বসুদেৱ

কংসা, কংসৱতী, কঙ্কা, শূৰভূ আৰু ৰাষ্ট্ৰপালিকা—এইসকল উগ্ৰসেনৰ কন্যা আছিল। তেওঁলোকে বসুদেৱৰ কনিষ্ঠ ভ্ৰাতাসকলৰ পত্নী হৈছিল।

হে সূত, তোমাৰ মঙ্গল হওক। সাৎৱতসকলৰ পতি ভগৱান কোন উদ্দেশ্যে দেবকীৰ গৰ্ভত বসুদেৱৰ পুত্ৰৰূপে অৱতীৰ্ণ হৈছিল, সেয়া তুমি জানো।

আন কিছুমানে কয়, বসুদেৱ আৰু দেবকীয়ে তোমাক প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল, সেয়ে তুমি তেওঁলোকৰ পুত্ৰৰূপে অৱতীৰ্ণ হ’লা। তুমি নিশ্চয় অজন—জন্মহীন; তথাপি তেওঁলোকৰ মঙ্গলৰ বাবে আৰু দেৱদ্বেষীসকলক বিনাশ কৰিবলৈ জন্ম গ্ৰহণ কৰ।

হৰিৰ দেহত্যাগৰ কথা শুনি বসুদেৱে নিজকে পবিত্ৰ কৰি হৃদয়ত শ্ৰীভুৱনেশ্বৰী দেৱীক গভীৰভাৱে ধ্যান কৰি প্ৰাণ ত্যাগ কৰিলে।

শূৰসেনৰ পুত্ৰ শ্ৰীমান আৰু প্ৰতাপী বসুদেৱ। মই শুনিছোঁ যে হৰিয়ে তেওঁৰ পুত্ৰৰূপে জন্ম লৈছিল।

হে ৰাজন, মুনি কাশ্যপৰ এটা অংশ প্ৰতাপী বসুদেৱ হৈছিল, যিয়ে পূৰ্বৰ অভিশাপৰ বাবে গো-পালকৰ বৃত্তি গ্ৰহণ কৰিছিল।

তাৰ পিছত হে ভৰতশ্ৰেষ্ঠ, নগৰৰ জনসাধাৰণক আশ্বস্ত কৰি, ৰজা আহুক আৰু অনকদুন্দুভিকো আশ্বস্ত কৰি, মই সকলো শ্ৰেষ্ঠ বৃষ্ণি যোদ্ধাক সান্ত্বনা দিলো।

লোকসমূহৰ অনুগ্ৰহৰ বাবে, জগতৰ দ্বাৰা নমস্কৃত বিষ্ণু, বসুদেৱৰ পৰা দেবকীৰ গৰ্ভত মহাযশস্বী ৰূপে প্ৰাদুৰ্ভূত হ’ল।

এইদৰে, হে মনুষ্যেন্দ্ৰ, দেৱলোকবাসীসকলৰ বহু অংশ বসুদেৱৰ বংশত জন্মিল আৰু সেই কুলৰ বৃদ্ধি সাধনকাৰী হ’ল।

দেৱবান, উপদেৱ, সুদেৱ আৰু দেৱৰক্ষিত—এইসকল আছিল। তেওঁলোকৰ নিজৰ সাতগৰাকী ভগ্নীক বসুদেৱে (তেওঁলোকক) বিবাহত দান কৰিলে।

শেষৰ অৱতাৰ, ধৰ্মাত্মা বসুদেৱ-সুত বল, ৰেৱতৰ দিৱ্য কন্যাক পত্নীৰূপে গ্ৰহণ কৰিব।

সেই ৰাতি—ৰোহিণী নক্ষত্ৰে যুক্ত আৰু ঘন গর্জন কৰা মেঘৰ ধ্বনিত মুখৰিত—জগন্নাথ জন্মিল; কংস-বধকাৰী, বসুদেৱৰ পুত্ৰ।