Jaabaal

Verse 1

ॐ बृहस्पतिरुवाच—याज्ञवल्क्यं यदनु कुरुक्षेत्रं देवानां देवयजनं सर्वेषां भूतानां ब्रह्मसदनम्। अविमुक्तं वै कुरुक्षेत्रं देवानां देवयजनं सर्वेषां भूतानां ब्रह्मसदनम्। तस्माद्यत्र क्वचन गच्छति तदेव मन्ये...

Sinabi ni Bṛhaspati: “O Yājñavalkya, ang tinatawag na Kurukṣetra ay pook ng paghahandog ng mga diyos at tahanan ni Brahman para sa lahat ng nilalang. Tunay, ang Avimukta ang mismong Kurukṣetra—pook ng paghahandog ng mga diyos at tahanan ni Brahman para sa lahat. Kaya saan man maparoon ang tao, ituring niya ang pook na iyon bilang Avimukta; iyon nga ang Avimukta. Ito, sa katotohanan, ang Kurukṣetra—pook ng paghahandog ng mga diyos at tahanan ni Brahman para sa lahat ng nilalang. Sapagkat dito, kapag ang mga hininga-buhay (prāṇa) ng nilalang ay lumalabas, ipinapahayag ni Rudra ang ‘tāraka’ na Brahman, na sa pamamagitan nito ang tao’y nagiging walang-kamatayan at nagkakamit ng kalayaan (mokṣa). Kaya dapat manahan sa Avimukta lamang; huwag iwan ang Avimukta—ganito nga ang sinabi ni Yājñavalkya.”

Verse 2

अथ हैनमत्रिः पप्रच्छ याज्ञवल्क्यं—य एषोऽनन्तोऽव्यक्त आत्मा तं कथमहं विजानीयामिति॥ स होवाच याज्ञवल्क्यः—सोऽविमुक्त उपास्यो य एषोऽनन्तोऽव्यक्त आत्मा सोऽविमुक्ते प्रतिष्ठित इति॥ सोऽविमुक्तः कस्मिन्प्रतिष...

Pagkaraan ay nagtanong si Atri kay Yājñavalkya: “Ang Walang-hanggan at di-nahahayag na Sarili—paano ko Siya makikilala?” Sumagot si Yājñavalkya: “Ang Avimukta ang dapat pagnilayan; ang Walang-hanggan at di-nahahayag na Sariling ito ay nakatatag sa Avimukta.” (Tinanong ni Atri:) “Saan nakatatag ang Avimukta?” (Sagot:) “Nakatatag ito sa pagitan ng Varaṇā at Nāśī.” (Tinanong ni Atri:) “Ano ang Varaṇā at ano ang Nāśī?” (Sagot:) “Sapagkat hinahadlangan nito ang lahat ng kapintasan na dulot ng mga pandama, kaya ito’y Varaṇā; sapagkat winawasak nito ang lahat ng kasalanang dulot ng mga pandama, kaya ito’y Nāśī.” (Tinanong ni Atri:) “At saan ang kinalalagyan nito?” (Sagot:) “Ang dugtungan ng pagitan ng mga kilay at ng ilong—iyon ang dugtungan ng daigdig-langit at ng daigdig na lampas.” Ito nga ang ‘dugtungan’ (sandhi), ang ‘sandhyā’ na pagninilay sa pagitan, na pinagninilayan ng mga nakakakilala kay Brahman. Ang Avimukta ang dapat pagnilayan. Sa gayon itinuturo niya ang kaalaman ng Avimukta—ang sinumang nakaaalam nang ganito (ay nakaaalam).

Verse 3

अथ हैनं ब्रह्मचारिण ऊचुः—किं जप्येनामृतत्वं ब्रूहीति॥ स होवाच याज्ञवल्क्यः—शतरुद्रियेण इति; एतान्येव ह वा अमृतस्य नामानि। एतैर्ह वा अमृतो भवतीति—एवमेवैतद्याज्ञवल्क्यः॥३॥

Pagkaraan ay nagsabi sa kanya ang mga brahmacārin: “Ipahayag mo sa amin—sa pag-uulit (japa) ng alin nakakamit ang walang-kamatayan?” Sumagot si Yājñavalkya: “Sa Śatarudriya.” Ang mga ito nga ang mga pangalan ng Walang-Kamatayan; sa pamamagitan ng mga ito, tunay na nagiging walang-kamatayan ang tao—ganito nga ang sinabi ni Yājñavalkya.

Verse 4

अथ हैनं जनको वैदेहो याज्ञवल्क्यमुपसमेत्योवाच—भगवन्, संन्यासं ब्रूहीति । स होवाच याज्ञवल्क्यः—ब्रह्मचर्यं परिसमाप्य गृही भवेत् । गृही भूत्वा वनी भवेत् । वनी भूत्वा प्रव्रजेत् । यदि वेतरथा ब्रह्मचर्यादे...

Pagkatapos, lumapit si Janaka ng Videha kay Yājñavalkya at nagsabi: “Kagalang-galang na Guro, ituro mo sa akin ang saṃnyāsa, ang ganap na pagtalikod.” Sumagot si Yājñavalkya: “Matapos ganapin ang brahmacarya, maaaring maging maybahay; matapos maging maybahay, maaaring maging naninirahan sa gubat; matapos maging naninirahan sa gubat, maaari nang lumisan bilang palaboy na renunciante. O kaya, maaaring lumisan agad mula sa pagiging mag-aaral, o mula sa tahanan, o mula sa gubat. At maging walang panata man o may panata, nakapagtapos man ng paliligo ng pagtatapos o hindi, napabayaan man ang mga banal na apoy—sa mismong araw na sumilang ang paglayo sa pagnanasa, sa araw ding iyon dapat lumisan. May ilan na tanging handog kay Prajāpati ang ginagawa; ngunit hindi dapat ganoon—ang handog kay Agni ang dapat gawin. Sapagkat si Agni ay tunay na prāṇa; sa gayon ay itinatatag ang prāṇa mismo. Dapat gawin ang Traidhātavīya, ang handog sa tatlong sangkap; sa pamamagitan nito ay tinutugunan ang tatlong guna—sattva, rajas, tamas. Sa mantrang: ‘Ito ang iyong sinapupunan, O mga pari, na pinagmulan ng inyong kapanganakan; mula sa prāṇa kayo nagliwanag. Sa pagkakilala sa prāṇa, O Agni, umakyat ka at palaguin para sa amin ang kasaganaan,’ dapat amuyin ang apoy. Ang prāṇa nga ang sinapupunan ni Agni; sa pagsasabing ‘Pumaroon sa prāṇa, svāhā,’ iyon ang ipinahihiwatig. Magdala ng apoy mula sa nayon at ipaaamoy ito sa dating apoy. Kung walang matagpuang apoy, maghandog sa tubig; sapagkat ang mga tubig ay lahat ng mga diyos. Pagkatapos maghandog na may ‘Sa lahat ng mga diyos ako naghahandog, svāhā,’ kunin ang tubig at inumin. Ang handog na ghee na ito ay tinatawag na mantra ng paglaya, ang tatluhang Veda—ganito ang dapat bigkasin. Ito ang Brahman; ito ang dapat pagnilayan. “Ganyan nga, Kagalang-galang,” wika ni Yājñavalkya.

Verse 5

अथ हैनमत्रिः पप्रच्छ याज्ञवल्क्यं—पृच्छामि त्वा याज्ञवल्क्य, अयज्ञोपवीती कथं ब्राह्मण इति । स होवाच याज्ञवल्क्यः—इदमेवास्य तद्यज्ञोपवीतं य आत्मा । अपः प्राश्याचम्य—अयं विधिः परिव्राजकानाम् । वीराध्वान...

Pagkatapos ay nagtanong si Atri kay Yājñavalkya: “Itinatanong ko sa iyo, Yājñavalkya: paano nagiging brāhmaṇa ang isa na walang sagradong sinulid (yajñopavīta)?” Sumagot si Yājñavalkya: “Ito mismo ang kanyang sagradong sinulid: ang Ātman, ang Sarili. Pag-inom ng tubig at pagsasagawa ng ācamana—ito ang tuntunin para sa mga palaboy na renunciante, maging sa paglalakbay na bayani, o sa pag-aayuno hanggang kamatayan, o sa pagpasok sa tubig, o sa pagpasok sa apoy, o sa dakilang pagpanaw. Pagkaraan, ang pulubing naglalakbay—nakasuot ng kupas na kasuotan, ahit ang ulo, walang pag-aari, dalisay, di-nananakit, nabubuhay sa limos—ay nagiging karapat-dapat sa pagka-Brahman. Kung may karamdaman, dapat magtalikod sa pamamagitan ng isip at salita. Ang landas na ito ay nalaman sa tradisyong mula kay Brahmā; sa landas na ito lumalakad ang saṃnyāsin bilang nakakakilala sa Brahman—ganito ang sinabi ng kagalang-galang na Yājñavalkya.

Verse 6

तत्र परमहंसानामसंवर्तक-कारुणि-श्वेतकेतु-दुर्वास-ऋभु-निदाघ-जड-भरत-दत्तात्रेय-रैवतक-प्रभृतयोऽव्यक्तलिङ्गा अव्यक्ताचारा अनुन्मत्ता उन्मत्तवदाचरन्तः त्रिदण्डं कमण्डलुं शिक्यं पात्रं जलपवित्रं शिखां यज्ञोप...

Doon, sa hanay ng mga paramahaṃsa—gaya nina Asaṃvartaka, Kāruṇi, Śvetaketu, Durvāsas, Ṛbhu, Nidāgha, Jaḍa, Bharata, Dattātreya, Raivataka at iba pa—wala silang hayag na tanda at wala ring hayag na asal; hindi baliw, ngunit kumikilos na wari’y baliw. Pagkatapos ihagis sa tubig, habang binibigkas ang “bhūḥ svāhā”, ang tatlong tungkod (tridaṇḍa), banga ng tubig (kamandalu), supot, mangkok, salaan ng tubig, tuktok na buhol ng buhok, at sagradong sinulid—ang lahat ng ito—dapat niyang talikdan at hanapin ang Ātman. Tulad ng may suot na ginto ngunit walang pagkakagapos, walang pag-aari; gayon siya ganap sa landas tungo sa Brahman, may dalisay na isip; pinalalaya sa tamang panahon upang mapanatili ang hininga-buhay, nagsasagawa ng pamamalimos, ginagawang sisidlan ang tiyan, pantay sa pakinabang at kawalan; walang tahanang naninirahan sa bakanteng bahay, dambana, bunton ng dayami, punso ng anay, sa ugat ng puno, silungan ng magpapalayok, bahay ng paghahandog, pampang ng ilog, yungib ng bundok, kuweba, lungga, talon, at lantad na lupa; nagsisikap, walang “akin”, nakatuon sa dalisay na pagninilay, nakaugat sa panloob na Sarili, masigasig na bunutin ang di-mabuting karma—sa pamamagitan ng pagtalikod ay iniiwan niya ang katawan; siya ang tinatawag na paramahaṃsa, tinatawag na paramahaṃsa.