Adhyaya 31
এই অধ্যায়ত নাৰদে বৰ্ণনা কৰে—দেৱতাসকলে গুহ (স্কন্দ)ৰ পৰা বৰ বিচাৰে: পাপী তাৰকৰ বধ। গুহে সন্মতি দি ময়ূৰত আৰোহণ কৰি যুদ্ধসজ্জ হৈ যাত্ৰা কৰে আৰু এক ধৰ্মশৰ্ত স্পষ্ট কৰে—যিসকলে গাই আৰু ব্ৰাহ্মণক অপমান কৰে, তেওঁলোকক তেওঁ কেতিয়াও ক্ষমা নকৰে; সেয়ে এই যুদ্ধ জয়লাভৰ লোভ নহয়, ধৰ্মৰক্ষাৰ সংকল্প। তাৰ পিছত মহা সমাবেশ—শিৱে পাৰ্বতীৰ সৈতে সিংহযুক্ত দীপ্ত ৰথত অগ্ৰসৰ হয়, ব্ৰহ্মাই ৰশ্মি ধৰে; কুবেৰ, ইন্দ্ৰ, মৰুত, বসু, ৰুদ্ৰ, যম, বৰুণ আৰু অস্ত্ৰ-উপকৰণৰ দিৱ্যৰূপসমূহ সহযাত্রী হয়। পিছফালৰ পৰা বিষ্ণুৱে সমগ্ৰ ব্যূহ ৰক্ষা কৰি আহে। উত্তৰ তীৰত তাম্ৰবৰ্ণ প্ৰাচীৰৰ ওচৰত সেনা থামে; স্কন্দে তাৰকপুৰৰ সমৃদ্ধি নিৰীক্ষণ কৰে। পিছত দূতনীতি—ইন্দ্ৰে দূত পঠিয়াবলৈ প্ৰস্তাৱ কৰে; দূতে তাৰকক কঠোৰ বাৰ্তা দিয়ে: বাহিৰলৈ নাহিলে নগৰ ধ্বংস হ’ব। অশুভ লক্ষণে বিচলিত তাৰকে বিশাল দেৱসেনা দেখে আৰু ‘মহাসেন’ স্কন্দৰ জয়ধ্বনি আৰু স্তোত্ৰ শুনে; শেষত দেৱশত্ৰুনাশৰ বাবে স্কন্দক প্ৰাৰ্থনা কৰা আনুষ্ঠানিক স্তুতি হয়।
Shlokas
Verse 1
नारद उवाच । ते चैनं योज्य चाशीर्भिरयाचंत वरं गुहम् । एष एव वरोऽस्माकं यत्पापं तारकं जहि
নাৰদে ক’লে: তেওঁক যথাবিধি নিযুক্ত কৰি আশীৰ্বাদ দিয়া পাছত, তেওঁলোকে গু্হ (স্কন্দ)ৰ পৰা বৰ বিচাৰিলে—“আমাৰ একমাত্ৰ বৰ এইয়ে: সেই পাপী তাৰকাক বধ কৰা।”
Verse 2
एवमस्त्विति तानुक्त्वा योगोयोग इति ब्रुवन् । तारकारिमहातेजा मयूरं चाध्यरोहत
তেওঁলোকক “এনেই হওক” বুলি কৈ, “যোগো-যোগ” উচ্চাৰণ কৰি, তাৰকাৰি মহাতেজস্বী প্ৰভুৱে ময়ূৰৰ ওপৰত আৰোহণ কৰিলে।
Verse 3
शक्तिहस्तो विनद्याथ गुहो देवांस्तदाब्रवीत् । यद्यद्य तारकं पापं नाहं हन्मि सुरोत्तमाः
শক্তি হাতে লৈ গুহাই গর্জন কৰি দেৱসকলক ক’লে: “যদি আজি মই সেই পাপী তাৰকক বধ নকৰোঁ, হে দেৱোত্তমসকল…”
Verse 4
गोब्राह्मणावमन्तॄणां ततो यामि गतिं स्फुटम् । एवं तेन प्रतिज्ञाते शब्दोऽतिसुमहानभूत्
“…তেন্তে গৰু আৰু ব্ৰাহ্মণক অপমান কৰোঁতাসকলৰ নিশ্চিত গতি মই লাভ কৰিম।” এইদৰে প্ৰতিজ্ঞা কৰোঁতেই এক অতি মহাশব্দ উঠিল।
Verse 5
योगोयोग इति प्राहुराज्ञया शरजन्मनः । अरजो वाससी रक्ते वसानः पार्वतीसुतः
শৰজন্ম প্ৰভু (স্কন্দ)ৰ আজ্ঞাত সকলোৱে “যোগো-যোগ” বুলি ধ্বনি তুলিলে। পাৰ্বতীসুত পবিত্ৰ ৰক্তবস্ত্ৰ পৰিধান কৰি আগবাঢ়ি উঠিল।
Verse 6
अथाग्रे सर्वदेवानां स्थितो वीरो ययौ मुदा । तस्य केतुरलं भाति चरणायुधशोभितः
তাৰ পিছত সকলো দেৱতাৰ আগভাগত থিয় হৈ সেই বীৰ আনন্দেৰে আগবাঢ়িল। তেওঁৰ কেতু উজ্জ্বলভাৱে দীপ্ত, চৰণ-আয়ুধৰ চিহ্নেৰে শোভিত।
Verse 7
चरणाभ्यां चरणाभ्यां गिरीञ्छक्तो यो विदारयितुं रणे । या चेष्टा सर्वभूतानां प्रभा शांतिर्बलं यथा
যি ৰণত নিজৰেই চৰণেৰে পৰ্বত বিদাৰণ কৰিব পাৰে, সেয়াই সকলো ভূতৰ চেষ্টাৰ মূৰ্তি—প্ৰভা, শান্তি আৰু বলৰূপে।
Verse 8
तन्मया गुहशक्तिः सा भृशं हस्ते व्यरोचत । यद्दार्ढ्यं सर्वलोकेषु तन्मयं कवचं तथा
গুহাৰ সেই শক্তি (বল্লম) তেওঁৰ হাতে অতি উজ্জ্বল হৈ জ্বলি উঠিল, যেন তেওঁৰেই তত্ত্বময়। তদ্ৰূপে, সকলো লোকত থকা দৃঢ়তা যেন তেওঁৰেই পৰা গঢ়া কবচ হৈ উঠিল।
Verse 9
योत्स्यमानस्य वीरस्य देहेप्रादुरभूत्स्वयम् । धर्मः सत्यमसंमोहस्तेजः कांतत्वमक्षतिः
যুদ্ধলৈ উদ্যত সেই বীৰৰ দেহত স্বয়ং প্ৰকাশ পালে—ধৰ্ম, সত্য, অসন্মোহ (মোহহীনতা), তেজ, কান্তি আৰু অক্ষততা।
Verse 10
बलमोजः कृपा चव बद्धा करयुगं तथा । आदेशकारीण्यग्रेऽस्य स्वयं तस्थुर्महात्मनः
বল, ওজ আৰু কৃপা—আৰু সেবাৰ বাবে বাঁধা যেন দুয়ো হাত—সেই মহাত্মাৰ আগত স্বয়ং থিয় হ’ল, তেওঁৰ আদেশ পালন কৰিবলৈ উদ্গ্ৰীৱ।
Verse 11
तमग्रे चापि गच्छंतं पृष्ठतोनुययौ हरः । रथेनादित्यवर्णेन पार्वत्या सहितः प्रभुः
তেওঁ আগলৈ আগবাঢ়োঁতে, পৃষ্ঠত হৰ (শিৱ) অনুসৰণ কৰি গ’ল—প্ৰভু পাৰ্বতীৰ সৈতে, সূৰ্যবৰ্ণ ৰথত আৰূঢ়।
Verse 12
निर्मितेन हरेणैव स्वयमीशेन लीलया । सहस्रं तस्य सिंहानां तस्मिन्युक्तं रथोत्तमे
সেই উত্তম ৰথ হৰাই স্বয়ং—ঈশ্বৰে নিজৰ লীলাৰে—নিৰ্মাণ কৰিছিল; তাত সহস্ৰ সিংহ জোঁতা হৈছিল।
Verse 13
अभीषून्पुरुषव्याघ्र ब्रह्मा च जगृहे स्वयम् । ते पिबंत इवाकाशं त्रासयंतश्चराचरम्
হে পুৰুষব্যাঘ্ৰ! ব্ৰহ্মাই স্বয়ং ৰশ্মি-লগাম ধৰি ল’লে; সেই সিংহবোৰ যেন আকাশকেই পান কৰি আছে, চল-অচল সকলোকে ত্ৰাস দিছিল।
Verse 14
सिंहा रथस्य गच्छंतो नदंतश्चारुकेसराः । तस्मिन्रथे पशुपतिः स्थितो भात्युमया सह
ৰথৰ সিংহবোৰ আগবাঢ়ি গৈ গর্জন কৰিছিল—সুন্দৰ কেশৰযুক্ত; আৰু সেই ৰথত পশুপতি উমাৰ সৈতে অৱস্থিত হৈ দীপ্তিমান হৈছিল।
Verse 15
विद्युता मेडितः सूर्यः सेंद्रचापघनो यथा । अग्रतस्तस्य भगवान्धनेशो गुह्यकैः सह
ইন্দ্ৰধনুযুক্ত বৰষুণীয়া ঘন মেঘত বিদ্যুতেৰে ঘেৰাও হোৱা সূৰ্য যেন, তেনেকৈ তেওঁৰ আগত ভগৱান ধনেশ (কুবেৰ) গুহ্যকসকলৰ সৈতে আগবাঢ়ি গৈছিল।
Verse 16
आस्थाय रुचिरं याति पुष्पकं नरवाहनः । ऐरावणं समास्ताय शक्रश्चापि सुरैः सह
নৰৱাহন (কুবেৰ) ৰুচিৰ পুষ্পক বিমানে আৰূঢ় হৈ আগবাঢ়ি গ’ল; আৰু শক্ৰও ঐৰাৱতত উঠি দেৱতাসকলৰ সৈতে একেলগে গ’ল।
Verse 17
पृष्ठतोनुययौ यांतं वरदं वृषभध्वजम् । तस्य दक्षिणतो देवा मरुतश्चित्रयोधिनः
বৰদাতা, বৃষভধ্বজধাৰী প্ৰভু যেতিয়া যাত্ৰা কৰিলে, মই পিছে পিছে অনুসৰণ কৰিলোঁ; তেওঁৰ দক্ষিণফালে দেৱগণ আৰু বিচিত্ৰ বীৰ্যৰ যোদ্ধা মৰুতগণ চলিল।
Verse 18
गच्छंति वसुभिः सार्धं रुद्रैश्च सह संगताः । यमश्च मृत्युना सार्धं सर्वतः परिवारितः
তেওঁলোকে বসুগণৰ সৈতে একেলগে আগবাঢ়িল, ৰুদ্ৰগণো মিলি সংগতি হ’ল; আৰু যমো মৃত্যুৰ সৈতে, চাৰিওফালে পৰিবেষ্টিত হৈ, চলি থাকিল।
Verse 19
घोरैर्व्याधिशतैश्चापि सव्यतो याति कोपितः । यमस्य पृष्ठतश्चापि घोरस्त्रिशिखरः सितः
বাওঁফালে তেওঁ ক্ৰোধিত হৈ চলিল, লগত ভয়ংকৰ ৰোগৰ শত শত দল; আৰু যমৰ পিছে পিছে ভয়াল ত্ৰিশিখৰ, ফিকা বৰ্ণৰ আৰু আতংকজনক, আগবাঢ়িল।
Verse 20
विजयोनाम रुद्रस्य याति शूलः स्वयं कृतः । तमुग्रपाशो भगवन्वरुणः सलिलेश्वरः
ৰুদ্ৰৰ নিজ হাতে গঢ়া ত্ৰিশূল, ‘বিজয়’ নামে, আগবাঢ়িল; আৰু তাৰ পিছে ভগৱান বৰুণ—জলৰ ঈশ্বৰ—উগ্ৰ পাশ ধৰি আহিল।
Verse 21
परिवार्य शतैयाति यादोभिर्विविधैर्वृतः । पृष्ठतो विजयस्यापि याति रुद्रस्य पट्टिशः
শত শতৰ দ্বাৰা পৰিবেষ্টিত হৈ, নানা প্ৰকাৰ জলচৰ প্ৰাণীৰে ঘেৰাও হৈ, তেওঁ আগবাঢ়িল; আৰু বিজয়ৰ পিছে পিছে ৰুদ্ৰৰ পট্টিশ (যুদ্ধ-কুঠাৰ)ো কুচ কৰিলে।
Verse 22
गदामुशलशक्त्याद्यैर्वरप्रहरणैर्वृतः । पट्टिशं चान्वगात्पार्थ अस्त्रं पाशुपतं महत्
গদা, মুসল, শক্তি আদি উত্তম বৰপ্ৰহৰণেৰে বেষ্টিত হৈ, হে পৃথা-পুত্ৰ, মহৎ পাশুপত অস্ত্ৰ পৰশুৰ পিছত পিছত অনুসৰণ কৰিলে।
Verse 23
बहुशीर्षं महाघोरमेकपादं बहूदरम् । कमंडलुश्चास्य पश्चान्महर्षिगणसेवितः
তাৰ পাছত বহু-মূৰীয়া, মহা-ভয়ংকৰ, এক-পদীয়া আৰু বহু-উদৰীয়া এক সত্তা আহিল; আৰু তাৰ পিছফালে মহর্ষিগণৰ সেৱিত কমণ্ডলুও অনুসৰণ কৰিলে।
Verse 24
तस्य दक्षिणतो भाति दण्डो गच्छञ्छ्रिया वृतः । भृग्वंगिरोभिः सहितो देवैरप्य भिपूजितः
তাৰ দক্ষিণফালে দণ্ডটি গমন কৰোঁতে শ্ৰী-সমৃদ্ধিতে আৱৃত হৈ দীপ্তিময় হৈ উঠিল; ভৃগু আৰু অঙ্গিৰাৰ সৈতে, আৰু দেৱতাসকলেও যাক পূজা কৰিছিল।
Verse 25
राक्षसाश्चान्यदेवाश्च गन्धर्वा भुजगास्तथा । नद्यो नदाः समुद्राश्च मुनयोऽप्सरसां गणाः
ৰাক্ষস আৰু অন্য দেৱতাসকল, গন্ধৰ্ব আৰু ভুজঙ্গসকলো; নদী, নদ আৰু সমুদ্ৰ; মুনিসকল আৰু অপ্সৰাগণৰ দল—
Verse 26
नक्षत्राणि ग्रहाश्चैव जंगमं स्थावरं तथा । मातरश्च महादेवमनुजग्मुः क्षुधान्विताः
নক্ষত্ৰ আৰু গ্ৰহসমূহো, চলমান আৰু স্থাবৰ সকলো; আৰু মাতৃগণ ক্ষুধাৰ তীব্ৰতাৰে তাড়িত হৈ মহাদেৱৰ পিছত পিছত গ’ল।
Verse 27
सर्वेषां पृष्ठतश्चासीत्तार्क्ष्यस्थो बुद्धिमान्हरिः । पालयन्पृतनां सर्वां स्वपरीवारसंवृतः
সকলৰ পিছুফালে বুদ্ধিমান হৰি তাৰ্ক্ষ্য (গৰুড়) ওপৰত আৰূঢ় হৈ আছিল; নিজৰ পৰিবাৰসহ বেষ্টিত হৈ তেওঁ সমগ্ৰ সেনাদলক ৰক্ষা কৰি থাকিল।
Verse 28
एवं सैन्यसमोपेत उत्तरं तटमागतः । ताम्रप्राकारमाश्रित्य तस्थौ त्र्यंबकनंदनः
এইদৰে সম্পূৰ্ণ সেনাদলসহ তেওঁ উত্তৰ তীৰত আহি উপস্থিত হ’ল; তাম্ৰ-প্ৰাকাৰক আশ্ৰয় কৰি ত্ৰ্যম্বকৰ নন্দনে দৃঢ়ভাৱে থিয় দিলে।
Verse 29
स तारकपुरस्यापि पश्यनृद्धि मनुत्तमाम् । विसिष्मिये महासेनः प्रशशंस तपोऽस्य च
তাৰকপুৰৰো অতিশয় উত্তম সমৃদ্ধি দেখি মহাসেন বিস্মিত হ’ল; আৰু যি তপস্যাই এই সমৃদ্ধি আনিলে, তাৰ তেওঁ প্ৰশংসা কৰিলে।
Verse 30
स्थितः पश्यन्स शुशुभे मयूरस्थो गुहस्तदा । छत्रेण ध्रियमाणेन स्वयं सोमसमस्त्विषा
তেতিয়া ময়ূৰৰ ওপৰত আসীন গুহ (স্কন্দ) দিশে দিশে চাই উজ্জ্বল শোভা পাই উঠিল; মূৰৰ ওপৰত ছত্ৰ ধৰা হৈছিল, আৰু তেওঁৰ নিজ কান্তি চন্দ্ৰৰ শোভাৰ সমান আছিল।
Verse 31
वीज्यमानश्चामराभ्यां वाय्वग्रिभ्यां महाद्युतिः । मातृभिश्च सुरैर्दत्तैः स्वैर्गणैरपि संवृतः
সেই মহাদ্যুতিমান জনক বায়ু আৰু অগ্নিয়ে দুটা চামৰেৰে বীজন কৰিছিল; দেৱতাই দিয়া মাতৃসকল আৰু নিজৰ গণসমূহেও তেওঁক বেষ্টন কৰি আছিল।
Verse 32
ततः प्रणम्य तं शक्रो देव मध्ये वचोऽब्रवीत् । पश्यपश्य महासेन दैत्यानां बलशालिनाम्
তেতিয়া শক্ৰ (ইন্দ্ৰ) তেওঁক প্ৰণাম কৰি দেৱসমূহৰ মাজত ক’লে: “চোৱা, চোৱা, হে মহাসেন! দৈত্যসকলৰ প্ৰবল বল।”
Verse 33
ये त्वां कालं न जानंति मर्त्या गृहरता इव । एतेषां च गृहे दूतो यस्त्वां शंसतु तारकम्
“যিসকল মৰ্ত্যই তোমাক কালস্বৰূপ বুলি নাজানে, ঘৰত আসক্ত গৃহস্থৰ দৰে—তেওঁলোকৰ ঘৰলৈ এজন দূত যাওক আৰু, হে তাৰক-বধক, তোমাৰ মহিমা ঘোষণা কৰক।”
Verse 34
वीराणामुचितं त्वेतत्कीर्तिदं च महाजने । अनुज्ञया ततः स्कन्दभक्तं शक्रो धनंजय
“এই কাৰ্য বীৰসকলৰ উপযুক্ত আৰু জনসমূহৰ মাজত কীৰ্তি দান কৰে।” তাৰ পাছত অনুমতি লৈ শক্ৰে স্কন্দভক্ত ধনঞ্জয়ক সেই দায়িত্বত নিযুক্ত কৰিলে।
Verse 35
मामादिश्यासुरेन्द्राय प्राहिणोद्दौत्ययोग्यकम् । अहं स्वयं गन्तुकामः शक्रेणापि च प्रेषितः
মোক আদেশ দি তেওঁ মোক—দূতৰ কৰ্তব্যৰ যোগ্য—অসুৰেন্দ্ৰৰ ওচৰলৈ পঠিয়ালে। মই নিজেও যাবলৈ উদ্গ্ৰীৱ আছিলোঁ, আৰু শক্ৰৰ দ্বাৰাও প্ৰেৰিত হৈছিলোঁ।
Verse 36
प्रासादे स्त्रीसहस्राणां प्रावोचं मध्यतोऽप्यहम् । असुराधमदुर्बुद्धे शक्रस्त्वामाह तच्छृणु
প্ৰাসাদত, হাজাৰ হাজাৰ স্ত্ৰীৰ মাজতো, মই উচ্চস্বৰে ক’লোঁ: “হে অসুৰাধম, কুটিলবুদ্ধি! শক্ৰে তোমাক ক’লে—সেয়া শুনা।”
Verse 37
यज्जगद्दलनादाप्तं किल्बिषं दानव त्वया । तस्याहं नाशकस्तेऽद्य पुरुषश्चेद्भविष्यसि
হে দানৱ, জগত দমন কৰি তুমি যি পাপ সঞ্চয় কৰিছা, আজি মই সেয়া তোমাৰ বাবে বিনাশ কৰিব পাৰোঁ—যদি তুমি দৃঢ় সংকল্পৰ সত্য মানুহ হওঁ।
Verse 38
शीघ्रं निःसर पापिष्ठ निःसरिष्यसि चेन्न हि । क्षणात्तव पुरं क्षेप्स्ये पावित्र्यायैव सागरे
শীঘ্ৰে ওলাই আহ, হে মহাপাপী; যদি নোলাও, তেন্তে ক্ষণমাত্ৰতে তোমাৰ নগৰ সাগৰত নিক্ষেপ কৰিম—পবিত্ৰতাৰ নিমিত্তে।
Verse 39
इति श्रुत्वा रूक्षवाचं क्रुद्धः स्त्रीगणसंवृतः । मुष्टिमुद्यम्यमाऽधावद्भीतश्चाहं पलायितः
সেই ৰূক্ষ বাক্য শুনি সি ক্ৰুদ্ধ হ’ল; স্ত্ৰীগণৰ দলেৰে বেষ্টিত হৈ, মুষ্টি উঠাই মোৰ ওপৰত ধাৱিত হ’ল—আৰু মই ভয়তে পলাই গ’লোঁ।
Verse 40
व्याकुलस्तत्र वृत्तांतं कुमाराय न्यवेदयम् । मयि चाप्यागते दैत्यश्चिंतयामास चेतसि
ব্যাকুল হৈ মই তাত সমগ্ৰ বৃত্তান্ত কুমাৰ (স্কন্দ)ক নিবেদন কৰিলোঁ। আৰু মইও উপস্থিত হোৱাত, দৈত্যে মনৰ ভিতৰত উদ্বিগ্ন চিন্তা কৰিবলৈ ধৰিলে।
Verse 41
नालब्ध संश्रयः शक्रो वक्तुमेतदिहार्हति । निमित्तानि च घोराणि संत्रासं जनयंति मे
‘আশ্ৰয় নাপাই শক্ৰ (ইন্দ্ৰ) ইয়াত এনেদৰে ক’বলৈ যোগ্য নহয়। আৰু ভয়ংকৰ নিমিত্তসমূহে মোৰ ভিতৰত ত্ৰাস জন্মাইছে।’
Verse 42
एवं विचिंत्य चोत्थाय गवाक्षं सोध्यरोहत । सहस्रभौमिकावासश्रृङ्गवातायनस्थितः
এনেদৰে চিন্তা কৰি সি উঠি গৱাক্ষ পৰিষ্কাৰ কৰি তাত উঠিল। সহস্ৰ-ভৌমিক প্ৰাসাদৰ উচ্চ বাটায়নত থিয় হৈ ওপৰৰ পৰা বাহিৰলৈ চালে।
Verse 43
अपश्यद्देवसैन्यं स दिवं भूमिं च संवृतम् । रतैर्गजैर्हयैश्चापि नादिताश्च दिशो दश
সি দেখিলে দেৱসেনা, যি আকাশ আৰু ভূমি দুয়োকে আৱৰি পেলাইছিল। ৰথ, গজ আৰু অশ্বেৰে দশ দিশা গুঞ্জৰি উঠিল।
Verse 44
विमानैश्चाद्भुताकारैः किंनरोद्गीतनादितैः । दुन्दुभिभिर्गोविषाणैस्तालैः शंखैश्च नादितैः
অদ্ভুত আকাৰৰ বিমান আছিল, যিবোৰত কিন্নৰসকলৰ গীতৰ ধ্বনি গুঞ্জৰি আছিল। দুন্দুভি, গো-বিষাণ, তাল আৰু শঙ্খৰ নাদে আকাশ গৰ্জি উঠিল।
Verse 45
अक्षोभ्यामिव तां सेनां दृष्ट्वा सोऽचिंतयत्तदा । एते मया जिताः पूर्वं कस्माद्भूयः समागताः
অক্ষোভ সাগৰৰ দৰে উথলি উঠা সেই সেনা দেখি সি তেতিয়া ভাবিলে— ‘ইহঁতক মই পূৰ্বে জয় কৰিছিলোঁ; তেন্তে কিয় পুনৰ একত্ৰিত হ’ল?’
Verse 46
इति चिंतापरो दैत्यः शुश्राव कटुकाक्षरम् । देवबंदिभिरुद्वुष्टं घोरं हृदयदारणम्
এনেদৰে চিন্তাত নিমগ্ন দৈত্যে কটু বাক্য শুনিলে— দেৱবন্দীসকলে উচ্চাৰিত— ভয়ংকৰ আৰু হৃদয় বিদাৰক।
Verse 47
जयातु लशक्तिदीधितिपिंजररुचारुणमंडलभुजोद्भासितदेवसैन्य पुरवनकुमुदकाननविकासनेंदो कुमारनाथ जय दितिकुलमहोदधिवडवानल मधुररवमयूररवासुरमुकुटकूटकुट्टितचरणनखांकुर महासेन तारकवंशशुष्कतृमदावानल योगीश्वरयॉ योगिजनहृदयगगनविततचिंतासंतानसंतमसनोदनखरकिरणकल्पनखनिकरविराजितचरणकमल स्कन्द जय बाल सप्तवासर भुवनावलिशोकसंदहन
জয় হওক তোমাৰ, হে কুমাৰনাথ! বাণৰ দীপ্তিৰ ৰক্ত-সুৱৰ্ণ আভাৰে ঘেৰোৱা তোমাৰ বাহু-মণ্ডলৰ জ্যোতিয়ে দেৱসেনাক উজ্জ্বল কৰে; তুমি সেই চন্দ্ৰ, যিয়ে দেৱ-নগৰৰ পুৰ-ৱন আৰু কুমুদ-কাননক বিকশিত কৰে। জয়, হে মহাসেন! দিতি-কুলৰ মহাসাগৰৰ বাবে তুমি বডবানল; তোমাৰ মধুৰ গর্জন ময়ূৰৰ ডাকৰ দৰে; তোমাৰ চৰণ-নখৰ অংকুৰে অসুৰ-মুকুটৰ শিখৰ চূর্ণ কৰে। হে যোগীশ্বৰ! তাৰক-বংশৰ শুকান তৃণ-মদতাক দগ্ধ কৰা বনাগ্নি তুমি; হে স্কন্দ! যোগীজনৰ হৃদয়-গগনত বিস্তৃত চিন্তা-অন্ধকাৰ নাশ কৰা তীক্ষ্ণ কিৰণমালাৰে তোমাৰ চৰণকমল দীপ্ত। জয়, হে দিব্য বাল! সাতো দিন, সদা-সৰ্বদা, ভুবনাবলীৰ শোক দহনকাৰী।
Verse 48
नमो नमस्तेस्तु मनोरमाय नमोस्तु ते साधुभयापहाय । नमोस्तु ते बालकृताचलाय नमोनमो नाशय देवशत्रून्
নমো নমস্তে, হে মনোৰম প্ৰভু; নমস্কাৰ তোমাক, হে সাধুজনৰ ভয় অপসাৰক। নমস্কাৰ তোমাক, হে বালক যিয়ে পৰ্বতকো নত কৰে; নমো নমো—হে দেৱ! দেৱশত্ৰুসকলক বিনাশ কৰা।