Adhyaya 32

Verse 1

प्रह्लाद उवाच । नारदस्त्वग्रतो गत्वा प्रणम्याथ हरिप्रियाम् । उवाच ललितां वाचं हर्षयन्द्वारकां पुरीम्

Wika ni Prahlāda: Si Nārada ang unang lumapit; yumukod siya at nagpatirapa sa Minamahal ni Hari. Pagkaraan, nagsalita siya ng marahan at marikit na mga salita, na nagpasaya sa lungsod ng Dvārakā.

Verse 2

श्रीनारद उवाच । पश्यपश्य महाभागे सर्वे प्राप्ताः सुशोभने । तीर्थक्षेत्राणि देवाश्च ऋषयश्चैव कृत्स्नशः

Sabi ni Śrī Nārada: Masdan, masdan, O napakapalad at napakaganda! Dumating na ang lahat: ang mga tīrtha at banal na pook, ang mga deva, at ang mga ṛṣi—lahat ay ganap na nagkatipon.

Verse 3

पश्येमं पुरतः प्राप्तं प्रयागं तीर्थकैः सह । द्वारके तव पादाब्जे लुण्ठंते श्रद्धयाद्भुतम्

Masdan: narito ang Prayāga na dumating sa harap mo, kasama ang iba pang mga tīrtha. O Dvārakā, tunay na kagila-gilalas—sa pananampalataya, sila’y gumugulong at nagpapatirapa sa iyong mga paang-lotus.

Verse 4

इदं तु पुष्करं तीर्थं नमति श्रद्धया शुभे । इयं तु गौतमी पुण्या सर्वतीर्थसमाश्रया

Narito ang tīrtha na Puṣkara, yumuyukod na may pananampalataya, O mapalad at mapagpala. At narito ang banal na Gautamī, kanlungan ng lahat ng tīrtha, tanyag bilang sisidlan ng diwa ng bawat banal na pook.

Verse 5

सिंहस्थे च गुरौ भद्रे संप्राप्ता सौभगं महत् । किन्तु दुर्जनसंसर्गाद्दग्धा पापाग्निना भृशम्

Nang ang Guru ay nasa Siṃha (Leo), o mabuting ginang, nakamtan niya ang dakilang kapalaran; ngunit dahil sa pakikisama sa masasama, siya’y matinding nasunog sa apoy ng kasalanan.

Verse 6

तत्रोपायमभिज्ञाय ऋषीणां शृण्वतां तदा । श्रुत्वा कर्णे महच्छब्दं संप्राप्तेयं तवांतिकम्

Doon, nang malaman niya ang paraan habang nakikinig ang mga rishi; at nang marinig niya sa tainga ang isang makapangyarihang pahayag, siya’y lumapit at dumating sa iyong harapan.

Verse 7

नमस्करोति देवि त्वां द्वारके गौतमी शुभा । पश्यपश्य महापुण्या इयं भागीरथी शुभा

O Diyosa Dvārakā, ang mapalad na Gautamī (Godāvarī) ay yumuyuko sa iyo. Masdan—masdan! Narito rin ang Bhāgīrathī (Gaṅgā), lubhang marangal sa punya at mapalad.

Verse 8

नमस्करोति ते पादौ संहृष्टा च पुनःपुनः । पश्येमां नर्मदां रम्यां प्रणतां तव पादयोः

Masaya siyang yumuyuko sa iyong mga paa nang paulit-ulit. Masdan, narito ang marikit na Narmadā, nakadapa at sumasamba sa iyong mga paa.

Verse 9

यमुना चन्द्रभागेयमियं प्राचीसरस्वती । सरयूर्गंडकी प्राप्ता गोमती पूर्ववाहिनी

Narito ang Yamunā at Candrabhāgā; ito ang Sarasvatī na dumadaloy sa silangan. Dumating ang Sarayū at Gaṇḍakī, at gayundin ang Gomati, ang ilog na umaagos sa silangan.

Verse 10

शोणः सिन्धुनदी चैता अन्याश्च सरितां वराः । कृष्णा भीमरथी पुण्या कावेर्य्याद्याः सरिद्वराः

Narito ang Ilog Śoṇa at ang Ilog Sindhu, kasama ang iba pang mararangal na ilog. Naririto rin ang Kṛṣṇā, ang banal na Bhīmarathī, at ang mga pangunahing ilog na nagsisimula sa Kāverī.

Verse 11

सीताचक्षुर्नदी भद्रा नमंत्येताः पदांबुजम् । द्वारके ता महापुण्याः सप्तद्वीपोद्भवाः पराः

Ang Ilog Sītā, ang Cakṣur-nadī, at ang Bhadrā—sila’y yumuyuko sa lotus ng iyong mga paa. Sa Dvārakā, naroroon ang mga lubhang banal na yaon, na nagmula sa pitong dvīpa (pitong kontinente).

Verse 12

मन्दाकिनी महापुण्या भोगवत्यादिसंयुता । पश्याश्चर्यमिदं भद्रे वाराणसी विमुक्तिदा

Narito ang lubhang banal na Mandākinī, kasama ang Bhogavatī at iba pa. Masdan ang kababalaghang ito, O marilag at mahinahon: ang Vārāṇasī, tagapagkaloob ng kalayaan (mokṣa), ay wari’y naririto.

Verse 13

भक्त्या ते च पदांभोजं शिरस्याधाय वर्तते । कुरुक्षेत्रं महापुण्यं नमति त्वामहर्निशम्

Sa debosyon, itinatangan nito sa ulo ang lotus ng iyong mga paa at nananatili. Ang lubhang banal na Kurukṣetra ay yumuyuko sa iyo araw at gabi.

Verse 14

द्वारके मथुरां पश्य प्रणतां तव पादयोः । अयोध्याऽवंतिकामायास्ता नमंति पदांबुजम्

O Dvārakā, masdan ang Mathurā na nakayuko sa iyong mga paa. Ang Ayodhyā at Avantikā (Ujjayinī) ay yumuyuko rin sa lotus ng iyong mga paa.

Verse 15

कांची गया विशाला च विरजा लुठति क्षितौ । शालिग्रामं महाक्षेत्रं पतितं तव पादयोः । विराजते प्रभासं च क्षेत्रं च पुरुषोत्तमम्

Ang Kāñcī, Gayā, at Viśālā—gayundin ang Virajā—ay gumugulong sa lupa sa pagdakila. Ang Śāligrāma, ang dakilang banal na kṣetra, ay napasubsob sa iyong mga paa. Nagniningning ang Prabhāsa, at gayon din ang banal na kṣetra ni Puruṣottama (Puri).

Verse 16

भार्गवादीनि चान्यानि सर्वक्षेत्राणि सुन्दरि । द्वारके प्रणमंति त्वां भक्त्योत्थाय पुनःपुनः

O marikit, ang Bhārgava at iba pang mga banal na pook—tunay, lahat ng kṣetra—ay muling bumabangon sa debosyon at yumuyuk sa iyo, O Dvārakā.

Verse 17

पश्येमान्सागरान्सप्त पतितस्तांब पादयोः । पश्यारण्यानि सर्वाणि नैमिषं प्रणतं पुरः

“Masdan ang pitong karagatan—nakalugmok sa iyong mga paang-loto sa paggalang. Masdan din ang lahat ng banal na gubat; at tingnan ang Naimiṣa na nakayukod sa harap mo.”

Verse 18

धनुष्कं च दशारण्यं दंडकारण्यमर्बुदम् । नारायणाश्रमं पश्य द्वारके प्रणतं तथा

“Masdan ang Dhanuṣka at Daśāraṇya; masdan ang Daṇḍakāraṇya at Arbuda; at masdan din ang Nārāyaṇāśrama—bawat isa, O Dvārakā, ay nakayukod sa paggalang.”

Verse 19

अयं मेरुश्च कैलासो मन्दराद्याः सहस्रशः । हिमाद्रिर्विंध्यशैलश्च श्रीशैलाद्याः प्रहर्षिताः । एते ह्यृषिगणाः सर्वे नमंतिस्म पुनःपुनः

“Narito ang Meru at Kailāsa; at ang Mandara at libu-libong iba pang bundok. Ang Himālaya at ang hanay ng Vindhya, at ang Śrīśaila at ang iba pa—nagagalak na naririto. Tunay, ang lahat ng pulutong ng mga ṛṣi ay yumuyuk nang paulit-ulit.”

Verse 20

गंगाद्याः सागराः शैला नृत्यंति पुरतस्तव । ऋषिदेवगणाः सर्वे सर्वे गर्जंति नामभिः

Ang Gaṅgā at ang iba pang banal na ilog, ang mga dagat at mga bundok ay sumasayaw sa harap Mo. Ang lahat ng pangkat ng mga ṛṣi at mga diyos ay umuugong nang malakas, bawat isa’y nagpapahayag ng mga Banal na Pangalan.

Verse 21

श्रीप्रह्लाद उवाच । इत्येवं वदतस्तस्य द्वारका हृष्टमानसा । नृत्यतो मुदितान्वीक्ष्य सर्वान्प्रेम्णाभिनंद्य च । उवाच ललिता वाचं गौतमीं स्पृश्य पाणिना

Wika ni Śrī Prahlāda: “Nang magsalita siya nang gayon, ang Dvārakā ay napuspos ng galak sa puso. Nang makita niyang ang lahat ay masayang sumasayaw, binati niya sila nang may pag-ibig; at, hinipo ang ilog na Gautamī sa kanyang kamay, nagsalita siya sa banayad na tinig.”

Verse 22

भागीरथीप्रयागादीन्क्षेत्रादीनथ सर्वशः । द्वारका मधुरालापैः सर्वानानंदयत्तदा

Pagkaraan, sa matatamis na pananalita, pinasaya ni Dvārakā ang Bhāgīrathī, ang Prayāga, at ang lahat pang banal na kṣetra at mga pook-sambahan sa bawat paraan.

Verse 23

अथाश्चर्यमभूत्तत्र सर्वानंदविवर्द्धनम् । अथ तावत्तदाऽकाशे गीतवाद्यजयस्वनाः

Pagkatapos, may naganap na kababalaghan doon na nagpalago sa kagalakan ng lahat. Sa sandaling iyon, sa kalangitan ay umalingawngaw ang awit, tugtugin, at mga sigaw ng tagumpay.

Verse 24

गर्जनानि सुपुण्यानि हरिशब्दैः पृथक्पृथक् । अपश्यन्वै तदा सर्वे ब्रह्माद्या देवनायकाः

May mga umuugong na sigaw na mapalad, magkakahiwalay at malinaw, na puspos ng panawagang “Hari!”. Noon, ang mga pinunong diyos, mula kay Brahmā, ay tunay na nasaksihan ang kababalaghang iyon.

Verse 25

महेशः स्वगणैः सार्द्धं भवान्या समदृश्यत । इन्द्रस्तु त्रिदशैः सार्द्धं यक्षगन्धर्वकिन्नरैः

Nagpakita si Mahesha kasama ang sarili niyang mga gana na tagasunod, at kapiling si Bhavani. Si Indra naman ay dumating kasama ang Tatlumpung mga Deva, na may kasamang Yaksha, Gandharva, at Kinnara.

Verse 26

मरुद्भिर्लोकपालैश्चा नृत्यमानाः प्रहर्षिताः । सिद्धविद्याधराः सर्वे वस्वादित्याश्च सग्रहाः

Kasama ang mga Marut at mga Lokapala, sila’y nagsayaw sa dakilang galak. Naroon ang lahat ng Siddha at Vidyadhara, at gayundin ang mga Vasu at Aditya—kasama ang kani-kanilang makalangit na mga kasamahan.

Verse 27

भृग्वाद्याः सनकाद्याश्च नृत्यमानाः प्रहर्षिताः । ब्रह्माणं च नमस्कृत्य सप्तस्वर्गस्थिताः सुराः

Si Bhrigu at ang iba pang mga rishi, at si Sanaka at ang iba pang mga pantas—na sumasayaw sa matinding tuwa—ay yumukod at nagbigay-galang kay Brahma. Ang mga deva na nananahan sa pitong langit ay nag-alay din ng pagpupugay.

Verse 28

ऊचुस्ते द्वारकां दृष्ट्वा ब्रह्मेशानादयस्तदा । हर्षविह्वलितात्मानो वीक्ष्याऽन्योन्यं च विस्मिताः

Nang makita nila ang Dvaraka, nagsalita noon sina Brahma, Ishana (Shiva), at ang iba pa. Nalulunod ang kanilang kalooban sa galak, at nagtinginan sila sa isa’t isa nang may pagkamangha.

Verse 29

देवा ऊचुः । सेयं वै द्वारका देवी वहते यत्र गोमती । यत्राऽस्ते भगवान्कृष्णः सेयं पुण्या विराजते

Wika ng mga deva: “Ito nga ang Diyosa Dvaraka, na dinadaluyan ng ilog na Gomati; dito nananahan ang Bhagavan Krishna—ang banal na lungsod na ito’y nagniningning sa kabanalan.”

Verse 30

सर्वक्षेत्रोत्तमा या च सर्वतीर्थोत्तमोत्तमा । स्वर्गादप्यधिका भूमौ द्वारकेयं प्रकाशते

Ang Dvārakā, na pinakadakila sa lahat ng banal na kṣetra at pinakamarangal sa lahat ng tīrtha, ay nagniningning sa lupa, higit pa maging sa langit.

Verse 31

एतद्वै चक्रतीर्थं च यच्छिला चक्र चिह्निता । मुक्तिदा पापिनां लोके म्लेच्छदेशेऽपि पूजिता

Ito nga ang Cakra-tīrtha, na ang bato ay may tatak ng cakra. Nagkakaloob ito ng mokṣa kahit sa mga makasalanan sa mundong ito, at sinasamba maging sa mga lupain ng dayuhan.

Verse 32

प्रह्लाद उवाच । ब्रह्मादीनागतान्दृष्ट्वा विस्मिता नारदादयः । क्षेत्राणि तीर्थमुख्यानि विस्मितानि सरिद्वराः । प्रणेमुर्युगपत्सर्वे सर्वाः सर्वाणि सर्वशः

Sinabi ni Prahlāda: Nang makita si Brahmā at ang iba pa na dumating, namangha si Nārada at ang mga kasama. Ang mga pangunahing kṣetra at pinakadakilang tīrtha, pati ang mga mararangal na ilog, ay napuno ng pagtataka; silang lahat ay sabay-sabay na yumukod—bawat isa sa lahat, sa bawat paraan.

Verse 33

ब्रह्मादीनां च तीर्थानां दृष्ट्वा यात्रां मनोहराम् । द्वारकां प्रति विप्रेन्द्रा विस्मिता द्वारकौकसः

O pinakamainam sa mga Brahmin, nang makita ang kaaya-ayang prusisyon ng paglalakbay ni Brahmā at ng mga tīrtha patungo sa Dvārakā, namangha ang mga taga-Dvārakā.

Verse 34

दृष्ट्वा देवगणाः सर्वे द्वारकां प्रति मंदिरे । गीतवाद्यादि निर्घोषैर्नृत्यमानाः प्रहर्षिताः

Nang makita ang Dvārakā at lumapit sa kanyang mga templo, ang lahat ng pangkat ng mga diyos—sa gitna ng umuugong na awit at tugtugin—ay nagsayaw na puspos ng galak.

Verse 35

वदन्तो जयशब्दांश्च सेयं कृष्णप्रियेति च । दृष्ट्वा ब्रह्ममहेशानौ द्वारकां प्रीतमानसौ

Sumigaw sila ng mga panawagang “Tagumpay!” at nagpahayag, “Ito ang minamahal ni Kṛṣṇa!” Nang makita ang Dvārakā, napuno ng galak ang puso nina Brahmā at Maheśa.

Verse 36

त्यक्त्वा च वाहने श्रेष्ठे दण्डवत्पतितौ भुवि । ऊचतुश्च तदा देवौ द्वारकां प्रति हर्षितौ

Iniwan nila ang kanilang mararangal na sasakyan, at ang dalawang diyos ay nagpatirapa sa lupa na parang tuwid na patpat (ganap na pagpapatirapa). Pagkaraan, sa kagalakan, nagsalita sila patungo sa Dvārakā.

Verse 37

श्रेष्ठा त्वमम्ब सर्वेभ्योऽस्मदादिभ्योऽपि सर्वतः । यतस्त्वां न त्यजेत्साक्षाद्भगवान्विष्णुरव्ययः

O Ina, ikaw ay higit sa lahat—sa bawat paraan, maging higit pa kaysa sa mga tulad namin. Sapagkat ang Panginoong Viṣṇu na di-nasisira ay hindi kailanman lumilisan sa iyo, tuwiran at magpakailanman.

Verse 38

अतो दर्शय देवेशं कृष्णं कंसविनाशनम् । यद्दर्शनान्महासिद्धिः सर्वेषां च भविष्यति

Kaya nga, ipakita mo sa amin ang Panginoon ng mga diyos—si Kṛṣṇa, ang pumatay kay Kaṃsa. Sapagkat sa pagtanaw sa Kanya, ang dakilang kaganapang espirituwal ay sisilang para sa lahat.

Verse 39

प्रह्लाद उवाच । इत्युक्त्वा प्रययौ देवी तीर्थक्षेत्रादिसंयुता । ब्रह्मेशानौ पुरस्कृत्य हृष्टौ दृष्ट्वा महोत्सवान्

Sinabi ni Prahlāda: Pagkasabi nito, umalis ang Diyosa, kasama ang mga banal na tīrtha at mga sagradong pook. Inuna niya sina Brahmā at Īśāna, at sila’y nagalak nang makita ang dakilang pagdiriwang.

Verse 40

गीतवाद्यपताकैश्च दिव्योपायनपाणिभिः । प्राप्योवाच ततो देवान्द्वारका हर्षविह्वला

Sa mga awit, tugtugin, at mga watawat, at sa mga kamay na may dalang banal na handog, ang Dvārakā—nalulunod sa galak—ay lumapit at saka nagsalita sa mga diyos.

Verse 41

पश्यतां पश्यतां देवाः सोऽयं वै द्वारकेश्वरः । प्राप्य संदर्शनं यस्य मुक्तानां यत्फलं भवेत् । न विद्यते सहस्रेषु ब्रह्मांडेषु च यत्फलम्

Masdan, masdan, O mga diyos! Ito nga ang Panginoon ng Dvārakā. Sa pagkamit ng tuwirang darśana sa Kanya, sumisilang ang bunga na tinatamasa ng mga pinalaya; ang gayong bunga’y wala kahit sa libu-libong sansinukob.

Verse 42

ततो देवगणाः सर्वे क्षेत्रतीर्थादिसंयुताः । पश्चिमाभिमुखं दृष्ट्वा कृष्णं क्लेशविनाशनम् । प्रणेमुर्युगपत्सर्वे प्रहृष्टाः समुपागताः

Pagkaraan, ang lahat ng pangkat ng mga diyos—kasama ang mga banal na kṣetra at tīrtha—nang makita si Kṛṣṇa na nakaharap sa kanluran, ang tagapagwasak ng pagdurusa, ay lumapit na nagagalak at sabay-sabay na nagpatirapa.

Verse 43

गीतवाद्यप्रघोषैश्च नृत्यमानाः समंततः । जयशब्दं नमःशब्दं गर्जंतो हरिनामभिः

Sa malakas na alingawngaw ng awit at tugtugin, sila’y sumasayaw sa lahat ng panig; at umuugong ang sigaw na “Tagumpay!” at “Pagpupugay!”—binibigkas ang mga pangalan ni Hari.

Verse 44

ब्रह्मा भवो भवानी च सेन्द्रा देवगणा भुवि । दृष्ट्वा कृष्णं प्रणेमुस्ते भक्त्योत्थाय पुनःपुनः

Si Brahmā, si Bhava (Śiva), si Bhavānī, at ang mga pangkat ng mga diyos kasama si Indra sa lupa—nang makita si Kṛṣṇa—ay nagpatirapa nang may debosyon, tumindig at muling nagpatirapa nang paulit-ulit.

Verse 45

प्रयागादीनि तीर्थानि गंगाद्याः सरितोऽमलाः । ऋषयो देवगंधर्वाः शुकाद्याः सनकादयः । वीक्ष्य वक्त्रं महाविष्णोः प्रणेमुश्च मुहुर्मुहुः

Ang Prayāga at iba pang mga tīrtha, ang malilinis na ilog na nagsisimula sa Gaṅgā, ang mga ṛṣi, ang mga banal na Gandharva, si Śuka at iba pa, at ang mga Sanaka—nang masilayan ang mukha ni Mahāviṣṇu—ay yumukod at nagpatirapa nang paulit-ulit.

Verse 46

कृष्णकृष्णेति कृष्णेति जय कृष्णेति वादिनः । स्नात्वा तु गोमतीनीरे तीरे चैव महोदधेः । कमलासनः संहृष्टः श्रीमत्कृष्णमपूजयत्

Sumisigaw sila ng “Kṛṣṇa, Kṛṣṇa!” at “Tagumpay kay Kṛṣṇa!”, at nagpatuloy sa paglakad; at si Brahmā, ang nakaluklok sa lotus, matapos maligo sa pampang ng Gomati at sa dalampasigan ng dakilang karagatan, ay masayang sumamba at naghandog-puja sa maluwalhating Śrī Kṛṣṇa.

Verse 47

स्वर्धेनुपयसा स्नाप्य दिव्यैश्चा मृतपंचकैः । भवश्चाथ भवानी च पूजयामास भक्तितः

Matapos paliguan ang Panginoon ng gatas ng makalangit na bakang tumutupad ng hiling at ng limang banal na nektar (pañcāmṛta), si Bhava (Śiva) at si Bhavānī (Pārvatī) ay sumamba sa Kanya nang may taimtim na bhakti.

Verse 48

इन्द्रो देवगणाः सर्वे योगिनः सनकादयः । ऋषयो नारदाद्याश्च गंगाद्याश्च सरिद्वराः

Si Indra, ang lahat ng pangkat ng mga deva, ang mga yogin na nagsisimula kina Sanaka, ang mga ṛṣi na nagsisimula kay Nārada, at ang mga pangunahing ilog na nagsisimula sa Gaṅgā—lahat sila’y nagtipon doon.

Verse 49

अमूल्याभरणैर्भक्त्या महारत्नविनिर्मितैः । दिव्यैर्माल्यैरनेकैश्च नन्दनादिसमुद्भवैः

Sa debosyon, naghandog sila ng mga alahas na di-matatawaran na yari sa mahahalagang hiyas, at ng maraming banal na garlandang nagmula sa Nandana at iba pang harding makalangit.

Verse 50

प्रियया श्रीतुलस्या वै श्रीमत्कृष्णमपूजयन् । धूपैर्नीराजनैर्दिव्यैः कर्पूरैश्च पृथक्पृथक्

Sinamba nila ang maluwalhating Kṛṣṇa kasama ang minamahal na banal na Tulasī, at hiwa-hiwalay na inihandog ang makalangit na insenso, mga ilaw ng ārati, at kamper.

Verse 51

नैवेद्यैर्विविधैः पुष्पैर्दिव्यैः कर्पूरवासितैः । सकर्पूरैश्च तांबूलैः प्रियैश्चोपायनैस्तथा

Pinarangalan nila Siya sa iba’t ibang naivedya na handog na pagkain, sa mga bulaklak na makalangit na may samyo ng kamper, sa tāmbūla (nganga) na may halong kamper, at sa iba pang minamahal na kaloob.

Verse 52

महामांगलिकैः सर्वैः सुदिव्यैर्मंगलाऽर्तिकैः । संपूज्यैवं महाविष्णुं कृष्णं क्लेशविनाशनम् । प्रहृष्टा ननृतुः सर्वे गीतवाद्यप्रहर्षिताः

Kaya nito, matapos nilang ganap na sambahin si Mahāviṣṇu—si Kṛṣṇa, ang tagapagwasak ng mga pagdurusa—sa lahat ng dakilang mapalad na ritwal at sa maringal na maṅgalārati, silang lahat ay nagalak; pinasigla ng awit at tugtugin, sila’y nagsaya at nagsayaw.

Verse 53

पुरतः कृष्णदेवस्य ह्यप्सरोभिः समन्विताः । ब्रह्मा च ब्रह्मपुत्राश्च ततः सेन्द्रा मरुद्गणाः

Sa harap ng Panginoong Kṛṣṇa, na may kasamang mga apsaras, naroon si Brahmā at ang mga anak ni Brahmā; at pagkatapos ay dumating ang mga pangkat ng Marut kasama si Indra.

Verse 54

ब्रह्मादीन्नृत्यतः प्रेक्ष्य भगवान्कमलेक्षणः । वारयामास हस्तेन प्रीतः प्राह सुरान्विभुः

Nang makita ng Panginoong may matang-lotus si Brahmā at ang iba pa na sumasayaw, Siya’y nalugod at pinahinto sila sa pamamagitan ng Kanyang kamay; saka nagsalita ang Makapangyarihan sa mga diyos.

Verse 55

श्रीभगवानुवाच । भोभो ब्रह्मन्महेशान हे भवानि महेश्वरि । क्षेत्राणि सर्वतीर्थानि नारदः सनकादयः । प्रीतोऽहं भवता सम्यक्सर्वान्कामानवाप्स्यथ

Wika ng Mapalad na Panginoon: “O Brahmā, O Maheśāna; O Bhavānī, dakilang Diyosa! O mga banal na kṣetra at lahat ng tīrtha; O Nārada at Sanaka at iba pa—tunay Akong nalulugod sa inyo. Makakamtan ninyo ang lahat ng minimithing layon.”

Verse 56

प्रह्लाद उवाच । तदाभिलषितांल्लब्ध्वा स र्वान्कामवरानथ । भक्त्या परमया श्रीमत्कृष्णं प्रोचुः प्रहर्षिताः

Sinabi ni Prahlāda: “Pagkaraan, nang makamtan nila ang minimithing hangarin at lahat ng dakilang biyaya, sila—puspos ng sukdulang debosyon—ay nagsalita sa maluwalhating Kṛṣṇa nang may malaking galak.”

Verse 57

देवा ऊचुः । प्राप्तः कामवरोऽस्माभिः सर्वतः कृपया विभो । सप्रेमा त्वत्पदांभोजे भक्तिर्भव्याऽनपायिनी

Wika ng mga Deva: “O Panginoon, sa Iyong habag sa lahat ng paraan, natamo namin ang pinakapiling biyaya. Nawa’y sumibol sa amin ang mapagmahal na debosyon sa Iyong mga paang-lotus—mapalad at di kailanman lumisan.”

Verse 58

प्रह्लाद उवाच । तथैव पूजयामासू रुक्मिणीं कृष्णवल्लभाम् । अथ ब्रह्ममहेशानौ सर्वेषां शृण्व तामिदम्

Sinabi ni Prahlāda: “Gayon din nila sinamba si Rukmiṇī, ang minamahal ni Kṛṣṇa. Pagkaraan, nagsalita sina Brahmā at Maheśa sa Dvārakā—pakinggan ninyo ang mga salitang ito sa harap ng lahat.”

Verse 59

श्रद्धया परया युक्तौ द्वारकां प्रत्यवोचतुः । त्वं देवि सर्वतीर्थानां क्षेत्राणामुत्तमोत्तमा

Taglay ang sukdulang pananampalataya, nagsalita ang dalawa sa Dvārakā: “O Diyosa, sa lahat ng tīrtha at mga banal na kṣetra, ikaw ang pinakadakila sa pinakadakila.”

Verse 60

पर्वतानां यथा मेरुः सिन्धूनां सागरो यथा । प्राणो यथा शरीराणामिन्द्रियाणां तु वै मनः

Tulad ng Meru sa mga bundok, tulad ng karagatan sa mga ilog; tulad ng prana sa mga katawan, at ang isip sa mga pandama—

Verse 61

तेजस्विनां यथा वह्निस्तत्त्वानां चैत्त्य ईज्यते । यथा ग्रहर्क्षताराणां सोमो वै ज्योतिषां धुवम् । एषां प्रकाशपुंजानां यथा सूर्य्यः प्रकाशते

Tulad ng apoy na nangunguna sa mga nagniningning; tulad ng sagradong dambana na sinasamba sa mga prinsipyo; tulad ng Buwan na sentro sa mga planeta at bituin; at tulad ng Araw na nagniningning sa mga liwanag na ito—

Verse 62

यथा नः सर्वदेवानां महाविष्णुरयं महान् । तथैव सर्वतीर्थानां पूज्येयं द्वारका शुभा

Kung paanong ang dakilang Mahavishnu na ito ay kataas-taasan para sa atin sa lahat ng mga diyos, gayundin, sa lahat ng mga tirtha, ang mapalad na Dwaraka na ito ay karapat-dapat sambahin.

Verse 63

प्रह्लाद उवाच । इत्युक्त्वा सर्वदेवानां क्षेत्रादीनां च सत्तमाः । आधिपत्ये सुरेशानौ द्वारकामभिषेचतुः

Sinabi ni Prahlada: "Matapos magsalita ng ganito, ang dalawang panginoon ng mga diyos—na nangunguna sa lahat ng mga diyos at sagradong lupain—ay itinalaga ang Dwaraka sa paghahari."

Verse 64

ब्रह्मेशानौ तथा देवाः प्रजेशा ऋषयोऽमलाः । तीर्थानां क्षेत्रराजानां महाराजत्वकारणम्

Sina Brahma at Ishana, kasama ang mga Deva, ang mga Panginoon ng mga nilikha, at ang mga walang bahid na Rishi, ay naging dahilan ng dakilang paghahari ng Dwaraka sa mga tirtha at mga maharlikang sagradong lupain.

Verse 65

चक्रुर्महाभिषेकं तु द्वारकायाः प्रहर्षिताः । वादयन्तो विचित्राणि वादित्राणि महोत्सवे

Sa galak at tuwa, isinagawa nila ang dakilang abhiṣeka para sa Dvārakā; at sa maringal na pagdiriwang, pinatunog nila ang sari-saring mga instrumentong pangmusika.

Verse 66

दिव्यैः पञ्चामृतैस्तोयैः सर्वतीर्थसमुद्भवैः । पुण्यैश्चाकाशगंगाया दिग्गजानां करोद्धृतैः

Sa mga banal na tubig ng pañcāmṛta na nagmumula sa lahat ng tīrtha, at sa sagradong tubig ng makalangit na Gaṅgā na iniigib ng mga Diggaja—mga elepanteng tagapagbantay ng mga direksiyon—

Verse 67

अथ वासांसि दिव्यानि दत्त्वा चाऽचमनं तथा । चर्चितां चन्दनैर्दिव्यैर्दिव्याभरणभूषिताम्

Pagkaraan, naghandog sila ng mga kasuotang makalangit at nagbigay rin ng tubig para sa ācamanam. Pinahiran nila siya ng banal na pastang sandal at pinalamutian ng mga alahas na panglangit.

Verse 68

पूजां च चक्रिरे पुष्पैश्चंदनादिसमुद्भवैः । तदा जाता महादिव्या पुरुषाः पार्षदा हरेः

Nagsagawa sila ng pūjā gamit ang mga bulaklak at mga handog na mula sa sandal at iba pa. Noon ay lumitaw ang lubhang maningning na mga nilalang na banal—ang mga kasamahan ni Hari.

Verse 69

विष्वक्सेनसुनंदाद्या द्योतयन्तो दिशो दश । जयशब्दं नमःशब्दं वदंतः पुष्पवर्षिणः

Si Viṣvaksena, Sunanda, at ang iba pa ay nagliwanag sa sampung direksiyon, sumisigaw ng “Jaya!” at “Namaḥ!”, habang nagbubuhos ng ulan ng mga bulaklak.

Verse 70

गीतवादित्रघोषेण नृत्यमानाः प्रहर्षिताः । किरीटकुण्डलैर्हारैर्वैजयंत्या विभूषिताः

Sa gitna ng tunog ng awit at mga tugtugin, sila’y sumayaw sa galak, pinalamutian ng korona, hikaw, mga kuwintas ng bulaklak, at ng Vaijayantī (banal na garland).

Verse 71

श्यामाश्चतुर्भुजाः पीतवस्त्रमाल्यैर्विभूषिताः । स्वप्रभा दीप्यमानौ ते दृष्ट्वा ब्रह्ममहेश्वरौ

Sila’y may kulay na syāma (madilim), may apat na bisig, nakasuot ng dilaw na kasuotan at may mga garland; nagniningning sila sa sariling liwanag. Pagkakita sa kanila, maging sina Brahmā at Maheśvara ay namangha.

Verse 72

नारदं सनकादींश्च महाभागवतानृषीन् । तेऽपि तानपि संहृष्टाः प्रहर्षागतसंभ्रमाः

Naroon sina Nārada, ang mga Sanaka at iba pang dakilang mga rishi na Bhāgavata; sila man ay nagalak, nabagabag ng masiglang pananabik na isinilang mula sa tuwa.

Verse 73

ववंदिरे ततो ऽन्योऽन्यं हृष्टा आलिंगनादिभिः । ऋषयोऽन्ये च देवाश्च प्रणेमुर्विष्णुपार्षदान्

Pagkaraan, sa tuwa’y nagbatian sila sa isa’t isa sa pamamagitan ng yakap at iba pang pagbati. Ang iba pang mga rishi at mga diyos ay yumukod sa mga kasamahan ni Viṣṇu.

Verse 74

अथ ते समुपागम्य द्वारकां विष्णुपार्षदाः । नत्वाऽथ द्वारकानाथं द्वारकां वै तथैव च

Pagkatapos, ang mga kasamahan ni Viṣṇu ay lumapit sa Dvārakā; at yumukod, nag-alay sila ng pagpupugay sa Panginoon ng Dvārakā—at gayundin sa mismong Dvārakā.

Verse 75

संपूज्य श्रद्धया भक्त्या निःश्रेयसवनोद्भवैः । कुसुमैर्विविधैर्दिव्यैस्तुलस्या तद्वनोत्थया

Sa pagsamba na may pananampalataya at debosyon, naghandog sila ng sari-saring makalangit na bulaklak na sumibol sa Niḥśreyasa-vana, ang “Gubat ng Kaligtasan,” kasama ang tulasī na tumubo rin mula sa gubat na iyon.

Verse 76

तदुत्पन्नैः फलैर्दिव्यैर्धूपैर्नीराजनैः प्रभुम् । विविधैश्चान्नतांबूलैर्दत्त्वा कृष्णमतोषयन्

Sa mga banal na bungang tumubo roon, sa insenso at sa nīrājana (pagwawagayway ng ilaw), at sa pag-aalay ng iba’t ibang pagkain at ng nganga, kanilang kinalugdan si Kṛṣṇa, ang Panginoon.

Verse 77

क्षेत्रतीर्थादिराजानां महाराजस्त्वमीश्वरि । इति सर्वे वदन्तस्तु द्वारकां च ववंदिरे

Sabi ng lahat, “O Reyna at Diyosang Tagapaghari, sa lahat ng banal na kṣetra at pinakadakilang tīrtha, ikaw ang Kataas-taasang Emperatris.” Pagkasabi nito, silang lahat ay yumukod sa Dvārakā.

Verse 78

एतस्मिन्नंतरे विप्रा देवदुन्दुभिनिस्वनाः । अश्रूयंत महाशब्दा अभवन्पुष्पवृष्टयः

Noon din, O mga brāhmaṇa, narinig ang umuugong na tunog ng mga tambol ng mga deva; sumiklab ang malalakas na alingawngaw, at bumuhos ang ulan ng mga bulaklak.

Verse 79

अथाऽसीन्महदाश्चर्य्यं शृण्वन्तु ऋषिसत्तमाः । कुरुक्षेत्रं प्रयागं च सव्यदक्षिणपार्श्वयोः

Pagkaraan, naganap ang isang dakilang kababalaghan—makinig, O pinakadakilang mga ṛṣi: ang Kurukṣetra at ang Prayāga ay lumitaw sa kaliwa at sa kanan.

Verse 80

स्थित्वा जगृहतुर्द्दिव्ये श्वेतच्छत्रे मनोहरे । द्वारकायस्तथा शुभ्रे चामरव्यजने शुभे

Nakatayo roon, kinuha nila ang mga puting payong na makalangit at kaaya-ayang pagmasdan; at para rin sa Dvārakā, ang mga dalisay at mapalad na pamaypay na chāmara (buntot ng yak).

Verse 81

अयोध्या मथुरा माया वाराणसी जयस्वनैः । स्तुवंत्यन्यास्तथान्यानि सर्वक्षेत्राणि सर्वशः

Ang Ayodhyā, Mathurā, Māyā, at Vārāṇasī—na may sigaw ng tagumpay—ay nagpuri sa kanya; gayundin, ang lahat ng iba pang banal na pook sa lahat ng dako ay naghandog ng papuri.

Verse 82

तीर्थानि सरितः सर्वा द्वारकाया मुखांबुजम् । पश्यतः परमानंदं लेभिरे देवमानवाः

Ang lahat ng tīrtha at lahat ng ilog, nang masdan ang mukhang tulad-lotus ng Dvārakā, ay nagkamit ng sukdulang kaligayahan—maging mga diyos at mga tao.

Verse 83

आहुश्च पार्षदा विष्णोर्धन्यान्येतानि सर्वशः । दृष्ट्वा तु द्वारकां पुण्यां सर्वलोकैकमण्डनाम्

At sinabi ng mga tagapaglingkod ni Viṣṇu: “Tunay na pinagpala ang lahat ng ito,” sapagkat nasilayan nila ang banal na Dvārakā—ang natatanging hiyas ng lahat ng daigdig.

Verse 84

वेदयज्ञतपोजाप्यैः सम्यगाराधितो हरिः । प्रसीदेद्यस्य तस्य स्याद्द्वारकागमने मतिः

Ang sinumang sumamba kay Hari nang wasto sa pamamagitan ng Veda, yajña, pag-aayuno at pagbigkas ng japa—sa kanya nagiging mapagpala si Hari; at sa kanyang puso sumisibol ang pasyang maglakbay patungong Dvārakā.