Pūrvabhāga

ពួវ៌ភាគ (សៀវភៅទី១) នៃ នារ​ទបុរាណ ចាប់ផ្តើមនៅពិធីសត្រា នៃមិષារ​ណ្យៈ ដែលសូតៈថ្លែងដល់ព្រះឥសីទាំងឡាយ បញ្ជាក់អំណាចសក្ដិសិទ្ធិ និងគុណសង្គ្រោះរបស់គម្ពីរនេះ។ បន្ទាប់មក ការបង្រៀនបន្តតាមប្រពៃណីសន្ទនា៖ សូតៈរំលឹកសំណួររបស់នារ​ទៈទៅកាន់សនកៈ (មួយក្នុងសនកាទិកុមារ) ហើយសនកៈឆ្លើយដោយទស្សនៈអទ្វៃតៈផ្អែកលើព្រះវិṣṇុ—ព្រះនារាយណៈជាព្រះព្រហ្មន៍គ្របដណ្តប់សកលលោក ខណៈព្រះព្រហ្មា ព្រះរុទ្រៈ និងអាទិទេវតាផ្សេងៗដំណើរការជាអំណាចពឹងផ្អែក។ ពីមូលដ្ឋានមេតាភីសិកនេះ សៀវភៅនាំទៅកាន់ធម៌អនុវត្ត៖ ភក្តិ (ការស្រឡាញ់បូជាព្រះ) ជាជីវពលនៃធម៌ទាំងមូល ហើយស្រទ្ធា ជារុក្ខមូលនៃការប្រព្រឹត្តល្អ។ វាត្រូវបានបង្ហាញតាមវដ្តមារកណ្ឌេយៈ ហើយពង្រីកទៅជាការសរសើរគង្គា (Gaṅgā-māhātmya) និងរឿងភាគីរថៈយ៉ាងវែង ដោយប្រើពង្សាវតាររាជវង្ស បាហុ–សគរ–ភាគីរថៈ ព្រមទាំងពាក្យបណ្តាសា ការសម្អាត និងការចុះមកនៃទន្លេ ដើម្បីបង្រៀនអំពីការលុបបាប ការប្រព្រឹត្តត្រឹមត្រូវ និងអធិការភាពនៃការប៉ះពាល់សក្ដិសិទ្ធិ (ទីរថៈ ការបម្រើសាធុ និងហរិ-ភក្តិ)។ បន្ទាប់មក សៀវភៅកាន់តែតឹងរឹងជារបៀបធម៌សាស្ត្រ តាមវគ្គបង្រៀនរបស់ធម្មរាជ/យមៈ៖ កម្រិតបុណ្យ ក្បួនសោចៈ និងអសុចិ ការចាត់ថ្នាក់បាប នរក និងទណ្ឌកម្ម ព្រមទាំងដែនកំណត់ និងភាពចាំបាច់នៃព្រាយច្ឆិត្ត។ ទោះយ៉ាងណា វាសន្និដ្ឋានថា នៅពេលវិធីផ្សេងៗមិនអាចសង្គ្រោះបាន ភក្តិ និងគង្គា នៅតែជាឱសថចុងក្រោយ។ ចុងក្រោយ ពួវ៌ភាគបង្រៀនវ្រតៈវៃಷṇវៈដែលអាចកំណត់តាមប្រតិទិន៖ ការបូជាទ្វាទសីរៀងខែ ការអនុវត្តពូរណិមា (លក្ខ្មី–នារាយណៈ) និងពិធីលើកទង់/ថែរក្សាទង់ (ធ្វជ) ដោយមានរឿងគំរូ សុមតិ–សត្យមតី។ វ្រតៈទាំងនេះត្រូវបានដាក់ថាមានផលស្មើ ឬលើសការធ្វើទានធំៗ និងបុណ្យទីរថៈ ដើម្បីអោយអ្នកសាសនិករក្សាភក្តិ និងសុចរិតជាប្រចាំឆ្នាំ។