Adhyaya 15

Verse 1

। सूत उवाच । ऋषभस्यानुभावोयं वर्णितः शिवयोगिनः । अथान्यस्यापि वक्ष्यामि प्रभावं शिवयोगिनः

Sinabi ni Sūta: “Ganito inilarawan ang espirituwal na kapangyarihan ng Śiva-yogin na si Ṛṣabha. Ngayon ay isasalaysay ko rin ang kadakilaan ng isa pang Śiva-yogin.”

Verse 2

भस्मनश्चापि माहात्म्यं वर्णयामि समासतः । कृतकृत्या भविष्यंति यच्छुत्वा पापिनो जनाः

Isasalaysay ko rin, sa maikling paraan, ang kadakilaan ng banal na abo (bhasma). Sa pagdinig nito, maging ang mga taong nabibigatan ng kasalanan ay nagiging ganap—na para bang natupad na ang dapat tupdin.

Verse 3

अस्त्येको वामदेवाख्यः शिवयोगी महा तपाः । निर्द्वंद्वो निर्गुणः शांतो निःसंगः समदर्शनः

May isang Śiva-yogin na tinawag na Vāmadeva, dakilang mapagtiis. Malaya sa dalawahan, lampas sa mga guṇa, payapa, walang kapit, at pantay ang pagtanaw sa lahat.

Verse 4

आत्मारामो जितक्रोधो गृहदारविवर्जितः । अतर्कितगतिर्मौनी संतुष्टो निष्प रिग्रहः

Nagagalak sa Sarili (Ātman), napagtagumpayan ang galit, walang tahanan at asawa; di-masundan ang kanyang landas, nananahimik, kontento, at walang pag-aari—ganyan siya.

Verse 5

भस्मोद्धूलितसर्वांगो जटामंडलमंडितः । वल्कलाजिनसंवीतो भिक्षामात्रपरिग्रहः

Ang buong katawan niya’y nababalutan ng banal na abo; pinalamutian ng bilog na buhol-buhol na buhok; nakasuot ng balat-kahoy at balat ng usa; at limos lamang ang tanging tinatanggap niyang ikabubuhay.

Verse 6

स एकदा चरंल्लोके सर्वानुग्रहतत्परः । क्रौंचारण्यं महाघोरं प्रविवेश यदृच्छया

Minsan, habang naglalagalag sa daigdig na ang hangad ay magpala sa lahat, pumasok siya—sa di-sinasadya—sa lubhang kakila-kilabot na Kagubatang Krauñca.

Verse 7

तस्मिन्निर्मनुजेऽरण्ये तिष्ठत्येकोऽतिभीषणः । क्षुत्तृषाकुलितो नित्यं यः कश्चिद्ब्रह्मराक्षसः

Sa gubat na yaon na walang tao, may naninirahang nag-iisa at lubhang nakatatakot—isang brahma-rākṣasa—na laging pinahihirapan ng gutom at uhaw.

Verse 8

तं प्रविष्टं शिवात्मानं स दृष्ट्वा ब्रह्मराक्षसः । अभिदुद्राव वेगेन जग्धंु क्षुत्परिपीडितः

Nang makita niya ang taong pumasok sa kalagayang kaisa ni Śiva, ang mabangis na Brahmarākṣasa—pinahihirapan ng gutom—ay sumugod nang ubod-bilis, hangad siyang lamunin.

Verse 9

व्यात्ताननं महाकायं भीमदंष्ट्रं भयानकम् । तमायांतमभिप्रेक्ष्य योगीशो न चचाल सः

Nakabuka nang malaki ang bibig, dambuhala ang katawan, nakapanghihilakbot ang mga pangil—nang makita itong sumasalakay, ang dakilang yogin ay hindi man lamang gumalaw.

Verse 10

अथाभिद्रुत्य तरसा स घोरो वनगोचरः । दोर्भ्यां निष्पीड्य जग्राह निष्कंपं शिवयोगिनम्

Pagkaraan, ang kakila-kilabot na gumagala sa gubat ay sumugod nang biglaan; at nang masunggaban ang hindi matinag na Śiva-yogin, pinisil niya ito nang mahigpit sa dalawang bisig.

Verse 11

तदंगस्पर्शनादेव सद्यो विध्वस्तकिल्बिषः । स ब्रह्मराक्षसो घोरो विषण्णः स्मृतिमाययौ

Sa pagdampi pa lamang ng kanyang katawan, agad na naglaho ang mga kasalanan ng kakila-kilabot na Brahmarākṣasa; napahinuhod at nalumbay, muling nagbalik sa kanya ang alaala.

Verse 12

यथा चिंतामणिं स्पृष्ट्वा लोहं कांचनतां व्रजेत् । यथा जंबूनदीं प्राप्य मृत्तिका स्वर्णतां व्रजेत्

Kung paanong ang bakal, sa paghipo sa cintāmaṇi na batong tumutupad ng nais, ay nagiging ginto; at kung paanong ang putik, pagdating sa ilog na Jāmbū, ay nagkakamit ng anyong ginto—

Verse 13

यथा मानसमभ्येत्य वायसा यांति हंसताम् । यथामृतं सकृत्पीत्वा नरो देवत्वमाप्नुयात्

Kung paanong ang mga uwak, pagdating sa Mānasarovar, ay nagiging gaya ng mga hamsa; at kung paanong ang tao, sa minsang pag-inom ng amṛta, ay nakakamtan ang pagka-diyos—

Verse 14

तथैव हि महात्मानो दर्शनस्पर्शनादिभिः । सद्यः पुनंत्यघोपेतान्सत्संगो दुर्लभो ह्यतः

Gayon din, ang mga dakilang kaluluwa—sa pagtanaw, paghipo, at iba pa—ay agad na nagpapadalisay sa mga nabibigatan ng kasalanan. Kaya ang satsanga, ang pakikisama sa mga banal, ay tunay na bihira at mahalaga.

Verse 15

यः पूर्वं क्षुत्पिपासार्तो घोरात्मा विपिने चरः । स सद्यस्तृप्तिमायातः पूर्णानंदो बभूव ह

Siya na noon ay pinahihirapan ng gutom at uhaw, may kakila-kilabot na loob, at gumagala sa gubat—siya’y agad na nabusog at napuspos ng ganap na kaligayahan.

Verse 16

तद्गात्रलग्नसितभस्मकणानुविद्धः सद्यो विधूतघनपापतमःस्वभावः । संप्राप्तपूर्वभव संस्मृतिरुग्रकार्यस्तत्पादपद्मयुगले प्रणतो बभाषे

Nabudburan ng mapuputing butil ng banal na abo na dumikit sa mga sangkap ng yogin, agad na nayugyog at naalis ang kanyang likas na anyong pinadilim ng siksik na kasalanan. Nang maibalik ang alaala ng mga dating kapanganakan at ng kanyang kakila-kilabot na gawa, siya’y yumukod sa kambal na lotus na paa at nagsalita.

Verse 17

राक्षस उवाच । प्रसीद मे महायोगिन्प्रसीद करुणानिधे । प्रसीद भवतप्तानामानंदामृवारिधे

Ang Rākṣasa ay nagsabi: “Mahabagin ka sa akin, O dakilang yogin; mahabagin, O bukal ng habag. Mahabagin, O karagatan ng amṛta ng ligaya para sa mga sinusunog ng pagdurusang makamundo.”

Verse 18

क्वाहं पापमतिर्घोरः सर्वप्राणिभयंकरः । क्व ते महानुभावस्य दर्शनं करुणात्मनः

Ano ba ako—makasalanang isip, kakila-kilabot, sindak sa lahat ng nilalang? At ano itong pagkakita ko sa iyo—dakila ang diwa, likás na mahabagin? Paano ako karapat-dapat na masilayan Ka?

Verse 19

उद्धरोद्धर मां घोरे पतितं दुःखसागरे । तव सन्निधिमात्रेण महानंदोऽभिवर्धते

Iligtas mo ako—iligtas mo ako—na nahulog sa kakila-kilabot na dagat ng dalamhati. Sa iyong pagdatal lamang, lumalago sa loob ko ang dakilang kaligayahan.

Verse 20

वामदेव उवाच । कस्त्वं वनेचरो घोरो राक्षसोऽत्र किमास्थितः । कथमेतां महाघोरां कष्टां गतिमवाप्तवान्

Sinabi ni Vāmadeva: Sino ka, ikaw na kakila-kilabot na gala sa gubat? Bakit, bilang isang rākṣasa, naririto ka? At paano mo natamo ang lubhang kakila-kilabot at masakit na kalagayang ito?

Verse 21

राक्षस उवाच । राक्षसोऽहमितः पूर्वं पंचविंशतिमे भवे । गोप्ता यवनराष्ट्रस्य दुर्जयो नाम वीर्यवान्

Sinabi ng rākṣasa: Noong una, bago ito—sa aking ikadalawampu’t limang buhay—ako’y isang rākṣasa, tagapagtanggol ng kahariang Yavana, isang makapangyarihang nagngangalang Durjaya.

Verse 22

सोऽहं दुरात्मा पापीयान्स्वैरचारी मदोत्कटः । दंडधारी दुराचारः प्रचंडो निर्घृणः खलः

Ako’y masamang-loob, higit na makasalanan—gumagawa ayon sa pita, lasing sa kayabangan; mapaniil na may tungkod, tiwali ang asal, marahas, walang-awa, at hamak na salbahe.

Verse 23

युवा बहुकलत्रोऽपि कामासक्तोऽजितेंद्रियः । इमां पापीयसीं चेष्टां पुनरेकां गतोऽस्म्यहम्

Bagaman ako’y bata at may maraming asawa, ako’y nalulong sa pita at di napigil ang mga pandama; muli kong tinahak ang landas na lubhang makasalanan.

Verse 24

प्रत्यहं नूतनामन्या नारीं भोक्तुमनाः सदा । आहृताः सर्वदेशेभ्यो नार्यो भृत्यैर्मदाज्ञया

Araw-araw, lagi kong ninanais na magtamasa ng ibang bagong babae; sa aking utos, dinala ng mga alipin ko ang mga babae mula sa bawat lupain.

Verse 25

भुक्त्वाभुक्त्वा परित्यक्तामेकामेकां दिनेदिने । अन्तर्गृहेषु संस्थाप्य पुनरन्याः स्त्रियो धृताः

Matapos silang pagtamasa nang paulit-ulit, iniiwan ko ang bawat isa araw-araw; inilalagay sa mga silid-loob, saka muli akong kumukuha ng ibang babae.

Verse 26

एवं स्वराष्ट्रात्परराष्ट्रतश्च देशाकरग्रामपुरव्रजेभ्यः । आहृत्य नार्यो रमिता दिनेदिने भुक्वा पुनः कापि न भुज्यते मया

Kaya mula sa aking kaharian at sa ibang mga kaharian—mula sa mga lalawigan, minahan, nayon, bayan, at mga pamayanan—dinadala ang mga babae at tinatamasa araw-araw; matapos silang pagtamasa, wala ni isa ang muli kong tinamasa.

Verse 27

अथान्यैश्च न भुज्यंते मया भुक्तास्तथा स्त्रियः । अन्तर्गृहेषु निहिताः शोचंते च दिवानिशम्

Pagkaraan, ang mga babaeng aking tinamasa ay hindi rin tinamasa ng iba; ikinulong sa mga silid-loob, sila’y nagdadalamhati araw at gabi.

Verse 28

ब्रह्मविट्क्षत्रशूद्राणां यदा नार्यो मया हृताः । मम राज्ये स्थिता विप्राः सह दारैः प्रदुद्रुवुः

Nang dukutin ko ang mga kababaihan ng mga brāhmaṇa, kṣatriya, vaiśya, at śūdra, ang mga brāhmaṇa na naninirahan sa aking kaharian ay tumakas kasama ang kanilang mga asawa.

Verse 29

सभर्तृकाश्च कन्याश्च विधवाश्च रजस्वलाः । आहृत्य नार्यो रमिता मया कामहतात्मना

Mga babaeng may asawa, mga dalaga, mga biyuda, at maging mga babaeng may regla—matapos silang dakpin, pinagsamantalahan ko sila, sapagkat ang aking isipan ay winasak ng pagnanasa.

Verse 30

त्रिशतं द्विजनारीणां राजस्त्रीणां चतुःशतम् । षट्शतं वैश्यनारीणां सहस्रं शूद्रयोषिताम्

Tatlong daang kababaihan ng mga ipinanganak nang dalawang beses, apat na raang kababaihan ng maharlikang antas, anim na raang babaeng vaiśya, at isang libong babaeng śūdra—sila ang aking nilapastangan sa aking kahibangan.

Verse 31

शतं चांडालनद्गीर्णा पुलिंदीनां सहस्रकम् । शैलूषीणां पंचशतं रजकीनां चतुःशतम्

Isang daang kababaihan ng mga komunidad ng Cāṇḍāla, isang libong babaeng Pulindī, limang daang kababaihan ng mga nagtatanghal, at apat na raang labandera—sila rin ay kabilang sa mga inapi ko.

Verse 32

असंख्या वारमुख्याश्च मया भुक्ता दुरात्मना । तथापि मयि कामस्य न तृप्तिः समजायत

Hindi mabilang na mga kortesana rin ang pinagsamantalahan ko, akong taong may masamang kaluluwa; gayunpaman, kahit noon, walang kasiyahan ng pagnanasa ang sumibol sa akin.

Verse 33

एवं दुर्विषयासक्तं मत्तं पानरतं सदा । यौवनेपि महारोगा विविशुर्यक्ष्मकादयः

Kaya, lulong sa masasamang aliw, lango at laging nagpapakasasa sa alak, kahit sa aking kabataan ay pinasok ako ng malulubhang sakit, simula sa tisis.

Verse 34

रोगार्दितोऽनपत्यश्च शत्रुभिश्चापि पीडितः । त्यक्तोमात्यैश्च भृत्यैश्च मृतोऽहं स्वेन कर्मणा

Pinahihirapan ng sakit, walang anak, inaapi ng mga kaaway, at iniwan ng mga ministro at alipin—ako ay namatay, ibinagsak ng aking sariling mga gawa.

Verse 35

आयुर्विनश्यत्ययशो विवर्धते भाग्यं क्षयं यात्यतिदुर्गतिं व्रजेत् । स्वर्गाच्च्यवंते पितरः पुरातना धर्मव्यपेतस्य नरस्य निश्चितम्

Para sa taong lumihis sa dharma, ito ay tiyak: ang kanyang buhay ay maglalaho, ang kahihiyan ay dadami, ang kapalaran ay mauubos, siya ay sadlak sa matinding pagdurusa, at maging ang kanyang mga ninuno ay mahuhulog mula sa langit.

Verse 36

अथाहं किंकरैर्याम्यैर्नीतो वैवस्वतालयम् । ततोऽहं नरके घोरे तत्कुण्डे विनिपातितः

Pagkatapos ay dinala ako ng mga lingkod ni Yama sa tahanan ni Vaivasvata; pagkaraan nito ay itinapon ako sa isang kakila-kilabot na impiyerno, sa hukay na iyon.

Verse 37

तत्राहं नरके घोरे वर्षाणामयुतत्रयम् । रेतः पिबन्पीड्यमानो न्यवसं यमकिंकरैः

Doon, sa kakila-kilabot na impiyernong iyon, nanatili ako ng tatlumpung libong taon—pinainom ng semilya at pinahirapan ng mga lingkod ni Yama.

Verse 38

ततः पापावशेषेण पिशाचो निर्जने वने । सहस्रशिश्नः संजातो नित्यं क्षुत्तृषयाकुलः

Pagkaraan, dahil sa natitirang latak ng kasalanan, ako’y naging piśāca sa isang ilang na gubat—lumitaw bilang “may sanlibong sangkap”—laging pinahihirapan ng gutom at uhaw.

Verse 39

पैशाचीं गतिमाश्रित्य नीतं दिव्यं शरच्छतम् । द्वितीयेहं भवे जातो व्याघ्रः प्राणिभयंकरः

Sa pagkapasok sa kalagayan ng piśāca, lumipas sa akin ang isang banal na sandaang taglagas; at sa ikalawang kapanganiban dito, ako’y isinilang na tigre—nakapangingilabot sa mga nilalang.

Verse 40

तृतीयेऽजगरो घोरश्चतुर्थेऽहं भवे वृकः । पंचमे विड्वराहश्च षष्ठेऽहं कृकलासकः

Sa ikatlong kapanganiban, ako’y naging isang kakila-kilabot na ajagara (malaking sawa); sa ikaapat, isang lobo. Sa ikalima, isang baboy-ramo; at sa ikaanim, isang butiki.

Verse 41

सप्तमेऽहं सारमेयः सृगालश्चाष्टमे भवे । नवमे गवयो भीमो मृगोऽहं दशमे भवे

Sa ikapitong kapanganiban, ako’y naging aso; sa ikawalo, isang asong-gubat (siyakal). Sa ikasiyam, isang mabagsik na gavaya (mailap na baka); at sa ikasampu, isang usa.

Verse 42

एकादशे मर्कटश्च गृध्रोऽहं द्वादशे भवे । त्रयोदशेऽहं नकुलो वायसश्च चतु र्दशे

Sa ikalabing-isang kapanganiban, ako’y naging unggoy; sa ikalabindalawa, buwitre. Sa ikalabintatlo, isang nakula (mangusta); at sa ikalabing-apat, isang uwak.

Verse 43

अच्छभल्लः पंचदशे षोडशे वनकुक्कुटः । गर्दभोऽहं सप्तदशे मार्जारोष्टादशे भवे

Sa ikalabinlimang kapanganakan, ako’y naging acchabhalla; sa ikalabing-anim, isang mailap na ibon sa gubat. Sa ikalabing-pito, isang asno; at sa ikalabing-walo, isang pusa.

Verse 44

एकोनविंशे मण्डूकः कूर्मो विंशतिमे भवे । एकविंशे भवे मत्स्यो द्वाविंशे मूषकोऽभवम्

Sa ikalabinsiyam na kapanganakan, ako’y naging palaka; sa ikadalawampu, isang pagong. Sa ikadalawampu’t isa, isang isda; at sa ikadalawampu’t dalawa, ako’y naging daga.

Verse 45

उलूकोहं त्रयोविंशे चतुर्विशे वनद्विपः । पंचविंशे भवे चास्मिञ्जातोहं ब्रह्मराक्षसः

Sa ikadalawampu’t tatlong kapanganakan, ako’y naging kuwago; sa ikadalawampu’t apat, isang mailap na elepante sa gubat. At sa ikadalawampu’t lima, dito, ako’y isinilang bilang isang brahmarākṣasa.

Verse 46

क्षुत्परीतो निराहारो वसाम्यत्र महावने । इदानीमागतं दृष्ट्वा भवंतं जग्धुमुत्सुकः । त्वद्देहस्पर्शमात्रेण जाता पूर्वभवस्मृतिः

Pinahihirapan ng matinding gutom at walang makain, nananahan ako rito sa dakilang gubat. Nang makita kitang dumarating ngayon, nasabik akong lamunin ka; ngunit sa paghipo lamang sa iyong katawan, sumibol ang alaala ng aking mga dating kapanganakan.

Verse 47

गतजन्म सहस्राणि स्मराम्यद्य त्वदंतिके । निर्वेदश्च परो जातः प्रसन्नं हृदयं च मे

Dito, sa iyong harapan, naaalala ko ngayon ang libu-libong nagdaang kapanganakan. Isang malalim na pagwawalang-kapit ang sumilang sa akin, at ang aking puso man ay luminaw at naging payapa.

Verse 48

ईदृशोऽयं प्रभावस्ते कथं लब्धो महामते । तपसा वापि तीव्रेण किमु तीर्थनिषेवणात्

O dakilang may malawak na pag-iisip, paano mo natamo ang ganitong pambihirang kapangyarihang espirituwal? Sa matinding tapasya ba, o sa taimtim na paglilingkod sa mga banal na tīrtha?

Verse 49

योगेन देवशक्त्या वा मंत्रैर्वानंतशक्तिभिः । तत्त्वतो ब्रूहि भगवंस्त्वामहं शरणं गतः

Sa yoga ba ito natamo, o sa kapangyarihan ng mga deva, o sa mga mantra na may walang-hanggang bisa? O kagalang-galang, sabihin mo sa akin ang buong katotohanan—sapagkat sa iyo ako lumapit bilang kanlungan.

Verse 50

वामदेव उवाच । एष मद्गात्रलग्नस्य प्रभावो भस्मनो महान् । यत्संपर्कात्तमोवृत्तेस्तवेयं मतिरुत्तमा

Sinabi ni Vāmadeva: Ito ang dakilang bisa ng banal na abo (bhasma) na dumikit sa aking katawan. Sa mismong pagdikit nito, ang iyong isip—na dating nahilig sa dilim—ay napalingon ngayon sa pinakamataas na pagkaunawa.

Verse 51

को वेद भस्मसामर्थ्यं महादेवा दृते परः । दुर्विभाव्यं यथा शंभोर्माहात्म्यं भस्मनस्तथा

Sino ang tunay na makaaalam ng kapangyarihan ng bhasma kundi si Mahādeva? Kung paanong ang kadakilaan ni Śambhu ay mahirap lubusang maunawaan, gayon din ang kadakilaan ng banal na abo.

Verse 52

पुरा भवादृशः कश्चिद्ब्राह्मणो धर्मवर्जितः । द्राविडेषु स्थितो मूढः कर्मणा शूद्रतां गतः

Noong una, may isang brāhmaṇa na tulad mo, ngunit salat sa dharma. Nanirahan siya sa mga Drāviḍa; sa kanyang kamangmangan, dahil sa kanyang mga gawa, bumagsak siya sa kalagayan ng isang śūdra.

Verse 53

चौर्यवृत्तिर्नैष्कृतिको वृषलीरतिलालसः । कदाचिज्जारतां प्राप्तः शूद्रेण निहतो निशि

Namuhay siya sa pagnanakaw, gumawa ng kasamaan, at nag-alab sa pita sa piling ng isang babaeng mababa ang uri. Minsan, nang siya’y naging mangangalunya, siya’y pinaslang sa gabi ng isang śūdra.

Verse 54

तच्छवस्य बहिर्ग्रामा त्क्षिप्तस्य प्रेतकर्मणः । चचार सारमेयोंऽगे भस्मपादो यदृच्छया

Nang ang kanyang bangkay ay itinapon sa labas ng nayon, na walang mga ritong panglibing para sa yumao, isang aso ang nagkataong gumala at lumakad sa ibabaw ng kanyang katawan—ang mga paa’y nabahiran ng banal na abo, sa di-sinasadyang pagkakataon.

Verse 55

अथ तं नरके घोरे पतितं शिवकिंकराः । निन्युर्विमानमारोप्य प्रसह्य यमकिंकरान्

Pagkaraan, nang siya’y nahulog sa kakila-kilabot na impiyerno, ang mga lingkod ni Śiva ay isinakay siya sa isang makalangit na sasakyan at dinala palayo, sapilitang dinaig ang mga lingkod ni Yama.

Verse 56

शिवदूतान्समभ्येत्य यमोपि परिपृष्टवान् । महापातककर्त्तारं कथमेनं निनीषथ

Lumapit si Yama mismo sa mga sugo ni Śiva at nagtanong: “Paano ninyo balak dalhin palayo ang gumagawa ng dakilang kasalanan na ito?”

Verse 57

अथोचुः शिवदूतास्ते पश्यास्य शवविग्रहम् । वक्षोललाटदोर्मूलान्यंकितानि सुभस्मना

At sinabi ng mga sugo ni Śiva: “Tingnan mo ang kanyang bangkay na katawan—sa dibdib, sa noo, at sa ugat ng mga bisig ay may mga bakas na nakatatak ng mapalad na banal na abo (bhasma).”

Verse 58

अत एनं समानेतुमागताः शिवशासनात् । नास्मान्निषेद्धुं शक्तोसि मास्त्वत्र तव संशयः

Kaya kami’y dumating, sa utos ni Śiva, upang siya’y muling ibalik. Hindi mo kami mapipigil—huwag kang mag-alinlangan dito.

Verse 59

इत्याभाष्य यमं शंभोर्दूतास्तं ब्राह्मणं ततः । पश्यतां सर्वलोकानां निन्युर्लोकमनामयम्

Pagkasabi nito kay Yama, ang mga sugo ni Śambhu ay inakay ang brāhmaṇa—habang nakatingin ang lahat ng nilalang—patungo sa daigdig na walang dalamhati at karamdaman.

Verse 60

तस्मादशेषपापानां सद्यः संशोधनं परम् । शंभोर्विभूषणं भस्म सततं ध्रियते मया

Kaya para sa ganap at kagyat na paglilinis ng lahat ng kasalanan—pinakamataas na pagdalisay—lagi kong isinusuot ang bhasma, ang banal na palamuti ni Śambhu.

Verse 61

इत्थं निशम्य माहात्म्यं भस्मनो ब्रह्मराक्षसः । विस्तरेण पुनः श्रोतु मौत्कंठ्यादित्यभाषत

Nang marinig nang ganito ang kadakilaan ng bhasma, ang brahmarākṣasa, sabik sa pananabik, ay muling nagsalita: “Nais kong marinig pa ito nang mas malawakan.”

Verse 62

साधुसाधु महायोगिन्धन्योस्मि तव दर्शनात् । मां विमोचय धर्मात्मन्घोरादस्मात्कुजन्मनः

“Sadhu, sadhu, O dakilang yogin! Pinagpala ako sa iyong pagtanaw. O matuwid ang diwa, palayain mo ako sa kakila-kilabot na masamang kapanganakang ito.”

Verse 63

किंचिदस्तीह मे भाति मया पुण्यं पुराकृतम् । अतोहं त्वत्प्रसादेन मुक्तोस्म्यद्य द्विजोत्तम

May liwanag sa akin: may kaunting kabutihang nagawa ko noon; kaya sa iyong biyaya, O pinakadakila sa mga dvija, ako’y napalaya ngayon.

Verse 65

यमेनापि तदैवोक्तं पंचविंशतिमे भवे । कस्यचिद्योगिनः संगान्मोक्ष्यसे संसृतेरिति

Noon ding iyon, sinabi rin sa akin ni Yama: “Sa ikadalawampu’t limang kapanganakan mo, sa pakikisama sa isang yogin, mapapalaya ka sa saṃsāra.”

Verse 66

तदद्य फलितं पुण्यं यत्किंचित्प्राग्भवार्जितम् । अतो निर्मनुजारण्ये संप्राप्तस्तव संगमः

Kaya ngayo’y namunga ang kabutihang iyon—anumang naipon ko sa mga dating buhay. Kaya sa gubat na walang tao, natamo ko ang iyong pakikisama.

Verse 67

अतो मां घोरपाप्मानं संसरंतं कुजन्मनि । समुद्धर कृपासिन्धो दत्त्वा भस्म समंत्रकम्

Kaya ako, na nababalot ng mabigat na kasalanan at gumagala sa abang kapanganakan, ay iahon mo, O karagatan ng habag, sa pagbigay sa akin ng bhasma na may kasamang mantra.

Verse 68

कथं धार्यमिदं भस्म को मंत्रः को विधिः शुभः । कः कालः कश्च वा देशः सर्वं कथय मे गुरो

Paano dapat isuot ang bhasma? Ano ang mantra, at ano ang mapalad na paraan? Anong oras at anong lugar ang itinakda? Isalaysay mo sa akin ang lahat, O guro.

Verse 69

भवादृशा महात्मानः सदा लोकहिते रताः । नात्मनो हितमिच्छंति कल्पवृक्षसधर्मिणः

Kayong mga dakilang kaluluwa ay laging nakatuon sa kapakanan ng daigdig. Tulad ng punong nagbibigay ng ninanais, hindi ninyo hinahangad ang sariling pakinabang lamang.

Verse 70

सूत उवाच । इत्युक्तस्तेन योगीशो घोरेण वनचारिणा । भूयोपि भस्ममाहात्म्यं वर्णयामास तत्त्ववित्

Sūta ay nagsabi: Nang siya’y masambitán ng mabagsik na ermitanyong naninirahan sa gubat, ang panginoon ng mga yogin—nakaaalam ng katotohanan—ay muling nagpaliwanag ng kadakilaan ng banal na abo.

Verse 99

एकस्मै शिवभक्ताय तस्मिन्पार्थिवजन्मनि । भूमिर्वृत्तिकरी दत्ता सस्यारामान्विता मया

Sa isang deboto ni Śiva, sa yaong buhay niyang makalupa, ipinagkaloob ko ang lupang nagbibigay-kabuhayan, na may mga bukiring may ani at mga halamanan.