শনি

দেৱ হওক বা দানৱ—যি সৌৰী (শনি)ৰ পীড়াত কষ্ট পায়, তেওঁ শনিবাৰে ভক্তিভাৱে সৌৰীশ্বৰ শিৱক পূজা কৰিলে সেই যন্ত্ৰণাৰ পৰা মুক্ত হয়।

সেইজন নিত্যে স্বৰ্গলৈ গৈ, সদায় বাসৱ ইন্দ্ৰক আনন্দিত কৰিছিল। ৰোহিণীক পীড়া দিওঁতো যিজনে শনৈশ্চৰক বশ কৰি জয় কৰিছিল, তেওঁ তেনেকুৱা আছিল।

“তোমাৰ জন্মৰ সময়ত শনি গ্ৰহৰ অৱস্থানৰ বাবে তোমাৰ এই অৱস্থা হৈছে, ইয়াত কোনো সন্দেহ নাই। কেৱল সেইবাবেই তুমি এই দশা পাইছা; ইয়াৰ আন কোনো কাৰণ নাই।”

সূৰ্যৰ অৰ্ধোদয় সময়ত, সূৰ্য পুষ্য নক্ষত্ৰত থাকিলে, বুধ ৰোহিণীত থাকিলে, শনি ৰোহিণীত থাকিলে, আৰু মঙ্গল অশ্বিনীত থাকিলেও (এই অনুষ্ঠান বিশেষ ফলদায়ক হয়)।

শিত (শুক্ৰ) আৰু শীঘ্ৰ (বুধ)ৰ বাবে ‘যষ্ণ, সত্রিয়, আশ্বি, স্ব, ভূধৰ’—এই গণসমূহ কোৱা হৈছে; আৰু শনিৰ বাবে ‘ভুজগ, ষট্পচৰ, সৱেদ, নিশাকৰ’—এই গণসমূহ নিৰ্দিষ্ট।

জীৱাংশ এনেকুৱা হ’লে ব্যক্তি ৰসিক আৰু বিদ্বান, বলবান, মন্ত্ৰী আৰু ধৰ্মাত্মা হয়। সন্তান অল্প, সি প্ৰায়ে দুঃখিত থাকে; আৰু শনি-ভাগ কাৰ্যকৰ হ’লে দুষ্টা স্ত্ৰী লাভ কৰে।

‘ভাঁ’—চক্ষুৰ বাবে; ‘বস্’ আৰু ‘অৰ্কাস্ত্ৰ’ (সূৰ্যৰ অস্ত্ৰ); ‘ৰাজ্ঞী’, ‘শক্তি’ (ভাল) আৰু ‘নিষ্কুভা’—এইবোৰ ক্ৰমে সোম (চন্দ্ৰ), অঙ্গাৰক (মঙ্গল), বুধ, জীৱ/বৃহস্পতি, শুক্ৰ আৰু শনি—এঁলোকৰ বাবে বিন্যাস হয়।

পূব দিশৰ দলে আৰু আন দলে—আগ্নেয়াদি ক্ৰমে—বীজাক্ষৰ ন্যাস কৰিব: ভৌমৰ বাবে ‘অং’, শনৈশ্চৰৰ বাবে ‘শং’, ৰাহুৰ বাবে ‘ৰং’, আৰু কেতুৰ বাবে ‘কেং’। তাৰ পাছত গন্ধাদি উপচাৰ আৰু ‘খখোল্কয়া’ সহিতে তেওঁলোকক পূজা কৰিব।

শনি, মঙ্গল, সূৰ্য আৰু কেতু ষষ্ঠ আৰু তৃতীয় স্থানত থাকিলে শুভ বুলি মানা হয়; আৰু সকলো গ্ৰহ—শুভ, ক্ৰূৰ বা পাপ—একাদশ স্থান অনুসাৰে ফলদায়ক বুলি কোৱা হৈছে।

শনিয়ে সেই সংহাৰ অস্ত্ৰ দেখিলে যি দেৱতা আৰু অসুৰৰ বাবে ভয়ংকৰ আছিল। তাৰ পাছত সৌৰিয়ে ভয় নকৰি এই কথা ক’লে।

শনৈশ্চৰ (শনি)ৰ পূজাৰ্থে মানুহ-আকৃতিৰ মণ্ডল এটা সাজি, ক’লা ৰঙৰ চূৰ্ণেৰে তাত ভক্তিভাৱে পূজা কৰিব লাগে।

তপস্যাৰ বলত শনিও গ্ৰহসমূহৰ মাজত সমতা লাভ কৰিলে। আৰু যমুনা আৰু তপতী পুনৰায় নদী ৰূপে পৰিণত হ’ল।