Adhyaya 1

Verse 1

श्रीगणेशाय नमः श्रीगुरुभ्यो नमः । अथ ब्रह्मोत्तरखंडमारंभः । ॐ नमः शिवाय । ज्योतिर्मात्रस्वरूपाय निर्मलज्ञानचक्षुषे । नमः शिवाय शांताय ब्रह्मणे लिंगमूर्त्तये

Pagpupugay kay Śrī Gaṇeśa; pagpupugay sa mga iginagalang na Guru. Ngayon nagsisimula ang Brahmottarakhaṇḍa. Oṃ—pagpupugay kay Śiva: sa Kanya na ang likas ay dalisay na Liwanag, na ang mata ay walang dungis na kaalaman; pagpupugay kay Śiva, ang Mapayapa, ang Kataas-taasang Brahman, na nahahayag bilang anyong Liṅga.

Verse 2

ऋषय ऊचुः । आख्यातं भवता सूत विष्णोर्माहात्म्यमुत्तमम् । समस्ताघहरं पुण्यं समसेन श्रुतं च नः

Wika ng mga ṛṣi: “O Sūta, isinalaysay mo sa amin ang kataas-taasang kadakilaan ni Viṣṇu—banal at tagapag-alis ng lahat ng kasalanan—at aming napakinggan ito nang buo.”

Verse 3

इदानीं श्रोतुमिच्छामो माहात्म्यं त्रिपुरद्विषः । तद्भक्तानां च माहात्म्यमशेषाघहरं परम्

“Ngayon ay ibig naming marinig ang kadakilaan ng kaaway ng Tripura (Śiva), at gayundin ang kadakilaan ng Kanyang mga deboto—kataas-taasan, at pumupuksa sa bawat kasalanan nang walang nalalabi.”

Verse 4

तन्मंत्राणां च माहात्म्यं तथैव द्विजसत्तम । तत्कथायाश्च तद्भक्तेः प्रभावमनुवर्णय

“O pinakadakila sa mga dalawang-ulit na isinilang, isalaysay mo rin ang kadakilaan ng Kanyang mga mantra; at gayundin, ilarawan ang bisa ng Kanyang mga banal na salaysay at ng debosyon (bhakti) sa Kanya.”

Verse 5

सूत उवाच । एतावदेव मर्त्यानां परं श्रेयः सनातनम् । यदीश्वरकथायां वै जाता भक्तिरहैतुकी

Sinabi ni Sūta: “Ito lamang ang pinakamataas at walang-hanggang kabutihan ng mga mortal—kapag, sa pakikinig at pag-uusap tungkol sa Panginoon, sumibol ang walang-dahilang debosyon.”

Verse 6

अतस्तद्भक्तिलेशस्य माहात्म्यं वर्ण्यते मया । अपि कल्पायुषा नालं वक्तुं विस्तरतः क्वचित्

“Kaya ilalarawan ko ang kadakilaan kahit ng munting bahagi ng gayong debosyon; kahit mabuhay pa nang kasin-haba ng isang kalpa, hindi pa rin sapat upang maisalaysay ito nang lubos at detalyado.”

Verse 7

सर्वेषामपि पुण्यानां सर्वेषां श्रेयसामपि । सर्वेषामपि यज्ञानां जपयज्ञः परः स्मृतः

“Sa lahat ng mga gawaing may kabutihang-dulot, sa lahat ng mga daan tungo sa kapakanan, at sa lahat ng mga paghahandog, ang japa-yajña—ang sakripisyo ng pag-uulit ng mantra—ang kinikilalang pinakamataas.”

Verse 8

तत्रादौ जपयज्ञस्य फलं स्वस्त्ययनं महत् । शैवं षडक्षरं दिव्यं मंत्रमाहुर्महर्षयः

“Doon, una, ang bunga ng japa-yajña ay dakilang mapalad na kagalingan; ipinahahayag ng mga dakilang rishi ang banal na anim-na-pantig na Śaiva na mantra.”

Verse 9

देवानां परमो देवो यथा वै त्रिपुरांतकः । मंत्राणां परमो मंत्रस्तथा शैवः षडक्षरः

“Kung paanong si Tripurāntaka (Śiva) ang kataas-taasang Diyos sa mga diyos, gayon din ang Śaiva na anim-na-pantig na mantra ang kataas-taasang mantra sa lahat ng mantra.”

Verse 10

एष पंचाक्षरो मंत्रो जप्तॄणां मुक्तिदायकः । संसेव्यते मुनिश्रेष्ठैरशेषैः सिद्धिकांक्षिभिः

Ang limang-pantig na mantrang ito, kapag inuusal sa japa, ay nagbibigay ng mokṣa. Ito’y taimtim na isinasagawa ng pinakadakilang mga muni—ng lahat ng naghahangad ng mga siddhi.

Verse 11

अस्यैवाक्षरमाहात्म्यं नालं वक्तुं चतुर्मुखः । श्रुतयो यत्र सिद्धांतं गताः परमनिर्वृताः

Kahit si Brahmā na may apat na mukha ay hindi sapat upang ganap na maipahayag ang kadakilaan ng mismong pantig-mantrang ito. Dito nagtatapos ang mga Veda at namamahinga sa sukdulang kapayapaan.

Verse 12

सर्वज्ञः परिपूर्णश्च सच्चिदानंदलक्षणः । स शिवो यत्र रमते शैवे पंचाक्षरे शुभे

Ang Lubos na Nakaaalam at Ganap na Puno, na ang likas ay Sat–Cit–Ānanda—doon nagagalak si Śiva, sa mapalad na Śaiva na limang-pantig na mantra.

Verse 13

एतेन मंत्रराजेन सर्वोपनिषदात्मना । लेभिरे मुनयः सर्वे परं ब्रह्म निरामयम्

Sa pamamagitan ng haring ito ng mga mantra—na siyang diwa ng lahat ng Upaniṣad—nakamtan ng lahat ng muni ang Kataas-taasang Brahman, na walang anumang karamdaman o pagdurusa.

Verse 14

नमस्कारेण जीवत्वं शिवेऽत्र परमात्मनि । ऐक्यं गतमतो मंत्रः परब्रह्ममयो ह्यसौ

Sa pamamagitan ng mapitagang pagyukod (namaskāra), ang pagiging hiwalay na ‘ako’ ay nalulusaw at nakikiisa kay Śiva rito, ang Kataas-taasang Sarili. Kaya ang mantrang ito ay tunay na binubuo ng Parabrahman.

Verse 15

भवपाशनिबद्धानां देहिनां हितकाम्यया । आहोंनमः शिवायेति मंत्रमाद्यं शिवः स्वयम्

Dahil sa habag sa mga nilalang na may katawan na nakagapos sa tali ng pag-iral sa daigdig, si Śiva Mismo ang nagpahayag ng unang mantra: “Oṃ, namaḥ śivāya.”

Verse 16

किं तस्य बहुभिर्मंत्रैः किं तीर्थैः किं तपोऽध्वरैः । यस्योंनमः शिवायेति मंत्रो हृदयगोचरः

Ano pa ang kailangan niya sa napakaraming mantra, sa mga banal na paglalakbay, o sa mga pag-aayuno at paghahandog—kung ang mantra na “Oṃ namaḥ śivāya” ay pumasok na sa puso?

Verse 17

तावद्भ्रमंति संसारे दारुणे दुःखसंकुले । यावन्नोच्चारयंतीमं मंत्रं देहभृतः सकृत्

Hangga’t hindi man lamang nila minsang binibigkas ang mantrang ito, ang mga may katawan ay patuloy na naliligaw sa mabagsik na saṃsāra na punô ng pagdurusa.

Verse 18

मंत्राधिराजराजोऽयं सर्ववेदांतशेखरः । सर्वज्ञाननिधानं च सोऽयं चैव षडक्षरः

Ito ang hari ng mga hari sa mga mantra, ang koronang-hiyas ng lahat ng Vedānta, at ang sisidlan ng lahat ng kaalaman—ang mismong anim-na-pantig na mantra.

Verse 19

कैवल्यमार्गदीपोऽयमविद्यासिंधुवाडवः । महापातकदावाग्निः सोऽयं मंत्रः षडक्षरः

Ang anim-na-pantig na mantrang ito ang ilaw sa landas ng kalayaan; ito ang apoy sa kailaliman na nagpapatuyo sa dagat ng kamangmangan; ito ang apoy-sa-gubat na tumutupok sa malalaking kasalanan.

Verse 21

नास्य दीक्षा न होमश्च न संस्कारो न तर्पणम् । न कालो नोपदेशश्च सदा शुचिरयं मनुः

Para sa mantrang ito, hindi kailangan ang pormal na dikṣā, ni homa, ni mga saṁskāra at tarpaṇa. Walang takdang oras, ni masalimuot na pagtuturo—ang mantrang ito’y laging dalisay.

Verse 22

महापातकविच्छित्त्यै शिव इत्यक्षरद्वयम् । अलं नमस्कियायुक्तो मुक्तये परिकल्पते

Upang maputol maging ang pinakadakilang kasalanan, sapat na ang dalawang pantig na “Śi-va”. Kapag iniuugnay sa mapitagang pagpupugay, ito’y nagiging tuwirang daan sa kalayaan (mokṣa).

Verse 23

उपदिष्टः सद्गुरुणा जप्तः क्षेत्रे च पावने । सद्यो यथेप्सितां सिद्धिं ददातीति किमद्भुतम्

Kapag itinuro ng tunay na guru at binibigkas (japa) sa banal at nagpapadalisay na pook, agad nitong ipinagkakaloob ang minimithing katuparan—ano pa ang kataka-taka roon?

Verse 24

अतः सद्गुरुमाश्रित्य ग्राह्योऽयं मंत्रनायकः । पुण्यक्षेत्रेषु जप्तव्यः सद्यः सिद्धिं प्रयच्छति

Kaya, sa pag-asa at pagkanlong sa tunay na guru, tanggapin ang marangal na panginoong mantra na ito. Dapat itong bigkasin sa mga pook na puno ng punya; agad itong nagkakaloob ng siddhi.

Verse 25

गुरवो निर्मलाः शांताः साधवो मितभाषिणः । कामक्रोधविनिर्मुक्ताः सदाचारा जितेंद्रियाः

Ang mga guru ay dalisay at mapayapa—mga banal na sadhu, mahinahon sa pananalita; malaya sa pagnanasa at poot, matatag sa mabuting asal, at nagwawagi sa kanilang mga pandama.

Verse 26

एतैः कारुण्यतो दत्तो मंत्रः क्षिप्रं प्रसिद्ध्यति । क्षेत्राणि जपयोग्यानि समासात्कथयाम्यहम्

Ang mantrang ipinagkaloob ng gayong mga guro dahil sa habag ay agad nagiging mabisa. Ngayon ay aking ilalahad nang maikli ang mga banal na pook na karapat-dapat sa japa.

Verse 27

प्रयागं पुष्करं रम्यं केदारं सेतुबंधनम् । गोकर्णं नैमिषारण्यं सद्यः सिद्धिकरं नृणाम्

Ang Prayāga, ang kaaya-ayang Puṣkara, ang Kedāra, ang Setubandhana, ang Gokarṇa, at ang Naimiṣāraṇya—mga pook na nagbibigay ng agarang katuparan sa mga tao.

Verse 28

अत्रानुवर्ण्यते सद्भिरितिहासः पुरातनः । असकृद्वा सकृद्वापि शृण्वतां मंगलप्रदः

Dito ay isinasalaysay ng mga banal ang sinaunang sagradong kasaysayan; paulit-ulit man o minsan lamang marinig, nagkakaloob ito ng pagpapala sa mga nakikinig.

Verse 29

मथुरायां यदुश्रेष्ठो दाशार्ह इति विश्रुतः । बभूव राजा मतिमान्महोत्साहो महाबलः

Sa Mathurā ay may isang hari—pinakamainam sa mga Yadu—na tanyag sa pangalang Dāśārha; matalino sa payo, dakila ang sigasig, at makapangyarihan ang lakas.

Verse 30

शास्त्रज्ञो नयवाक्छूरो धैर्यवानमितद्युतिः । अप्रधृष्यः सुगंभीरः संग्रामेष्वनिवर्त्तितः

Dalubhasa siya sa mga śāstra, bayani sa payo at pananalita ng pamamahala; matatag at may di-masukat na ningning; di-malalabanan, malalim ang kabigatan, at di kailanman umurong sa digmaan.

Verse 31

महारथो महेष्वासो नानाशास्त्रार्थकोविदः । वदान्यो रूपसंपन्नो युवा लक्ष णसंयुतः

Siya’y dakilang mandirigmang nakasakay sa karwahe, makapangyarihang mamamana, at bihasa sa diwa ng maraming śāstra. Mapagbigay, kagandahan ang anyo, at kabataang puspos ng mga mapalad na tanda at marangal na katangian.

Verse 32

स काशिराजतनयामुपयेमे वराननाम् । कांतां कलावतीं नाम रूपशीलगुणान्विताम्

Pinakasalan niya ang anak na dalaga ng Hari ng Kāśī—may mukhang kaaya-aya at nagniningning—na ang pangalan ay Kalāvatī, na may kagandahan, mabuting asal, at mga birtud.

Verse 33

कृतोद्वाहः स राजेंद्रः संप्राप्य निजमंदिरम् । रात्रौ तां शयनारूढां संगमाय समाह्वयत्

Matapos ang kasal, ang haring iyon, panginoon ng mga hari, ay nagbalik sa sariling palasyo. Sa gabi, nang makita niyang siya’y nakahimlay sa higaan, tinawag niya siya upang magsama bilang mag-asawa.

Verse 34

सा स्वभर्त्रा समाहूता बहुशः प्रार्थिता सती । न बबंध मनस्तस्मिन्न चागच्छ तदंतिकम्

Bagaman tinawag ng kanyang asawa at paulit-ulit na nakiusap, ang banal na babae ay hindi iniukol ang kanyang puso roon, ni lumapit man sa kanya.

Verse 35

संगमाय यदाहूता नागता निजवल्लभा । बलादाहर्तुकामस्तामुदतिष्ठन्महीपतिः

Nang tawagin siya upang magsama ngunit hindi dumating ang minamahal, ang hari—nagnanais na dalhin siya sa pamamagitan ng puwersa—ay tumindig.

Verse 36

राज्ञ्युवाच । मा मां स्पृश महाराज कारणज्ञां व्रते स्थिताम् । धर्माधर्मौ विजानासि मा कार्षीः साहसं मयि

Wika ng reyna: “Huwag mo akong hipuin, O dakilang hari. Alam ko ang dahilan at matatag ako sa aking panata. Batid mo ang dharma at adharma—huwag kang gagawa ng karahasan o padalus-dalos laban sa akin.”

Verse 37

क्वचित्प्रियेण भुक्तं यद्रोचते तु मनीषिणाम् । दंपत्योः प्रीतियोगेन संगमः प्रीतिवर्द्धनः

Minsan, kahit ang bagay na tinanggap mula sa minamahal ay nakalulugod sa marurunong. Sa mag-asawa, ang pagsasama na bunga ng kapwa pag-ibig ay lalo pang nagpapalago ng pag-ibig.

Verse 38

प्रियं यदा मे जायेत तदा संगस्तु ते मयि । का प्रीतिः किं सुखं पुंसां बलाद्भोगेन योषिताम्

Kapag sumibol ang pag-ibig sa aking puso, saka magkakaroon ng pagsasama sa iyo. Anong pag-ibig, anong ligaya, ang makakamtan ng lalaki sa pag-angkin sa babae sa pamamagitan ng puwersa?

Verse 39

अप्रीतां रोगिणीं नारीमंतर्वत्नीं धृतव्रताम् । रजस्वलामकामां च न कामेत बलात्पुमान्

Hindi nararapat na ang lalaki ay magnasa nang sapilitan sa babaeng walang loob, may sakit, nagdadalang-tao, matatag sa panata, nireregla, o yaong walang pagnanais.

Verse 40

प्रीणनं लालनं पोषं रंजनं मार्दवं दयाम् । कृत्वा वधूमुपगमेद्युवतीं प्रेमवान्पतिः । युवतौ कुसुमे चैव विधेयं सुखमिच्छता

Ang mapagmahal na asawa, matapos siyang pasayahin, arugain, alagaan, bigyang-lugod, at ipakita ang lambing at habag, saka lamang lumapit sa kanyang batang nobya. Ang naghahangad ng kaligayahan ay dapat kumilos sa dalaga na parang sa bulaklak—marahan at may pag-iingat.

Verse 41

इत्युक्तोऽपि तया साध्व्या स राजा स्मरविह्वलः । बलादाकृष्य तां हस्ते परिरेभे रिरंसया

Bagaman pinayuhan siya ng banal na babae, ang hari—nalulunod sa pagnanasa—ay sapilitang hinila ang kaniyang kamay at niyakap siya, udyok ng pagnanais sa ligaya.

Verse 42

तां स्पृष्टमात्रां सहसा तप्तायःपिंडसन्निभाम् । निर्दहंतीमिवात्मानं तत्याज भयविह्वलः

Pagdampi pa lamang niya sa kaniya, wari’y tila tipak ng nagbabagang bakal; na para bang sinusunog ang kaniyang sarili, umurong siya at binitiwan siya, nanginginig sa takot.

Verse 43

राजोवाच । अहो सुमहदाश्चर्यमिदं दृष्टं तव प्रिये । कथमग्निसमं जातं वपुः पल्लवकोमलम्

Wika ng hari: “Ay, napakalaking kababalaghan ang aking nasaksihan, minamahal ko. Paano naging tulad ng apoy ang iyong katawan—malambot na gaya ng murang usbong?”

Verse 44

इत्थं सुविस्मितो राजा भीतः सा राजवल्लभा । प्रत्युवाच विहस्यैनं विनयेन शुचिस्मिता

Sa gayon, ang hari’y labis na namangha at natakot. Ang minamahal ng hari—banayad na nakangiti—ay marahang tumawa at sumagot sa kaniya nang may pagpapakumbaba.

Verse 45

राज्ञ्युवाच । राजन्मम पुरा बाल्ये दुर्वासा मुनिपुंगवः । शैवीं पंचाक्षरीं विद्यां कारुण्येनोपदिष्टवान्

Wika ng reyna: “O Hari, noong una, sa aking kabataan, si Durvāsā—pinakadakila sa mga muni—ay mahabaging nagturo sa akin ng Śaiva Pañcākṣarī, ang banal na kaalaman.”

Verse 46

तेन मंत्रानुभावेन ममांगं कलुषोज्झितम् । स्प्रष्टुं न शक्यते पुंभिः सपापैर्देवैवर्जितैः

Sa bisa ng yaong mantra, ang aking katawan ay nalinis at naalis sa dungis; ang mga lalaking nabibigatan ng kasalanan at salat sa banal na asal ay hindi ako maaaring hipuin.

Verse 47

त्वया राजन्प्रकृतिना कुलटागणिकादयः । मदिरास्वादनिरता निषेव्यंते सदा स्त्रियः

O Hari, sa iyong likas na ugali, palagi kang nakikisama sa mga babaeng gaya ng mga patutot at mga kortesana, na laging nahuhumaling sa lasa ng alak.

Verse 48

न स्नानं क्रियते नित्यं न मंत्रो जप्यते शुचिः । नाराध्यते त्वयेशानः कथं मां स्प्रष्टुमर्हसि

Hindi ka araw-araw naliligo; hindi ka nagdarasal ng mantra nang may kalinisan; hindi mo sinasamba si Īśāna (Śiva). Paano ka magiging karapat-dapat na hipuin ako?

Verse 49

राजोवाच तां समाख्याहि सुश्रोणि शैवीं पंचाक्षरीं शुभाम् । विद्याविध्वस्तपापोऽहं त्वयीच्छामि रतिं प्रिये

Wika ng hari: “O marikit ang balakang, ipahayag mo sa akin ang mapalad na Śaiva Pañcākṣarī. Kapag winasak ng banal na kaalamang iyon ang aking mga kasalanan, nais kong makipagniig sa iyo, minamahal.”

Verse 50

राज्ञ्युवाच । नाहं तवोपदेशं वै कुर्यां मम गुरुर्भवान् । उपातिष्ठ गुरुं राजन्गर्गं मंत्र विदांवरम्

Wika ng reyna: “Hindi kita tuturuan, sapagkat ikaw ang aking asawa at kaya’y iginagalang kong nakatatanda. O Hari, lumapit ka kay gurong Garga, ang pinakadakila sa mga nakaaalam ng mga mantra.”

Verse 51

सूत उवाच । इति संभाषमाणौ तौ दंपती गर्गसन्निधिम् । प्राप्य तच्चरणौ मूर्ध्ना ववंदाते कृताञ्जली

Sinabi ni Sūta: Sa gayong pag-uusap, ang mag-asawa’y dumating sa harap ni Garga; at inilapat ang ulo sa kaniyang mga paa, sila’y yumukod na magkayuping-palad.

Verse 52

अथ राजा गुरुं प्रीतमभिपूज्य पुनःपुनः । समाचष्ट विनीतात्मा रहस्यात्ममनोरथम्

Pagkaraan, ang hari—mapagpakumbabang-loob—ay muling-muli niyang pinarangalan ang nalulugod na guru; at inihayag ang lihim na nasa kaibuturan ng kaniyang hangarin.

Verse 53

राजोवाच । कृतार्थं मां कुरु गुरो संप्राप्तं करुणार्द्रधीः । शैवीं पंचाक्षरीं विद्यामुपदेष्टुं त्वमर्हसि

Sinabi ng hari: O Guru, gawin mong ganap ang aking buhay. Ikaw na may isip na pinalambot ng habag ay dumating dito; kaya nararapat mong ituro sa akin ang banal na kaalamang Śaiva na Pañcākṣarī.

Verse 54

अनाज्ञातं यदाज्ञातं यत्कृतं राजकर्मणा । तत्पापं येन शुद्ध्येत तन्मंत्रं देहि मे गुरो

Anumang kasalanang nagawa sa tungkuling panghari—maging batid o di-batid—ipagkaloob mo sa akin, O Guru, ang mantrang makapaglilinis sa gayong pagkukulang.

Verse 55

एवमभ्यर्थितो राज्ञा गर्गो ब्राह्मणपुंगवः । तौ निनाय महापुण्यं कालिंद्यास्तटमुत्तमम्

Sa gayong pagmamakaawa ng hari, si Garga—pinakamainam sa mga brāhmaṇa—ay inakay ang mag-asawa sa isang dakila at lubhang mapagpala na pampang ng Kāliṅdī (Yamunā).

Verse 56

तत्र पुण्यतरोर्मूले निषण्णोऽथ गुरुः स्वयम् । पुण्यतीर्थजले स्नातं राजानं समुपोषितम्

Doon, sa paanan ng isang banal na punò, naupo ang guru mismo; at ang hari—naligo sa tubig ng banal na tīrtha at nag-aayuno—ay tumayong handa.

Verse 57

प्राङ्मुखं चोपवेश्याथ नत्वा शिवपदाम्बुजम् । तन्मस्तके करं न्यस्य ददौ मंत्रं शिवात्मकम्

Pinaupo niya ang hari na nakaharap sa silangan; yumukod sa mga paa-lotong ni Śiva; saka ipinatong ang kamay sa ulo ng hari at iginawad ang mantrang may diwa ni Śiva.

Verse 58

तन्मंत्रधारणादेव तद्गुरोर्हस्तसंगमात् । निर्ययुस्तस्य वपुषो वायसाः शतकोटयः

Sa pagtaglay pa lamang ng mantrang iyon, at sa pagdampi ng kamay ng guru, mula sa katawan ng hari ay lumabas ang mga uwak—daan-daang koro ang bilang.

Verse 59

ते दग्धपक्षाः क्रोशंतो निपतंतो महीतले । भस्मीभूतास्ततः सर्वे दृश्यंते स्म सहस्रशः

Ang mga iyon, napaso ang mga pakpak, nagsisigaw at bumabagsak sa lupa; at pagkaraan, silang lahat ay naging abo—nakikitang libu-libo.

Verse 60

दृष्ट्वा तद्वायसकुलं दह्यमानं सुविस्मितौ । राजा च राजमहिषी तं गुरुं पर्यपृच्छताम्

Nang makita ang kawan ng mga uwak na nasusunog, ang hari at ang dakilang reyna, lubhang namangha, ay nagtanong sa gurung iyon.

Verse 61

भगवन्निदमाश्चर्यं कथं जातं शरीरतः । वायसानां कुलं दृष्टं किमेतत्साधु भण्यताम्

O Mapalad na Panginoon, kamangha-mangha ito—paano ito nagmula sa katawan? Nakikita ang isang buong kawan ng mga uwak; ano ito? Ipakipaliwanag nang wasto.

Verse 62

श्रीगुरुरुवाच राजन्भवसहस्रेषु भवता परिधावता । संचितानि दुरन्तानि संति पापान्यनेकशः

Ang kagalang-galang na Guru ay nagsabi: O Hari, sa iyong paglalagalag sa libu-libong kapanganakan, di-mabilang na mga kasalanan—mahirap maubos—ang naipon nang paulit-ulit.

Verse 63

तेषु जन्मसहस्रेषु यानि पुण्यानि संति ते । तेषामाधिक्यतः क्वापि जायते पुण्ययोनिषु

Sa mga libu-libong kapanganakang iyon, anumang mga kabutihang naipon mo—kapag nanaig ang mga ito—ang tao’y isinisilang kung saanman sa mga mapalad at marangal na sinapupunan.

Verse 64

तथा पापीयसीं योनिं क्वचित्पापेन गच्छति । साम्ये पुण्यान्ययोश्चैव मानुषीं योनिमाप्तवान्

Gayundin, dahil sa kasalanan, kung minsan ay napapasa mas mababang sinapupunan; ngunit kapag magkapantay ang kabutihan at kasalanan, nakakamit ang kapanganakang tao.

Verse 66

कोटयो ब्रह्महत्यानामगम्यागम्यकोटयः । स्वर्णस्तेयसुरापानभ्रूणहत्या दिकोटयः । भवकोटिसहस्रेषु येऽन्ये पातकराशयः

May mga koro-korong kasalanan ng brahma-hatyā (pagpatay sa isang brāhmaṇa), koro-koro ring mga ipinagbabawal na pagsasama; at sa bawat dako’y koro-korong krimen gaya ng pagnanakaw ng ginto, pag-inom ng alak, at pagpatay sa sanggol sa sinapupunan—kasama pa ang iba pang bunton ng mga kasalanang naipon sa libu-libong koro ng mga kapanganakan.

Verse 67

क्षणाद्भस्मीभवंत्येव शैवे पंचाक्षरे धृते । आसंस्तवाद्य राजेंद्र दग्धाः पातककोटयः

Sa isang kisap-mata, nagiging abo ang lahat kapag matatag na iningatan ang Śaiva Pañcākṣarī. Mula sa iyo, O hari, ngayon ay nasunog na ang di-mabilang na salansan ng kasalanan.

Verse 68

अनया सह पूतात्मा विहरस्व यथासुखम् । इत्याभाष्य मुनिश्रेष्ठस्तं मंत्रमुपदिश्य च

“Kasama niya, na dalisay na ang iyong kaluluwa, mamuhay at magalak ayon sa iyong nais.” Pagkasabi nito, ang pinakadakilang muni ay itinuro rin sa kanya ang yaong mantra.

Verse 69

शैवी पंचाक्षरी विद्या यदा ते हृदयं गता । अघानां कोटयस्त्वत्तः काकरूपेण निर्गताः

Nang pumasok sa iyong puso ang kaalamang Śaiva Pañcākṣarī, ang di-mabilang na kasalanan ay lumisan mula sa iyo, na nag-anyong mga uwak.

Verse 70

ततः स्वभवनं प्राप्य रेजतुःस्म महाद्युती राजा दृढं समाश्लिष्य पत्नीं चन्दनशीतलाम् । संतोषं परमं लेभे निःस्वः प्राप्य यथा धनम्

Pagkaraan, nang marating nila ang sariling tahanan, ang maningning na magkaparis ay lalo pang nagliwanag. Mahigpit na niyakap ng hari ang kanyang asawa, malamig na tila sandalwood, at nakamtan ang sukdulang kasiyahan—gaya ng dukhang nagkamit ng yaman.

Verse 71

अशेषवेदोपनिषत्पुराणशास्त्रावतंसोऽयमघांतकारी । पंचाक्षरस्यैव महाप्रभावो मया समासात्कथितो वरिष्ठः

Ito ang koronang hiyas ng lahat ng Veda, Upaniṣad, Purāṇa, at Śāstra, at tagapuksa ng kasalanan. Ang dakilang kapangyarihan ng Pañcākṣara lamang ang aking maikling ipinahayag, O pinakadakila.

Verse 120

तस्मात्सर्वप्रदो मंत्रः सोऽयं पञ्चाक्षरः स्मृतः । स्त्रीभिः शूद्रैश्च संकीर्णैर्धार्यते मुक्तिकांक्षिभिः

Kaya ang mantrang ito na nagkakaloob ng lahat ng biyaya ay kinikilalang limang-pantig (pañcākṣara). Dapat itong dalhin sa puso at bigkasin ng mga babae, ng mga Śūdra, at maging ng mga may halong uri, ng lahat ng naghahangad ng mokṣa.