The Exposition of the Krishna Mantra (Kṛṣṇa-mantra-prakāśa): Nyāsa, Dhyāna, Worship, Yantra, and Prayoga
विविधश्रुतिभिन्नमनोज्ञतरस्वरसप्तकमूर्छनतानगणैः । भ्रममाणममूभिरुदारमणिस्फुटमंडनसिंजितचारुतनुम् ॥ ११२ ॥
vividhaśrutibhinnamanojñatarasvarasaptakamūrchanatānagaṇaiḥ | bhramamāṇamamūbhirudāramaṇisphuṭamaṃḍanasiṃjitacārutanum || 112 ||
Sa mga pangkat ng kaaya-ayang himig na iba-iba ang taas-baba, kasama ang pitong svara, ang mga mūrchanā at tāna, ito’y gumagalaw at umiikot sa pagtatanghal; at ang marikit nitong anyo’y pinalalamutian ng malinaw na kalansing ng mariringal na hiyas at palamuti.
Sanatkumara (teaching Narada within the Vedanga/Śikṣā context)
Vrata: none
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: bhakti
It highlights the sanctity of sound—precise pitch (śruti) and ordered notes (svara, mūrchanā, tāna)—showing that beauty and correctness in sacred sound support clarity of mind and effective mantra-recitation.
By portraying sound as exquisitely ordered and pleasing, it implies that devotional practice (kīrtana, stotra, and mantra) becomes more potent when rendered with proper svara and disciplined musical/phonetic form.
Śikṣā (Vedic phonetics) and allied musical science: understanding śruti (pitch), the svara-saptaka (seven notes), and structured melodic movements (mūrchanā, tāna) relevant to accurate chanting and recitation.