Brahmā’s Discourse to Mohinī (Harivāsara, Desire, and the Satya-Test of Rukmāṅgada)

Verse 1

यम उवाच । प्राप्तं तात मया सार्द्धं वेदांघ्रिनमने हितम् । नाहं गच्छामि योगांतं पुनरेव जगत्पते ॥ १ ॥

Dijo Yama: «Hijo querido, conmigo has alcanzado lo que es benéfico: la reverente postración a los pies del Veda (el Señor del Veda). Oh Señor de los mundos, no voy al término final del yoga; regreso una vez más».

Verse 2

प्रशासति महीं भूपेहाटकांगदसंज्ञके । तमेकं देवताश्रेष्ठं संप्राप्ते हरिवासरे ॥ २ ॥

Cuando el rey llamado Hāṭakāṅgada gobernaba la tierra, al llegar el día sagrado de Hari, se acercó y adoró a ese único Señor supremo, el más excelso entre todas las deidades.

Verse 3

यदि चालयसे धैर्यात्ततोऽहं तव किंकरः । स मे शत्रुर्महान्देव तेन लुप्तः पटो मम ॥ ३ ॥

Si puedes sacudirme de mi firme valentía, entonces seré tu servidor. Pero ese gran enemigo mío, oh poderoso Señor, por su causa se ha perdido mi vestidura.

Verse 4

तमेकं भोजयित्वा तु कार्ष्णेऽहनि महीपतिम् । कृतकृत्यो भविष्यामि गयापिंडप्रदो यथा ॥ ४ ॥

Pero si en el día de Kārṣṇa alimento a ese único rey, señor de la tierra, me volveré alguien que ha cumplido su propósito, como quien ofrece el piṇḍa en Gayā.

Verse 5

अद्य प्रभृति देवेशोयैर्नरैः संस्मृतो हरिः । उपोषितः स्तुत्वोपि न नियम्या मया हि ते ॥ ५ ॥

Desde hoy en adelante, oh Señor de los dioses, aquellos hombres que recuerdan a Hari—que han guardado ayuno y han ofrecido alabanzas—no pueden, en verdad, ser contenidos por mí.

Verse 6

हरिरिति सहसा ये संगृणंतिच्छलेन जननिजठरमार्गात्ते विमुक्ते विमुक्ता हि मर्त्याः । मम पटविलिपिं ते नो विशंति प्रवीणा दिविचरवरसंघैस्ते नमस्या भवन्ति ॥ ६ ॥

Aun los mortales que, de improviso, pronuncian el Nombre «Hari»—aunque sea como pretexto—quedan libres del tránsito por el vientre materno; en verdad, son liberados. Los diestros no entran en mi dominio de registros e inscripciones, y se vuelven dignos de veneración por los coros de nobles seres celestiales.

Verse 7

सौतिरुवाच । वैवस्वतस्य कार्येण तत्सम्मानचिकीर्षया । चिंतयामास देवेशो विरिंचिः कुशलांछनः ॥ ७ ॥

Sauti dijo: En lo tocante a la tarea de Vaivasvata, y deseando honrarlo, el Señor de los dioses—Viriñci (Brahmā), portador de signos auspiciosos—comenzó a reflexionar.

Verse 8

चिंतयित्वा क्षणं देवः सर्वभूतैश्च भूषितः । भूतत्रासनमात्रं तु रूपं स जगृहे विभुः ॥ ८ ॥

Tras ponderar un instante, el Señor—adornado por todos los seres—adoptó una forma destinada únicamente a aterrorizar a las criaturas; así, el Omnipresente asumió aquella apariencia.

Verse 9

तस्मिन्नुत्पादयामास प्रमदां लोकमोहिनीम् । सर्वयोषिद्वरा देवीमनसा निर्भिता बभौ ॥ ९ ॥

Entonces, allí mismo, ella hizo surgir a una doncella fascinante que hechizaba los mundos; la diosa—la más excelsa entre todas las mujeres—apareció, en su mente, turbada y temerosa.

Verse 10

सा बभूवाग्रतस्तस्य सर्वालंकारभूषिता । दृष्ट्वा पितामहस्तां तु रूपद्रविणसंयुताम् ॥ १० ॥

Engalanada con toda clase de ornamentos, ella se presentó ante él. Al verla—dotada de belleza y riqueza—Pitāmaha (Brahmā) la contempló.

Verse 11

प्राहेमान् पश्यतो ह्येतां स्वकान्वै काममोहितान् । प्रत्यवायभयाद्ब्रह्या चक्षुषी संन्यमीलयत् ॥ ११ ॥

Al ver a los suyos así extraviados por el deseo, ella habló; y por temor a la consecuencia del pecado (pratyavāya), la venerable dama cerró ambos ojos.

Verse 12

सरागेणेह मनसा सरागेणेह चक्षुषा । चिंतयेद्वीक्षयेद्वापि जननीं वा सुतामपि ॥ १२ ॥

Aquí, si con mente manchada de pasión y con ojos manchados de pasión uno piensa o incluso mira—sea a su propia madre o a su propia hija—eso mismo se vuelve falta, pues el deseo empaña la visión.

Verse 13

वधूं वा भ्रातृजायां वा गुरोभार्यां नृपस्त्रियम् । स याति नरकं घोरं संचिंत्य श्वपचीमपि ॥ १३ ॥

Quien, aunque sea en la mente, alimente deseo por una nuera, la esposa de un hermano, la esposa del maestro o la esposa de un rey, va a un infierno terrible; aun si solo piensa en una mujer de la casta más baja.

Verse 14

दृष्ट्वा हि प्रमदा ह्येता यः क्षोभं व्रजते नरः । तस्य जन्मकृतं पुण्यं वृथा भवति नान्यथा ॥ १४ ॥

En verdad, el hombre que, al ver a estas mujeres, cae en turbación—el mérito acumulado a lo largo de su vida se vuelve vano; no puede ser de otro modo.

Verse 15

प्रसंगे दशसाहस्रं पुण्यमायाति संक्षयम् । पुण्यस्य संक्षयात्पापी पाषाणाखुर्भवेद्ध्रुवम् ॥ १५ ॥

Por la mala compañía y el enredo indulgente, incluso diez mil medidas de mérito se consumen. Al agotarse el mérito, el pecador sin duda nace como “rata de piedra”, un nacimiento bajo y degradado.

Verse 16

तस्मान्न चिंतयेत्प्राज्ञो ह्येता रागेण चक्षुषा । जनन्या अपि पादौ तु नादेयौ द्वादशाब्दिकैः ॥ १६ ॥

Por lo tanto, el sabio no debe meditar sobre estos asuntos con ojos nublados por el apego; ni siquiera los pies de una madre deben ser tocados (como objeto de deseo) por quien ha cumplido doce años.

Verse 17

सुतैस्त्वभ्यंगकरणे पुनर्यौवनसंस्थितैः । षष्ट्यतीतां सुतोऽभ्यंगे नियुञ्जीत विचक्षणः ॥ १७ ॥

Cuando los hijos han alcanzado la flor de su juventud, deben realizar el masaje con aceite (abhyaṅga). Un hijo con discernimiento debe asistir en el masaje de una madre que ha superado los sesenta años.

Verse 18

वृद्धो वापि युवा वापि न पादौ धावयेद्वधूम् । उभयोः पतनं प्रोक्तं रौरवेऽङ्गारसंचये ॥ १८ ॥

Ya sea un anciano o un joven, no se debe hacer que la nuera lave los pies. Se declara que ambos caen (en pecado), y en el infierno Raurava su destino es un montón de brasas ardientes.

Verse 19

या वधूर्दर्शयेदंगं विवृतं श्वशुरस्य हि । पाणिपादाहता राजन् क्रिमिभक्ष्या भवेत्तु सा । वधूहस्तेन यः पापः पादशौचं करोति हि ॥ १९ ॥

Oh Rey, la nuera que expone su cuerpo descubierto ante su suegro es golpeada en manos y pies y se convierte en alimento para los gusanos. Y el hombre pecador que permite que la nuera le lave los pies incurre también en demérito.

Verse 20

स्नानं वाप्यथवाभ्यंगं तस्याप्येवंविधा गतिः । सूचीमुखैः कृष्णवक्रैःर्भुज्यते कल्पसंस्थितिम् ॥ २० ॥

Incluso bañarse o simplemente ungirse con aceite conduce al mismo tipo de destino: uno es atormentado hasta el final del eón por seres de cara de aguja y boca negra.

Verse 21

तस्मान्न वीक्षयेन्नारीं सुतां वापि वधूं नरः । साभिलाषेण मनसा तत्क्षणात्पतते नरः ॥ २१ ॥

Por lo tanto, un hombre no debe mirar a una mujer con deseo, ya sea su hija o su nuera; en ese instante cae de la rectitud.

Verse 22

एवं संचिंतयित्वा च सूक्ष्मां दृष्टिं चकार ह । यदिदं वर्तुलं वक्त्रं सोन्नतं दृश्यते शुभम् ॥ २२ ॥

Habiendo reflexionado así, lanzó una mirada sutil y perspicaz. "Este rostro redondo, con sus rasgos bien elevados, parece auspicioso".

Verse 23

अस्थिपंजरमेतद्धि चर्ममांसावृतं त्विति । वसा मेदोऽथ नयने सोज्वले स्त्रीषु संस्थिते ॥ २३ ॥

En verdad, esto es solo una jaula de huesos, cubierta de piel y carne. Dentro hay grasa y médula; y los dos ojos, brillando intensamente, están puestos en las mujeres.

Verse 24

अत्युच्छ्रितमिदं मांसं स्तनयोः समवस्थितम् । निम्नांशतां दर्शयति त्रिवली जठरस्थिता ॥ २४ ॥

Esta carne, muy elevada y situada uniformemente entre los pechos, y los tres pliegues situados en el vientre, indican una suave depresión en la sección media.

Verse 25

पुनरेवाधिकं क्षिप्तं मांसं जघनवत्मनि । मूत्रद्वारमिदं गुह्यं यत्र मुग्धं जगत्त्रयम् ॥ २५ ॥

Además, un exceso de carne se coloca en el camino de las nalgas; esta abertura secreta, el órgano urinario, por el cual los tres mundos son engañados.

Verse 26

अपानवायुना जुष्टं सदैव प्रतिकुत्सितम् । भस्त्रावर्गाधिकं क्षिप्तं मांसं जघनवर्त्मनि ॥ २६ ॥

Asociado al viento apāna, siempre repulsivo y continuamente despreciable—como la carga de un fuelle—este bulto de carne es arrojado al sendero de las nalgas (el conducto inferior del cuerpo).

Verse 27

कृतं यद्विद्द्विधा काष्ठं तद्वज्जंघा द्विधा ध्रुवम् । शुक्रास्थिपूरितं मांसैः कथं सुन्दरतां व्रजेत् ॥ २७ ॥

Así como un trozo de madera, una vez partido, queda ciertamente en dos, del mismo modo las piernas son sin duda dos. Llenas de semen y huesos y cubiertas de carne—¿cómo podría algo así alcanzar la verdadera belleza?

Verse 28

मांसमेदोवसासारे किं सारं देहिनां वद । विष्ठामूत्रमलैः पुष्टे को देहे रज्यते नरः ॥ २८ ॥

Dime: ¿qué verdadera esencia hay para los seres encarnados en un cuerpo cuya sustancia es sólo carne, grasa y médula? Nutrid o por heces, orina e impurezas, ¿quién podría apegarse de veras a tal cuerpo?

Verse 29

एवं विचार्य बहुधा विरिंचिर्ज्ञानचक्षुषा । धैर्यं कृत्वा च नारीं तामुवाच गजगामिनीम् ॥ २९ ॥

Habiendo reflexionado así de muchas maneras con el ojo del verdadero conocimiento, Viriñci (Brahmā), recobrando su firmeza, habló a aquella mujer de andar grácil, semejante al de un elefante.

Verse 30

यथाहि मनसा सृष्टा मया त्वं वरवर्णिनी । तथा भूतासि चार्वंगि मानसोन्मादकारिणी ॥ ३० ॥

“Pues tú, oh dama de exquisita tez, fuiste formada por mí en la mente; y así mismo, oh de miembros hermosos, has llegado a ser: aquella que provoca delirio en el corazón.”

Verse 31

तमुवाच तदा सा तु प्रणम्य चतुराननम् । पश्य मूर्छान्वत्नांथ जगत्स्थावरजंगमम् ॥ ३१ ॥

Entonces ella, tras postrarse ante el Señor de Cuatro Rostros (Brahmā), dijo: «Mira: este mundo entero, de lo inmóvil y lo móvil, ha caído en desmayo, vencido por la ilusión»។

Verse 32

मोहितं मम रूपेण सयोगि यदकल्मषम् । स नास्ति त्रिषु लोकेषु यः पुमान्मम दर्शनात् ॥ ३२ ॥

Hechizado por Mi forma, ese yogui queda libre de pecado. En los tres mundos no hay hombre que, al contemplarme, no sea transformado de ese modo.

Verse 33

भवंतमादितः कृत्वा न क्षोभं याति पद्मज । आत्मस्तुतिर्न कर्तव्या केनचिच्छुभमिच्छता ॥ ३३ ॥

Oh Padmaja (Brahmā), cuando se pone al Venerable Señor en primer lugar, no se cae en turbación. Por ello, quien desea el verdadero bien auspicioso jamás debe alabarse a sí mismo.

Verse 34

स्तवनान्नरकं याति विशुद्धोऽपि च मानवः । तथापि स्तवनं ब्रह्मन् कर्तव्यं कार्यहेतुना ॥ ३४ ॥

Por la mera alabanza aduladora, aun un hombre puro puede caer al infierno. Sin embargo, oh brāhmaṇa, la alabanza debe hacerse cuando se realiza por una causa justa.

Verse 35

साहं सृष्टा त्वया ब्रह्मन् कस्यचित्क्षोभणाय वै । तमादिश जगन्नाथ क्षोभयिष्ये न संशयः ॥ ३५ ॥

«Oh Brahmán, en verdad fui creada por ti para agitar a alguien. Por eso, oh Señor del universo, indícame acerca de él; sin duda lo agitaré—no hay duda.»

Verse 36

मां दृष्ट्वापि क्षितौ देव भूधरश्चापि मुह्यति । किं पुनश्चेतनोपेतः श्वासोच्छासी नरस्त्विति ॥ ३६ ॥

¡Oh Señor! Aun una montaña en la tierra se tambalearía con solo verme; ¿cuánto más un ser humano, dotado de conciencia y movido por la inhalación y la exhalación, quedaría desconcertado?

Verse 37

तथा चोक्तं पुराणेषु नारीवीक्षणवर्णनम् । उन्मादकरणं नॄणां दुश्चरव्रतनाशनम् ॥ ३७ ॥

Así se ha dicho en los Purāṇas: describir el acto de mirar a las mujeres enloquece a los hombres y destruye incluso los votos arduos, observados con severa austeridad.

Verse 38

सन्मार्गे तावदास्ते प्रभवति पुरुषस्तावदेवेंद्रियाणां लज्जां तावद्विधत्ते विनयमपि समालंबते तावदेव । भ्रूचापाक्षेपयुक्ताः श्रवणपथगता नीलपक्ष्माण एते यावल्लीलावतीनां न हृदि धृतिमुषो दृष्टिबाणाः पतंति ॥ ३८ ॥

Tanto tiempo permanece el hombre en el sendero recto; tanto tiempo sus sentidos obedecen su mando; tanto tiempo nacen en él el pudor y la disciplina—solo hasta que las flechas de la mirada de las mujeres juguetonas, tensadas por el arco de la ceja y llevadas por el camino del oído, con pestañas azul oscuras, caen en su corazón y le roban la firmeza.

Verse 39

धिक्तस्य मूढमनसः कुकवेः कवित्वं यः स्त्रीमुखं च शशिनं च समीकरोति । भ्रूक्षेपविस्मितकटाक्षनिरीक्षनिरीक्षितानि कोपप्रसादहसितानि कुतः शशांके ॥ ३९ ॥

¡Vergüenza para la “poesía” de ese mal poeta, de mente torpe, que osa igualar el rostro de una mujer con la Luna! Oh Luna, ¿dónde en ti están esas cosas: esas miradas contempladas una y otra vez, esos gestos de ceja, esas sorprendidas miradas de soslayo, esos estados de ira, favor y risa?

Verse 40

पीतं हि मद्यं मनुजेन नाथ करोति मोहं सुविचक्षणस्य । स्मृता च दृष्टा युवती नरेण विमोहयेदेव सुराधिका हि ॥ ४० ॥

Pues, oh Señor, cuando un hombre bebe licor embriagante, produce ilusión incluso en el más perspicaz. Y una joven—recordada o apenas vista—puede, en verdad, aturdirlo aún más que el vino.

Verse 41

मोहनार्थं त्वया सृष्टा नराणां प्रपितामह । तमादिशजगन्नाथ त्रैलोक्यं मोहयाम्यहम् ॥ ४१ ॥

Oh Pr̥pitāmaha, por ti he sido creada para extraviar a los hombres. Por ello, oh Señor del universo, ordéname—para que yo confunda a los tres mundos.

Verse 42

ब्रह्मोवाच । सत्यमुक्तं त्वया देवि नासाध्यं भुवनत्रये । नागनासोरु सुभगे मत्तमातंगगामिनि ॥ ४२ ॥

Brahmā dijo: “Verdad es lo que has dicho, oh Diosa; en los tres mundos no hay nada imposible para ti. Oh bienaventurada, de muslos como trompa de elefante y andar como elefanta embriagada.”

Verse 43

या त्वं दूषयसे चेतो ममापि वरवर्णिनि । तन्मया सुगृहीतं तु कृतं ज्ञानांकुशेन हि ॥ ४३ ॥

Oh dama de hermosa tez, esa misma mente mía que tú procuras corromper, la he sujetado con firmeza y la he refrenado con el aguijón del conocimiento espiritual.

Verse 44

सा त्वं कथं न लोकानां चेतांस्यपहरिष्यसि । सत्यमेतद्विशालाक्षि तव रूपं विमोहनम् ॥ ४४ ॥

¿Cómo no habrías de arrebatar las mentes de los hombres? En verdad, oh de grandes ojos, tu forma es hechizante y engañosa.

Verse 45

सामरं हि जगत्सर्वं निश्चेष्टमपि लक्षये । यन्निमित्तं मया सृष्टा तत्साधय वरानने ॥ ४५ ॥

En verdad percibo que el mundo entero está en contienda y, sin embargo, como inmóvil. Oh de bello rostro, cumple ese mismo propósito por el cual fuiste creada por mí.

Verse 46

वैदिशे नगरे राजा नाम्ना रुक्मांगदः क्षितौ । यस्य सन्ध्यावली भार्या तव रूपोपमा शुभे ॥ ४६ ॥

En la tierra, en la ciudad de Vaidiśa, hubo un rey llamado Rukmāṅgada. Su reina fue Sandhyāvalī—la auspiciosa—cuya hermosura era comparable a la tuya, oh bienaventurada.

Verse 47

यस्यां धर्मांगदो जातो पितुरत्यधिकः सुतः । दशनागायु तबलः प्रतापेन रविर्यथा ॥ ४७ ॥

De ella nació Dharmāṅgada, un hijo que superaba a su padre: poseía la fuerza de diez mil elefantes y resplandecía en valor como el Sol.

Verse 48

यः क्षांत्या धरया तुल्यो गांभीर्ये सांगरोपमः । तेजसा वह्निवद्द्वीप्तः क्रोधे वैवस्वतोपमः ॥ ४८ ॥

En paciencia era como la Tierra, en hondura como el océano; en esplendor ardía como el fuego, y cuando se airaba era severo como Vaivasvata (Yama).

Verse 49

त्यागे वैरौचनिर्यद्वद्गतौ हि पवनोपमः । सौम्यत्वे शशितुल्यस्तु रूपवान् मन्मथो यथा ॥ ४९ ॥

En renuncia era como Bali, hijo de Virocana; en su andar, como el viento. En mansedumbre, como la Luna; y en hermosura, como Manmatha, dios del amor.

Verse 50

जीवभार्गवयोस्तुल्यो यो नीतौ राजनन्दनः । पित्रा भुक्तं समस्तैकं जंबूद्वीपं वरानने ॥ ५० ॥

Oh de bello rostro, aquel príncipe—deleite de su reino—era, en el arte del gobierno (nīti), igual a Jīva y a Bhārgava; y su padre había regido toda Jambūdvīpa como un solo dominio indiviso.

Verse 51

धर्मांगदेन द्वीपानि संजितान्यपराण्यपि । पित्रोस्तु व्रीडया येन न ज्ञातं प्रमदासुखम् ॥ ५१ ॥

Dharmāṅgada conquistó también otras islas; mas, por pudor y reverencia hacia sus padres, jamás se entregó a los placeres del galanteo con mujeres.

Verse 52

स्वयं प्राप्ताः परित्यक्ता येन भार्याः सहस्रशः । यो न वाक्याद्विचलते सहैव हि पितुर्गृहे ॥ ५२ ॥

Aquel que renunció a miles de esposas, aunque vinieran a él por su propia voluntad; y aquel que no se aparta de su palabra dada, permaneciendo firme incluso en la casa de su padre.

Verse 53

यस्य वै त्रीणि सुभगे मातॄणां चारुहासिनि । शतानि कनकाभासे त्वविशेषेण पश्यति ॥ ५३ ॥

Oh afortunada, oh dama de dulce sonrisa, oh de fulgor dorado: quien contempla, sin distinción, a las trescientas Mātṛs (Madres divinas), se tiene por poseedor de esa visión.

Verse 54

तस्य धर्मप्रधानस्य पुत्ररत्नांचितस्य च । समीपं गच्छ चार्वंगि मंदरे पर्वतोत्तमे ॥ ५४ ॥

Ve a su encuentro, oh mujer de bellos miembros: a aquel que antepone el dharma y está adornado con hijos cual joyas, en Mandara, la más excelsa de las montañas.

Verse 55

तत्र वत्स्यति राजा वै तुरगेणातिवाहितः । तव गीतेन चार्वंगि मोहितोऽश्वं विहाय च ॥ ५५ ॥

Allí el rey permanecerá, llevado con gran presteza por su caballo; mas, oh mujer de bellos miembros, hechizado por tu canto, abandonará incluso al corcel.

Verse 56

अधिरुह्य गिरेः पृष्ठं स संगं यास्यति त्वया । तत्र देवि त्वयावाच्यं मिलित्वा भूभुजा त्विह ॥ ५६ ॥

Habiendo subido a la espalda de la montaña, él irá contigo al encuentro señalado. Allí, oh Diosa, después de reunirte aquí con el rey, transmítele este mensaje.

Verse 57

अहं भार्या भविष्यामि तव राजन्न संशयः । यद्ब्रवीमि ह्यहं नाथ तत्कार्यं हि त्वया ध्रुवम् ॥ ५७ ॥

Oh Rey, sin duda alguna llegaré a ser tu esposa. Y, oh señor, cuanto yo diga debe ser cumplido por ti con certeza.

Verse 58

मोहितस्तव रूपेण तथैव प्रतिपद्यते । यतस्तं शपथैर्धृत्वा दक्षिणेन करेण वै ॥ ५८ ॥

Hechizado por tu propia hermosura, él actúa en consecuencia; por eso, tras atarlo con juramentos solemnes, en verdad lo tomó de la mano derecha.

Verse 59

वाच्यः कतिपयैः सुभ्रु दिनैरपगतैस्त्विति । सुरते तव चार्वंगि यदा मुग्धो हि लक्ष्यते ॥ ५९ ॥

«Tras pasar unos pocos días, oh de cejas hermosas, di esto: cuando se vea claramente que, en el goce amoroso, él está embelesado por ti, oh de miembros gráciles…»

Verse 60

तदा प्रहस्य राज्ञो वै स्मारणीयं पुरा वचः । यस्त्वया शपथो राजन्कृतो मद्वाक्यपालने ॥ ६० ॥

Entonces, sonriendo, le recordó al rey sus palabras de antaño: «Oh Rey, juraste cumplir mi instrucción».

Verse 61

तत्पालयमहीपाल मन्येऽहं समयस्त्विति । एवमुक्ते त्वया मुग्धो राजा वै सत्यगौरवात् ॥ ६१ ॥

Por tanto, protégelo, oh rey de la tierra—yo considero que éste es el pacto y deber convenido. Dicho esto por ti, el rey, de corazón sencillo, asintió por reverencia a la verdad.

Verse 62

पालयामि न संदेहो ब्रूहि किं ते ददाम्यहम् । एवमुक्ते तु वचने त्वया वाच्यो वरानने ॥ ६२ ॥

«Te protegeré, no hay duda. Dime: ¿qué he de darte?» Dichas estas palabras, oh de bello rostro, entonces debes expresar tu petición.

Verse 63

रुक्मांगदो महीपालो धर्मांगदपिता शुभे । नोपवासस्त्वया कार्यो जातु वै हरिवासरे ॥ ६३ ॥

Oh bienaventurada, el rey Rukmāṅgada, señor de la tierra y padre de Dharmāṅgada, declaró: «Jamás debes ayunar en el día sagrado de Hari (Harivāsara)».

Verse 64

सुरतस्रं सकारी मे ह्युपवासो भवेत्प्रिय । सुमुग्धां यौवनोपेतां स्वभार्यां यो न सेवते ॥ ६४ ॥

«Amada, para mí, la abstinencia de la intimidad conyugal se vuelve una clase de ayuno. Quien no se acerca con cariño ni cuida a su propia esposa—encantadora y en la flor de la juventud—falta al dharma del hogar.»

Verse 65

पर्वापेक्षी दुराचारः स याति नरकं ध्रुवम् । त्रिरात्रमपविद्धाहं त्वया भूप उपोषणात् ॥ ६५ ॥

El de conducta perversa que ayuna sólo con la mira puesta en los días festivos, ciertamente va al infierno. Oh rey, por tu ayuno he sido apartada (y así desdeñada) durante tres noches.

Verse 66

नाहं निमेषमप्येकं स्थातुं शक्ता त्वया विना । श्राद्धकाले तु संप्राप्ते उपाविष्टैर्द्विजैः किल ॥ ६६ ॥

No soy capaz de permanecer ni un solo instante sin ti. En verdad, cuando llegó el momento del Śrāddha y los nacidos dos veces (brāhmaṇas) tomaron sus asientos...

Verse 67

याचते संगमं भार्या यदि भोग्या तदैव सा । एवं संबोध्यमानोऽपि यदा राजा वचस्तव ॥ ६७ ॥

Si una esposa pide la unión y es apta para ser abordada, entonces debe ser atendida en ese mismo momento. Incluso siendo instruido así, si el rey pronuncia estas palabras tuyas...

Verse 68

न करिष्यति चार्वंगि तदा वाच्यं परं वचः । यदि न त्यजसे राजन्नुपवासं हरेर्दिने ॥ ६८ ॥

Oh dama de hermosos miembros, si él no cumple, entonces se debe pronunciar una declaración más fuerte: 'Oh Rey, si no abandonas este ayuno en el día sagrado de Hari...'

Verse 69

स्वहस्तेन शिरश्च्छित्वा स्वपुत्रस्य वरासिना । धर्मांगदस्य राजेंद्र ममोत्संग्क्षिप स्वयम् ॥ ६९ ॥

Oh rey, corta la cabeza de tu propio hijo Dharmāṅgada con tu propia mano, usando esta excelente espada, y colócala tú mismo sobre mi regazo.

Verse 70

यद्येतन्मत्प्रियं त्वं हि न करोषि महीपते । धर्मक्षीणो भवान् गंता नरके नात्र संशयः ॥ ७० ॥

Oh rey, si no realizas este acto que me es querido, tu dharma se agotará y irás al infierno; de esto no hay duda.

Verse 71

श्रुत्वा त्वदीयं वचनं वरांगने न हिंस्यते प्राणसमं च पुत्रम् । संगृह्य वाक्यं वसुधामराणां सम्भोक्ष्यते माधववासंरेऽसौ ॥ ७१ ॥

Oh dama de miembros hermosos, al oír tus palabras ella no dañará a su hijo, tan querido como su propia vida. Abrazando el consejo de los dioses en la tierra, morará en la morada de Mādhava y gozará de bienaventuranza divina.

Verse 72

ततो जनो यास्यति पूर्ववच्च यमांतिकं किंकरपाशबद्धः । लिपिप्रमाणं नरकाधिवासी भविष्यते साधु कृतं त्वया हि ॥ ७२ ॥

Entonces esa persona, como antes, será llevada ante Yama, atada por los lazos de sus servidores. Morando en el infierno, afrontará el registro escrito como prueba de sus actos—en verdad, has obrado rectamente al decirlo.

Verse 73

अथ यदि निहंति तनयं राजा सत्येन संयुतः श्रीमान् । निःशेषामरपूज्यं व्रजति पदं पद्मनाभस्य ॥ ७३ ॥

Si un rey glorioso, unido a la verdad, incluso mata a su propio hijo, entonces alcanza la morada de Padmanābha (Viṣṇu), estado venerado y adorado por todos los inmortales.

Verse 74

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणोत्तरभागे मोहिनीं प्रति ब्रह्मवाक्यं नाम सप्तमोऽध्यायः ॥ ७ ॥

Así concluye el capítulo séptimo, titulado «El discurso de Brahmā a Mohinī», en la Uttara-bhāga (sección posterior) del sagrado Bṛhan-Nāradīya Purāṇa.