Sukta 77

Mantra 1

एष प्र कोशे मधुमाँ अचिक्रददिन्द्रस्य वज्रो वपुषो वपुष्टरः । अभीमृतस्य सुदुघा घृतश्चुतो वाश्रा अर्षन्ति पयसेव धेनवः ॥

Dieser ruft laut im Gefäß, voll honigsüßer Wonne – Indras Donnerkeil, an Glanz noch glänzender als Glanz. Zu ihm strömen die reich melkenden Ströme der Wahrheit, von geklärter Fülle triefend; sie eilen wie brüllende Kühe, gleichsam mit Milch.

Mantra 2

स पूर्व्यः पवते यं दिवस्परि श्येनो मथायदिषितस्तिरो रजः । स मध्व आ युवते वेविजान इत्कृशानोरस्तुर्मनसाह बिभ्युषा ॥

Jener Uralte läutert sich und strömt – den der Falke von dorther brachte, vom Himmel her, quer durch den Luftraum. Mit honigsüßer Wonne eilt er heran, vor Kraft bebend; selbst vor Kṛśānu, dem Bogenschützen, vor seinem Bogen, fürchtete er sich im Sinn.

Mantra 3

ते नः पूर्वास उपरास इन्दवो महे वाजाय धन्वन्तु गोमते । ईक्षेण्यासो अह्यो न चारवो ब्रह्मब्रह्म ये जुजुषुर्हविर्हविः ॥

Mögen uns jene früheren und späteren Soma-Tropfen, o Indus, zur großen Kraftfülle, reich an Strahlen und Rindern, dahineilen. Sichtbar und schnell wie Schlangen – die jedes Opfer mit jedem Mantra annehmen –, mögen sie in uns sich regen: Mantra um Mantra, Gabe um Gabe.

Mantra 4

अयं नो विद्वान्वनवद्वनुष्यत इन्दुः सत्राचा मनसा पुरुष्टुतः । इनस्य यः सदने गर्भमादधे गवामुरुब्जमभ्यर्षति व्रजम् ॥

Dieser Soma, der Wissende, erringt uns (das Verborgene), wie einer, der die Wälder sucht; geradlinig schreitet er mit dem Geist, von vielen gepriesen. Er, der im Sitz den Keim einsetzt, stürmt zum weiten Gehege der Strahlen — zum Pferch, wo die leuchtenden Herden gesammelt sind.

Mantra 5

चक्रिर्दिवः पवते कृत्व्यो रसो महाँ अदब्धो वरुणो हुरुग्यते । असावि मित्रो वृजनेषु यज्ञियोऽत्यो न यूथे वृषयुः कनिक्रदत् ॥

Der Vollbringer rechter Wirkungen, die weithin wirkende Essenz, strömt aus dem leuchtenden Himmel herab; groß ist er, unverrätlich — Varuṇa, die Macht des weiten Gesetzes, der in weiten Räumen sich bewegt. Auch Mitra wird ausgepresst in den Gefilden unseres Seins, opferwürdig; wie ein starker Hengst in der Herde wiehert er laut.