Brahmā’s Discourse to Mohinī
Harivāsara, Desire, and the Satya-Test of Rukmāṅgada
सौतिरुवाच । वैवस्वतस्य कार्येण तत्सम्मानचिकीर्षया । चिंतयामास देवेशो विरिंचिः कुशलांछनः ॥ ७ ॥
sautiruvāca | vaivasvatasya kāryeṇa tatsammānacikīrṣayā | ciṃtayāmāsa deveśo viriṃciḥ kuśalāṃchanaḥ || 7 ||
Sauti dijo: En lo tocante a la tarea de Vaivasvata, y deseando honrarlo, el Señor de los dioses—Viriñci (Brahmā), portador de signos auspiciosos—comenzó a reflexionar.
Sauti (Suta)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
It highlights dharma as orderly responsibility: even cosmic authorities like Brahmā contemplate how to support and honor rightful duty, showing that respect for assigned work sustains harmony.
Indirectly, it models reverence and honoring service—an attitude central to bhakti—where honoring a righteous agent (Vaivasvata) becomes a sacred act aligned with divine order.
No specific Vedāṅga technique is taught here; the takeaway is dharma-nīti (principled conduct): thoughtful deliberation before action, especially when performing or endorsing ritual and administrative duties.