Brahmā’s Discourse to Mohinī
Harivāsara, Desire, and the Satya-Test of Rukmāṅgada
प्रशासति महीं भूपेहाटकांगदसंज्ञके । तमेकं देवताश्रेष्ठं संप्राप्ते हरिवासरे ॥ २ ॥
praśāsati mahīṃ bhūpehāṭakāṃgadasaṃjñake | tamekaṃ devatāśreṣṭhaṃ saṃprāpte harivāsare || 2 ||
Cuando el rey llamado Hāṭakāṅgada gobernaba la tierra, al llegar el día sagrado de Hari, se acercó y adoró a ese único Señor supremo, el más excelso entre todas las deidades.
Narada
Vrata: Harivāsara (Hari’s day; commonly Ekādaśī in Purāṇic usage)
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
It establishes Hari (Vishnu) as the one supreme refuge (devatā-śreṣṭha) and frames sacred time (Harivāsara) as a powerful occasion for focused devotion that elevates a ruler’s dharma into bhakti.
Bhakti is shown as single-pointed worship of the One Lord—turning even royal power and worldly governance into an offering—especially when practiced on Hari’s auspicious day.
It implicitly uses kalā/vedic time-reckoning (Jyotiṣa-style observance of sacred days) to time a vrata or worship on Harivāsara, emphasizing correct ritual timing in Narada Purana practices.