Adhyaya 24

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यभागे तृतीय उपोद्धातपादे त्रयोविंशतितमो ऽध्यायः वसिष्ठ उवाच इत्युक्तस्तेन भूपाल रामो मतिमतां वरः / निरूप्य मनसा भूयस्तमुवाचाभिविस्मितम्

So steht es im Śrī Brahmāṇḍa-Mahāpurāṇa, von Vāyu verkündet, im mittleren Teil, im dritten Upoddhāta-Pāda: das dreiundzwanzigste Kapitel. Vasiṣṭha sprach: Als der König Rāma, der Beste unter den Verständigen, dies hörte, erwog er es erneut im Geist und redete ihn voller Staunen an.

Verse 2

राम उवाच कस्त्वं ब्रूहि महाभाग न वै प्राकृतपूरुषः / इन्द्रस्येवानुभावेन वपुरालक्ष्यते तव

Rāma sprach: „O Erhabener, sage, wer du bist; du bist wahrlich kein gewöhnlicher Mensch. Dein Leib erscheint von einer Macht wie die Indras.“

Verse 3

विचित्रार्थपदौदार्यगुणगांभीर्यजातिभिः / सर्वज्ञस्यैव ते वाणी श्रूयते ऽतिमनोहरा

Durch die Vielfalt der Bedeutungen, die Erhabenheit der Worte, Tugend und Tiefe klingt deine Rede überaus anmutig, wie die eines Allwissenden.

Verse 4

इन्द्रो वह्निर्यमो धाता वरुणो वा धनाधिपः / ईशानस्तपनो ब्रह्मा वायुः सोमो गुरुर्गुहः

Bist du Indra, Agni, Yama, Dhātā, Varuṇa oder Kubera, der Herr der Schätze? Oder bist du Īśāna, die Sonne, Brahmā, Vāyu, Soma, der Guru (Bṛhaspati) oder Guha?

Verse 5

एषामन्यतमः प्रायो भवान्भवितुमर्हति / अनुभावेन जातिस्ते हृदिशङ्कां तनोति मे

Unter ihnen scheinst du einer zu sein; durch deine Macht breitet deine Wesensart Zweifel in meinem Herzen aus.

Verse 6

मायावी भगवान्विष्णुः श्रूयते पुरुषोत्तमः / को वा त्वं वपुषानेन ब्रूहि मां समुपागतः

Man hört, dass der Herr Vishnu, der Māyā trägt, der Purushottama ist; wer bist du, der in dieser Gestalt zu mir gekommen ist? Sprich.

Verse 7

अथ वा जगतां नाथः सर्वज्ञः परमेश्वरः / परमात्मात्मसंभूतिरात्मारामः सनातनः

Oder du bist der Herr der Welten, allwissend, der Parameshvara; aus dem Paramatma hervorgegangen, Atmarama, der Ewige.

Verse 8

स्वच्छन्दचारी भगवाञ्छिवः सर्वजगन्मयः / वपुषानेन संयुक्ते भवान्भवितुमर्हति

Der Bhagavan Shiva, frei wandelnd und das ganze All durchdringend; mit dieser Gestalt verbunden, bist du es, der es sein muss.

Verse 9

नान्यस्येदृग्भवेल्लोके प्रभावानुगतं वपुः / जात्यर्थसौष्ठवोपेता वाणी चौदार्यशालिनी

In der Welt kann kein anderer einen so von Macht begleiteten Leib haben; noch eine Rede, so edel an Herkunft und so vollendet im Sinn, reich an Großmut.

Verse 10

मन्ये ऽहं भक्तवात्सल्याद्वानेन वपुषाहरः / प्रत्यक्षतामुपगतो संदेहो ऽस्मत्परीक्षया

Ich meine, aus Liebe zu den Bhaktas hat Hari die Gestalt eines Waldbewohners angenommen und ist sichtbar erschienen; durch meine Prüfung ist auch der Zweifel gewichen.

Verse 11

न केवलं भवान् व्याधस्तेषां नेदृग्विधाकृतिः / तस्मात्तुभ्यं नमस्तस्मै सुरुपं संप्रदर्शय

Du bist nicht bloß ein Jäger; sie haben keine solche Gestalt. Darum dir meine Verneigung, und auch jenem Höchsten—zeige deine schöne, glückverheißende Form.

Verse 12

आविष्कुर्वन्प्रसीदात्ममहिमानुगुणं वपुः / ममानेकविधा शङ्कामुच्येत येन मानसी

Sei gnädig und offenbare eine Gestalt, die deiner eigenen Herrlichkeit entspricht, damit die vielfältigen Zweifel in meinem Geist weichen.

Verse 13

प्रसीद सर्वभावेन बुद्धिमोहौ ममाधुना / प्रणाशय स्वरूपस्य ग्रहणादेव केवलम्

Sei gütig mit deinem ganzen Wesen; vernichte jetzt meine Verwirrung des Verstandes und meine Verblendung, allein dadurch, dass ich deine wahre Gestalt erfasse.

Verse 14

प्रार्थयेत्वां महाभाग प्रणम्य शिरसासकृत् / कस्त्वं मे दर्शयात्मानं बद्धो ऽयं ते मयाञ्जलिः

O Hochbegnadeter! Einmal das Haupt neigend, flehe ich: Wer bist du? Zeige mir dein Selbst; dies sind meine gefalteten Hände als Anjali für dich.

Verse 15

इत्युक्त्वा तं महाभाग ज्ञातुमिच्छन्भृगूद्वहः / उपविश्य ततो भूमौ ध्यानमास्ते समाहितः

Nachdem er dies gesprochen hatte, setzte sich der hochbegnadete, erhabene Spross der Bhrigu-Linie auf die Erde und verweilte, gesammelt, in Meditation.

Verse 16

बद्धपद्मासनो मौनी यतवाक्कायमानसः / निरुद्धप्राणसंचारो दध्यौ चिरमुदारधीः

Im fest gebundenen Padmāsana saß er schweigend; er zügelte Rede, Körper und Geist, hemmte den Fluss des Prāṇa und meditierte lange mit edler Einsicht.

Verse 17

सन्नियम्येन्द्रियग्रामं मनो हृदि निरुध्य च / चिन्तयामास देवेशं ध्यानदृष्ट्या जगद्गुरुम्

Nachdem er die Gesamtheit der Sinne streng gezügelt und den Geist im Herzen zurückgehalten hatte, gedachte er mit dem Blick der Meditation des Herrn der Götter, des Weltenlehrers.

Verse 18

अपश्यच्च जगन्नाथमात्मसंधानचक्षुषा / स्वभक्तानुग्रहकरं मृगव्याधस्वरूपिणम्

Mit dem Auge der inneren Sammlung erblickte er Jagannātha, den Gnadenspender für seine Bhaktas, erschienen in der Gestalt eines Wildjägers.

Verse 19

तत उन्मील्य नयने शीघ्रमुत्थाय भार्गवः / ददर्श देवं तेनैव वपुषा पुरतः स्थितम्

Da öffnete Bhārgava die Augen, erhob sich rasch und sah den Gott in derselben Gestalt vor sich stehen.

Verse 20

आत्मनो ऽनुग्रहार्थाय शरण्यं भक्तवत्सलम् / आविर्भूतं महाराज दृष्ट्वा रामः ससंभ्रमम्

O großer König, als Rama den Schutzgewährenden, den den Bhaktas Zuneigung schenkt, zu seiner Gnade erschienen sah, erfüllte ihn ehrfürchtiges Staunen.

Verse 21

रोमाञ्छोद्भिन्नसर्वाङ्गो हर्षाश्रुप्लुतलोचनः / पपात पादयोर्भूमौ भक्त्या तस्य महामतिः

Am ganzen Leib von Gänsehaut ergriffen und mit vor Freudentränen gefüllten Augen fiel der große Weise aus Bhakti zu Seinen Füßen auf die Erde.

Verse 22

स गद्गदमुवाचैनं संभ्रमाकुलया गिरा / शरणं भव शर्वेति शङ्करेत्यसकृन्नृप

O König, mit stockender Stimme und von Ehrfurcht aufgewühlten Worten sagte er immer wieder: „Sei meine Zuflucht, o Śarva, o Śaṅkara!“

Verse 23

ततः स्वरुपधृक् शंभुस्तद्भक्तिपरितोषितः / राममुत्थापयामास प्रणा मावनतं भुवि

Daraufhin hob Śambhu, in Seiner eigenen Gestalt und durch jene Bhakti erfreut, Rama auf, der sich auf der Erde in Verehrung verneigt hatte.

Verse 24

उत्थापितो जगद्धात्रा स्वहस्ताभ्यां भृगूद्वहः / तुष्टाव देवदेवेशं पुरः स्थित्वा कृताजलिः

Vom Weltenhalter mit Seinen eigenen Händen aufgerichtet, stand der Erhabene aus dem Geschlecht Bhṛgus vor Ihm, die Hände gefaltet, und pries den Herrn der Götter.

Verse 25

राम उवाच नमस्ते देवदेवाय शङ्करायादिमूर्त्तये / नमः शर्वाय शान्ताय शाश्वताय नमोनमः

Rama sprach— Ehrerbietung dem Gott der Götter, Śaṅkara, der Urgestalt. Ehrerbietung Śarva, dem Friedvollen, dem Ewigen; immer wieder verneige ich mich.

Verse 26

नमस्ते नीलकण्ठाय नीललोहितमूर्त्तये / नमस्ते भूतनाथाय भूतवासाय ते नमः

Ehrerbietung dem Blaukehligen, der blau-rot leuchtet. Ehrerbietung Bhūtanātha, dem Herrn der Bhūtas, und Bhūtavāsa, der unter ihnen weilt; Dir mein Gruß.

Verse 27

व्यक्ताव्यक्तस्वरूपाय महादेवाय मीढुषे / शिवाय बहुरूपाय त्रिनेत्राय नमोनमः

Ehrerbietung dem, dessen Wesen offenbar und unerkennbar ist, dem Mahādeva, dem Gnadenspender. Ehrerbietung Śiva, dem Vielgestaltigen, dem Dreiäugigen; immer wieder.

Verse 28

शरणं भव मे शर्व त्वद्भक्तस्य जगत्पते / भूयो ऽनन्याश्रयाणां तु त्वमेव हि परायणम्

O Śarva, Herr der Welt! Ich bin Dein Verehrer; sei mir Zuflucht. Für jene ohne anderen Halt bist Du allein die höchste Stütze.

Verse 29

यन्मयापकृतं देव दुरुक्तं वापि शङ्कर / अजानता त्वां भगवन्मम तत्क्षन्तुमर्हसि

O Gott, o Śaṅkara! Wenn ich aus Unwissenheit über Dich Unrecht tat oder harte Worte sprach—o Bhagavān—so vergib es mir in Gnade.

Verse 30

अनन्यवेद्यरुपस्य सद्भावमिहकः पुमान् / त्वामृते तव सर्वेश सम्यक् शक्रोति वेदितुम्

O Sarveśa, die Wahrheit deines Wesens, dessen Gestalt durch nichts anderes erkennbar ist—wer könnte sie in dieser Welt ohne dich recht erkennen?

Verse 31

तस्मात्त्वं सर्वभावेन प्रसीद मम शङ्कर / नान्यास्ति मे गतिस्तुभ्यं नमो भूयो नमो नमः

Darum, o mein Śaṅkara, sei mir mit ganzem Wesen gnädig. Ich habe keinen anderen Zufluchtsort als dich; Verehrung, nochmals Verehrung, immer wieder Verehrung.

Verse 32

वसिष्ठ उवाच इति संस्तूयमानस्तु कृताञ्जलिपुटं पुरः / तिष्ठन्तमाह भगवान्प्रसन्नात्मा जगन्मयः

Vasiṣṭha sprach: So wurde er gepriesen, und mit gefalteten Händen stand er davor; da redete der Erhabene, heiteren Herzens und die Welt durchdringend, zu ihm.

Verse 33

भगवानुवाच प्रीतो ऽस्मि भवते तात तपसानेन सांप्रतम् / भक्त्या चैवानपायिन्या ह्यपि भार्गवसत्तम

Der Herr sprach: Mein Sohn, jetzt bin ich erfreut über diese deine Askese; und ebenso, o Bester der Bhārgavas, über deine unerschütterliche Hingabe.

Verse 34

दास्ये चाभि मतं सवे भवते ऽहं त्वया वृतम् / भक्तो हि मे त्वमत्यर्थं नात्र कार्या विचारणा

Auch im Geist des dienenden Hingebens, o Allumfassender, hast du mich erwählt. Du bist in höchstem Maße mein Verehrer; hier gibt es nichts zu erwägen.

Verse 35

मयैवावगतं सर्वं त्दृदि वत्ते ऽद्यवर्त्तते / तस्माद्ब्रवीमि यत्त्वाहं तत्कुरुष्वाविशङ्कितम्

Ich habe alles vollständig erkannt, was heute in deinem Herzen weilt. Darum tue ohne Zweifel, was ich dir sage.

Verse 36

नास्त्राणां धारणे वत्स विद्यते शक्तिरद्य ते / रौद्राणां तेन भूयो ऽपि तपो घोरं समाचर

Kind, heute besitzt du nicht die Kraft, die göttlichen Waffen zu tragen. Darum übe um der Raudra-Waffen willen noch strengere, furchtbare Askese.

Verse 37

परीत्य पृथिवीं सर्वां सर्वतीर्थेषु च क्रमात् / स्रात्वा पवित्रदेहस्त्तवं सर्वाण्यस्त्राण्यवाप्स्यसि

Wenn du die ganze Erde umschreitest und der Reihe nach in allen Tīrtha badest, wirst du, mit geläutertem Leib, alle göttlichen Waffen erlangen.

Verse 38

इत्युक्त्वान्तर्दधे देवस्तेनैव वपुषा विभुः / रामस्य पश्यतो राजन्क्षणेन भवभागकृत्

So sprechend verschwand der allmächtige Gott in eben dieser Gestalt. O König, vor Rāmas Augen wurde er im Nu unsichtbar.

Verse 39

अन्तर्हिते जगन्नाथे रामो नत्वा तु शङ्करम् / परीत्यवसुधां सर्वां तीर्थस्नाने ऽकरोन्मनः

Als der Herr der Welt verschwunden war, verneigte sich Rāma vor Śaṅkara und fasste den Entschluss, die ganze Erde zu umschreiten und in den heiligen Tīrtha zu baden.

Verse 40

ततः स पृथिवीं सर्वां परिक्रम्य यथाक्रमम् / चकार सर्वतीर्थेषु स्नानं विधिवदात्मवान्

Daraufhin umschritt er, selbstbeherrscht, der Reihe nach die ganze Erde und vollzog an allen Tīrthas das heilige Bad nach Vorschrift.

Verse 41

तीर्थेषु क्षेत्रमुख्येषु तथा देवालयेषु च / पितॄन्देवांश्च विधिवदतर्पयदतन्द्रितः

An Tīrthas, in den wichtigsten heiligen Stätten und in den Tempeln brachte er unermüdlich nach Vorschrift den Ahnen und den Göttern die Tarpaṇa-Darbringung dar.

Verse 42

उपवासतपोहोमजपस्नानादिसुक्रियाः / तीर्थेषु विधिवत्कुर्वन्परिचक्राम मेदिनीम्

Indem er an den Tīrthas nach Vorschrift fromme Handlungen wie Fasten, Askese, Homa, Japa und heilige Bäder vollzog, umwanderte er die Erde.

Verse 43

एवं क्रमेण तीर्थेषु स्नात्वा चैव वसुंधराम् / प्रदक्षिणीकृत्य शनैः शुद्धदेहो ऽभवन्नृप

O König, so wurde er, nachdem er der Reihe nach an den Tīrthas gebadet und die Erde in Pradakṣiṇā umschritten hatte, allmählich leiblich gereinigt.

Verse 44

परीत्यैवं वसुमतीं भार्गवः शंभुशासनात् / जगाम् भूयस्तं देशं यत्र पूर्वमुवास सः

So kehrte Bhārgava, nachdem er die Vasumatī umschritten hatte, auf Śambhus Geheiß wieder in das Land zurück, in dem er zuvor gewohnt hatte.

Verse 45

गत्वा राजन्सतत्रैव स्थित्वा देवमुमापतिम् / भक्त्या संपूजयामास तपोभिर्न्नियमैरपि

O König, er ging dorthin und blieb an eben jenem Ort; in Hingabe verehrte er den Gott Umāpati und betete ihn auch durch Askese und heilige Gelübde an.

Verse 46

एतस्मिन्नेव काले तु देवानामसुरैः सह / बभूव सुचिरं राजन्संग्रामो रोमहर्षणः

O König, in eben jener Zeit entbrannte zwischen den Göttern und den Asuras ein sehr langer, schaurig-erregender Krieg.

Verse 47

ततो देवान्पराजित्य युद्धे ऽतिबलिनो ऽसुराः / अवापुरमरैश्वर्यमशेषमकुतोभयाः

Darauf besiegten die überaus mächtigen Asuras die Götter im Kampf und erlangten furchtlos die gesamte göttliche Herrschaft und Pracht.

Verse 48

युद्धे पराजिता देवाः सकला वासवादयः / शङ्करं शरणं चग्मुर्हतैश्वर्या ह्यरातिभिः

Im Krieg besiegt, suchten alle Götter — Indra und die übrigen —, deren Herrlichkeit von den Feinden zerschlagen war, bei Śaṅkara Zuflucht.

Verse 49

तोषयित्वा जगन्नाथं प्रणामजय संस्तवैः / प्रार्थयामासुरसुरान्हन्तुं देवाः पिनाकिनम्

Nachdem sie den Herrn des Alls durch Verneigungen, Siegesrufe und Lobgesänge erfreut hatten, baten die Götter den Pināka-Träger, die Asuras zu vernichten.

Verse 50

ततस्तेषां प्रतिश्रुत्य दानवानां वधं नृप / देवानां वरदः शंभुर्महो दरमुवाच ह

Dann, o König, nachdem er die Vernichtung der Dānavas zugesagt hatte, sprach Śambhu, der Gnadenspender der Devas, zu Mahodara.

Verse 51

हिमद्रेर्दक्षिणे भागे रामो नाम महातपाः / मुनिपुत्रो ऽतितेजस्वी मामुद्दिश्य तपस्यति

Im südlichen Teil des Himādri weilt ein großer Asket namens Rāma, Sohn eines Muni, von überragendem Glanz; er übt Askese, auf mich ausgerichtet.

Verse 52

तत्र गत्वात्वमद्यैव निवेद्य मम शासनम् / महोदर तपस्यन्तं तमिहानय माचिरम्

Geh noch heute dorthin und überbringe meinen Befehl; o Mahodara, bring ohne Verzug jenen Rāma, der in Askese verweilt, hierher.

Verse 53

इत्याज्ञप्रस्तथेत्युक्त्वा प्रणभ्येशं महोदरः / जगाम वायुवेगेन यत्र रामो व्यवस्थितः

Mit den Worten „So sei es“ verneigte sich Mahodara vor dem Herrn und eilte, schnell wie der Wind, dorthin, wo Rāma verweilte.

Verse 54

समासाद्य स तं देशं दृष्ट्वा रामं महामुनिम् / तपस्यन्तमिदं वाक्यमुवाच विनयान्वितः

Als er jenen Ort erreichte und den großen Muni Rāma in Askese erblickte, sprach Mahodara in Demut diese Worte.

Verse 55

द्रष्टुमिच्छति शम्भुस्त्वां भृगुवर्यं तदाज्ञया / आगतो ऽहं तदागच्छ तत्पादांबुजसन्निधिम्

Śambhu wünscht, dich zu sehen, o erhabenster der Bhṛgus; auf seinen Befehl bin ich gekommen. So komm und tritt in die Nähe des Lotos seiner Füße.

Verse 56

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य शीघ्रमुत्थाय भार्गवः / तदाज्ञां शिरसानन्द्य तथेति प्रत्यभाषत

Als er seine Worte hörte, erhob sich der Bhārgava sogleich; den Befehl freudig auf dem Haupt tragend, erwiderte er: „So sei es.“

Verse 57

ततो रामं त्वरोपेतः शंभुपार्श्वं महोदरः / प्रापयामास सहसा कैलासे नागसत्तमे

Darauf brachte Mahodara, von Eile getrieben, Rāma unverzüglich an Śambhus Seite; jäh führte er ihn zum Kailāsa des erhabensten der Nāgas.

Verse 58

सहितं सकलैर्भूतैरिन्द्राद्यैश्च सहामरैः / ददर्श भार्गवश्रेष्ठः शङ्करं भक्तवत्सलम्

Da erblickte der vorzüglichste der Bhārgavas Śaṅkara, den Freund der Verehrer—umgeben von allen Bhūtas und inmitten Indras und der übrigen Götter.

Verse 59

संस्तूयमानं मुनिभिर्नारदाद्यैस्तपोधनैः / गन्धर्वैरुपगायद्भिर्नृत्यद्भिश्चाप्सरोगणैः

Er wurde von asketischen Weisen wie Nārada gepriesen; Gandharvas sangen ihm zu, und Scharen von Apsarās tanzten.

Verse 60

उपास्यमानं देवेशं गजचर्मधृताम्बरम् / भस्मोद्धूलितसर्वाङ्गं त्रिनेत्रं चन्द्रशेखरम्

Der Herr der Götter, der Verehrte, in Elefantenhaut gekleidet; am ganzen Leib mit heiliger Asche bestäubt, dreiaugig, den Mond als Krone tragend.

Verse 61

धृतपिङ्गजटाभारं नागाभरमभूषितम् / प्रलम्बोष्ठभुजं सौम्यं प्रसन्नमुखपङ्कजम्

Er trug die Last seiner goldbraunen Jata, geschmückt mit Schlangen als Schmuck; mit langen Lippen und Armen, sanft, mit heiterem, lotusgleichem Antlitz.

Verse 62

आस्थितं काञ्चने पट्टे गीर्वाणसमितौ नृप / उपासर्पत्तु देवेशं भृगुवर्यः कृताञ्जलिः

O König, in der Versammlung der Götter, als der Herr der Götter auf einem goldenen Sitz thronte, trat der erhabene Bhṛgu mit gefalteten Händen näher.

Verse 63

श्रीकण्ठदर्शनोद्वत्तरोमाञ्चाञ्चितविग्रहः / बाष्पत्तु सिक्तकायेन स तु गत्वा हरान्तिकम्

Beim Anblick Śrīkaṇṭhas überlief ihn ein heiliger Schauer; mit tränenbenetztem Leib ging er zu Hara hin.

Verse 64

भक्त्या ससंभ्रमं वाचा हर्षगद्गदयासकृत् / नमस्ते देवदेवेति व्यालपन्नाकुलाक्षरम्

In Hingabe und ehrfürchtigem Beben, die Stimme vor Freude immer wieder stockend, stammelte er: „Ehrerbietung dir, o Gott der Götter!“, mit verwirrten Silben.

Verse 65

पपात संस्पृशन्मूर्ध्ना चरणौ पुरविद्विषः / पश्यतां देववृन्दानां मध्ये भृगुकुलोद्वहम्

Der Hervorragendste aus dem Geschlecht Bhṛgus stürzte nieder und berührte mit dem Haupt die Füße des Feindes der Stadt, während die Scharen der Götter zusahen.

Verse 66

तमुत्थाप्य शिवः प्रीतः प्रसन्नमुखपङ्कजम् / रामं मधुरया वाचा प्रहसन्नाह सादरम्

Da hob der erfreute Śiva ihn auf und sprach, lächelnd und ehrerbietig, mit süßer Stimme zu Rāma, dessen Antlitz wie ein heiterer Lotus war.

Verse 67

इमे दैत्यगणैः क्रान्ताः स्वाधिष्ठानात्परिच्युताः / अशक्रुवन्तस्तान्हन्तुं गीर्वाणा मामुपागताः

Diese Götter wurden von den Scharen der Daityas bedrängt und von ihren Sitzen verdrängt; da sie jene nicht töten konnten, sind die Himmlischen zu mir gekommen.

Verse 68

तस्मान्ममाज्ञया राम देवानां च प्रियेप्सया / जहि दैत्यगणान्सर्वान्समर्थस्त्वं हि मे मतः

Darum, o Rāma, auf meinen Befehl und zum geliebten Wohl der Götter, vernichte alle Scharen der Daityas; denn ich halte dich für dazu befähigt.

Verse 69

ततो रामो ऽब्रवीच्छर्वं प्रणिपत्य कृताञ्जलिः / शृण्वतां सर्वदेवानां सप्रश्रयमिदं वचः

Daraufhin verneigte sich Rāma vor Śarva, die Hände gefaltet, und sprach diese Worte demütig, während alle Götter zuhörten.

Verse 70

स्वामिन्न विदितं किं ते सर्वज्ञस्याखिलात्मनः / तथापि विज्ञापयतो वचनं मे ऽवधारय

O Herr, du Allwissender und Seele des Alls—was könnte dir unbekannt sein? Dennoch nimm meine bittenden Worte gnädig an.

Verse 71

यदि शक्रादिभिर्देवैरखिलैरमरारयः / न शक्या हन्तुमेकस्य शक्याः स्यस्ते कथं मम

Wenn selbst Indra und alle Götter nicht einmal einen dieser Feinde der Unsterblichen töten können, wie sollte ich sie dann bezwingen?

Verse 72

अनस्त्रज्ञो ऽस्मि देवेश युद्धानामप्यकोविदः / कथं हनिष्ये सकलान्सुरशत्रूननायुधः

O Herr der Götter, ich kenne die Waffenlehre nicht und bin im Kampf unerfahren; wie sollte ich unbewaffnet alle Feinde der Devas töten?

Verse 73

इत्युक्तस्तेन देवेशः सितं कालाग्निसप्रभम् / शैवमस्त्रमयं तेजो ददौ तस्मै महात्मने

So angesprochen, verlieh der Herr der Götter jenem großen Geist ein weißes Leuchten, dem Feuer der Zeit gleich, als shivaitische Waffenkraft gestaltet.

Verse 74

आत्मीयं परशुं दत्वा सर्वशस्त्राभिभावकम् / रामपाह प्रसन्नात्मा गीर्वाणानां तु शृण्वतम्

Nachdem er seine eigene Axt, die alle Waffen überragt, übergeben hatte, sprach er, heiteren Herzens und vor den lauschenden Göttern: „Rama, beschütze!“

Verse 75

मत्प्रसादेन सकलान्सुरशत्रून्विनिघ्नतः / शक्तिर्भवतु ते सौम्य समस्तारिदुरासदा

Durch meine Gnade vernichte alle Feinde der Götter; o Sanftmütiger, dir werde eine unbezwingbare Kraft zuteil, für alle Gegner unerreichbar.

Verse 76

अनेनैवायुधेन त्वं गच्छ युध्यस्व शत्रुभिः / स्वयमेव च वेत्सि त्वं यथावद्युद्धकौशलम्

Nimm eben diese Waffe, geh und kämpfe gegen die Feinde; dann wirst du selbst, wie es sich gehört, die rechte Kriegskunst erkennen.

Verse 77

वसिष्ठ उवाच एवमुक्तस्ततो रामः शंभुना तं प्रणम्य च / जग्राह परशुं शैव विबुधारिवधोद्यतः

Vasiṣṭha sprach — als Śambhu so geredet hatte, verneigte sich Rāma vor ihm und ergriff, zum Töten der Feinde der Götter entschlossen, die heilige Śiva-Axt.

Verse 78

ततः स शुशुभे रामो विष्णुतेर्ञ्जो ऽशसंभवः / रुद्रभक्त्या समायुक्तो द्युत्येव सवितुर्महः

Da erstrahlte Rāma — aus Viṣṇus Glanz hervorgegangen und von Rudra-Bhakti erfüllt; er leuchtete wie der mächtige Schein der Sonne.

Verse 79

सो ऽनुज्ञातस्त्रिनेत्रेण देवैः सर्वैः समन्वितः / जगाम हन्तुमसुरान्युद्धाय कृतनिश्चयः

Vom Dreiäugigen ermächtigt und von allen Göttern begleitet, zog er entschlossen in den Kampf, um die Asuras zu erschlagen.

Verse 80

ततो ऽभवत्पुनर्युद्धं देवानामसुरैः सह / त्रैलोक्यविजयोद्युक्तै राजन्नतिभयङ्करम्

Darauf entbrannte erneut der Krieg zwischen den Göttern und den Asuras. O König, jener Kampf, auf den Sieg über die drei Welten gerichtet, war überaus furchterregend.

Verse 81

अथ रामो महाबाहुस्तस्मिन्युद्धे सुदारुणे / कुद्धः परशुना तेन निजघान महासुरान्

Dann, in jenem überaus grausamen Kampf, geriet Rama, der Großarmige, in Zorn und erschlug mit jener Axt die mächtigen Asuras.

Verse 82

प्रहारैरशनिप्रख्यैर्निघ्नन्दैत्यान्सहस्रशः / चचार समरे रामः क्रुद्धः काल इवापरः

Mit schlagartigen Hieben wie Blitze erschlug er die Daityas zu Tausenden; der zornige Rama durchmaß die Schlacht wie ein zweiter Kāla.

Verse 83

हत्वा तु सकलान्दैत्यान्देवान्सर्वानहर्षयत् / क्षणेन नाशयामास रामः प्रहरतां वरः

Nachdem er alle Daityas erschlagen hatte, erfreute er sämtliche Götter. Rama, der Beste unter den Schlagenden, vernichtete sie in einem Augenblick.

Verse 84

रामेण हन्यमा नास्तु समस्ता दैत्यदानवाः / ददृशुः सर्वतो रामं हतशेषा भयान्विताः

Als Rama alle Daityas und Danavas niedermachte, erblickten die wenigen Überlebenden, von Furcht erfüllt, Rama ringsumher.

Verse 85

हतेष्वसुरसंघेषु विद्रुतेषु च कृत्स्नशः / राममामन्त्र्य विबुधाः प्रययुस्त्रिदिवं पुनः

Als die Scharen der Asuras erschlagen waren und die Übrigen gänzlich flohen, nahmen die Götter von Rama Abschied und kehrten wieder nach Tridiva, in den Himmel, zurück.

Verse 86

रामो ऽपि हत्वा दितिजानभ्यनुज्ञाप्य चामरान् / स्वमाश्रमं समापेदे तपस्यासक्तमानसः

Rama wiederum, nachdem er die Ditijas erschlagen und die Götter entlassen hatte, kehrte mit auf Askese gerichtetem Geist in seinen Ashram zurück.

Verse 87

मृगव्याधप्रतिकृतिं कृत्वा शम्भोर्महामतिः / भक्त्या संपूजयामास स तस्मिन्नाश्रमेवशी

Der Hochweise (Rama) fertigte das Abbild eines Hirschjägers an und verehrte, in jenem Ashram selbstbeherrscht, Śambhu (Śiva) in hingebungsvoller Verehrung.

Verse 88

गन्धैः पुष्पैस्तथा हृद्यैर्नैवेद्यैरभिवन्दनैः / स्तोत्रैश्च विधिवद्भक्त्या परां प्रीतिमुपानयत्

Mit Düften, Blumen, lieblichen Speiseopfern, Verneigungen und Hymnen — in rituell rechter Hingabe — erlangte er höchste Freude und Gunst.