទាប់ពីធ្វើហោមរយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃ មន្ត្រីរបស់ព្រះមហាក្សត្រ គួរបញ្ជូនកងទ័ពដែលព្រះអង្គពេញចិត្ត ឲ្យចេញដំណើរ នៅវេលាល្អប្រសើរ ដោយបំណងឈ្នះដែនដីសត្រូវ។

Verse 75

तस्याः पुरस्तान्नृहरिं निघ्नन्तं रिपुमण्डलम् । स्मृत्वा जपं प्रकुर्वीत यावदायाति सा पुनः ॥ ७५ ॥

នៅចំពោះមុខនាង គួររំលឹកសមាធិលើ នૃហរិ (នរ​សിംហៈ) កំពុងវាយបំបាក់វង់សត្រូវ ហើយបន្តធ្វើជបៈមន្ត្រ រហូតដល់នាងត្រឡប់មកវិញ។

Verse 76

निर्जित्य निखिलाञ्छत्रून्सह वीरश्रिया सुखात् । प्रीणयेन्मन्त्रिणं राजा विभवैः प्रीतमानसः ॥ ७६ ॥

ក្រោយឈ្នះសត្រូវទាំងអស់ដោយងាយ និងពោរពេញដោយពន្លឺវីរភាព ព្រះរាជា—ចិត្តរីករាយ—គួរធ្វើឲ្យមន្ត្រីពេញចិត្តដោយអំណោយ និងទ្រព្យសម្បត្តិ។

Verse 77

गजाश्वरथररत्नैश्च ग्रामक्षेत्रधनादिभिः । यदि मन्त्री न तुष्येत तदानर्थो महीपतेः ॥ ७७ ॥

ទោះបីផ្តល់ដំរី សេះ រទេះ គ្រឿងអលង្ការ ភូមិ ដីធ្លី ទ្រព្យសម្បត្តិ និងអ្វីៗដទៃទៀត ក៏បើមន្ត្រីមិនពេញចិត្ត នោះអពមង្គលនឹងធ្លាក់លើព្រះមហាក្សត្រ។

Verse 78

जायते तस्य राष्ट्रेषु प्राणेभ्योऽपि महाभयम् । अष्टोत्तरशतमूलमन्त्रमन्त्रितभस्मना ॥ ७८ ॥

ក្នុងនគររបស់គាត់ នឹងកើតមានភ័យខ្លាចដ៏ធំ—លើសសូម្បីភ័យបាត់បង់ជីវិត—នៅពេលពិធីធ្វើដោយផេះដែលបានបួងសួងដោយមន្ត្រមូល ដង ១០៨ ដង។

Verse 79

नाशयेन्मूषिकालूतावृश्चिकाद्युत्थितं विषम् । लिप्ताङ्गः सर्वरोगैश्च मुच्यते नात्र संशयः ॥ ७९ ॥

វាបំផ្លាញពុលដែលកើតពីកណ្ដុរ ពីងពាង ខ្យាដំរី និងសត្វដទៃទៀត។ ពេលលាបលើអង្គកាយ នឹងរួចផុតពីជំងឺទាំងអស់—មិនមានសង្ស័យឡើយ។

Verse 80

सेवन्तीकुसुमैर्हुत्वा महतीं श्रियमाप्नुयात् । औदुम्बरसमिद्भिस्तु भवेद्धान्यसमृद्धिमान् ॥ ८० ॥

ដោយបូជាអាហុតិជាមួយផ្កា​សេវន្តី នោះនឹងទទួលបានសិរីមង្គលដ៏ធំ; ហើយដោយធ្វើហោមដោយឈើអូដុម្បរ នោះនឹងសម្បូរដោយស្រូវអង្ករ។

Verse 81

अपूपलक्षहोमे तु भवेद्वैश्रवणोपमः । क्रुद्धस्य सन्निधौ राज्ञो जपेदष्टोत्तरं शतम् ॥ ८१ ॥

ដោយធ្វើហោមអាហុតិអពូបា​មួយលក្ខ នោះនឹងសម្បូរបែបដូចវៃශ්រវណ (កុបេរ)។ ហើយនៅមុខព្រះរាជាដែលកំពុងខឹង គួរជបមន្ត្រ ១០៨ ដង។

Verse 82

सद्यो नैर्मल्यमाप्नोति प्रसादं चाधिगच्छति । कुन्दप्रसूनैरुदयं मोचाभिर्विघ्ननाशनम् ॥ ८२ ॥

នោះនឹងទទួលបានភាពបរិសុទ្ធភ្លាមៗ ហើយក៏ទទួលបានព្រះគុណ (ប្រាសាទ) ផងដែរ។ បូជាផ្កាគុន្ទ នាំឲ្យចម្រើនឡើង និងសិរីសម្បត្តិ; បូជាផ្កាចេក នាំឲ្យវិនាសឧបសគ្គទាំងឡាយ។

Verse 83

तुलसीपत्रहोमेन महतीं कीर्तिमाप्नुयात् । शाल्युत्थसक्तुहोमेन वशयेदखिलं जगत् ॥ ८३ ॥

ដោយបូជាអាហុតិដោយស្លឹកទុលសីក្នុងភ្លើងបរិសុទ្ធ នោះនឹងទទួលបានកេរ្តិ៍ឈ្មោះដ៏ធំ។ ដោយបូជាម្សៅសត្តុពីអង្ករលីង នោះអាចគ្រប់គ្រងឲ្យពិភពលោកទាំងមូលស្ថិតក្រោមឥទ្ធិពល។

Verse 84

मधूकपुष्पैरिष्टं स्यात्स्तम्भनं धात्रिखण्डकैः । दधिमध्वाज्यमिश्रां तु गुडूचीं चतुरङ्गुलाम् ॥ ८४ ॥

ភេសជ្ជៈបំបៅ (អិಷ್ಟ) ដែលធ្វើពីផ្កាមធូក ត្រូវបាននិយាយថាមានប្រយោជន៍; ហើយបំណែកធាត្រី (អាមលគី) បង្កើតអំពើស្ថេរភាព/សង្កត់ (ស្តម្ភន)។ លើសពីនេះ គួរយកគុឌូចី ប្រវែងបួនអង្គុលា លាយជាមួយទឹកដោះគោជូរ ទឹកឃ្មុំ និងគី (ghee)។

Verse 85

जुहुयादयुतं योऽसौ शतं जीवति रोगजित् । शनैश्चरदिनेऽश्वत्थं स्पृष्ट्वा चाष्टोत्तरं शतम् ॥ ८५ ॥

អ្នកណាធ្វើហោម (បូជាភ្លើង) ដល់មួយម៉ឺនដង នោះនឹងរស់បានមួយរយឆ្នាំ ឈ្នះជំងឺទាំងឡាយ។ ហើយនៅថ្ងៃសនៃශ්ចរ (ថ្ងៃសៅរ៍) បន្ទាប់ពីប៉ះដើមអស្វត្ថ (ដើមពោធិ៍បរិសុទ្ធ) គួរធ្វើមន្តនោះ ១០៨ ដង។

Verse 86

जपेज्जित्वा सोऽपमृत्युं शतवर्षाणि जीवति । अथ ते सम्प्रवक्ष्यामि यन्त्रं त्रैलोक्यमोहनम् ॥ ८६ ॥

ដោយជប (សូត្រមន្ត) នេះ អ្នកនោះឈ្នះអពម្រឹត្យុ (មរណៈមិនទាន់ពេល) ហើយរស់បានមួយរយឆ្នាំ។ ឥឡូវនេះ ខ្ញុំនឹងពន្យល់ឲ្យអ្នកយ៉ាងពេញលេញអំពីយន្ត្រ ដែលហៅថា «ត្រៃលោក្យមោហន» (អ្នកមន្តស្នេហ៍បីលោក)។

Verse 87

यस्य सन्धारणादेव भवेयुः सर्वसम्पदः । श्वेतभूर्ज्जे लिखेत्पद्मं द्वात्रिंशत्सिंहसंयुतम् ॥ ८७ ॥

ដោយគ្រាន់តែពាក់ ឬរក្សាទុកវា បុណ្យសម្បត្តិទាំងអស់កើតមាន។ គួរគូរផ្កាឈូកលើសំបកឈើភូរជ (សំបកបឺរឈ) ពណ៌ស ហើយតុបតែងដោយសត្វសិង្ហ ៣២។

Verse 88

मध्ये सिंहे स्वबीजं च लिखेत्पूर्ववदेव तु । श्रीबीजेन तु संवेद्य वलयत्रयसंयुतम् ॥ ८८ ॥

នៅកណ្ដាល ក្នុងរូបសិង្ហ នោះគួរសរសេរព្យាង្គគ្រាប់ពូជ (ប៊ីជ) របស់វា ដូចដែលបានពណ៌នាមុន។ បន្ទាប់មក គួរប្រសិទ្ធិដោយ «ស្រី-ប៊ីជ» ហើយបំពាក់ដោយរង្វង់ព័ទ្ធបីជាន់។

Verse 89

पाशाङ्कुशैश्च संवेष्ट्य पूजयेद्यन्त्रमुत्तमम् । त्रैलोक्यमोहनं नाम सर्वकामार्थसाधनम् ॥ ८९ ॥

ដោយព័ទ្ធជុំវិញដោយ «បាស» (ខ្សែចាប់) និង «អង្គុស» (ដំបងចាក់ដំរី) គួរបូជាយន្ត្រដ៏ឧត្តមនោះ។ វាមាននាមថា «ត្រៃលោក្យមោហន» ជាអ្នកសម្រេចគោលបំណង និងវត្ថុប្រាថ្នាទាំងអស់។

Verse 90

चक्रराजं महाराजं सर्वचक्रेश्वरेश्वरम् । धारणाज्जयमाप्नोति सत्यं सत्यं न संशयः ॥ ९० ॥

ដោយពាក់ «ចក្រារាជ» ព្រះមហារាជា ជាព្រះអម្ចាស់លើចក្រាទាំងអស់ នោះនឹងទទួលបានជ័យជំនះ។ នេះជាសច្ចៈ សច្ចៈពិត មិនមានសង្ស័យឡើយ។

Verse 91

अथ यन्त्रान्तरं वक्ष्ये शुणु नारद सिद्धिदम् । अष्टारं विलिखेद्यन्त्रं श्लक्ष्णं कर्णिकया युतम् ॥ ९१ ॥

ឥឡូវនេះ ខ្ញុំនឹងពណ៌នាយន្ត្រាផ្សេងមួយទៀត; សូមស្តាប់ ឱ នារ៉ទៈ—វាជាមធ្យោបាយនៃសិទ្ធិ។ គួរគូរយន្ត្រាមានកាំ៨ រលោងល្អ និងមានកណ្ដាលដូចកណ្ដុរ (កណ្ណិកា)។

Verse 92

मूलमन्त्रं लिखेत्तत्र प्रणवेन समन्वितम् । एकाक्षरं नारसिंहं मध्ये चैव ससाध्यकम् ॥ ९२ ॥

នៅទីនោះ គួរសរសេរមូលមន្ត្រា ដោយភ្ជាប់ជាមួយ «ប្រṇវ» (អោម)។ ហើយនៅកណ្ដាល គួរសរសេរមន្ត្រា «នារាសിംហ» មួយអក្សរ ព្រមទាំងអ្វីដែលចង់សម្រេច (គោលបំណង)។

Verse 93

जपेदष्टसहस्रं तु सूत्रेणावेष्ट्य तद्बहिः । स्वर्णरौप्यसुताम्रैश्च वेष्टयेत्क्रमतः सुधीः ॥ ९३ ॥

អ្នកប្រាជ្ញគួរជប ៨ពាន់ដង ហើយរុំខាងក្រៅដោយខ្សែសូត្រ; បន្ទាប់មក តាមលំដាប់ គួរចងបន្ថែមដោយមាស ប្រាក់ និងទង់ដែង។

Verse 94

लाक्षया वेष्टितं कृत्वा पुनर्मन्त्रेण मन्त्रयेत् । कण्ठे भुजे शिखायां वा धारयेद्यन्त्रमुत्तमम् ॥ ९४ ॥

រុំដោយលាក់សា (ជ័រលាក់) រួចហើយ គួរធ្វើសំស្ការ​ម្តងទៀតដោយមន្ត្រា។ បន្ទាប់មក គួរពាក់យន្ត្រាដ៏ឧត្តមនោះ នៅក ឬលើដៃ ឬនៅកំពូលសក់ (សិខា)។

Verse 95

नरनारीनरेन्द्रा श्च सर्वे स्युर्वशगा भुवि । दुष्टास्तं नैव बाधन्ते पिशाचोरगराक्षसाः ॥ ९५ ॥

នៅលើផែនដី បុរស ស្ត្រី ហើយសូម្បីតែស្តេចទាំងឡាយ ក៏ស្ថិតក្រោមឥទ្ធិពលរបស់គាត់។ មនុស្សអាក្រក់មិនអាចរំខានគាត់បានឡើយ—មិនថាពិសាច នាគ ឬរាក្សសទេ។

Verse 96

यन्त्रराजप्रसादेन सर्वत्र जयमाप्नुयात् । अथान्यत्सम्प्रवक्ष्यामि यन्त्रं सर्ववशङ्करम् ॥ ९६ ॥

ដោយព្រះគុណ និងប្រសិទ្ធិភាពនៃ «ស្តេចនៃយន្ត្រា» មនុស្សអាចទទួលបានជ័យជម្នះគ្រប់ទីកន្លែង។ ឥឡូវនេះ ខ្ញុំនឹងប្រកាសយន្ត្រាផ្សេងទៀត—យន្ត្រាដែលធ្វើឲ្យសត្វទាំងអស់ស្ថិតក្រោមអំណាច។

Verse 97

द्वादशारं महाचक्रं पूर्ववद्विलिखेत्सुधीः । मात्राद्वादशसम्भिन्नदलेन विलिखेद्बुधः ॥ ९७ ॥

អ្នកប្រាជ្ញគួរគូរវង់កង់ដ៏ធំមានដងដប់ពីរ ដូចដែលបានពណ៌នាមុន។ អ្នកចេះដឹងគួរគូរវាជាមួយផ្កាក្រវ៉ាត់ ដែលបែងចែកជាដប់ពីរផ្នែកតាមវិធាន។

Verse 98

मध्ये मन्त्रं शक्तियुक्तं श्रीबीजेन तु वेष्टयेत् । कालान्तकं नाम चक्रं सुरासुरवशङ्करम् ॥ ९८ ॥

នៅកណ្ដាល គួរដាក់មន្ត្រដែលភ្ជាប់ដោយសក្តិ ហើយបន្ទាប់មកព័ទ្ធជុំវិញដោយព្យាង្គគ្រាប់ពូជមង្គល «śrī»។ នេះហៅថាចក្រ «កាលាន្តក» ដែលអាចបង្ក្រាប និងធ្វើឲ្យទេវតា និងអសុរ ទាំងពីរ ស្ញប់ស្ញែង។

Verse 99

चक्रमुल्लेखयेद्भूर्जे सर्वशत्रुनिवारणम् । यस्य धारणमात्रेण सर्वत्र विजयी भवेत् ॥ ९९ ॥

គួរចារចក្រ (cakra) លើសំបកឈើភូរជ (birch-bark) ដើម្បីបំបាត់សត្រូវទាំងអស់។ ដោយគ្រាន់តែពាក់ ឬកាន់វា មនុស្សនោះនឹងក្លាយជាអ្នកឈ្នះគ្រប់ទីកន្លែង។

Verse 100

अथ सर्वेष्टदं ज्वालामालिसंज्ञं वदाम्यहम् । बीजं हृद्भगवान्ङेन्तो नरसिंहाय तत्परम् ॥ १०० ॥

ឥឡូវនេះ ខ្ញុំនឹងប្រកាសមន្ត្រដែលបំពេញបំណងទាំងអស់ ហៅថា «ជ្វាលាមាលី»។ ព្យាង្គគ្រាប់ (ប៊ីជ) របស់វា គឺមន្ត្រនៅក្នុងបេះដូង—«ភគវាន…»—ឧទ្ទិសទាំងស្រុងដល់ ព្រះនរ​សിംហៈ។

Verse 101

ज्वालिने मालिने दीप्तदंष्ट्राय अग्निने पदम् । त्राय सर्वादिरक्षोघ्नाय च नः सर्वभूपदम् ॥ १०१ ॥

ចំពោះ «ជ្វាលិនេ មាលិនេ» ដល់អគ្គិដែលភ្លឺចែងចាំង មានពង្រាត់ភ្លឺរលោង—មន្ត្រពិសិដ្ឋនេះត្រូវបានអនុវត្ត។ សូមការពារយើង ព្រះអង្គអ្នកសម្លាប់វិញ្ញាណអាក្រក់ទាំងអស់តាំងពីដើម; សូមជាជម្រក និងជាគាំទ្ររបស់សត្វទាំងអស់សម្រាប់យើង។

Verse 102

हरिर्विनाशनायान्ते सर्वज्वरविनाशनः । नामान्ते दहयुग्मं च पचद्वयमुदीरयेत् ॥ १०२ ॥

នៅចុងក្រោយ គេគួរបញ្ចេញពាក្យ «ហរិ» ដើម្បីបំផ្លាញ—ព្រះហរិជាអ្នកបំផ្លាញគ្រុនទាំងអស់។ ហើយនៅចុងនៃព្រះនាម គេគួរប្រាប់គូ «ដហ» (ដុត ដុត) និងទ្វេ «បច» (ចម្អិន ចម្អិន)។

Verse 103

रक्षयुग्मं च वर्मास्त्रठद्वयान्तो ध्रुवादिकः । अष्टषष्ट्यक्षरैः प्रोक्तो ज्वालामाली मनूत्तमः ॥ १०३ ॥

មន្ត្រដ៏ឧត្តមនោះ—ចាប់ផ្តើមដោយព្យាង្គថេរ (ធ្រុវ) មានពាក្យការពារ (រក្សា) ជាគូ ហើយបញ្ចប់ដោយព្យាង្គ «ឋ» ពីរនៅក្នុងរូបមន្ត «អាវុធ-អាវរៈ» (វර්ម–អស្ត្រ)—ត្រូវបានបង្រៀនថា «ជ្វាលាមាលី» មាន៦៨ព្យាង្គ ឱ សេនាបណ្ឌិតដ៏ល្អបំផុត។

Verse 104

पुण्यादिकं तु पूर्वोक्तं त्रयोदशभिरक्षरैः । पङिक्तभी रुद्र सङ्ख्याकैरष्टादशभिरक्षरैः ॥ १०४ ॥

រូបមន្តដែលបាននិយាយមុន ចាប់ផ្តើមដោយ «បុណ្យ» មាន១៣ព្យាង្គ។ ហើយរូបមន្តដែលរៀបជាជួរៗ តាមចំនួនរុទ្រ មាន១៨ព្យាង្គ។

Verse 105

भानुभिः करणैर्मन्त्री वरेरंगानि कल्पयेत् । पूर्वोक्तरूपिणं ज्वालामालिनं नृहरिं स्मरेत् ॥ १०५ ॥

ដោយប្រើ «កាំរស្មី» មន្ត្រ និងកាយមុទ្រា អ្នកសាធកគួររៀបចំអង្គល្អឥតខ្ចោះ (នៃទេវតា ក្នុងន្យាស)។ បន្ទាប់មក គួរសមាធិលើ នૃហរិ តាមរូបដែលបានពណ៌នាមុន មានព្រះមាលាអណ្តាតភ្លើង។

Verse 106

लक्षं जपो दशांशं च जुहुयात्कपिलाधृतैः । रौद्रा पस्मारभूतादिनाशकोऽय मनूत्तमः ॥ १०६ ॥

គួរធ្វើជប ១ លក្ខ (មួយសែន) ហើយបន្ទាប់មក យកមួយភាគដប់ធ្វើជាហោមចូលភ្លើង ដោយប្រើឃីពីគោពណ៌ត្នោត (កបិលា)។ ពិធី/មន្ត្រ «រោទ្រា» នេះ ឱ សេនាបណ្ឌិតល្អបំផុត បំផ្លាញជំងឺឆ្កួតជ្រូក និងទុក្ខព្រួយពីភូតព្រេតជាដើម។

Verse 107

प्राणो माया नृसिहश्च सृष्टिर्ब्रह्मास्त्रमीरितः । षडक्षरो महामन्त्रः सर्वाभीष्टप्रदायकः ॥ १०७ ॥

«(អក្សររបស់វា មានន័យថា) ប្រាណៈ (ដង្ហើមជីវិត), មាយា, នೃសិហៈ, និង សೃષ્ટិ (ការបង្កើត)»; វាត្រូវបានប្រកាសថាជា ព្រហ្មាស្ត្រ។ មហាមន្ត្រ៦អក្សរនេះ ប្រទានគ្រប់បំណងដែលចង់បាន។

Verse 108

मुनिर्ब्रह्मा तथा छन्दः पङिक्तर्देवो नृकेसरी । षड्दीर्घभाजा बीजेन षडङ्गानि समाचरेत् ॥ १०८ ॥

ឫសិ (អ្នកឃើញមន្ត្រ) គឺ ព្រហ្មា; ឆន្ទៈ (ចន្ទស) គឺ បង្គ្តិ; ទេវតាប្រធានគឺ នೃកេសរី (នૃសិṁហ)។ ដោយប៊ីជមន្ត្រ ដែលមានស្រៈវែង៦ គួរធ្វើន្យាស «ប្រាំមួយអង្គ» (ṣaḍ-aṅga) ឲ្យបានត្រឹមត្រូវ។

Verse 109

पूर्वोक्तेनैव विधिना ध्यानं पूजां समाचरेत् । सिद्धेन मनुनानेन सर्वसिद्धिर्भवेन्नृणाम् ॥ १०९ ॥

ដោយវិធីដដែលដែលបាននិយាយមុន គួរធ្វើសមាធិ និងបូជាឲ្យបានត្រឹមត្រូវ។ ដោយមន្ត្រដែលបានសម្រេចនេះ សិទ្ធិទាំងអស់កើតមានដល់មនុស្ស។

Verse 110

रमाबीजादिकोऽनुष्टुप् त्रयस्त्रिंशार्णवान्मनुः । प्रजापतिर्मुनिश्च्छन्दोऽनुष्टुप् लक्ष्मीनृकेसरी ॥ ११० ॥

ចាប់ផ្តើមដោយព្យាង្គគ្រាប់ពូជរបស់ រាមា (លក្ខ្មី) ចន្ទស៍គឺ អនុଷ្ដុភ។ មន្ត្រនេះមាន ៣៣ អក្សរ; ឥសីគឺ ព្រាជាបតិ; ចន្ទស៍គឺ អនុଷ្ដុភ; និងទេវតាអធិបតីគឺ លក្ខ្មី–នૃកេសរី (លក្ខ្មីជាមួយ នរាសിംហៈ)។

Verse 111

देवता च पदैः सर्वेणाङ्गकल्पनमीरितम् । विन्यस्यैवं तु पञ्चाङ्गं स्वात्मरक्षां समाचरेत् ॥ १११ ॥

ដូច្នេះ ការសមាធិគំនិត និងការដាក់ព្រះទេវតាលើអវយវៈទាំងអស់ តាមពាក្យដែលបានកំណត់ ត្រូវបានបង្រៀនរួចហើយ។ បន្ទាប់ពីធ្វើ ន្យាសៈប្រាំអង្គ (pañcāṅga-nyāsa) នេះហើយ គួរធ្វើពិធីការពារខ្លួនឯង។

Verse 112

संस्पृशन् दक्षिणं बाहुं शरभस्य मनुं जपेत् । प्रणवो हृच्छिवायेति महते शरभाय च ॥ ११२ ॥

ពេលប៉ះដៃស្តាំ គួរជបមន្ត្ររបស់ សរ​ភៈ (Śarabha)៖ ចាប់ផ្តើមដោយ ព្រ​ណវៈ «អោម», បន្តដោយ «ហ្រឹត-ឝិវាយ», ហើយបញ្ចប់ដោយ «ដល់ សរ​ភៈដ៏មហា»។

Verse 113

वह्निप्रियान्तो मन्त्रस्तु रक्षार्थे समुदाहृतः । अथवा राममन्त्रान्ते परं क्षद्वितयं पठेत् ॥ ११३ ॥

មន្ត្រដែលបញ្ចប់ដោយពាក្យ «វហ្និព្រីយា» ត្រូវបានប្រកាសសម្រាប់ការពារ។ ឬម្យ៉ាងទៀត នៅចុងមន្ត្រ រាមា គួរអានព្យាង្គ «ក្ស» ពីរដង។

Verse 114

अथवा केशवाद्यैस्तु रक्षां कुर्यात्प्रयत्नतः । केशवः पातु पादौ मे जङ्घे नारायणोऽवतु ॥ ११४ ॥

ឬម្យ៉ាងទៀត គួរខិតខំធ្វើការការពារ ដោយអំពាវនាវនាមដែលចាប់ផ្តើមដោយ កេសវៈ។ សូម កេសវៈ ការពារជើងទាំងពីររបស់ខ្ញុំ; សូម នារាយណៈ ថែរក្សាជង្គង់ជើង (កំភួនជើង) របស់ខ្ញុំ។

Verse 115

माधवो मे कटिं पातु गोविन्दो गुह्यमेव च । नाभिं विष्णुश्च मे पातु जठरं मधुसूदनः ॥ ११५ ॥

សូមព្រះ​មាធវៈ​ការពារ​ចង្កេះ​របស់ខ្ញុំ; សូមព្រះ​គោវិន្ទៈ​ការពារ​អង្គសម្ងាត់​ផងដែរ។ សូមព្រះ​វិષ્ણុ​ការពារ​ផ្ចិត; និងសូមព្រះ​មធុសូទនៈ​ការពារ​ពោះរបស់ខ្ញុំ។

Verse 116

ऊरू त्रिविक्रमः पातु हृदयं पातु मे नरः । श्रीधरः पातु कण्ठं च हृषीकेशो मुखं मम ॥ ११६ ॥

សូមព្រះ​ត្រីវិក្រ‌మៈ​ការពារ​ភ្លៅរបស់ខ្ញុំ; សូមព្រះ​នរៈ​ការពារ​បេះដូងខ្ញុំ។ សូមព្រះ​ស្រីធរៈ​ការពារ​ក; និងសូមព្រះ​ហ្រឹសីកេសៈ​ការពារ​មុខរបស់ខ្ញុំ។

Verse 117

पद्मनाभः स्तनौ पातु शीर्षं दामोदरोऽवतु । एवं विन्यस्य चाङ्गेषु जपकाले तु साधकः ॥ ११७ ॥

សូមព្រះ​បទ្មនាភៈ​ការពារ​ទ្រូងរបស់ខ្ញុំ; សូមព្រះ​ដាមោទរៈ​ការពារ​ក្បាលរបស់ខ្ញុំ។ ដោយដាក់ព្រះនាមទាំងនេះលើអវយវៈដូច្នេះហើយ អ្នកសាធកគួរធ្វើជបៈតាមកាលសមរម្យ។

Verse 118

निर्भयो जायते भूतवेतालग्रहराक्षसात् । पुनर्न्यसेत्प्रयत्नेन ध्यानं कुर्वन्समाहितः ॥ ११८ ॥

ដោយហេតុនេះ គាត់ក្លាយជាមិនភ័យខ្លាចចំពោះវិញ្ញាណ វេតាលៈ គ្រាហៈ និងរាក្សសៈ។ បន្ទាប់មក គាត់គួរធ្វើន្យាសម្តងទៀតដោយខិតខំ ដោយចិត្តប្រមូលផ្តុំ និងធ្វើធ្យាន។

Verse 119

पुरस्तात्केशवः पातु चक्री जांबूनदप्रभः । पश्चान्नारायणः शङ्खी नीलजीमूतसन्निभः ॥ ११९ ॥

សូមព្រះ​កេសវៈ អ្នកកាន់ចក្រ រលោងដូចមាសបរិសុទ្ធ ការពារខ្ញុំពីខាងកើត; និងសូមព្រះ​នារាយណៈ អ្នកកាន់ស័ង្ខ ងងឹតដូចពពកភ្លៀងពណ៌ខៀវ ការពារខ្ញុំពីខាងក្រោយ (ខាងលិច)។

Verse 120

ऊर्द्ध्वमिन्दीवरश्यामो माधवस्तु गदाधरः । गोविन्दो दक्षिणे पार्श्वे धन्वी चन्द्र प्रभो महान् ॥ १२० ॥

នៅខាងលើ គឺព្រះមាធវៈ ពណ៌ខ្មៅដូចផ្កាឈូកខៀវ កាន់គទា។ នៅខាងស្តាំ គឺព្រះគោវិន្ទៈ អធិរាជដ៏រុងរឿងដូចព្រះចន្ទ កាន់ធ្នូ។

Verse 121

उत्तरे हलधृग्विष्णुः पद्मकिञ्जल्कमसन्निभः । आग्नेय्यामरविन्दाक्षो मुसली मधुसूदनः ॥ १२१ ॥

នៅទិសខាងជើង គឺព្រះវិෂ្ណុ ជាអ្នកកាន់នង្គ័ល (ហលធ្រឹក) មានពណ៌ដូចធូលីលម្អិតនៃផ្កាឈូក។ នៅទិសអាគ្នេយ៍ គឺព្រះមធុសូទនៈ ភ្នែកដូចផ្កាឈូក កាន់មូសល (ដំបងបុក) ជាអ្នកសម្លាប់មធុ។

Verse 122

त्रिविक्रमः खड्गपाणिर्नैरृत्यां ज्वलनप्रभः । वायव्यां माधवो वज्री तरुणादित्यसन्निभः ॥ १२२ ॥

នៅទិសនైరૃત្យ (និរត្យ) គឺព្រះត្រីវិក្រ‌మៈ កាន់ដាវ រុងរឿងដូចភ្លើងឆេះ។ នៅទិសវាយវ្យ (ពាយព្យ) គឺព្រះមាធវៈ កាន់វជ្រៈ ដូចព្រះអាទិត្យកំពុងរះថ្មី។

Verse 123

एशान्यां पुण्डरीकाक्षः श्रीधरः पट्टिशायुधः । विद्युत्प्रभो हृषीकेश ऊर्द्ध्वे पातु समुद्गरः ॥ १२३ ॥

នៅទិសឥសាន គឺព្រះពុណ្ឌរីកាក្សៈ—ព្រះស្រីធរៈ កាន់អាវុធប៉ាត់ទីស (paṭṭiśa)—សូមការពារខ្ញុំ។ នៅខាងលើ សូមព្រះហ្រឹសីកេសៈ វិទ្យុត្ប្រហៈ រុងរឿងដូចរន្ទះ កាន់សមុទ្គរ (ញញួរ) ការពារខ្ញុំ។

Verse 124

अधश्च पद्मनाभो मे सहस्रांशुसमप्रभः । सर्वायुधः सर्वशक्तिः सर्वाद्यःसर्वतोमुखः ॥ १२४ ॥

នៅខាងក្រោមខ្ញុំ គឺព្រះបទ្មនាភៈ រុងរឿងដូចព្រះអាទិត្យពាន់ដួង—កាន់អាវុធទាំងអស់ មានអំណាចទាំងអស់ ជាមូលដ្ឋានដើមនៃសព្វវត្ថុ និងមានមុខបែរទៅគ្រប់ទិស។

Verse 125

इन्द्र गोपप्रभः पायात्पाशहस्तोऽपराजितः । स बाह्याभ्यन्तरे देहमव्याद्दामोदरो हरिः ॥ १२५ ॥

សូមព្រះហរិ អ្នកមិនអាចឈ្នះបាន ពន្លឺដូចអិន្ទ្រគោបា កាន់ខ្សែចងក្នុងព្រះហស្ត ការពារខ្ញុំ; សូមព្រះដាមោទរ ក្សេមក្សាន្តរាងកាយខ្ញុំ ទាំងខាងក្រៅ និងខាងក្នុង។

Verse 126

एवं सर्वत्र निश्छिद्रं नामद्वादशपञ्जरम् । प्रविष्टोऽह न मे किञ्चिद्भयमस्ति कदाचन ॥ १२६ ॥

ដូច្នេះ ខ្ញុំបានចូលទៅគ្រប់ទីកន្លែង ក្នុង«ទ្រុង»នៃព្រះនាមដ៏ទេវីដប់ពីរ ដែលមិនមានរន្ធចន្លោះឡើយ; ដូច្នេះ ខ្ញុំមិនមានភ័យអ្វីឡើយ នៅពេលណាក៏ដោយ។

Verse 127

एवं रक्षां विधायाथ दुर्द्धर्षो जायते नरः । सर्वेषु नृहरेर्मन्त्रवर्गेष्वेवं विधिर्मतः ॥ १२७ ॥

ដូច្នេះ បន្ទាប់ពីធ្វើពិធីការពារ មនុស្សម្នាក់ក្លាយជាមិនអាចវាយលុកបាន។ នេះជាវិធីដែលទទួលស្គាល់ សម្រាប់ក្រុមមន្តទាំងអស់ នៃព្រះនૃហរិ (ព្រះនរ​សിംហៈ)។

Verse 128

पूर्वोक्तविधिना सर्वं ध्यानपूजादिकं चरेत् । जितं ते पुण्डरीकाक्ष नमस्ते विश्वभावन ॥ १२८ ॥

តាមវិធីដែលបាននិយាយមុន គួរធ្វើអ្វីៗទាំងអស់—សមាធិ ការបូជា និងអ្វីផ្សេងៗ។ «ជ័យជំនះដល់ព្រះអង្គ ព្រះភ្នែកដូចផ្កាឈូក; សូមគោរពដល់ព្រះអង្គ អ្នកបង្កើតនិងចិញ្ចឹមលោក»។

Verse 129

नमस्तेऽस्तु हृषीकेश महापुरुष ते नमः । इत्थं सम्प्रार्थ्य जप्त्वा च पठित्वा विसृजेद्विभुम् ॥ १२९ ॥

សូមនមស្ការ​ដល់ព្រះហ្រឹសីកេឝ; សូមនមស្ការ​ដល់ព្រះអង្គ មហាបុរស។ ដូច្នេះ បន្ទាប់ពីអធិស្ឋាន ធ្វើជប និងអានសូត្រ រួចគួរបញ្ចប់ពិធី និងអនុញ្ញាតឲ្យព្រះអម្ចាស់ដ៏គ្រប់ទីកន្លែង សោយត្រឡប់។

Verse 130

एवं सिद्धे मनौ मन्त्री जायते सम्पदां पदम् । जयद्वयं श्रीनृसिंहेत्यष्टार्णोऽय मनूत्तमः ॥ १३० ॥

ពេលមន្តនេះបានសម្រេចពេញលេញ អ្នកសាធកក៏តាំងនៅក្នុងសម្បត្តិ និងការសម្រេចគោលដៅ។ មន្តអក្សរ៨ដ៏អធិកនេះគឺ៖ «ជ័យទ្វយំ—ស្រី នೃសിംហ»។

Verse 131

मुनिर्ब्रह्माथ गायत्री छन्दः प्रोक्तोऽस्य देवता । श्रीमाञ्जयनृसिंहस्तु सर्वाभीष्टप्रदायकः ॥ १३१ ॥

សម្រាប់មន្តនេះ មុនីគឺព្រះព្រហ្មា; ឆន្ទៈគឺគាយត្រី; ហើយទេវតាអធិបតីគឺស្រី ជយ-នೃសിംហ ដ៏រុងរឿង អ្នកប្រទានពរ និងបំណងទាំងអស់។

Verse 132

सेन्दुगोविन्दपूर्वेण वियता सेन्दुनापुनः । षड्दीर्घाढ्ये न कुर्वीत षडंगानि विशालधीः ॥ १३२ ॥

អ្នកសូត្រដែលមានប្រាជ្ញា មិនគួររៀបចំ «ឆដង្គ» ទាំងប្រាំមួយ ក្នុងវាក្យដែលធ្ងន់ដោយស្រៈវែងប្រាំមួយឡើយ; តែតាមក្បួនមុន ដែលសម្គាល់ដោយលំដាប់ «សេន្ទុ–គោវិន្ទ» ហើយវាស់សូត្រឡើងវិញតាមចន្លោះដែលបានកំណត់។

Verse 133

ततो ध्यायेद्धृदि विभुं नृसिंहं चन्द्र शेखरम् ॥ १३३ ॥

បន្ទាប់មក គួរធ្វើធ្យានក្នុងបេះដូងលើព្រះអម្ចាស់ដ៏ពេញលេញគ្រប់ទី—នૃសിംហ—អ្នកពាក់ព្រះចន្ទលើកំពូល។

Verse 134

श्रीमन्नृकेसरितनो जगदेकबन्धो श्रीनीलकण्ठ करुणार्णव सामराज । वह्नीन्दुतीव्रकरनेत्र पिनाकपाणे शीतांशुशेखर रमेश्वर पाहि विष्णो ॥ १३४ ॥

ឱ ព្រះអម្ចាស់ដ៏រុងរឿង មានរាងកាយមនុស្ស-សត្វតោ ជាសាច់ញាតិតែមួយនៃលោកទាំងមូល; ឱ ព្រះនីលកណ្ណៈ អធិរាជលើសមុទ្រករុណា; ឱ អ្នកកាន់ពិនាកា មានភ្នែកដ៏កាចសាហាវភ្លឺដូចភ្លើង និងព្រះចន្ទ; ឱ អ្នកពាក់ចន្ទអឌ្ឍ; ឱ ព្រះអម្ចាស់នៃរាមា (លក្ខ្មី)—សូមការពារខ្ញុំ ឱ វិស្ណុ។

Verse 135

ध्यात्वैवं प्रजपेल्लक्षाष्टकं मन्त्री दशांशतः । साज्येन पायसान्नेन जुहुयात्प्राग्वदर्चनम् ॥ १३५ ॥

ដោយបានសមាធិដូច្នេះហើយ អ្នកអនុវត្តមន្ត្រ គួរជប៉ាមន្ត្រ ១០៨,០០០ ដង; បន្ទាប់មកយកមួយភាគដប់នៃចំនួននោះ ធ្វើហោមបូជាដាក់ក្នុងភ្លើង ដោយឃី (ghee) និងបាយផ្អែម (pāyasa) ហើយបំពេញពិធីបូជាដូចដែលបានពណ៌នាមុន។

Verse 136

तारो माया स्वबीजान्ते कर्णोग्रं वीरमीरयेत् । महाविष्णुं ततो ब्रूयाज्ज्वलन्तं सर्वतोमुखम् ॥ १३६ ॥

ដោយប្រើប្រាណវៈ (oṃ) និងម៉ាយា (hrīṃ) ហើយបញ្ចប់ដោយព្យាង្គគ្រាប់ពូជផ្ទាល់ខ្លួន គួរបញ្ចេញព្យាង្គ «វីរ» យ៉ាងស្រាលនៅចុងត្រចៀក; បន្ទាប់មកគួរអំពាវនាវ «មហាវិષ્ણុ» ដែលភ្លឺរលោងដូចភ្លើង និងមានមុខបែរទៅគ្រប់ទិស។

Verse 137

स्फुरद्द्वयं प्रस्फुरेति द्वयं घोरपदं ततः । वदेद्घोरतरं ते तु तनुरूपं च ठद्वयम् ॥ १३७ ॥

បន្ទាប់មក គួរបញ្ចេញព្យាង្គគូ «ស្ផុរৎ» និងគូ «ប្រស្ផុរេតិ»; បន្ទាប់ពីនោះ និយាយព្យាង្គដែលបង្កើតពាក្យ «ឃោរ»។ រួចហើយ គួរបញ្ចេញ «ឃោរតរ» ហើយចុងក្រោយ បញ្ចេញព្យាង្គរូបសុក្ខម គូ «ឋ»។

Verse 138

प्रचटद्वयमाभाष्य कहयुग्मन च मद्वयम् । बन्धद्वयं घातयेति द्वयं वर्मास्त्रमीरयेत् ॥ १३८ ॥

ដោយបញ្ចេញ «ប្រចត» ពីរដង បន្ទាប់មក «កហ» ជាគូ ហើយ «ម» ពីរដង; រួចបញ្ចេញពីរដងនូវឃ្លា «សូមវាយបំបែកចំណងទាំងពីរ» នោះហើយ គួរជប៉ា «វರ್ಮាស្ត្រ»—មន្ត្រអាវុធការពារ។

Verse 139

नृसिंहं भीषणं भद्रं मृत्युमृत्युं नमाम्यहम् । पञ्चाशीत्यक्षरो मन्त्रो भजतामिष्टदायकः ॥ १३९ ॥

ខ្ញុំសូមនមស្ការ នរ​សിംហៈ—គួរឱ្យភ័យខ្លាចចំពោះអំពើអាក្រក់ ប៉ុន្តែជាមង្គលដល់អ្នកស្រឡាញ់ភក្តី; ព្រះអង្គជាមរណភាពនៃមរណភាព។ មន្ត្រនេះមាន ៨៥ ព្យាង្គ ផ្តល់អ្វីដែលប្រាថ្នា ដល់អ្នកដែលបូជានិងជប៉ាដោយសទ្ធា។

Verse 140

ऋषी ह्यघोरब्रह्माणौ तथा त्रिष्टुबनुष्टुभौ । छन्दसी च तथा घोरनृसिंहो देवता मतः ॥ १४० ॥

សម្រាប់មន្ត្រ/ស្តុតិនេះ ឥសីគឺ អឃោរ និង ព្រហ្មា; ចន្ទស៍ (មាត្រា) គឺ ត្រីស្តុប និង អនុស្តុប។ ហើយទេវតាដែលគេយល់ថាជាអធិបតី គឺ នរ​សിംហៈដ៏កាចសាហាវ។

Verse 141

ध्यानार्चनादिकं चास्य कुर्यादानुष्टुभं सुधीः । विशेषान्मन्त्रवर्योऽय सर्वरक्षाकरो मतः ॥ १४१ ॥

អ្នកប្រាជ្ញគួរធ្វើការសូត្រអនុស្តុបសម្រាប់មន្ត្រនេះ ព្រមទាំងធ្យាន (សមាធិ), អារចន (បូជា) និងកិច្ចផ្សេងៗ។ មន្ត្រដ៏ប្រសើរនេះ ត្រូវបានគេចាត់ថា ជាមន្ត្រការពារគ្រប់ទិសជាពិសេស។

Verse 142

बीजं जययुगं पश्चान्नृसिंहेत्यष्टवर्णवान् । ऋषिः प्रजापतिश्चास्यानुष्टुप्छन्द उदाहृतम् ॥ १४२ ॥

ប៊ីជ (ព្យាង្គគ្រាប់ពូជ) របស់វា ត្រូវបាននិយាយថា «jayayugam»; បន្ទាប់មកមានពាក្យមន្ត្រប្រាំបីព្យាង្គ «nṛsiṁha»។ សម្រាប់មន្ត្រនេះ ប្រាជាបតិ (Prajāpati) ត្រូវបានប្រកាសថាជាឥសី ហើយចន្ទស៍គឺ អនុស្តុប។

Verse 143

विदारणनृसिंहोऽस्य देवता परिकीर्तितः । जं बीजं हं तथा शक्तिर्विनियोगोऽखिलाप्तये ॥ १४३ ॥

សម្រាប់មន្ត្រ/ពិធីនេះ វិទារណ-នរ​សിംហៈ ត្រូវបានសរសើរថាជាទេវតាអធិបតី។ «jaṃ» ជាប៊ីជ (bīja), «haṃ» ជាសក្តិ (śakti) ហើយវិនិយោគ (viniyoga) របស់វា គឺសម្រាប់ការទទួលបានអ្វីៗទាំងអស់ដែលប្រាថ្នា។

Verse 144

दीर्घाढ्येन नृसिंहेन षडङ्गन्यासमाचरेत् । रौद्रं ध्यायेन्नृसिंहं तु शत्रुवक्षोविदारणम् ॥ १४४ ॥

ដោយប្រើមន្ត្រ នរ​សിംហៈ ដែលបានពង្រីក (មានព្យាង្គវែង/បន្ថែម) គួរធ្វើ ញាស (nyāsa) ប្រាំមួយអង្គ។ បន្ទាប់មក គួរធ្យាន នរ​សിംហៈដ៏រោទ្រកាចសាហាវ—ព្រះអង្គដែលហែកបើកទ្រូងសត្រូវ។

Verse 145

नखदंष्ट्रायुधं भक्ताभयदं श्रीनिकेतनम् । तप्तहाटककेशान्तज्वलत्पावकलोचनम् ॥ १४५ ॥

ព្រះអង្គមានអាវុធជាក្រចក និងធ្មេញ; ជាអ្នកប្រទានភាពមិនភ័យដល់អ្នកភក្តិ; ជាទីស្ថាននៃព្រះស្រី (លក្ខ្មី); ចុងសក់រលោងដូចមាសក្តៅ ហើយភ្នែកភ្លើងឆេះរលត់។

Verse 146

वज्राधिकनखस्पर्श दिव्यसिंह नमोऽस्तु ते । मुनिर्ब्रह्मा समाख्यातोऽनुष्टुप्छन्दः समीरितः ॥ १४६ ॥

ឱ ព្រះសിംហាទិវ្យ ដែលការប៉ះនៃក្រចករបស់ព្រះអង្គខ្លាំងជាងវជ្រៈ—សូមនមស្ការ​ដល់ព្រះអង្គ។ សម្រាប់មន្ត្រ/ឃ្លានេះ អ្នកឃើញ (ṛṣi) ត្រូវបានប្រកាសថា ព្រះព្រហ្មា ហើយឆន្ទៈគឺ អនុଷ្ដុប។

Verse 147

देवतास्य रदार्णस्य दिव्यपूर्वो नृकेसरी । पादैश्चतुर्भिः सर्वेण पञ्चाङ्गानि समाचरेत् ॥ १४७ ॥

អធិទេវតានៃក្រុមអក្សរ «រ​ដា​រ្ណ» គឺ ព្រះនૃសിംហៈ ដែលមានអក្សរទិវ្យជាបុព្វបទ។ ដោយប្រើបាទទាំងបួននៃមន្ត្រ គួរធ្វើពិធីបញ្ចអង្គ (pañcāṅga) ឲ្យបានត្រឹមត្រូវ។

Verse 148

ध्यानपूजादिकं सर्वं प्राग्वत्प्रोक्तं मुनीश्वर । पूर्वोक्तानि च सर्वाणि कार्याण्यायान्ति सिद्धताम् ॥ १४८ ॥

ឱ មហាមុនី, កិច្ចទាំងអស់ចាប់ពីការធ្វើធ្យាន និងការបូជា ជាដើម ត្រូវបានពន្យល់ដូចមុនហើយ; ហើយវិធីការទាំងអស់ដែលបាននិយាយមុន នាំទៅកាន់សិទ្ធិភាព និងការសម្រេចជោគជ័យ។

Verse 149

तारो नमो भगवते नरसिंहाय हृच्च ते । जस्तेजसे आविराविर्भव वज्रनखान्ततः ॥ १४९ ॥

អោំ។ នមស្ការ​ដល់ព្រះភគវាន នរ​សിംហៈ។ សូមព្រះអង្គស្ថិតនៅក្នុងបេះដូងខ្ញុំ។ ឱ ពន្លឺជ័យជំនះ សូមបង្ហាញខ្លួន—ម្តងហើយម្តងទៀត—តាមចុងក្រចកដូចវជ្រៈរបស់ព្រះអង្គ។

Verse 150

व्रजदंष्ट्रेति कर्मान्ते त्वासयाक्रन्दयद्वयम् । तमो ग्रसद्वयं पश्चात्स्वाहान्ते चाभयं ततः ॥ १५० ॥

នៅចុងបញ្ចប់នៃពិធីកម៌ គួរប្រាប់ពាក្យ «វ្រជដំស្ត្រ»; បន្ទាប់មកដោយ «ត្វាសា» ឲ្យគូ (នៃការថ្វាយ/ការសូត្រ) ស្រែកឡើង; រួចដោយ «តមោ-គ្រស» ឲ្យ “លេប” គូនោះ ដើម្បីបំបាត់អំពើអន្ធការ; ហើយនៅចុងស្វាហា ចូរបញ្ចេញ «អភ័យ» ដើម្បីប្រទានភាពមិនភ័យ។

Verse 151

आत्मन्यन्ते च भूयिष्ठा ध्रुवो बीजान्तिमो मनुः । द्विषष्ट्यर्णोऽस्य मुन्यादि सर्वं पूर्ववदीरितम् ॥ १५१ ॥

អក្សរ «អា» ដាក់នៅដើម និង «ម» ដាក់នៅចុង ហើយកណ្ដាលបំពេញដោយសំឡេងដែលនៅសល់ជាចម្បង។ «ធ្រុវ» ជាផ្នែកថេរ; «ប៊ីជ» ជាគ្រាប់ពូជ; និង «មនុ» ជាមន្តបិទចុងក្រោយ។ វិទ្យា/មន្តនេះមាន ៦២ ព្យាង្គ ហើយឫសិ និងអង្គផ្សេងៗ ត្រូវយល់តាមដែលបាននិយាយមុន។

Verse 152

तारो नृसिंहबीजं च नमो भगवते ततः । नरसिंहाय तारश्च बीजमस्य यदा ततः ॥ १५२ ॥

ដំបូងមាន «តារក» គឺព្យាង្គ Oṃ; បន្ទាប់មកមានប៊ីជនរសിംហ។ រួចទៀតជាវាក្យ «នមោ ភគវតេ»។ បន្ទាប់មកនិយាយ «នរសിംហាយ»; ហើយពេលបញ្ជាក់ប៊ីជរបស់មន្តនេះ ក៏ដាក់ «តារក» ម្តងទៀតនៅបន្ទាប់។

Verse 153

रूपाय तारः स्वर्बीजं कूर्मरूपाय तारकम् । बीजं वराहरूपाय तारो बीज नृसिंहतः ॥ १५३ ॥

សម្រាប់ទេវរូប «រូប» ព្យាង្គ «តារ» ជាប៊ីជនៃស្វರ್ಗ; សម្រាប់រូបកួម (អវតារ​កន្ទួត) «តារក» ជាប៊ីជ; សម្រាប់រូបវរាហ (ជ្រូកព្រៃ) ក៏មានប៊ីជដែលបានកំណត់; ហើយសម្រាប់នរសിംហ «តារ» ខ្លួនវាឯងជាប៊ីជ។

Verse 154

रूपाय तार स्वं बीजं वामनान्ते च रूपतः । पापध्रुवत्रयं बीजं रामाय निगमादितः ॥ १५४ ॥

សម្រាប់ទេវតា «រូប» ប៊ីជគឺ «តារា» (oṃ) ហើយសម្រាប់ «រូប» នៅចុងផ្នែកវាមន (Vāmana) ក៏ដូចគ្នា។ សម្រាប់ «រាម» ប៊ីជគឺត្រីយ៉ាដ «បាប–ធ្រុវ» ដូចដែលបានបង្រៀនតាំងពីដើមក្នុងនិគម (វេដ)។

Verse 155

बीजं कृष्णाय तारान्ते बीजं च कल्किने ततः । जयद्वयं ततः शालग्रामान्ते च निवासिने ॥ १५५ ॥

ចូរបន្ថែមព្យាង្គគ្រាប់ (ប៊ីជ) សម្រាប់ ព្រះក្រឹષ્ણៈ ដោយបញ្ចប់ជាមួយ “តារា” (តារ-ប្រណវ) បន្ទាប់មកបន្ថែមប៊ីជសម្រាប់ កល្កិន។ បន្ទាប់ពីនោះ បន្ថែមពាក្យជ័យពីរដង “ជយ ជយ”; ហើយចុងក្រោយ បន្ថែម “ដល់ព្រះអន្តរវាសិន នៅឯ សាលគ្រាម”។

Verse 156

दिव्यसिंहाय डेन्तः स्यात्स्वयम्भूः पुरुषाय हृत् । तारः स्वं बीजमित्येष महासाम्राज्यदायकः ॥ १५६ ॥

សម្រាប់ “សിംហាទិវ្យ” (សិង្ហាព្រះ) ព្យាង្គដែលកំណត់គឺ “ḍentaḥ”; សម្រាប់ ស្វយម្ភូ (ព្រះព្រហ្មា) និងសម្រាប់ បុរុષ (បុរសកោស्मिक) គេដាក់នៅក្នុងបេះដូង។ “តារា” ត្រូវបានប្រកាសថា ជាប៊ីជមន្ត្ររបស់ខ្លួនឯង។ ការរៀបចំមន្ត្រនេះ ផ្តល់អំណាចរាជ្យធំធេង។

Verse 157

नृसिंहमन्त्रः खाङ्कार्णो मुनिरत्रिः प्रकीर्तितः । छन्दोऽतिजगती प्रोक्तं देवता कथिता मनोः ॥ १५७ ॥

មន្ត្រ នೃសിംហៈ ត្រូវបានប្រកាសថា ចាប់ផ្តើមដោយព្យាង្គ “khāṅ”; ឥសី (ṛṣi) របស់វា គឺ ព្រះមុនិ អត្រី។ ចន្ទៈ (chandas) ត្រូវបានបង្រៀនថា អតិជគតី; ហើយទេវតាអធិបតីនៃមន្ត្រ គេនិយាយថា ជា “មនស” (ចិត្ត)។

Verse 158

दशावतारो नृहरिं बीजं खं शक्तिरव्ययः । षड्दीर्घाढ्येन बीजेन कृत्वाङ्गानि च भावयेत् ॥ १५८ ॥

ដោយសមាធិលើ នૃហរិ (នរ​សിംហៈ) ជាប៊ីជមន្ត្រ និងលើ “kha” ជាសក្តិ (śakti) មិនរលាយ អ្នកគួរធ្វើ អង្គ-ញាស (aṅga-nyāsa) ហើយសមាធិលើអង្គទេវៈ ដោយប្រើប៊ីជដែលមានស្រៈវែងប្រាំមួយ។

Verse 159

अनेकचन्द्र प्रतिमो लक्ष्मीमुखकृतेक्षणः । दशावतारैः सहितस्तनोतु नृहरिः सुखम् ॥ १५९ ॥

សូមឲ្យ នૃហរិ (ព្រះអម្ចាស់មនុស្ស-សിംហៈ) ដែលភ្លឺរលោងដូចព្រះចន្ទជាច្រើន ព្រះនេត្ររបស់ព្រះអង្គស្រឡាញ់សម្លឹងទៅមុខព្រះលក្ខ្មី ហើយព្រះអង្គស្ថិតជាមួយទសាវតារ ទ្រទ្រង់ប្រទានសុខសាន្ត។

Verse 160

जपोऽयुतं दशांशेन होमः स्यात्पायसेन तु । प्रागुक्ते पूजयेत्पीठे मूर्तिं सङ्कल्प्य मूलतः ॥ १६० ॥

គួរធ្វើជបៈដប់ពាន់ដង ហើយធ្វើហោមៈជាភាគដប់មួយ ដោយបាយផ្អែម (បាយាស)។ បន្ទាប់មក លើពិឋានបូជាដែលបានពណ៌នាមុន គួរបូជាព្រះមూర్తិ ដោយសង្កల్పបង្កើតពីមូលមន្ត្រ និងចេតនាមូលដ្ឋាន។

Verse 161

अंगान्यादौ च मत्स्याद्यान्दिग्दलेषु ततोऽचयेत् । इन्द्रा द्यानपि वज्राद्यान्सम्पूज्येष्टमवाप्नुयात् ॥ १६१ ॥

ដំបូង គួររៀបចំអង្គៈ (អវយវៈ) ទាំងឡាយ ហើយដាក់និមិត្តសញ្ញា ចាប់ពីត្រី (មត្ស្យ) ជាដើម នៅក្នុងផ្កាក្រពើនៃទិសទាំងឡាយ។ បន្ទាប់មក បូជាព្រះឥន្ទ្រ និងទេវតាផ្សេងៗ ព្រមទាំងអាវុធសញ្ញា ដូចជា វជ្រៈ ហើយនឹងទទួលបានផលដែលប្រាថ្នា។

Verse 162

सहस्रार्णं महामन्त्रं वक्ष्ये तन्त्रेषु गोपितम् । तारो माया रमा कामो बीजं क्रोधपदं ततः ॥ १६२ ॥

ខ្ញុំនឹងប្រកាសមហាមន្ត្រមានព្យញ្ជនៈមួយពាន់ ដែលត្រូវបានលាក់សម្ងាត់ក្នុងតន្ត្រៈ។ ព្យញ្ជនៈគ្រាប់ (បីជៈ) របស់វាគឺ៖ តារា មាយា រាមា កាមៈ ហើយបន្ទាប់មក ពាក្យសម្គាល់ក្រូធៈ (កំហឹង)។

Verse 163

मूर्ते नृसिंहशब्दान्ते महापुरुष ईरयेत् । प्रधानधर्माधर्मान्ते निगडेतिपदं वदेत् ॥ १६३ ॥

នៅចុងពាក្យ «មូរតិ» គួរបញ្ចេញពាក្យ «នೃសિંហ»; នៅចុង «នૃសિંហ» គួរបញ្ចេញ «មហាបុរស»។ ហើយនៅចុងលំដាប់ «ប្រធាន–ធម្ម–អធម្ម» គួរនិយាយពាក្យ «និគដេតិ»។

Verse 164

निर्मोचनान्ते कालेति ततः पुरुष ईरयेत् । कालान्तकसदृक्तोयं स्वेश्वरान्ते सदृग्जलम् ॥ १६४ ॥

បន្ទាប់មក នៅចុងពិធីនិរមោចនៈ (ការដោះលែង) គួរបញ្ចេញពាក្យ «កាល»។ ទឹកនេះស្រដៀងនឹង កាលាន្តក (អ្នកបញ្ចប់កាល) ហើយនៅចុងកំណត់ដោយព្រះអម្ចាស់របស់ខ្លួន ទឹកក៏ក្លាយជាអង្គធាតុបញ្ចប់ដូចគ្នា។

Verse 165

श्रान्तान्ते तु निविष्टेति चैतन्यचित्सदा ततः । भासकान्ते तु कालाद्यतीतनित्योदितेति च ॥ १६५ ॥

នៅចុងបញ្ចប់នៃឯកតាចន្ទសាស្ត្រ គេយកពាក្យថា «និវិṣṭa» គឺបានដាក់ស្ថិត។ បន្ទាប់មកយល់ថា «ចៃតន្យ-ចិត-សដា» គឺស្មារតីដឹងបរិសុទ្ធជានិច្ច។ នៅចុងឯកតាភ្លឺរលោង (ភាសក) វាត្រូវបានហៅថា «កាលាទិ-អតីត-និត្យ-ឧទិត» គឺរះឡើងជានិច្ច អស់កាល លើសពេលវេលា និងដើមកាល។

Verse 166

उदयास्तमयाक्रान्तमहाकारुणिकेति च । हृदयाब्जचतुश्चोक्ता दलान्ते तु निविष्टितः ॥ १६६ ॥

«ត្រូវគ្របដណ្តប់ដោយរះថ្ងៃ និងលិចថ្ងៃ» និង «មហាករុណិក» គឺព្រះមហាករុណា—ទាំងនេះក៏ត្រូវបាននិយាយថាជា ៤ នាមក្នុងផ្កាឈូកនៃបេះដូង; ហើយព្រះអង្គស្ថិតអន្ដរាយនៅចុងស្លឹកផ្ការបស់វា។

Verse 167

चैतन्यात्मन्श्चतुरात्मन्द्वादशात्मन्स्ततः परम् । चतुर्विंशात्मन्नन्ते तु पञ्चविंशात्मन्नित्यपि ॥ १६७ ॥

អាត្មានត្រូវបាននិយាយថាជា «ចៃតន្យ» គឺស្មារតីដឹង; ជា «ចតុរាត្មាន» អាត្មាបួន; បន្ទាប់មកជា «ទ្វាទសាត្មាន» អាត្មាទាំងដប់ពីរ; បន្ទាប់ទៀតជា «ចតុរវിംសាត្មាន» អាត្មាទាំងម្ភៃបួន; ហើយចុងក្រោយក៏ជា «បញ្ចវിംសាត្មាន» អាត្មាទីម្ភៃប្រាំដ៏អស់កាល។

Verse 168

बको हरिः सहस्रान्ते मूर्ते एह्येहि शब्दतः । भगवन्नृसिंहपुरुष क्रोधेश्वर रसा सह ॥ १६८ ॥

នៅចុងនៃការរាប់ដល់ពាន់ ព្រះហរិ—បង្ហាញរូបជាបក (Baka)—ត្រូវបានអញ្ជើញដោយពាក្យ «មក មក!» ដោយផ្ទាល់៖ «ឱ ព្រះបរមភគវន្ត ឱ នរសിംហ-បុរស ឱ ព្រះអម្ចាស់នៃកំហឹង សូមមកជាមួយរស (rasa) គឺសារធាតុជីវិត/ថាមពល!»

Verse 169

स्रवन्दितान्ते पादेति कल्पान्ताग्निसहस्र च । कोट्याभान्ते महादेव निकायदशशब्दतः ॥ १६९ ॥

ឱ មហាទេវា តាមការបែងចែកពាក្យដប់ប្រភេទ គេពិពណ៌នាថា «បាទ» នៅចុងនៃការសូត្រដែលហូរទៅ; ហើយនៅចុងកល្ប វាភ្លឺដូចភ្លើងពាន់—ពិតជាមានពន្លឺដល់កម្រិតកោដិ។

Verse 170

शतयज्ञातलं ज्ञेयं ततश्चामलयुग्मकम् । पिङ्गलेक्षणसटादंष्ट्रा दंष्ट्रायुध नखायुध ॥ १७० ॥

ចូរដឹងអំពីតំបន់ដែលហៅថា «សតយជ្ញាតល»; បន្ទាប់មកមាន «អមលា» ជាគូ។ នៅទីនោះមានសត្វមានភ្នែកពណ៌ត្នោតលឿង មានសក់ក្បាលដូចសត្វតោ និងមានចង្កូម—យកចង្កូមជាអាវុធ និងក្រញ៉ាំជាអាវុធ។

Verse 171

दानवेन्द्रा न्तकावह्निणशोणितपदं ततः । संसक्तिविग्रहान्ते तु भूतापस्मारयातुधान् ॥ १७१ ॥

បន្ទាប់មក គេយល់ថា វាជាផ្លូវដែលមានស្នាមឈាម នៃអគ្គីដែលបញ្ចប់អធិរាជដានវៈ; ហើយនៅចុងបញ្ចប់នៃការប្រយុទ្ធដែលជាប់ចងជាប់ពាក់ វាសំដៅទៅលើសត្វភូតា ជំងឺដូចអាបស្មារ និងយាតុធានៈ (វិញ្ញាណអាក្រក់)។

Verse 172

सुरासुरवन्द्यमानपादपङ्कजशब्दतः । भगवन्व्योमचक्रेश्चरान्ते तु प्रभावप्यय ॥ १७२ ॥

ដោយសំឡេងនោះ ដែលប្រកាសអំពីព្រះបាទបង្គំដូចផ្កាឈូក ដែលទេវតា និងអសុរ ក៏គោរពបូជាដូចគ្នា ព្រះមានព្រះភាគ—អធិរាជនៃចក្រព្យោម—នៅចុងបញ្ចប់នៃដំណើរ នាំឲ្យអំណាចដែលបង្ហាញទាំងអស់ រលាយសូន្យ។

Verse 173

रूपेणोत्तिष्ठ चोत्तिष्ठ अविद्यानिचयं दह । दहज्ञानैश्वर्यमन्ते प्रकाशययुगं ततः ॥ १७३ ॥

ចូរលេចឡើងក្នុងរូបពិតរបស់អ្នក—លេចឡើង ចូរលេចឡើង! ដុតបំផ្លាញគំនរអវិជ្ជាដែលសន្សំសំចៃ។ បន្ទាប់មក ដោយភ្លើងនៃជ্ঞান ចូរចែងចាំងក្នុងអធិបតេយ្យ; ហើយក្រោយមក ចូរបំភ្លឺយុគ (លោក) ដោយពន្លឺនោះ។

Verse 174

ॐ सर्वज्ञ अरोषान्ते जम्भाजृम्भ्यवतारकम् । सत्यपुरुषशब्दान्ते सदसन्मध्य ईरयेत् ॥ १७४ ॥

គួរបញ្ចេញព្យាង្គ «អោម»៖ បន្ទាប់ពីពាក្យ «សರ್ವជ្ញ» នៅចុង «អរោស» រួមជាមួយ «ជម្ភ–អាជ្រឹម្ភ្យ–អវតារក»; ហើយបន្ទាប់ពីពាក្យ «សត្យបុរស» ត្រូវបញ្ចេញនៅកណ្ដាល រវាងពាក្យ «សត» និង «អសត»។

Verse 175

निविष्टं मम दुःस्वप्नभयं निगडशब्दतः । भयं कान्तारशब्दान्ते भयं विषपदात्ततः ॥ १७५ ॥

ដោយសំឡេងខ្សែច្រវាក់ ភ័យពីសុបិនអាក្រក់បានចូលកាន់ខ្ញុំ។ នៅចុងសំឡេងព្រៃកន្ទារ ក៏កើតភ័យ; ហើយពេលឮពាក្យ «ពុល» ក៏កើតភ័យដែរ។

Verse 176

ज्वरान्ते डाकिनी कृत्याध्वरेवतीभयं ततः । अशन्यन्ते भयं दुर्भिक्षभयं मारीशब्दतः ॥ १७६ ॥

នៅចុងជំងឺក្តៅ កើតភ័យចំពោះដាគិនី ក្រឹត្យា (ពិធីអាក្រក់) និងអធ្វរេវតី។ បន្ទាប់មក នៅចុងផ្គរលាន់/រន្ទះ ក៏មានភ័យ; ហើយពីសំឡេងអពមង្គលរបស់ម៉ារី កើតភ័យទុរភិក្ស (អត់ឃ្លាន)។

Verse 177

भयं मारीचशब्दान्ते भयं छायापदं ततः । स्कन्दापस्मारशब्दान्ते भयं चौरभयं ततः ॥ १७७ ॥

នៅចុងពាក្យ «ម៉ារីច» មានសញ្ញាភ័យ; ហើយនៅពាក្យ «ឆាយា» ក៏ដូចគ្នា មានភ័យ។ នៅចុងពាក្យ «ស្កន្ទ–អបស្មារ» មានភ័យ; ហើយបន្ទាប់មក កើតភ័យចំពោះចោរ។

Verse 178

जलस्वप्नाग्निभयं गजसिंहभुजङ्गतः । भयं जन्मजरान्ते मरणादिशब्दमीरयेत् ॥ १७८ ॥

ភ័យកើតពីទឹក ពីសុបិន និងពីភ្លើង; ដូចគ្នានេះពីដំរី ពីសិង្ហ និងពីពស់។ ហើយនៅចុងកំណើត និងចាស់ជរា មនុស្សនឹងនិយាយពាក្យដូចជា «មរណៈ» ជាពាក្យអពមង្គលដោយភ័យ។

Verse 179

भयं निर्मोचययुगं प्रशमययुगं ततः । ज्ञेयरूपधारणान्ते नृसिंहबृहत्सामतः ॥ १७९ ॥

បន្ទាប់មក ដោយសាមន៍ធំ នៃព្រះនೃសിംហ (Nṛsiṁha Br̥hat-sāman) គួរធ្វើពិធីជាគូ ដើម្បីដោះលែងភ័យ និងពិធីជាគូ ដើម្បីបំបាត់ស្ងប់ភ័យ។ ហើយនៅចុងការទទួលយករូបដែលបានសមាធិ/គួរដឹង នេះត្រូវអនុវត្តតាមលំដាប់។

Verse 180

पुरुषान्ते सर्वभयनिवारणपदं ततः । अष्टाष्टकं चतुःषष्टिः चेटिकाभयमीरयेत् ॥ १८० ॥

នៅចុងមន្ត្រ «បុរុស» នោះ គួរបញ្ចេញពាក្យដែលបំបាត់ភ័យទាំងអស់; បន្ទាប់មក សូត្រ «អष्टाष्टក» និង «ចតុះសഷ്ടិ» ហើយប្រកាសមន្ត្រដែលបណ្តេញភ័យពីវិញ្ញាណអមត់អាក្រក់ (ចេតិកា)។

Verse 181

विद्यावृतस्त्रयस्त्रिंशद्देवताकोटिशब्दतः । नमितान्ते पदपदात्पङ्कजान्वित ईरयेत् ॥ १८१ ॥

ដោយគ្របដណ្តប់ដោយវិទ្យាពិសិដ្ឋ គួរបញ្ចេញជាពាក្យដែលអំពាវនាវដល់ទេវតា៣៣កោដិ; ហើយនៅចុងក្រោយ—ក្រោយការកោតបង្គំ—គួរសូត្រពាក្យមួយៗ ដោយតុបតែងដោយរូបភាពផ្កាឈូក។

Verse 182

सहस्रवदनान्ते तु सहस्रोदर संवदेत् । सहस्रेक्षणशब्दान्ते सहस्रपादमीरयेत् ॥ १८२ ॥

នៅចុងពាក្យ «មានមុខពាន់» គួរបញ្ចេញ «មានពោះពាន់»; ហើយនៅចុងពាក្យ «មានភ្នែកពាន់» គួរបញ្ចេញ «មានជើងពាន់»។

Verse 183

सहस्रभुज सम्प्रोच्य सहस्रजिह्व संवदेत् । सहस्रान्ते ललाटेति सहस्रायुधतोधरात् ॥ १८३ ॥

ក្រោយពេលបញ្ចេញ «មានដៃពាន់» ជាមុន សូមបន្តបញ្ចេញ «មានអណ្តាតពាន់»។ នៅចុងក្រោយ គួរនិយាយថា «ថ្ងាសពាន់ដង» ហើយសមាធិឃើញព្រះអង្គជាអ្នកកាន់អាវុធពាន់។

Verse 184

तमःप्रकाशक पुरमथनान्ते तु सर्व च । मन्त्रे राजेश्वरपदाद्विहायसगतिप्रद ॥ १८४ ॥

នេះជាអ្វីដែលបំភ្លឺអន្ធការ និងបណ្តេញភាពងងឹត; ហើយនៅចុងពិធី «បំផ្លាញទីក្រុង» គួរអនុវត្តវា​គ្រប់ប្រការ។ ក្នុងមន្ត្រ ផ្នែកដែលចាប់ផ្តើមដោយពាក្យ «រាជេශ්වර» ប្រទានដំណើរទៅស្ថានសួគ៌ (ការសម្រេចដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់)។

Verse 185

पातालगतिप्रदान्ते यन्त्रमर्द्दन ईरयेत् । घोराट्टहासहसितविश्वावासपदं ततः ॥ १८५ ॥

នៅចុងបញ្ចប់នៃមន្តដែលប្រទានផ្លូវចូលទៅបាតាលៈ គួរបញ្ចេញមន្ត «យន្ត្រមរទន»។ បន្ទាប់មក សូត្រពទមន្ត «ឃោរាដ្ឋហាស-ហសិត-វិશ્વាវាស»។

Verse 186

वासुदेव ततोऽक्रूर ततो हयमुखेति च । परमहंसविश्वेश विश्वान्ते तु विडम्बन ॥ १८६ ॥

បន្ទាប់មក (ព្រះអង្គត្រូវបានសរសើរ) ថា «វាសុទេវ»; បន្ទាប់ថា «អក្រូរ»; បន្ទាប់ថា «ហយមុខ»។ (ព្រះអង្គគឺ) «បរមហំស» ហង្សដ៏អធិឧត្តម, «វិશ્વេស» ព្រះអម្ចាស់នៃសកលលោក; ហើយនៅចុងសកល (ព្រះអង្គបង្ហាញជា) «វិឌម្បន» អ្នកធ្វើឲ្យច្របូកច្របល់ដោយការបង្ហាញអស្ចារ្យ។

Verse 187

निविष्टान्ते ततः प्रादुर्भावकारक ईरयेत् । हृषीकेश च स्वच्छन्द निःशेषजीव विन्यसेत् ॥ १८७ ॥

បន្ទាប់មក នៅចុងបញ្ចប់នៃពិធីអង្គុយ គួរបញ្ចេញការអំពាវនាវដែលបង្កឲ្យមានការបង្ហាញខ្លួន។ បន្ទាប់មក គួរធ្វើន្យាសតាមវិធី (អំពាវនាវ) «ហ្រឹសីកេស» និងព្រះអម្ចាស់ដែលមានព្រះឆន្ទៈសេរី ហើយដាក់អំណាចមន្តក្នុងសត្វមានជីវិតទាំងអស់ដោយមិនសល់។

Verse 188

ग्रासकान्ते महापश्चात्पिशितासृगितीरयेत् । लंपटान्ते खेचरीति सिद्ध्य्न्ते तु प्रदायक ॥ १८८ ॥

នៅចុងបញ្ចប់នៃមាត់កំណត់ គួរបញ្ចេញមន្តធំ «ពិឝិតាស្រឹក»។ នៅចុងបញ្ចប់នៃពិធី «លំពត» គួរបញ្ចេញ «ខេចរី»។ គេនិយាយថា ទាំងនេះប្រទានសិទ្ធិ (សិទ្ធិ)។

Verse 189

अजेयाव्यय अव्यक्त ब्रह्माण्डोदर इत्यपि । ततो ब्रह्मसहस्रान्ते कोटिस्रग्रुण्डशब्दतः ॥ १८९ ॥

«អជេយ» មិនអាចឈ្នះបាន, «អវ្យយ» មិនរលាយ, «អវ្យក្ត» មិនបង្ហាញ, ហើយក៏ «ព្រះអង្គនៅក្នុងពោះស៊ុតសកល» ផងដែរ។ បន្ទាប់មក នៅចុងបញ្ចប់នៃពាន់វដ្តព្រះព្រហ្មា មានសំឡេងហៅថា «កោតិស្រគ្រុណ្ឌ» កើតឡើង។

Verse 190

माल पण्डितमुण्डेति मत्स्य कूर्म ततः परम् । वराहान्ते नृसिंहेति वामनान्ते समीरयेत् ॥ १९० ॥

គួរតែបញ្ចេញព្រះនាមតាមលំដាប់៖ «ម៉ាល, បណ្ឌិត, មុណ្ឌ»; បន្ទាប់មក «មត្ស្យ» និង «គូរម»។ បន្ទាប់ពី «វរាហ» នៅចុងត្រូវនិយាយ «នೃសിംហ» ហើយនៅចុង «វាមន» ក៏សូត្រព្រះនាមបន្ទាប់តាមគន្លងដែរ។

Verse 191

त्रैलोक्याक्रमणान्ते तु पादशालिक ईरयेत् । रामत्रय ततो विष्णुरूपान्ते धर एव च ॥ १९१ ॥

នៅចុងនៃ «ការជំហានឆ្លងបីលោក» គួរតែបញ្ចេញពាក្យសម្គាល់ «បាទសាលិក»។ បន្ទាប់មក ក្រោយ «រាមបី» ហើយនៅចុងនៃ «ទម្រង់វិષ્ણុ» ក៏ត្រូវបញ្ចេញ «ធរ» ផងដែរ។

Verse 192

तत्त्वत्रयान्ते प्रणवाधारतस्तच्छिखां पदम् । निविष्टवह्निजायान्ते स्वधा चैव ततो वषट् ॥ १९२ ॥

នៅចុងនៃ «តត្ត្វៈបី» ដោយអូម (Oṃ) ជាគ្រឹះគាំទ្រ គួរដាក់ពាក្យដែលសម្គាល់ជា «សិខា»។ នៅចុងដែលធាតុកើតពីភ្លើងត្រូវបានដាក់ចូល គួរបន្ថែម «ស្វធា» ហើយបន្ទាប់មក «វសត់»។

Verse 193

नेत्र वर्मास्त्रमुच्चार्य्यप्राणाधार इतीरयेत् । आदिदेवपदात्प्राणापानपश्चान्निविष्टितः ॥ १९३ ॥

បន្ទាប់ពីបញ្ចេញមន្ត្រ «នេត្រ» (ការពារភ្នែក), «វರ್ಮន» (អាវការពារ) និង «អស្ត្រ» (អាវុធ) រួច គួរនិយាយរូបមន្ត «ប្រាណាធារ»—ជាគ្រឹះនៃដង្ហើមជីវិត។ បន្ទាប់មក ចាប់ពីទីតាំង «អាទិទេវ» ត្រូវដាក់ «ប្រាណ» និង «អបាណ» តាមលំដាប់ដែលបានកំណត់ក្នុងកាយ។

Verse 194

पाञ्चरात्रिक दितिज विनिधनान्ते करेति च । महामाया अमोघान्ते दर्यं दैत्येन्द्र शब्दतः ॥ १९४ ॥

តាមប្រពៃណីបញ្ចរាត្រ (Pāñcarātra) ពាក្យ «ករេតិ» ត្រូវបង្កើតដោយបន្ថែមបច្ច័យ «-វិនិធន» បន្ទាប់ពី «ទិតិជ»។ ដូចគ្នានេះ បន្ទាប់ពី «មហាមាយា» ប្រើបច្ច័យ «-អមោឃ»; ហើយបន្ទាប់ពី «ដារយំ» ទទួលបានពាក្យ «ដៃត្យេន្រ្ទ»—ដូច្នេះត្រូវបានបង្រៀនដោយអំណាចនៃ «សព្ទ» (សក្ខីកម្មវេយ្យាករណ៍/ពាក្យសព្ទ)។

Verse 195

दर्यान्ते दलनेत्युक्ता तेजोराशिन् ध्रुवं स्मरः । तेजस्वरान्ते पुरुष्पंङेन्ते सत्यपूरुष ॥ १९५ ॥

នៅចុងពាក្យ «daryā» គេថាប្រែជារূপ «dalana»។ ក្នុងសមាស «tejo-rāśi» ច្បាប់ថេរគឺ «smara»។ នៅចុង «tejasvara» វាប្រែជា «puruṣpaṃṅa» ហើយនៅចុង គេបញ្ជាក់ថា «satya-pūruṣa»។

Verse 196

अस्त्रतारोऽच्युतास्त्रं च तारो वाचा सुदेव फट् । तारमायामूर्तेः फट् वः कामः स्वरादिमः ॥ १९६ ॥

ព្យាង្គ «tāra» ពេលភ្ជាប់ជាមួយមន្ត្រាអាវុធរបស់ អច្យុត (Acyuta) ក្លាយជាមន្ត្រាគ្រាប់ព្រួញ (astra)។ ភ្ជាប់ជាមួយវាចា ក្លាយជា «Sudeva phaṭ»។ ភ្ជាប់ជាមួយរូបមាយា ក្លាយជា «(tāra)… phaṭ»។ ហើយ «vaḥ» ត្រូវបានហៅថា កាមៈ (Kāma) ដែលចាប់ផ្តើមដោយស្រៈ។

Verse 197

मूर्तेस्त्रमव्ययोबीजं विश्वमूर्तेस्त्रिमव्ययः । मायाविश्वात्मने षट् च तारः सौचं तुरात्मने ॥ १९७ ॥

សម្រាប់ព្រះដ៏មានរូប (មូរតិ) ព្យាង្គគ្រាប់ពូជមិនរលាយគឺ «tram»។ សម្រាប់ព្រះអម្ចាស់មានរូបសកល (Viśva-mūrti) គ្រាប់ពូជមិនរលាយគឺ «trim»។ សម្រាប់ព្រះដែលជាអាត្មានៃសកលតាមរយៈមាយា មានប្រាំមួយព្យាង្គ។ «tāra» (Oṃ) សម្រាប់អាត្មាខាងក្នុង; និង «sauca» (ភាពបរិសុទ្ធ) សម្រាប់អាត្មាទីបួន ដ៏លើសលប់។

Verse 198

फट् तारोहं विश्वरूपिन्नस्त्रं च तदनन्तरम् । तारौह्रैपरमान्ते तु ह्रंसफट्प्रणवस्ततः ॥ १९८ ॥

«phaṭ» ត្រូវបញ្ចេញជាមុន បន្ទាប់មក «tārohaṁ»; បន្ទាប់ទៀត មន្ត្រាអាវុធរបស់ «viśvarūpin»។ បន្ទាប់ពីនោះ នៅចុង «tāra-uhrai» ដ៏អធិរាជ គេត្រូវសូត្រ «hraṁsa», «phaṭ», ហើយបន្ទាប់មក «praṇava» (Oṁ)។

Verse 199

ह्रः हिरण्यगर्भरूप धारणान्ते च फट् ध्रुवः । ह्रौं अनौपम्यरूपधारिणास्त्रं ध्रुवस्ततः ॥ १९९ ॥

ព្យាង្គ «hraḥ» ត្រូវបានកំណត់ថេរ ឲ្យប្រើនៅចុងធារណា សម្រាប់រូបហិរណ្យគರ್ಭ (Hiraṇyagarbha) ជាមួយនឹងពាក្យបំបែក «phaṭ»។ បន្ទាប់មក ដូចគ្នានេះ «hrauṁ» ត្រូវបានកំណត់ថេរ ជាមន្ត្រាអាវុធ (astra) ដែលទទួលយករូបដ៏មិនអាចប្រៀបបាន។

Verse 200

क्षौं नृसिंहरूपधारिन् ॐ क्लं श्लश्च स्वरादिकः । ष्टाङ्गविन्यासविन्यस्तमूर्तिधारिंस्ततश्च फट् ॥ २०० ॥

«ក្សៅṁ—ឱ អ្នកទ្រង់រូបនរ​សിംហៈ; ឱṁ; ក្លាំ; ស្លា» ចាប់ពីស្រៈទាំងឡាយ។ ដេវតាដែលរូបត្រូវបានដាក់តាំងដោយ ញាសា៦អង្គ; បន្ទាប់មកបញ្ចេញ «ផត់»។