Adhyaya 49

Verse 1

ईश्वर उवाच । तस्माच्छुक्रेश्वराद्गच्छेद्देवि लिंगं महाप्रभम् । शनैश्चरैश्वरंनाम महापातकनाशनम्

ঈশ্বৰে ক’লে: সেয়ে, হে দেবী, শুক্ৰেশ্বৰাৰ পৰা গৈ মহাপ্ৰভাময় লিঙ্গটোৰ দৰ্শন কৰা; ‘শনৈশ্চৰৈশ্বৰ’ নামে খ্যাত এই লিঙ্গে মহাপাতকো বিনাশ কৰে।

Verse 2

बुधेश्वरात्पश्चिमतो ह्यजादेव्यग्निगोचरे । तस्या धनुः पंचकेन नातिदूरे व्यवस्थितम्

বুধেশ্বৰাৰ পশ্চিমফালে, অজাদেৱীৰ পবিত্ৰ অগ্নিৰ সন্নিধানত, সেয়া বেছি দূৰত নহয়—পাঁচ ধনু পৰিমাণ দূৰত অৱস্থিত।

Verse 3

कल्पलिंगं महादेवि पूजितं देवदानवैः । छायापुत्रेण संतप्तं तपः परमदुष्करम्

হে মহাদেৱী, ইহা কল্প-লিঙ্গ, যাক দেৱতা আৰু দানৱসকলে পূজা কৰিছিল। ছায়াৰ পুত্ৰই তাত অতি দুঃসাধ্য তপস্যা কৰিছিল, কষ্টত দগ্ধ হৈ।

Verse 4

अनादि निधनो देवो येन लिंगेऽवतारितः । प्राप्तवान्यो ग्रहेशत्वं भक्त्या शंभोः प्रसादतः

যিজনে সেই লিঙ্গত অনাদি আৰু অমৃত্যু দেৱক অৱতাৰিত কৰি প্ৰতিষ্ঠা কৰিলে, তেওঁ ভক্তি আৰু শম্ভুৰ কৃপাৰে গ্ৰহসমূহৰ অধিপতি হ’ল।

Verse 5

यस्य दृष्ट्या बिभेति स्म देवासुरगणो महान् । न स कोऽप्यस्ति वै प्राणी ब्रह्मांडे सचराचरे

যাৰ কেৱল দৃষ্টিতেই দেৱ-অসুৰৰ মহাবাহিনী কঁপি উঠে—চল-অচল সমগ্ৰ ব্ৰহ্মাণ্ডত তেনে কোনো প্ৰাণী নাই যি তেওঁৰ অধীন নহয়।

Verse 6

देवो वा दानवो वापि सौरिणा पीडितो न यः । शनिवारेण संपूज्य भक्त्या सौरीश्वरं शिवम्

দেৱ হওক বা দানৱ—যি সৌৰী (শনি)ৰ পীড়াত কষ্ট পায়, তেওঁ শনিবাৰে ভক্তিভাৱে সৌৰীশ্বৰ শিৱক পূজা কৰিলে সেই যন্ত্ৰণাৰ পৰা মুক্ত হয়।

Verse 7

शमीपत्रैर्महादेवि तिलमाषगुडौदनैः । संतर्प्य तु विधानेन दद्यात्कृष्णं वृषं द्विजे

হে মহাদেৱী, শমীপাত, তিল, মাষ, গুড় আৰু অন্নেৰে বিধিমতে সন্তৰ্পণ কৰি, নিয়ম অনুসাৰে এজন দ্বিজক ক’লা বৃষ দান কৰিব লাগে।

Verse 8

स्तुत्वा स्तोत्रैश्च विविधैः पुराणश्रुतिसंभवैः । अथ वैकेन देवेशः स्तोत्रेण परितोषितः

পুৰাণ আৰু শ্ৰুতি-প্ৰসুত নানাবিধ স্তোত্ৰেৰে তেওঁক স্তৱন কৰি, তাৰ পাছত এক বিশেষ স্তোত্ৰে দেৱেশ্বৰ অতি সন্তুষ্ট হ’ল।

Verse 9

राज्ञा दशरथेनैव कृतेन तु बलीयसा । स्तुत्यः सौरीश्वरो देवः सर्वपीडोपशांतये

ৰাজা দশৰথে ৰচিত সেই শক্তিশালী স্তোত্ৰই নিশ্চয় পাঠযোগ্য; সকলো দুঃখ-কষ্ট শান্ত কৰিবলৈ ভগৱান সৌৰীশ্বৰ দেৱৰ স্তৱনাৰ্থে ইয়াক পাঠ কৰা উচিত।

Verse 10

देव्यु वाच । कथं दशरथो राजा चक्रे शानैश्चरीं स्तुतिम् । कथं संतुष्टिमगमत्तस्य देवः शनैश्चरः

দেৱীয়ে ক’লে: ৰজা দশৰথে কেনেকৈ শনৈশ্চৰৰ স্তোত্ৰ ৰচনা কৰিলে? আৰু সেই দেৱ শনৈশ্চৰ কেনেকৈ তেওঁৰ ওপৰত সন্তুষ্ট হ’ল?

Verse 11

ईश्वर उवाच । रघुवंशेऽति विख्यातो राजा दशरथो बली । चक्रवर्ती स विज्ञेयः सप्तद्वीपाधिपः पुरा

ঈশ্বৰে ক’লে: ৰঘুবংশত অতি বিখ্যাত এক বলৱান ৰজা দশৰথ আছিল। তেওঁক চক্রৱৰ্তী বুলি জানিবা; পূৰ্বে তেওঁ সপ্তদ্বীপৰ অধিপতি আছিল।

Verse 12

कृत्तिकांते शनिं कृत्वा दैवज्ञैर्ज्ञापितो हि सः । रोहिणीं भेद यित्वा तु शनिर्यास्यति सांप्रतम्

জ্যোতিষীসকলে তেওঁক জনালে যে শনি কৃত্তিকাৰ অন্তত উপনীত হৈ এতিয়া নিজৰ গতিত ৰোহিণীক ভেদ কৰি অগ্ৰসর হ’ব।

Verse 13

उक्तं शकटभेदं तु सुरासुरभयंकरम् । द्वादशाब्दं तु दुर्भिक्षं भविष्यति सुदारुणम्

ঘোষণা কৰা হ’ল যে ‘শকটভেদ’ ঘটিব—যি দেৱ আৰু অসুৰ উভয়ৰ বাবে ভয়ংকৰ—আৰু বাৰ বছৰ ধৰি অতি দাৰুণ দুৰ্ভিক্ষ হ’ব।

Verse 14

एतच्छ्रुत्वा मुनेर्वाक्यं मंत्रिभिः सहितो नृपः । आकुलं तु जगद्दृष्ट्वा पौरजानपदादिकम्

মুনিৰ বাক্য শুনি ৰজা মন্ত্ৰীসকলসহ চালে; জগত অস্থিৰ দেখি—নগৰবাসী, জনপদবাসী আদি সকলো ব্যাকুল হ’ল।

Verse 15

वदंति सततं लोका नियमेन समागताः । देशाश्च नगर ग्रामा भयाक्रांताः समंततः । मुनीन्वसिष्ठप्रमुखान्पप्रच्छ च स्वयं नृपः

লোকসকল নিয়ম-আচাৰে সমবেত হৈ সদায় সংকটৰ কথা কৈ থাকিল; দেশ, নগৰ আৰু গাঁও চাৰিওফালে ভয়ে আৱৃত হ’ল। তেতিয়া ৰজাই নিজে বসিষ্ঠপ্ৰমুখ মুনিসকলক সুধিলে।

Verse 16

दशरथ उवाच । समाधानं किमत्रास्ते ब्रूहि मे द्विज सत्तम

দশৰথে ক’লে: “ইয়াত উপায় কি আছে? হে দ্বিজশ্ৰেষ্ঠ, মোক কোৱা।”

Verse 17

वसिष्ठ उवाच । प्राजापत्ये च नक्षत्रे तस्मिन्भिन्ने कुतः प्रजाः । अयं योगो ह्यसाध्यस्तु ब्रह्मादींद्रादिभिः सुरैः

বসিষ্ঠে ক’লে: “প্ৰজাপতি-সম্বন্ধীয় সেই নক্ষত্ৰ বিঘ্নিত হ’লে প্ৰজাসকল কেনেকৈ সমৃদ্ধ হ’ব? এই যোগ সত্যই অসাধ্য—ব্ৰহ্মা আদি ইন্দ্ৰ আদি দেৱতাসকলৰো পক্ষে।”

Verse 18

तदा संचिंत्य मनसा साहसं परमं महत् । समादाय धनुर्दिव्यं दिव्यैरस्त्रैः समन्वितम्

তেতিয়া তেওঁ মনতে চিন্তা কৰি অতি মহান সাহসৰ সংকল্প কৰিলে; আৰু দিৱ্য অস্ত্ৰেৰে সুসজ্জিত দিৱ্য ধনু হাতত তুলিলে।

Verse 19

रथमारुह्य वेगेन गतो नक्षत्रमंडलम् । रथं तु कांचनं दिव्यं मणिरत्नविभूषितम्

ৰথত আৰূঢ় হৈ তেওঁ বেগেৰে নক্ষত্ৰমণ্ডললৈ গ’ল। সেই ৰথ দিৱ্য স্বৰ্ণময়, মণি-ৰত্নেৰে বিভূষিত আছিল।

Verse 20

ध्वजैश्च चामरैश्छत्रैः किंकिणैरथ शोभितम् । हंसवर्णहयैर्युक्तं महाकेतुसमन्वितम्

ধ্বজা, চামৰ, ছত্ৰ আৰু ঝংকাৰ কৰা ঘণ্টাৰে সি শোভিত আছিল। হাঁসৰ দৰে শুভ্ৰ অশ্বেৰে যুক্ত, মহাকেতু-ধ্বজেৰে অলংকৃত আছিল।

Verse 21

दीप्यमानो महारत्नैः किरीटमुकुटोज्ज्वलः । बभ्राज स तदाकाशे द्वितीय इव भास्करः

মহাৰত্নৰ দীপ্তিৰে দীপ্যমান হৈ, তেওঁৰ কিৰীট-মুকুট উজ্জ্বল আছিল। তেওঁ আকাশত যেন দ্বিতীয় ভাস্কৰৰ দৰে জ্বলি উঠিল।

Verse 22

आकर्णं चापमापूर्य संहारास्त्रं नियोज्य च । कृत्तिकांते शनिं ज्ञात्वा प्रविश्य किल रोहिणीम्

কাণলৈকে ধনু টানি, সংহাৰাস্ত্ৰ সংযোজিত কৰিলে। কৃত্তিকাৰ অন্তত শনিকে চিনি, সঁচাকৈয়ে তেওঁ ৰোহিণীত প্ৰৱেশ কৰিলে।

Verse 23

दृष्ट्वा दशरथोऽस्याग्रे तस्थौ सभ्रुकुटीमुखः । संहारास्त्रं शनिर्दृष्ट्वा सुरासुरविमर्द्दनम्

তেওঁক সন্মুখত থিয় হোৱা দেখি দশৰথ ভ্ৰূকুটি কুঁচাই তাতে স্থিৰ ৰ’ল। আৰু শনি সংহাৰাস্ত্ৰ—যি দেৱ-অসুৰ উভয়কেই দমন কৰে—দেখি…

Verse 24

हसित्वा तद्रयात्सौरिरिदं वचनमब्रवीत् । पौरुषं तव राजेंद्र परं रिपुभयंकरम्

তেতিয়া সূৰ্যপুত্ৰ শনি হাঁহি উঠি এই বাক্য ক’লে: “হে ৰাজেন্দ্ৰ, তোমাৰ পৌৰুষ সৰ্বোচ্চ—শত্ৰুসকলৰ বাবে অতি ভয়ংকৰ।”

Verse 25

देवासुरमनुष्याश्च सिद्धविद्याधरोरगाः । मया विलोकिताः सर्वे भयं चाशु व्रजंति ते

দেৱ, অসুৰ, মানুহ, সিদ্ধ, বিদ্যাধৰ আৰু নাগ—যাকেই মই কেৱল দৃষ্টিপাত কৰোঁ, তেওঁলোক সকলোৱে শীঘ্ৰে ভয়ত পতিত হয়।

Verse 26

तुष्टोहं तव राजेंद्र तपसा पौरुषेण च । वरं ब्रूहि प्रदास्यामि मनसा यदभीप्सितम्

হে ৰাজাধিৰাজ, তোমাৰ তপস্যা আৰু পৌৰুষে মই সন্তুষ্ট। বৰ কোৱা; তোমাৰ মন যি কামনা কৰে, মই তাক দান কৰিম।

Verse 27

दशरथ उवाच । रोहिणीं भेदयित्वा तु न गंतव्यं त्वया शने । सरितः सागरा यावद्यावच्चद्रार्कमेदिनी

দশৰথ ক’লে: হে শনি, ৰোহিণীক ভেদ কৰি তুমি আৰু আগবাঢ়িবা নালাগে—যেতিয়ালৈকে নদীসমূহ সাগৰলৈ বয় আৰু যেতিয়ালৈকে চন্দ্ৰ, সূৰ্য আৰু পৃথিৱী স্থিৰ থাকে।

Verse 28

याचितं ते मया सौरे नान्य मिच्छामि ते वरम् । एवमुक्तः शनिः प्रादाद्वरं तस्मै तु शाश्वतम्

হে সৌৰি, মই তোমাৰ ওচৰত এইয়াই প্ৰাৰ্থনা কৰিলোঁ; তোমাৰ পৰা আন কোনো বৰ নাচাওঁ। এইদৰে কোৱা হ’লে শনি তেওঁক সেই বৰ চিৰস্থায়ী ৰূপে দান কৰিলে।

Verse 29

प्राप्यैवं तु वरं राजा कृतकृत्योऽभवत्तदा । पुनरेवाब्रवीत्सौरिर्वरं वरय सुव्रत

এইদৰে বৰ লাভ কৰি ৰজাই তেতিয়া কৃতকৃত্য বুলিয়া অনুভৱ কৰিলে। তথাপি সৌৰিয়ে পুনৰ ক’লে— “হে সুৱ্ৰত, আন এটা বৰ বাছি লোৱা।”

Verse 30

प्रार्थयामास हृष्टात्मा वरमेवं शनेस्तदा । न भेत्तव्यं च शकटं त्वया भास्करनंदन

তেতিয়া হৃষ্টচিত্তে তেওঁ শনিৰ ওচৰত এই বৰ প্ৰাৰ্থনা কৰিলে— “হে ভাস্কৰ-নন্দন, তুমি কেতিয়াও শকট (গাড়ী) ভাঙিব নালাগে।”

Verse 31

द्वादशाब्दं तु दुर्भिक्षं न कर्तव्यं कदाचन । कीर्तिरेषा मदीया च त्रैलोक्ये विचरिष्यति

“দ্বাদশ বছৰৰ দুৰ্ভিক্ষ কেতিয়াও ঘটাব নালাগে। আৰু মোৰ এই কীৰ্তি ত্ৰিলোকত বিচৰণ কৰি থাকিব।”

Verse 32

ईश्वर उवाच । वरद्वयं ततः प्राप्य हृष्टरोमा स पार्थिवः । रथोपरि धनुर्मुक्त्वा भूत्वा चैव कृतांजलिः

ঈশ্বৰ ক’লে: দুয়োটা বৰ লাভ কৰি সেই পাৰ্থিৱৰ আনন্দত ৰোমাঞ্চ উঠিল। ৰথৰ ওপৰত ধনু থৈ, হাত জোৰ কৰি বিনয়ে থিয় হ’ল।

Verse 33

ध्यात्वा सरस्वतीं देवीं गणनाथं विनायकम् । राजा दशरथः स्तोत्रं सौरेरिदमथाकरोत्

দেৱী সৰস্বতী আৰু গণনাথ বিনায়কক ধ্যান কৰি, ৰজা দশৰথে তাৰ পিছত সৌৰি (শনি)ৰ উদ্দেশে এই স্তোত্ৰ ৰচনা কৰিলে।

Verse 34

राजोवाच । नमो नीलमयूखाय नीलोत्पलनिभाय च । नमो निर्मांसदेहाय दीर्घश्मश्रुजटाय च

ৰাজাই ক’লে: নীলা কিৰণময়, নীলোৎপল সদৃশ তেঁওক নমস্কাৰ। মাংসহীন কৃশ দেহধাৰী, দীঘল দাড়ি আৰু জটা-ধাৰী তেঁওক নমস্কাৰ।

Verse 35

नमो विशालनेत्राय शुष्कोदरभयान क । नमः परुषगात्राय स्थूलरोमाय वै नमः

বিশাল নয়নধাৰী তেঁওক নমস্কাৰ, শুকান উদৰৰ ভয়ংকৰতাৰে ভীতিজনক তেঁওক নমস্কাৰ। পৰুষ অঙ্গধাৰী তেঁওক পুনৰ নমস্কাৰ, স্থূল ৰোমধাৰী তেঁওকো নমস্কাৰ।

Verse 36

नमो नित्यं क्षुधार्त्ताय नित्यतप्ताय वै नमः । नमः कालाग्निरूपाय कृतांतक नमोस्तु ते

সদায় ক্ষুধাতুৰ তেঁওক নমস্কাৰ, সদায় দগ্ধ-তপ্ত তেঁওক নমস্কাৰ। কালাগ্নিৰূপ তেঁওক নমস্কাৰ; হে কৃতান্তক, আপোনালৈ নমস্কাৰ হওক।

Verse 37

नमो दीर्घाय शुष्काय कालदृष्टे नमोऽस्तु ते । नमस्ते कोटराक्षाय दुर्निरीक्ष्याय वै नमः

দীঘল আৰু শুকান তেঁওক নমস্কাৰ; হে কালদৃষ্টে, আপোনালৈ নমস্কাৰ। কোটৰ-চক্ষু তেঁওক নমস্কাৰ, যাক চাবলৈ দুৰ্নিৰীক্ষ্য—নিশ্চয় নমস্কাৰ।

Verse 38

नमो घोराय रौद्राय भीषणाय करा लिने । नमस्ते सर्वभक्षाय वलीमुख नमोऽस्तु ते

ঘোৰ, ৰৌদ্ৰ, ভীষণ তেঁওক নমস্কাৰ—হাতে খড়্গধাৰী তেঁওক নমস্কাৰ। সৰ্বভক্ষক তেঁওক নমস্কাৰ; হে বলীমুখ, আপোনালৈ নমস্কাৰ হওক।

Verse 39

सूर्यपुत्र नमस्तेऽस्तु भास्करे भयदायक । अधोदृष्टे नमस्तुभ्यं वपुःश्याम नमोऽस्तु ते

হে সূৰ্যপুত্ৰ! তোমাক নমস্কাৰ হওক, হে ভাস্কৰ, অধাৰ্মিকক ভয় দিওঁতা। হে অধোদৃষ্টে! তোমাক নমস্কাৰ; হে শ্যামবপু! তোমাক নমস্কাৰ।

Verse 40

नमो मन्दगते तुभ्यं निस्त्रिंशाय नमोनमः । नमस्त उग्ररूपाय चण्डतेजाय ते नमः

হে মন্দগতিয়ে! তোমাক নমস্কাৰ; হে নিস্ত্ৰিংশধাৰী, তোমাক পুনঃপুনঃ নমস্কাৰ। হে উগ্ৰৰূপে! তোমাক নমস্কাৰ; হে চণ্ডতেজে! তোমাক নমস্কাৰ।

Verse 41

तपसा दग्धदेहाय नित्यं योगरताय च । नमस्ते ज्ञाननेत्राय कश्यपात्मजसूनवे

তপস্যাৰে দগ্ধ দেহধাৰী আৰু সদায় যোগৰত জনলৈ নমস্কাৰ। হে জ্ঞাননেত্ৰধাৰী, কশ্যপবংশৰ পুত্ৰ! তোমাক নমস্কাৰ।

Verse 42

तुष्टो ददासि वै राज्यं रुष्टो हरसि तत्क्षणात् । देवासुरमनुष्याश्च पशुपक्षिसरीसृपाः

তুষ্ট হলে তুমি নিশ্চয়েই ৰাজ্য দিয়া দিয়া; ৰুষ্ট হলে তৎক্ষণাৎ সেয়া হৰণ কৰা। দেৱ, অসুৰ, মানুহ—পশু, পক্ষী আৰু সৰীসৃপো (সকলো তোমাৰ অধীন)।

Verse 43

त्वया विलोकिताः सौरे दैन्यमाशु व्रजंति च । ब्रह्मा शक्रो यमश्चैव ऋषयः सप्ततारकाः

হে সৌৰ (শনি)! যাৰ ওপৰত তুমি দৃষ্টি নিক্ষেপ কৰা, সি সোনকালে দীনতালৈ গতি কৰে। ব্ৰহ্মা, শক্ৰ (ইন্দ্ৰ) আৰু যমো, আৰু ঋষিসকল—সপ্ততাৰকা (সপ্তঋষি)—(তোমাৰ প্ৰভাৱৰ বাহিৰ নহয়)।

Verse 44

राज्यभ्रष्टाश्च ते सर्वे तव दृष्ट्या विलोकिताः । देशाश्च नगरग्रामा द्वीपाश्चैवाद्रयस्तथा

তোমাৰ দৃষ্টিৰে যাকেই চোৱা হয়, তেওঁলোক সকলোৱে ৰাজত্বৰ পৰা পতিত হয়; দেশ, নগৰ-গাঁও, দ্বীপ আৰু পৰ্বতো—সকলো তোমাৰ প্ৰভাৱাধীন।

Verse 45

रौद्रदृष्ट्या तु ये दृष्टाः क्षयं गच्छंति तत्क्षणात्

যিসকলৰ ওপৰত তোমাৰ ৰৌদ্ৰ দৃষ্টি পৰে, তেওঁলোক তৎক্ষণাৎ বিনাশলৈ যায়।

Verse 46

प्रसादं कुरु मे सौरे वरार्थेऽहं तवाश्रितः । सौरे क्षमस्वापराधं सर्वभूतहिताय च

হে সৌৰে (সূৰ্যপুত্ৰ), মোৰ ওপৰত প্ৰসাদ কৰা; বৰ লাভৰ আশাৰে মই তোমাৰ শৰণ লৈছোঁ। হে সৌৰে, সকলো ভূতৰ হিতৰ বাবে মোৰ অপৰাধো ক্ষমা কৰা।

Verse 47

ईश्वर उवाच । एवं स्तुतस्तदा सौरी राज्ञा दशरथेन च । महराजः शनिर्वाक्यं हृष्टरो माऽब्रवीदिदम्

ঈশ্বৰ ক’লে: তেতিয়া ৰজা দশৰথে এইদৰে স্তৱ কৰাত, মহাৰাজ সৌৰী (শনি) আনন্দিত হৈ এই বাক্য ক’লে।

Verse 48

शनिरुवाच । तुष्टोऽहं तव राजेन्द्र स्तवेनानेन सुव्रत । वरं ब्रूहि प्रदास्यामि स्वेच्छया रघुनंदन

শনি ক’লে: হে ৰাজেন্দ্ৰ, হে সুৱ্ৰত, এই স্তৱেৰে মই তোমাত সন্তুষ্ট। হে ৰঘুনন্দন, বৰ কোৱা—মই স্বইচ্ছাৰে দিম।

Verse 49

दशरथ उवाच । अद्यप्रभृति पिंगाक्ष पीडा कार्या न कस्यचित् । देवासुरमनुष्याणां पशुपक्षिसरीसृपाम्

দশৰথে ক’লে: আজিৰ পৰা, হে পিঙ্গাক্ষ, কাকো কষ্ট নিদিবা—দেৱ, অসুৰ, মানুহ, পশু, পক্ষী আৰু সৰীসৃপ কোনোকে নহয়।

Verse 50

शनिरुवाच । ग्रहाणां दुर्ग्रहो ज्ञेयो ग्रहपीडां करोम्यहम् । अदेयं प्रार्थितं राजन्किंचिद्युक्तं ददाम्यहम्

শনিয়ে ক’লে: গ্ৰহসমূহৰ মাজত মই আটাইতকৈ দুৰ্গ্ৰহ, নিয়ন্ত্ৰণ কৰাটো কঠিন; গ্ৰহ-পীড়া মইয়ে কৰোঁ। হে ৰাজন, অনুচিত বস্তু প্ৰাৰ্থনা কৰিলে দিয়া নাযায়; তথাপি যি যুক্তিসংগত, সেয়া মই দিম।

Verse 51

त्वया प्रोक्तं मम स्तोत्रं ये पठि ष्यंति मानवाः । पुरुषाश्च स्त्रियो वापि मद्भयेनोपपीडिताः

তুমি যি মোৰ স্তোত্ৰ ৰচনা কৰি কৈছা, যিসকল মানুহে সেইটো পাঠ কৰিব—পুৰুষ হওক বা নাৰী—মোৰ ভয়ত পীড়িত হ’লে,

Verse 52

देवासुरमनुष्यास्तु सिद्धविद्याधरोरगाः । मृत्युस्थाने स्थितो वापि जन्मप्रांतगतस्तथा

দেৱ হওক, অসুৰ হওক, মানুহ হওক, সিদ্ধ, বিদ্যাধৰ বা নাগ হওক; মৃত্যুৰ স্থানত অৱস্থিত হওক বা জীৱনৰ সীমান্তত উপনীত হওক তেনেও,

Verse 53

एककालं द्विकालं वा तेषां श्रेयो ददाम्यहम् । पूजयित्वा जपेत्स्तोत्रं भूत्वा चैव कृतांजलिः

এবাৰ হওক বা দুবাৰ হওক, মই তেওঁলোকৰ মঙ্গল দিওঁ। পূজা কৰি, কৃতাঞ্জলি হৈ, স্তোত্ৰটো জপ কৰিব লাগে।

Verse 54

तस्य पीडां न चैवाहमिह कुर्यां कदाचन । जन्मस्थाने स्थितो वापि मृत्युस्थाने स्थितोऽपि च

মই ইয়াত কেতিয়াও সেই ব্যক্তিক কষ্ট নিদিওঁ—সেয়া জন্মস্থানত থিয়েই থাকক বা মৃত্যুথানত থিয়েই থাকক।

Verse 55

जन्मऋक्षे च लग्ने च दशास्वंतर्दशासु च । रक्षामि सततं तस्य पीडां चान्यग्रहस्य च

জন্মনক্ষত্ৰ আৰু লগ্নৰ সময়ত, আৰু মহাদশা-অন্তৰ্দশাৰ কালত, মই সেই ভক্তক সদায় ৰক্ষা কৰোঁ—মোৰ পৰা হওক বা অন্য কোনো গ্ৰহশক্তিৰ পৰা হওক কষ্টৰ পৰা।

Verse 56

अनेनैव प्रकारेण र्पाडामुक्तस्त्वसौ भवेत् । एतत्प्रोक्तं मया दत्तं वरं च रघुनंदन

এই একে ধৰণে সি নিশ্চয় কষ্টমুক্ত হয়। এই কথা মই কৈছোঁ, আৰু এই বৰো মই দিছোঁ, হে ৰঘুবংশৰ আনন্দ।

Verse 57

ईश्वर उवाच । वरद्वयं च संप्राप्य राजा दशरथः पुरा । मेने कृतार्थमात्मानं नमस्कृत्य शनैश्चरम्

ঈশ্বৰ ক’লে: দুটা বৰ লাভ কৰি, পূৰ্বকালৰ ৰজা দশৰথে নিজকে কৃতাৰ্থ বুলি ভাবিলে; আৰু নমস্কাৰ কৰি সি শনৈশ্চৰক প্ৰণাম কৰিলে।

Verse 58

शनिं स्तुत्वाऽभ्यनुज्ञातो रथमारुह्य वीर्यवान् । स्वस्थानं गतवान्राजा पूज्यमानो दिवौकसैः

শনিক স্তৱ কৰি আৰু বিদায়ৰ অনুমতি পাই, বীৰ্যৱান ৰজাই ৰথত উঠি নিজ স্থানলৈ গ’ল, দেৱলোকবাসীৰ দ্বাৰা সন্মানিত হৈ।

Verse 59

य इदं प्रातरुत्थाय सौरिवारे पठेन्नरः । सर्वग्रहोद्भवा पीडा न भवेद्भुवि तस्य तु

যি নৰাই পুৱাতে উঠি সৌৰিবাৰ (শনিবাৰ) দিনা এই পাঠ কৰে, পৃথিৱীত বাস কৰোঁতে তাৰ কোনো গ্ৰহজনিত পীড়া নঘটে।

Verse 60

शनैश्चरं स्मरेद्देवं नित्यं भक्तिसमन्वितः । पूजयित्वा पठेत्स्तोत्रं तस्य तुष्यति भास्करिः

ভক্তিসহ নিত্যে দেৱ শনৈশ্চৰক স্মৰণ কৰা উচিত; পূজা কৰি স্তোত্ৰ পাঠ কৰিলে ভাস্কৰী (সূৰ্যশক্তি) তাত সন্তুষ্ট হয়।

Verse 61

इति ते कथितं देवि माहात्म्यं शनिदैवतम् । सर्वपापोपशमनं सर्वकामफलप्रदम्

এইদৰে, হে দেবী, মই শনিদেৱতাৰ মাহাত্ম্য ক’লোঁ—ই সকলো পাপ শান্ত কৰে আৰু সকলো ধৰ্মসঙ্গত কামনাৰ ফল প্ৰদান কৰে।