জমদগ্নি

হে ব্ৰাহ্মণসকল, পূৰ্বে তেওঁৰ পিতা জমদগ্নি এজন ক্ষত্ৰিয়ৰ দ্বাৰা নিহত হৈছিল; সেই শ্ৰেষ্ঠ দ্বিজ নিজ ধৰ্মত স্থিত আৰু নিৰ্দোষ আছিল।

দয়াৰে প্ৰেৰিত হৈ তেওঁ কান্দি থকা ৰাণীক নিজৰ আশ্ৰমলৈ আনিলে আৰু গুৰুক—জমদগ্নিক—সেই ৰাণীৰ কথা জনালে। ধৰ্মাত্মা জমদগ্নিয়ে ওচৰত বহি তাইক সান্ত্বনা দিলে।

‘ওঁ অত্রয়ে নমঃ। ওঁ বসিষ্ঠায় নমঃ। ওঁ কশ্যপায় নমঃ। ওঁ ভরদ্বাজায় নমঃ। ওঁ গৌতমায় নমঃ। ওঁ কৌশিকায় নমঃ। ওঁ জমদগ্নয়ে নমঃ। ওঁ অৰুন্ধত্যৈ নমঃ।’—এইবোৰ পূজা-মন্ত্ৰ। ‘জাহ্নুকন্যা (গঙ্গা)য়ে পবিত্ৰ কৰা দেহধাৰী, জপমালা ধাৰণকাৰী, হে সকলো…

তাৰ পাছত জামদগ্নিৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ, নামত ৰুমণ্বান, আহিল; লগতে সুসেণো আহিল, বসুও, আৰু তদ্ৰূপে বিশ্বাৱসুও।

হে নৰাধিপ ৰাজন, এই প্ৰাচীন ইতিহাস-বৃত্তান্ত শুনা—জমদগ্নি আৰু মহাত্মা সূৰ্য্যৰ সংলাপ।

জমদগ্নিয়ে ক’লে: তুমি স্থিৰ হওঁ বা চলমান হওঁ, জ্ঞান-চক্ষুৰে মই তোমাক চিনি। আজি মই নিশ্চয় তোমাৰ ওপৰত বিনয়-শাসন আৰোপ কৰিব লাগিব।

উদ্যমীচিত্ত ৰামে এনেদৰে কোৱা কথা শুনি, জমদগ্নিয়ে সাহসী বাক্য কোৱা পুত্ৰক এইদৰে ক’লে।

বসিষ্ঠে ক’লে— তেতিয়া ক্ৰোধান্বিত জমদগ্নিয়ে পুনৰ তাক ক’লে: জ্ঞানী পুৰুষে ব্ৰহ্মস্ব অপহৰণ কৰিব নালাগে।

আৰু ঔৰ্ব, জমদগ্নি, বিদ, সাৰস্বত; লগতে আৰ্ষ্টিষেণ, যুধাজি, বীতহব্য আৰু সুবর্চস—এঁৰাও (মন্ত্ৰ-কৰ্তা)।

ঈশ্বৰে ক’লে: ভৃগুৰ পুত্ৰ জমদগ্নি এজন মহান ব্ৰাহ্মণ আছিল। তেওঁ সকলো বেদ আৰু বেদাঙ্গত পাৰদৰ্শী আছিল আৰু মহান তপস্বী আছিল।

ভাৰদ্বাজ যোগী, প্ৰতাপৱান বিশ্বামিত্ৰ, আৰু জমদগ্নি—এই সাতজনেই বৰ্তমান তোমালোকৰ মহর্ষি।

ৰৈভ্য, বৃহস্পতী, চ্যৱন, কশ্যপ, ভৃগু; দুৰ্বাসা, জমদগ্নি, মাৰ্কণ্ডেয় আৰু তাৰপিছত গালৱ—এইসকল পূজনীয় ঋষিৰ নাম উচ্চাৰিত হ’ল।