Ishavasya

Verse 1

ईशावास्यमिदं सर्वं यत्किञ्च जगत्यां जगत् । तेन त्यक्तेन भुञ्जीथा मा गृधः कस्यस्विद्धनम् ॥१॥

Ang lahat ng ito—anumang gumagalaw sa mundong gumagalaw—ay nilulukuban at pinananahanan ng Panginoon. Sa diwa ng pagtalikod at pag-aalay, tumanggap at magtamasa; huwag pagnasaan ang yaman ng sinuman.

Verse 2

कुर्वन्नेवेह कर्माणि जिजीविषेच्छतं समाः । एवं त्वयि नान्यथेतोऽस्ति न कर्म लिप्यते नरे ॥२॥

Sa paggawa ng mga gawain dito nga, dapat naisin ng tao na mabuhay nang sandaang taon. Ganito para sa iyo—wala nang ibang daan; ang karma ay hindi dumikit sa taong ganyan.

Verse 3

असुर्या नाम ते लोका अन्धेन तमसाऽऽवृताः । ताँस्ते प्रेत्याभिगच्छन्ति ये के चात्महनो जनाः ॥३॥

Ang mga daigdig na iyon ay tinatawag na ‘walang araw,’ nababalot ng nakabubulag na dilim. Doon napaparoon pagkamatay ang mga pumapatay sa Sarili (Atman).

Verse 4

अनेजदेकं मनसो जवीयो नैनद्देवा आप्नुवन्पूर्वमर्षत् । तद्धावतोऽन्यानत्येति तिष्ठत्तस्मिन्नपो मातरिश्वा दधाति ॥४॥

Ang Isa, di-nagagalaw, ay higit na mabilis kaysa isip; hindi Siya naabutan ng mga diyos sapagkat Siya’y nauna na. Bagama’t nakatigil, nalalampasan Niya ang lahat ng tumatakbo; sa Kanya inilalagak ni Mātariśvan (hangin) ang mga tubig.

Verse 5

तदेजति तन्नैजति तद्दूरे तद्वन्तिके । तदन्तरस्य सर्वस्य तदु सर्वस्यास्य बाह्यतः ॥५॥

Siya’y gumagalaw, at Siya rin ay hindi gumagalaw; Siya’y malayo, at Siya rin ay malapit. Siya’y nasa loob ng lahat ng ito; at Siya rin ay nasa labas ng lahat ng ito.

Verse 6

यस्तु सर्वाणि भूतान्यात्मन्येवानुपश्यति । सर्वभूतेषु चात्मानं ततो न विजुगुप्सते ॥६॥

Ngunit ang sinumang nakakakita sa lahat ng nilalang sa Sarili (Ātman) lamang, at nakikita ang Sarili sa lahat ng nilalang—pagkaraan niyon, hindi na siya umiiwas ni nasusuklam.

Verse 7

यस्मिन् सर्वाणि भूतानि आत्मैवाभूद्विजानतः । तत्र को मोहः कः शोक एकत्वमनुपश्यतः ॥७॥

Para sa nakaaalam, na sa kaniya ang lahat ng nilalang ay naging ang Sarili (Ātman) lamang—ano pa ang pagkalito, ano pa ang dalamhati, para sa nakakakita ng iisang pagka-isa?

Verse 8

स पर्यगाच्छुक्रमकायमव्रणमस्नाविरं शुद्धमपापविद्धम् । कविर्मनीषी परिभूः स्वयम्भू याथातथ्यतोऽर्थान् व्यदधाच्छाश्वतीभ्यः समाभ्यः ॥८॥

Siya’y lumaganap sa lahat: maningning, walang katawan, walang sugat, walang litid, dalisay, di nadadapuan ng kasamaan. Ang Makakita, ang Marunong magmuni, ang Higit-sa-lahat, ang Sariling-Umiiral—Kaniyang inayos ang mga bagay at kahulugan ayon sa tunay na kalikasan, sa mga panahong walang hanggan.

Verse 9

अन्धं तमः प्रविशन्ति येऽविद्यामुपासते । ततो भूय इव ते तमो य उ विद्यायां रताः ॥९॥

Sa bulag na dilim pumapasok yaong sumasamba sa kamangmangan; at wari’y sa higit pang dilim—yaong mga lubhang nahuhumaling sa kaalaman.

Verse 10

अन्यदेवाहुर्विद्ययाऽन्यदाहुरविद्यया । इति शुश्रुम धीराणां ये नस्तद्विचचक्षिरे ॥१०॥

Sinasabi nila: sa pamamagitan ng banal na kaalaman (vidyā) ay isang bagay; sa pamamagitan ng kamangmangan (avidyā) ay iba. Ganyan ang aming narinig mula sa mga pantas na naglinaw nito sa amin.

Verse 11

विद्यां चाविद्यां च यस्तद्वेदोभयं सह । अविद्यया मृत्युं तीर्त्वा विद्ययाऽमृतमश्नुते ॥११॥

Ang nakaaalam niyon—kapwa ang vidyā at avidyā nang magkasama—sa pamamagitan ng avidyā ay nalalampasan ang kamatayan, at sa pamamagitan ng vidyā ay nakakamtan ang walang-kamatayan.

Verse 12

अन्धं तमः प्रविशन्ति येऽसम्भूतिमुपासते । ततो भूय इव ते तमो य उ सम्भूत्यां रताः ॥१२॥

Sa bulag na dilim pumapasok ang mga sumasamba sa Di-nahahayag (asambhūti). Sa higit pang matinding dilim, wari’y, pumapasok ang mga nahuhumaling sa Nahahayag (sambhūti).

Verse 13

अन्यदेवाहुः सम्भवात् अन्यदाहुरसम्भवात् । इति शुश्रुम धीराणां ये नस्तद्विचचक्षिरे ॥१३॥

May nagsasabi: isang bagay ang mula sa sambhava (pagiging, paglitaw); at may nagsasabi: iba naman ang mula sa asambhava (di-pagiging, di-paglitaw). Ganito ang aming narinig mula sa mga pantas na nagpaliwanag nito sa amin.

Verse 14

सम्भूतिं च विनाशं च यस्तद्वेदोभयं सह । विनाशेन मृत्युं तीर्त्वा सम्भूत्यामृतमश्नुते ॥१४॥

Ang nakaaalam ng sambhūti (pagiging, pagpapakita) at vināśa (pagkawasak, pagkalusaw) nang magkasama—sa vināśa ay nalalampasan niya ang kamatayan, at sa sambhūti ay nakakamtan niya ang walang-kamatayan.

Verse 15

हिरण्मयेन पात्रेण सत्यस्यापिहितं मुखम् । तत्त्वं पूषन्नपावृणु सत्यधर्माय दृष्टये ॥१५॥

Sa pamamagitan ng isang gintong sisidlan, natatakpan ang mukha ng Katotohanan. O Pūṣan, pakiusap, alisin mo ang takip na iyon para sa akin, upang ang namumuhay sa dharma ng katotohanan (satya-dharma) ay makakita.

Verse 16

पूषन्नेकर्षे यम सूर्य प्राजापत्य व्यूह रश्मीन् समूह। तेजो यत्ते रूपं कल्याणतमं तत्ते पश्यामि। योऽसावसौ पुरुषः सोऽहमस्मि॥१६॥

O Pūṣan, tanging nakakakita; O Yama; O Sūrya, anak ni Prajāpati—tipunin at bawiin ang iyong mga sinag. Ang anyo mong pinakabanal at pinakamapagpala—ang iyong ningning—nawa’y aking masilayan. Ang Purusha na naroon (sa loob ng bilog ng araw), Siya ring Ako.

Verse 17

वायुरनिलममृतमथेदं भस्मान्तं शरीरम्। ॐ क्रतो स्मर कृतं स्मर क्रतो स्मर कृतं स्मर॥१७॥

Nawa’y ang hiningang-buhay (vāyu) ay mapasa walang-kamatayang hangin; at ang katawang ito’y mauwi sa abo. Oṃ—O Kratu (kalooban/isip), alalahanin; alalahanin ang nagawa. O Kratu, alalahanin; alalahanin ang nagawa.

Verse 18

अग्ने नय सुपथा राये अस्मान् विश्वानि देव वयुनानि विद्वान्। युयोध्यस्मज्जुहुराणमेनो भूयिष्ठां ते नमउक्तिं विधेम॥१८॥

O Agni, akayin mo kami sa mabuting landas tungo sa kasaganaan; O diyos, na nakaaalam ng lahat ng daan. Iwaksi mo sa amin ang kasalanang naglilihis. Sa iyo’y iaalay namin ang pinakasagana at taimtim na pagpupugay.