Adhyaya 175: The Sanctity of the Kṛṣṇagaṅgā Pilgrimage-Ford and the Account of the Brahmin Vasu’s Daughter

Verse 1

श्रीवराह उवाच ॥ शृणु चान्यद्वरारोहे कृष्णगङ्गासमुद्भवम् ॥ यमुनास्रोतसि स्नात्वा कृष्णद्वैपायनो मुनिः ॥

Śrī Varāha sprach: „Höre weiter, o Schönaufsteigende, den Bericht vom Ursprung der Kṛṣṇagaṅgā. Nachdem der Weise Kṛṣṇadvaipāyana (Vyāsa) im Strom der Yamunā gebadet hatte …“

Verse 2

ध्यात्वा मनसि गङ्गां तां कालिन्दीं पापहारिणीम् ॥ नित्यं च कर्म कुरुते तत्र तीर्थजलाप्लुतिम् ॥

„Indem er in seinem Geist jene Gaṅgā—nämlich Kālindī, die Sünden tilgt—vergegenwärtigte, vollzog er dort regelmäßig die Riten, einschließlich des Untertauchens in den Tīrtha-Wassern.“

Verse 3

सोमवैकुण्ठयोर्मध्ये कृष्णाङ्गेति कथ्यते ॥ यत्रातप्यत स व्यासो मथुरायां स्थितोऽमलः ॥

Zwischen Soma und Vaikuṇṭha, so heißt es, befindet sich ein Ort namens Kṛṣṇāṅga; dort übte Vyāsa, in Mathurā wohnend—rein und unbefleckt—Austeritäten (Tapas).

Verse 4

तत्राश्रमपदं दिव्यं मुनिप्रवरसेवितम् ॥ आगच्छन्ति सदा तत्र चातुर्मास्यमुपासितुम् ॥

Dort befindet sich ein herrlicher, göttlicher Āśrama-Ort, von den erlesensten Weisen besucht; stets kommen sie dorthin, um die Cāturmāsya-Observanz zu vollziehen.

Verse 5

मुनयो वेदतत्त्वज्ञा ज्ञानिनः संहितव्रताः ॥ श्रौतस्मार्त्तपुराणेषु सन्देहो यस्य कस्यचित् ॥

Die Weisen—Kenner der vedischen Grundwahrheiten, einsichtsvoll und fest in streng gehaltenen Gelübden—(wenden sich an jene), bei denen irgendein Zweifel hinsichtlich der Śrauta-, Smārta- und Purāṇa-Überlieferungen aufkommt.

Verse 6

व्यासोऽपनodayāmāsa नानावाक्यैः सताङ्गतिः ॥

Vyāsa, dessen Umgang der der Guten ist, zerstreute (den Zweifel) durch vielerlei Aussprüche und Belehrungen.

Verse 7

कालञ्जरे महादेवं तत्र तीर्थपतिं शिवम् ॥ यस्य सन्दर्शनादेव कृष्णगङ्गाफलं भवेत् ॥

In Kālañjara ist Mahādeva—Śiva, der Herr der Tīrtha; schon durch sein bloßes Darśana (Schauen/Begegnen) erlangt man die Frucht, die mit der Kṛṣṇagaṅgā verbunden ist.

Verse 8

तत्र स्थितो द्वादशाब्दव्रती सङ्गविवर्जितः॥ पक्षाहारी च फलभुग्दर्शे वै पौर्णमासिके॥

Dort verweilend, nahm er ein zwölfjähriges Gelübde auf sich, frei von weltlicher Gemeinschaft. Er aß nur einmal je Halbmonat, lebte von Früchten und vollzog die Riten zu Neumond und Vollmond.

Verse 9

गत्वा हिमालयं चासौ बदरीमभितो गतः॥ व्यासश्चर्यापरस्तत्र ध्यानयोगपरायणः॥

Nachdem er in den Himalaya gegangen war, begab er sich auch in die Gegend um Badarī. Dort war Vyāsa, der sich strenger Lebensführung verschrieben hatte, ganz auf die Yoga-Meditation ausgerichtet.

Verse 10

प्रत्यक्षं कृष्णतीर्थे तु पाञ्चाल्यकुलतन्तुना। पाञ्चाल्योऽथ द्विजः कश्चिन्नाम्ना वसुरिति श्रुतः॥

Am Kṛṣṇa-tīrtha, in unmittelbarer Verbindung mit einem Faden der Pāñcāla-Abstammung, gab es einen gewissen Pāñcāla-Brahmanen, der unter dem Namen Vasu bekannt war.

Verse 11

दुर्भिक्षपीडितोऽत्यन्तं सभार्यो दक्षिणां गतः॥ शिवनद्याः दक्षिणे तु कूले स वरपत्तने॥

Von Hungersnot schwer bedrängt, zog er mit seiner Gattin nach Süden. Am Südufer des Flusses Śivā ließ er sich in Varapattana nieder.

Verse 12

निवासमकरोत्तत्र ब्राह्मणीं वृत्तिमाश्रितः॥ तत्रस्थस्य तदा पञ्च पुत्राः कन्याभवम्स्तदा॥

Dort richtete er seinen Wohnsitz ein und nahm einen Lebensunterhalt an, der einem Brahmanen geziemt. Während er dort lebte, wurden ihm damals fünf Kinder geboren — und es waren Töchter.

Verse 13

ब्राह्मणाय च दत्ता सा धनधान्यसमन्विता॥ स द्विजः कालसम्पन्नः सभार्यस्तत्र संस्थितः॥

Und sie wurde einem Brahmanen zur Ehe gegeben, ausgestattet mit Reichtum und Vorrat an Korn. Jener Dvija, als die rechte Zeit herangereift war, blieb dort mit seiner Gattin ansässig.

Verse 14

कन्याऽस्थीनि तु सङ्गृह्य मथुरामाजगाम ह॥ श्रुत्वा पुराणे पतितमर्धचन्द्रेऽस्थिपातनम्॥

Nachdem er die Gebeine des Mädchens gesammelt hatte, kam er nach Mathurā. Er hatte in einem Purāṇa vom Niederlegen der Gebeine bei Ardhacandra, der heiligen Stätte, gehört.

Verse 15

नित्यं स्वर्गे वसति स यस्यास्थि ह्यर्धचन्द्रके॥ तीर्थयात्राप्रसङ्गेन लोकैः प्रचलिता बहिः॥

Man sagt, wer dessen Gebein in Ardhacandra niedergelegt wird, weile fortwährend im Himmel. Im Zusammenhang mit Pilgerfahrten zu den Tīrthas verbreitete sich diese Kunde weithin unter den Menschen.

Verse 16

तेन सार्थेन सा कन्या मथुरायां जगाम च॥ कनिष्ठा भगिनी तेषां बालरण्डा बभूव ह॥

Mit jener Reisegesellschaft ging auch das Mädchen nach Mathurā. Ihre jüngste Schwester wurde, noch in jungen Jahren, zur Witwe.

Verse 17

सुरूपा सुकुमाराङ्गी नीलकुञ्चितमूर्द्धजा॥ कदलीकाण्डसङ्काशे तस्या ऊरू सुमांसले॥

Sie war von schöner Gestalt, zartgliedrig, mit dunklem, gelocktem Haar. Ihre Schenkel waren voll und wohlgeformt, dem Stamm der Bananenpflanze gleich.

Verse 18

सुश्लिष्टाङ्गुलिपादा तु नखास्ताम्रोज्ज्वलाः शुभाः ॥ गम्भीरा दक्षिणावर्त्ता नाभिस्त्रिवलिशोभिता ॥

Ihre Finger und Füße waren wohlgefügt; ihre Nägel waren glückverheißend und leuchteten in kupfernem Glanz. Ihr Nabel war tief und rechtsgewunden, geschmückt mit drei anmutigen Falten.

Verse 19

सुनखी स्वक्षिणी सुभ्रूः सुप्रमाणा सुभाषिणी ॥ तेन तेनैव सम्पूर्णरूपेण च तिलोत्तमा ॥

Sie hatte schöne Nägel, anmutige Augen und liebliche Brauen; ihre Proportionen waren vortrefflich und ihre Rede wohltuend. In jeder Hinsicht erschien sie wie Tilottamā selbst, vollendet an Gestalt.

Verse 20

यं यं पश्यति चार्वङ्गी यस्तां चैव प्रपश्यति ॥ स स चित्र इव न्यस्तो विचेता जायते नरः ॥

Wen immer die schöngegliederte Frau erblickt — und wer sie wiederum erblickt — der Mann wird wie eine hingestellte gemalte Gestalt, seiner Fassung beraubt.

Verse 21

एवंविधा तत्र तत्र तीर्थस्नानपरायणा ॥ दृष्टा वेश्यसमूहेन प्रागल्भ्येन तदा क्वचित् ॥

So beschaffen war sie: hier und dort war sie dem Bad an heiligen Furten hingegeben. Einmal wurde sie von einer Schar Kurtisanen bemerkt, kühn in ihrem Auftreten.

Verse 22

कान्यकुब्जाधिपो राजा क्षत्रधर्मे व्यवस्थितः ॥ तस्य सत्रं सर्वकाले देवगर्त्तेश्वरे शिवे ॥

Der König, Herr von Kānyakubja, war fest im Kṣatriya-Dharma gegründet. Für ihn bestand zu allen Zeiten ein Sattra, eine fortwährende Opfergabe, bei Devagartteśvara—Śiva.

Verse 23

प्रवर्त्तते सुवित्ताढ्य प्रेक्षणीयं मनोरमम् ॥ वादित्राणि च गीतानि शक्रस्य भवने यथा ॥

Es ging in glänzender Weise voran, reich an Mitteln—anmutig und sehenswert. Da waren Musikinstrumente und Gesänge, als wäre es im Palast Śakras (Indras).

Verse 24

तस्य देवस्य या वेश्यास्ताभिः सा प्रतिलोभिता ॥

Von den Kurtisanen, die zum Gefolge jener Gottheit gehörten, wurde sie verlockt und betört.

Verse 25

गीतनृत्यादिषु रता तासां धर्ममुपागता ॥ अल्पैस्तु दिवसैः साध्वी असाध्वीभिः परिवृता ॥

An Gesang, Tanz und dergleichen Gefallen findend, nahm sie deren Lebensweise an. Schon nach wenigen Tagen war die tugendhafte Frau von Frauen mit untugendhaftem Wandel umgeben.

Verse 26

एवं वसति सा बाला देवस्यास्य परिग्रहा ॥ यथासुखं समेताभिर्विहरन्ती दिने दिने ॥

So lebte das junge Mädchen dort, gleichsam dem Hause jener Gottheit zugehörig. Tag für Tag vergnügte sie sich mit jenen Gefährtinnen und wandelte umher, wie es ihr beliebte.

Verse 27

त्रिकालदर्शी शुद्धात्मा सिद्धत्वं प्राप्नुयात्प्रभुः॥ तस्याश्रमपदस्थस्य यद्दृष्टं ज्ञानचक्षुषा ॥

Der Herr mit reiner Seele, der die drei Zeiten schaut, erlangt den Zustand der Siddhi. Was er—an seinem Āśrama verweilend—mit dem Auge der Erkenntnis (jñāna-cakṣus) erblickte, [soll berichtet werden].

Verse 28

क्षामोदरी समकुक्षिः पीनोन्नतपयोधरा ॥ कम्बुग्रीवा संवृतास्या सुदती स्वधराहनुः

Sie war schlank in der Taille, mit ebenem Bauch und vollen, erhobenen Brüsten; ihr Hals glich einer Muschel, ihr Mund war wohlgeformt, die Zähne schön und der Kiefer fest.