Adhyaya 72: The Reconciliation Rite, Sarasvati Sacrifice, and the Birth of Uttama Manu (Auttama Manvantara Prelude)

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे औत्तममन्वन्तरे एकसप्ततितमोऽध्यायः । द्विसप्ततितमोऽध्यायः- ७२ मार्कण्डेय उवाच ततः स्वनगरं प्राप्य तं ददर्श द्विजं नृपः । समेतं भार्यया चैव शीलवत्या मुदान्वितम् ॥

ដូច្នេះ ក្នុង «ស្រីមារកណ្ឌេយបុរាណ» ក្នុងអោត្តមមន្វន្តរៈ ជំពូកទី៧១ បានបញ្ចប់។ ជំពូកទី៧២ ចាប់ផ្តើម។ មារកណ្ឌេយៈបាននិយាយថា៖ បន្ទាប់មក ព្រះមហាក្សត្រ បានទៅដល់ទីក្រុងរបស់ខ្លួន ហើយបានឃើញព្រាហ្មណ៍នោះ មានភរិយារបស់គាត់នៅជាមួយ—មានសីលធម៌ និងពោរពេញដោយសេចក្តីរីករាយ។

Verse 2

ब्राह्मण उवाच राजवर्य ! कृतार्थोऽस्मि यतो धर्मो हि रक्षितः । धर्मज्ञेह भवता भार्यामानयता मम ॥

ព្រាហ្មណ៍បាននិយាយថា៖ ឱ ព្រះមហាក្សត្រដ៏ប្រសើរបំផុត ខ្ញុំបានពេញចិត្តហើយ ព្រោះធម្មៈត្រូវបានការពារពិតប្រាកដ—ដោយព្រះអង្គ អ្នកដឹងធម្មៈ ក្នុងការនាំភរិយារបស់ខ្ញុំត្រឡប់មកវិញ។

Verse 3

राजोवाच कृतार्थस्त्वं द्विजश्रेष्ठ ! निजधर्मानुपालनात् । वयं सङ्कटिनो विप्र ! येषां पत्नी न वेष्मनि ॥

ព្រះរាជាបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ ឱ ព្រាហ្មណ៍ដ៏ប្រសើរនៃអ្នកកើតពីរដង អ្នកបានពេញលេញដោយការប្រតិបត្តិធម៌តាមកាតព្វកិច្ចរបស់ខ្លួន។ តែពួកយើងវិញ កំពុងទុក្ខលំបាក ឱ ព្រាហ្មណ៍—ពួកដែលភរិយាមិនស្ថិតនៅក្នុងគេហដ្ឋាន។

Verse 4

ब्राह्मण उवाच नरेन्द्र ! सा हि विपिने भक्षिताऽऽ श्वनापदैर्यदि । अलन्तया किमन्यस्या न पाणिर्गृह्यते त्वया । क्रोधस्य वशमागम्य धर्मो न रक्षितस्त्वया ॥

ព្រាហ្មណ៍បាននិយាយថា៖ ឱ ព្រះអម្ចាស់នៃមនុស្សទាំងឡាយ បើនាងត្រូវសត្វព្រៃក្នុងព្រៃស៊ីទៅ នោះក៏គ្រប់គ្រាន់ហើយ—ហេតុអ្វីបានជាព្រះអង្គមិនយកដៃនារីផ្សេងទៀត? តែដោយធ្លាក់ក្រោមអំណាចកំហឹង ព្រះអង្គមិនបានការពារធម៌ទេ។

Verse 5

राजोवाच न भक्षिताऽऽ मे दयिता श्वापदैः सा हि जीवति । अविदूषितचारित्रा कथमेतत्करोम्यहम् ॥

ព្រះរាជាបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ ស្រីជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំ មិនត្រូវសត្វស៊ីទេ; នាងនៅរស់។ អាកប្បកិរិយារបស់នាងគ្មានមន្ទិល—ខ្ញុំអាចធ្វើដូចម្តេចបាន (យកភរិយាផ្សេង) ?

Verse 6

ब्राह्मण उवाच यदि जीवति ते भार्या न चैव व्यभिचारिणी । तदपत्नी कताजन्म किं पापं क्रियते त्वया ॥

ព្រាហ្មណ៍បាននិយាយថា៖ បើភរិយារបស់ព្រះអង្គនៅរស់ ហើយមិនស្មោះក្បត់ទេ នោះព្រះអង្គបានប្រព្រឹត្តបាបអ្វី ដែលបណ្តាលឲ្យព្រះអង្គដូចជាគ្មានភរិយា?

Verse 7

राजोवाच आनीताऽपि हि सा विप्र ! प्रतिकूला सदैव मे । दुःखाय न सुखायालं तस्या मैत्री न वै मयि । तथा त्वं कुरु यत्नं मे यथा सा वशगामिनी ॥

ព្រះរាជាបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ ទោះបីនាងត្រូវបាននាំត្រឡប់មកវិញក៏ដោយ ឱ ព្រាហ្មណ៍ នាងតែងតែមានចិត្តប្រឆាំងខ្ញុំ។ នាងគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ទុក្ខ មិនមែនសម្រាប់សុខទេ; នាងគ្មានសេចក្តីស្រឡាញ់ចំពោះខ្ញុំ។ ដូច្នេះ សូមខិតខំប្រឹងប្រែងដើម្បីខ្ញុំ ដើម្បីឲ្យនាងក្លាយជាអ្នកគោរពតាមបំណងរបស់ខ្ញុំ។

Verse 8

ब्राह्मण उवाच तव संप्रीतये तस्याः वरेष्टिरुपकारिणी । क्रियते मित्रकामैर्या मित्रविन्दां करोमि ताम् ॥

ព្រះព្រាហ្មណ៍បាននិយាយថា៖ «ដើម្បីឲ្យព្រះអង្គពេញចិត្តទាំងស្រុង មានពិធី ‘វរ-អិឋិ’ (vara-iṣṭi) ដ៏មានអានិសង្សខ្ពស់ សម្រាប់នាង។ ពិធីនេះធ្វើដោយអ្នកប្រាថ្នាមិត្តភាព; ដោយវា ខ្ញុំនឹងធ្វើឲ្យនាងក្លាយជា ‘មិត្រវិន្ទា’—អ្នករកឃើញ ឬជារូបនៃសេចក្តីស្និទ្ធស្នាលដោយមិត្តភាព»។

Verse 9

अप्रीतयोः प्रीतिकरो सा हि संजननी परम् । भार्यापत्योर्मनुष्येन्द्र ! तान्तवेष्टिं करोम्यहम् ॥

«ចំពោះអ្នកដែលមិនមានសេចក្តីស្និទ្ធស្នាល នាង—អំណាចនៃពិធីនោះ—បង្កើតសេចក្តីស្និទ្ធស្នាល; ពិតប្រាកដ វាជាអ្នកបង្កើតឯកភាពដ៏អធិបតីរវាងភរិយា និងស្វាមី ឱ ព្រះអម្ចាស់នៃមនុស្ស។ ខ្ញុំនឹងអនុវត្ត ‘តាន្តវ-អិឋិ’ (tāntava-iṣṭi)»។

Verse 10

यत्र तिष्ठति सा सुभ्रूस्तव भार्या महीपते । तस्मादानयतां सा ते परां प्रीतिमुपैष्यति ॥

«កន្លែងណាដែលភរិយារបស់ព្រះអង្គ ដែលមានចិញ្ចើមស្រស់ស្អាត កំពុងស្នាក់នៅ ឱ ព្រះមហាក្សត្រ សូមឲ្យនាំនាងមកពីទីនោះ; នាងនឹងទទួលបានសេចក្តីស្និទ្ធស្នាលដ៏ខ្ពស់បំផុតចំពោះព្រះអង្គ»។

Verse 11

मार्कण्डेय उवाच इत्युक्तः स तु सम्भारानशेषानवनिपतिः । आनिनाय चकारेष्टिं स च तां द्विजसत्तमः ॥

មារកណ្ឌេយៈបាននិយាយថា៖ ដូច្នេះហើយ ព្រះមហាក្សត្របាននាំយកសម្ភារៈទាំងអស់ដែលចាំបាច់មក។ ហើយព្រាហ្មណ៍ដ៏ប្រសើរនោះ បានអនុវត្តអិឋិ (iṣṭi) គឺពិធីយញ្ញ។

Verse 12

सप्तकृत्वः स तु तदा चकारेष्टिं पुनः पुनः । तस्य राज्ञो द्विजश्रेष्ठो भार्यासम्पादनाय वै ॥

បន្ទាប់មក ព្រាហ្មណ៍ដ៏ប្រសើរនោះ បានអនុវត្តអិឋិ (iṣṭi) ចំនួនប្រាំពីរដង ម្តងហើយម្តងទៀត សម្រាប់ព្រះមហាក្សត្រនោះ—ពិតប្រាកដ ដើម្បីធានាការទទួលបាន (ឬស្តារឡើងវិញ) ភរិយារបស់ព្រះអង្គ។

Verse 13

यदारोपितमैत्रीन्ताममন্যत महामुनिः । स्वभर्तरि तदा विप्रस्तमुवाच नराधिपम् ॥

ពេលមហាមុនីបានពិចារណាថា សេចក្តីស្និទ្ធស្នាល/មេត្រីភាពត្រូវបានដាក់បញ្ចូលក្នុងនាងចំពោះស្វាមីរបស់នាងហើយ នោះព្រះព្រាហ្មណ៍បានមានវាចាទៅកាន់ព្រះរាជា។

Verse 14

आनीयतां नरश्रेष्ठ ! या तवेष्टात्मनोऽन्तिकम् । भुङ्क्ष्व भोगांस्तया सार्धं यज यज्ञान्स्तथादृतः ॥

«សូមនាំនាងមកកាន់ព្រះបាទ—ឱ មនុស្សប្រសើរបំផុត—អ្នកដែលបានប្រតិបត្តិពិធី iṣṭi។ ចូររីករាយនូវសុខសមរម្យរបស់អ្នកជាមួយនាង ហើយចូរធ្វើយជ្ញាផងដែរ ដោយគោរពតាមធម៌»។

Verse 15

मार्कण्डेय उवाच इत्युक्तस्तेन विप्रेण भूपालो विस्मितस्तदा । सस्मार तं महावीर्यं सत्यसन्धं निशाचरम् ॥

មារកណ្ឌេយៈបានមានព្រះវាចា៖ ដោយបានទទួលការណែនាំពីព្រាហ្មណ៍នោះ ព្រះរាជាដែលភ្ញាក់ផ្អើល បាននឹកចាំអំពីសត្វរាត្រីចរ (niśācara) អំណាចធំ ដែលឈរជាប់ក្នុងសច្ចៈ។

Verse 16

स्मृतस्तेन तदा सद्यः समुपेत्य नराधिपम् । किं करोमीति सोऽप्याह प्रणिपत्य महामुने ॥

ពេលត្រូវបាននឹកចាំដោយព្រះរាជា គាត់បានមកដល់ភ្លាមៗ។ ក្រាបបង្គំចុះ គាត់ក៏បាននិយាយដោយគោរពថា «ឱ មហាមុនី តើខ្ញុំគួរធ្វើអ្វី?»

Verse 17

ततस्तेन नरेन्द्रेण विस्तरेण निवेदिते । गत्वा पातालमादाय राजपत्नीमुपाययौ ॥

បន្ទាប់មក ពេលព្រះរាជាបានពន្យល់អ្វីៗទាំងអស់ដោយលម្អិត គាត់បានចុះទៅបាតាល (Pātāla) ហើយយកព្រះមហេសីរបស់ព្រះរាជា មកវិញជូនព្រះអង្គ។

Verse 18

आनीता चातिहार्देन सा ददर्श तदा पतिम् । उवाच च प्रसीदेति भूयोभूयो मुदान्विता ॥

នាងត្រូវបាននាំមកដោយសេចក្តីស្រឡាញ់យ៉ាងខ្លាំង ហើយបន្ទាប់មកបានឃើញស្វាមីរបស់នាង។ ដោយពោរពេញដោយអំណរ នាងបាននិយាយម្តងហើយម្តងទៀតថា៖ «សូមមេត្តា សូមព្រះអង្គពេញព្រះហឫទ័យ»។

Verse 19

ततः स राजा रभसा परिष्वज्याह मानिनीम् । प्रिये ! प्रसन्न एवाहं भूयोऽप्येवं ब्रवीषि किम् ॥

បន្ទាប់មក ព្រះរាជាបានឱបស្ត្រីមានមោទនភាពនោះដោយក្តីអន្ទះសារ ហើយមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ស្រីស្នេហា ខ្ញុំបានពេញព្រះហឫទ័យរួចហើយ—ហេតុអ្វីបានជាអ្នកនិយាយបែបនេះម្តងទៀត?»

Verse 20

पत्नीउवाच यदि प्रसादप्रवणं नरेन्द्र ! मयि ते मनः । तदेतदभियाचे त्वां तत् कुरुष्व ममार्हणम् ॥

ភរិយាបាននិយាយថា៖ «បើសិនជា ព្រះរាជា ព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះអង្គមានទំនោរចង់អនុគ្រោះដល់ខ្ញុំ នោះខ្ញុំសូមអង្វររឿងនេះ—សូមធ្វើកិច្ចគោរព/បម្រើនេះសម្រាប់ខ្ញុំ»។

Verse 21

राजोवाच निःशङ्कं ब्रूहि मत्तो यद्भवात्या किञ्चिदीप्सितम् । तदलब्ध्यं न ते भीरु ! तवायत्तोऽस्मि नान्यथा ॥

ព្រះរាជាមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ចូរនិយាយដោយមិនស្ទាក់ស្ទើរ អ្វីក៏ដោយដែលអ្នកប្រាថ្នាពីខ្ញុំ។ សម្រាប់អ្នក អ្នកខ្លាចអៀនអើយ វាមិនមែនជារឿងមិនអាចទទួលបានទេ; ខ្ញុំស្ថិតក្រោមបញ្ជារបស់អ្នក—មិនមានអ្វីផ្សេងទៀតឡើយ»។

Verse 22

पत्नीउवाच मदर्थं तेन नागेन सुता शप्ता सखी मम । मूका भविष्यसीत्याह सा च मूकत्वमागताः ॥

ភរិយាបាននិយាយថា៖ «សម្រាប់ខ្ញុំ មិត្តស្រីរបស់ខ្ញុំ—កញ្ញានោះ—ត្រូវបាននាគនោះដាក់បណ្តាសាថា ‘អ្នកនឹងក្លាយជាមនុស្សស្ងៀម’។ ហើយនាងក៏ធ្លាក់ចូលក្នុងភាពស្ងៀមមែន»។

Verse 23

तस्याः प्रतिक्रियां प्रीत्या मम शक्नोति चेद्भवान् । वाग्विघातप्रशान्त्यर्थं ततः किं न कृतं मम ॥

បើអ្នកអាច ដោយសេចក្តីស្រឡាញ់ចំពោះខ្ញុំ ធ្វើពិធីព្យាបាលសម្រាប់នាងបាន នោះតើមានអ្វីដែលខ្ញុំមិនអាចធ្វើ ដើម្បីបន្ធូរឧបសគ្គនៃវាចា (ការនិយាយ) នោះទេ?

Verse 24

मार्कण्डेय उवाच ततः स राजा तं विप्रमाहास्मिन् कीदृशी क्रिया । तन्मूकतापनॊदाय स च तं प्राह पार्थिवम् ॥

មារកណ្ឌេយៈបាននិយាយថា៖ បន្ទាប់មក ព្រះរាជាបានសួរព្រាហ្មណ៍នោះថា «មានពិធីប្រភេទណា ដើម្បីដកចេញភាពស្ងៀមមិនអាចនិយាយនោះ?» ហើយព្រាហ្មណ៍បានឆ្លើយទៅកាន់អ្នកគ្រប់គ្រង។

Verse 25

ब्राह्मण उवाच भूप ! सारस्वतीमिष्टिं करोमि वचनात्तव । पत्नी तवेयमानृण्यं यातु तद्वाक्प्रवर्तनात् ॥

ព្រាហ្មណ៍បាននិយាយថា៖ «ឱ ព្រះមហាក្សត្រ តាមព្រះបន្ទូល ខ្ញុំនឹងធ្វើពិធី សារ៉ស្វតី-អិឥស្ដិ (Sarasvatī-iṣṭi)។ ដោយការធ្វើឲ្យវាចារបស់នាងចាប់ផ្តើមដំណើរ សូមឲ្យព្រះមហេសីរបស់ព្រះអង្គនេះ រួចផុតពីបំណុល/កាតព្វកិច្ចដែលត្រូវសង។»

Verse 26

मार्कण्डेय उवाच इष्टिं सारस्वतीं चक्रे तदर्थं स द्विजोत्तमः । सारस्वतानि सूक्तानि जजाप च समाहितः ॥

មារកណ្ឌេយៈបាននិយាយថា៖ ដើម្បីគោលបំណងនោះ ព្រាហ្មណ៍ដ៏ប្រសើរបំផុតបានធ្វើពិធី សារ៉ស្វតី-អិឥស្ដិ ហើយដោយចិត្តផ្តោត គាត់បានសូត្រស្តូត្រ សារ៉ស្វតី។

Verse 27

ततः प्रवृत्तवाक्यान्तां गर्गः प्राह रसातले । उपकारः सखिभर्त्रा कृतोऽयमतिदुष्करः ॥

បន្ទាប់មក ពេលវាចារបស់នាងចាប់ផ្តើមហូរ ហ្គរគៈបាននិយាយនៅ រាសាតលៈ (Rasātala) ថា៖ «ជំនួយដែលបានធ្វើដោយស្វាមីរបស់មិត្តរបស់ (ព្រះមហេសី) នេះ ពិតជាកម្រណាស់ និងលំបាកយ៉ាងខ្លាំង»។

Verse 28

इत्तं ज्ञानं समासाद्य नन्दा शीघ्रगतिः पुरम् । ततो राज्ञीं परिष्वज्य स्वसखीमुरगात्मजा ॥

ដូច្នេះ បន្ទាប់ពីទទួលបានចំណេះដឹងអំពីអ្វីដែលត្រូវធ្វើ នន្ទា—រហ័សក្នុងចលនា—បានទៅកាន់ទីក្រុង។ បន្ទាប់មក កូនស្រីនៃស្តេចនាគ បានឱបព្រះមហេសី ដែលជាមិត្តស្និទ្ធរបស់នាង។

Verse 29

तञ्च संस्तूय भूपालं कल्याणोक्त्या पुनः पुनः । उवाच मधुरं नागी कृतासनपरिग्रहा ॥

ហើយនាងបានសរសើរព្រះអធិរាជ—អ្នកការពារផែនដី—ម្តងហើយម្តងទៀត ដោយពាក្យសព្ទមង្គល។ នារីនាគា—ក្រោយពីអង្គុយលើអាសនៈ—បាននិយាយដោយផ្អែមល្ហែម។

Verse 30

उपकारः कृतो वीर ! भवता यो ममाधुना । तेनास्म्याकृष्टहृदया यद्ब्रवीमि शृणुष्व तत् ॥

«ឱ វីរបុរស អំពើមេត្តាករុណាដែលអ្នកទើបបានធ្វើចំពោះខ្ញុំ នោះបានទាក់ទាញចិត្តខ្ញុំទៅរកអ្នក។ ដូច្នេះ សូមស្តាប់អ្វីដែលខ្ញុំនឹងនិយាយឥឡូវនេះ»។

Verse 31

तव पुत्रो महावीर्यो भविष्यति नराधिप । तस्माप्रतिहतं चक्रमस्यां भुवि भविष्यति ॥

«ឱ ម្ចាស់នៃមនុស្សទាំងឡាយ កូនប្រុសរបស់អ្នកនឹងមានវីរភាពដ៏អស្ចារ្យ; ដូច្នេះ នៅលើផែនដីនេះ កង់នៃអធិបតេយ្យរបស់គាត់ នឹងមិនត្រូវរារាំងឡើយ»។

Verse 32

सर्वार्थशास्त्रतत्त्वज्ञो धर्मानुष्ठानतत्परः । मन्वन्तरेश्वरॊ धीमान् ! भविष्यति स वै मनुः ॥

«គាត់នឹងដឹងគោលការណ៍ពិតនៃសាស្ត្រទាំងអស់ដែលពាក់ព័ន្ធនឹងគោលបំណងនៃជីវិតមនុស្ស; គាត់នឹងឧស្សាហ៍អនុវត្តធម៌។ ដោយប្រាជ្ញា គាត់នឹងក្លាយជាព្រះអធិបតីនៃមន្វន្តរៈមួយ—ពិតប្រាកដ គាត់នឹងក្លាយជា មនុ (Manu)»។

Verse 33

मार्कण्डेय उवाच इति दत्वा वरं तस्मै नागराजसुता ततः । सखीṃ तां संपरिष्वज्य पातालमगमन्मुने ॥

មារកណ្ឌេយៈបានមានពាក្យថា៖ «ក្រោយពីប្រទានពរ​ដល់គាត់ដូច្នេះ កូនស្រីនៃព្រះរាជានាគ បានអោបមិត្តនោះ ហើយចុះទៅកាន់បាតាលា ឱ ព្រះឥសី»។

Verse 34

तत्र तस्य तया सार्धं रमतः पृथिवीपतेः । जगाम कालः सुमहान् प्रजाः पालयतस्तथा ॥

នៅទីនោះ ពេលព្រះមហាក្សត្រនោះ—ម្ចាស់ផែនដី—រស់សុខសាន្តរួមជាមួយនាង កាលយូរណាស់បានកន្លងផុតទៅ ខណៈដែលទ្រង់នៅតែការពារប្រជារាស្ត្ររបស់ទ្រង់។

Verse 35

ततः स तस्यान्तनयो जज्ञे राज्ञो महात्मनः । पौर्णमास्यां यथा कान्तश्चन्द्रः संपूर्णमण्डलः ॥

បន្ទាប់មក កូនប្រុសមួយបានកើតចំពោះព្រះមហាក្សត្រមហាត្មានោះ ដូចព្រះចន្ទពេញវង់ដ៏ស្រស់ស្អាតនៅរាត្រីពេញបូណ៌មី មានវង់ពេញលេញ។

Verse 36

तस्मिन् जाते मुदं प्रापुः प्रजाः सर्वा महात्मनि । देवदुन्दुभयो नेदुः पुष्पवृष्टिः पपात च ॥

ពេលព្រះរាជបុត្រនោះកើតមក ប្រជារាស្ត្រទាំងអស់បានរីករាយចំពោះអ្នកមានគុណធម៌នោះ; ស្គរទេវតាបន្លឺឡើង ហើយផ្កាបានធ្លាក់ចុះជាភ្លៀង។

Verse 37

तस्य दृष्ट्वा वपुः कान्तं भविष्यं शीलमेव च । औत्तमश्चेति मुनयो नाम चक्रुः समागताः ॥

ដោយឃើញរូបសម្បត្តិស្រស់ស្អាតរបស់គាត់ និងសីលធម៌នាពេលអនាគតផង ព្រះឥសីទាំងឡាយដែលប្រមូលផ្តុំគ្នា បានដាក់ឈ្មោះគាត់ថា «អោត្តម»។

Verse 38

जातोऽयमुत्तमे वंशे तत्र काले तथोत्तमे । उत्तमावयवस्तेन औत्तमोऽयं भविष्यति ॥

គាត់បានកើតក្នុងវង្សត្រកូលដ៏ប្រសើរ និងនៅពេលវេលាដ៏ប្រសើរនោះដែរ។ ព្រោះអវយវៈ និងសភាពរាងកាយរបស់គាត់ល្អឥតខ្ចោះ ដូច្នេះគាត់នឹងត្រូវបានគេស្គាល់ថា «អោត្តម» (Auttama)។

Verse 39

मार्कण्डेय उवाच । उत्तमस्य सुतः सोऽथ नाम्ना ख्यातस्तथौत्तमः । मनुरासीत्तत्प्रभावो भागुरे श्रूयतां मम ॥

មារកណ្ឌេយៈបាននិយាយថា៖ គាត់ជាកូនប្រុសរបស់ឧត្តម ដូច្នេះបានល្បីល្បាញដោយនាម «អោត្តម» (Auttama)។ គាត់បានក្លាយជា ម៉នុ (Manu) ហើយអំពីឥទ្ធិពលនៃមន្វន្តរៈរបស់គាត់—ឱ ភាគុរិ—សូមស្តាប់ពីខ្ញុំ។

Verse 40

उत्तमाख्यानमखिलं जन्म चैवोत्तमस्य च । नित्यं शृणोति विद्वेषं स कदाचिन्न गच्छति ॥

អ្នកណាដែលស្តាប់ជានិច្ចនូវរឿងរ៉ាវពេញលេញអំពីឧត្តម និងកំណើតរបស់អោត្តមផងដែរ—ការស្អប់ខ្ពើមមិនមកដល់គាត់នៅពេលណាមួយឡើយ។

Verse 41

इष्टैर्दारैस्तथा पुत्रैर्बन्धुभिर्वा कदाचन । वियोगो नास्य भविता शृण्वतः पठतोऽपि वा ॥

ពីភរិយាជាទីស្រឡាញ់ កូនៗ ឬសាច់ញាតិទាំងឡាយ ការបែកបាក់មិនដែលកើតមានចំពោះគាត់ឡើយ—ទោះជាអ្នកស្តាប់រឿងនេះ ឬអ្នកសូត្រវាក៏ដោយ។

Verse 42

तस्य मन्वन्तरं ब्रह्मन् ! वदतो मे निशामय । श्रूयतां तत्र यश्चेन्द्रो ये च देवास्तथर्षयः ॥

ឱ ព្រាហ្មណ៍ សូមស្តាប់ ខណៈដែលខ្ញុំនិយាយអំពីមន្វន្តរៈរបស់គាត់។ សូមឲ្យបានឮថា នៅទីនោះឥន្ទ្រៈជានរណា ហើយទេវតា និងឥសីណាខ្លះ (មានវត្តមាន)។