পৰশুৰাম

তেতিয়া মই ৰামৰ ওচৰলৈ আগবাঢ়িলোঁ, সেই শ্ৰেষ্ঠ দ্বিজক পূজা-অৰ্চনা কৰিবলৈ মনস্থ কৰি। বিধি অনুসাৰে প্ৰণাম জনাই মই উপযুক্ত আৰু উত্তম বাক্য ক’লোঁ।

কৰ্ণই ধৈৰ্য্যবলে সেই অসহ্য বেদনাক দমন কৰিলে; নাকঁপিল, বাহ্যত কোনো ব্যথা প্ৰকাশ নকৰিলে, আৰু ভাৰ্গৱ (পৰশুৰাম)ক ধৰি থাকিল।

তেতিয়া ৰাম (পৰশুৰাম), ক্ৰোধে অস্থিৰ দৃষ্টিৰে, মোক ক’লে: ‘যদি তুমি মোৰ এই বাক্য পালন নকৰা, হে কুৰুসকলৰ শ্ৰেষ্ঠ…’

বসিষ্ঠ ক’লে—পৰশুৰামে সেই মহা-অদ্ভুত আশ্চৰ্য দেখি, হৰিণদ্বয় বিষয়ে যেনেকৈ শুনিছিল তেনেকৈ সকলো বৃত্তান্ত ক’লে।

বসিষ্ঠে ক’লে—পিতৃপৰায়ণ মহাভাগ ভৃগু গ’লত, ৰাম অতি ক্ৰুদ্ধ হৈ বাৰে বাৰে দীঘল নিশ্বাস এৰি ক’লে।

তাৰ পিছত, হে ৰাজেন্দ্ৰ, ৰাম নিজৰ পিতৃৰ আশ্ৰমত উপস্থিত হ’ল—সেই আশ্ৰম শান্ত স্বভাৱৰ সত্ত্বেৰে পৰিপূৰ্ণ আৰু বেদমন্ত্ৰৰ ধ্বনিত মুখৰিত আছিল।

প্ৰাচীন ত্ৰেতাযুগত, হে দেবি, ৰাম আছিল অস্ত্ৰধাৰীৰ মাজত শ্ৰেষ্ঠ—বীৰ, সকলো গুণে বিভূষিত আৰু পিতৃভক্ত।

সূত উৱাচ: সেই পৱিত্ৰ ক্ষেত্ৰত আন এক অতিশয় শোভাময় ‘লোহযষ্টি’ আছে; পৰশুৰামজীয়ে নিজৰ কুঠাৰ ভাঙি তাৰপিছত তাক স্থাপন কৰিছিল।

তাত ৰেণুকাৰ সৈতে সেই শ্ৰীমান মুনি—সকলো প্ৰাণীক অভয় দান কৰা ৰক্ষক—ৰ পুত্ৰ ৰাম জন্মিল; তেওঁ সাক্ষাৎ প্ৰভু নাৰায়ণ নিজেই।

সত্যৱতী পাছত সমগ্ৰ লোক পৱিত্ৰ কৰা মহাপুণ্য কৌশিকী নদী হৈ পৰিল। তেখেতৰ পুত্ৰ ঋষি জমদগ্নিয়ে ৰেণুৰ কন্যা ৰেণুকাক বিবাহ কৰিলে। ৰেণুকাৰ গৰ্ভত জমদগ্নিৰ বীৰ্য্যে বসুমান আদি বহু পুত্ৰ জন্মিল; তেওঁলোকৰ ভিতৰত কনিষ্ঠজন ৰাম, পৰশুৰাম নামে প্ৰসিদ্ধ।

শ্ৰীশুকদেৱ ক’লে—হে কুৰুনন্দন পৰীক্ষিত! পিতাৰ আদেশ পাই পৰশুৰামে তৎক্ষণাৎ ‘তথাই হওক’ বুলি মানি ল’লে। তেওঁ এক বছৰ তীৰ্থযাত্ৰা কৰি পাছত পিতাৰ আশ্ৰমলৈ উভতি আহিল।

স্ত্ৰীসকলে স্ত্ৰীসকলৰ মাজত আৰু পুৰুষসকলে পুৰুষসকলৰ মাজত এইদৰে কথা পাতি থাকোঁতে, শ্ৰীকৃষ্ণ আৰু শ্ৰীবলৰামক দৰ্শন কৰিবলৈ আগ্ৰহী বহু মুনি তাত উপস্থিত হ’ল—দ্বৈপায়ন, নাৰদ, চ্যৱন, দেৱল, অসিত, বিশ্বামিত্ৰ, শতানন্দ, ভৰদ্বাজ আৰু গৌতম।