Devaki in the Skanda Purana

Ngunit kung nais mo pa ring isuko ang buhay, pakinggan mo roon ang salitang ito: sa napakaikling panahon, mula kay Kṛṣṇa, anak ni Devakī, malulutas ang bagay na ito.

Itatag mo ito sa matatag na debosyon, palagi para sa kapakanan ng mga tao. Sa nakṣatra na pinamumunuan ng Viśvedevas, isagawa ang ritwal ng pagsasanib sa pook-tagpuan ni Devakī.

Nang ang mundo sa lupa ay inaapi at ang mga tao ay sinasamsam, ang Ipinanganak sa sinapupunan ni Devakī ay nagpakita upang magdala ng kaluwagan sa pasanin ng Lupa.

Sinabi ni Sūta: Ako ay nagpapakumbaba kay Kṛṣṇa, anak ni Devakī, si Mādhava, minamahal ng mga deboto, na nagdadala ng kagalakan sa mga mundo at nagkakaloob ng kapakanang pangmundo at kalayaan.

Sa katapusan ng sangang-daan ng Dvāpara at Kali, para sa pagkasira ng mga demonyong nagpapabigat sa lupa, at upang protektahan ang dharma at ang mga matuwid, ay ipapanganak ako kina Vasudeva at Devakī, sa lungsod ng Mathurā.

Sinabi ni Śrī Sūta: “Sa angkan ni Yadu ay may bantog na nagngangalang Vasudeva, anak ni Śūra. Siya’y may asawang si Devakī, kilala bilang anak na babae ni Devaka.”

Pagkaraan ng kasal, sumakay siya sa karwahe at noon pa’y naglakbay patungo sa sariling lungsod. At si Kaṃsa naman ay naging kutsero ni Ānakadundubhi (Vasudeva).

Noon, isang tinig na walang katawan ang nagsalita kay Kaṃsa na kutsero, habang inihahatid niya sa dakilang karwahe ang kaniyang maningning na kapatid na babae.

Ang babaeng ito na iyong isinasakay dito sa iyong karwahe, O manlulupig ng mga kaaway—ang ikawalong pagdadalang-tao niya ang papatay sa iyo; walang alinlangan.

Pagkarinig sa mga banal na salitang iyon, si Kaṃsa ay humawak sa kanyang tabak at nagsikap na patayin ang sarili niyang kapatid na babae, O pinakadakila sa mga dalawang-ulit na isinilang.

Pagkatapos, si Vasudeva, na nagnanais magpayapa sa kanya, ay nagsalita kay Kaṃsa. Sinabi ni Vasudeva: “O Kaṃsa, ibibigay ko sa iyo ang mga anak na isisilang mula sa kanya.”

“Huwag mong saktan ang kapatid mong babae; sapagkat wala kang panganib mula sa kanya.” Nang marinig ang mga salitang iyon, si Kaṃsa ay tumigil noon sa pagpatay sa kanya.

Kasama sina Devakī at Vasudeva, siya’y nagtungo sa sariling lungsod. Sina Devakī at Vasudeva ay nakagapos sa mga tanikalang nakakabit sa kanilang mga paa.

Noon, ikinulong ng masamang-loob na si Kaṃsa sila sa bilangguan. Pagkaraan ng mahabang panahon, si Devakī ay naglihi nga kay Vasudeva—

O pinakamainam sa mga dalawang-ulit na isinilang—nang mapatay ni Kaṃsa, na malupit ang isip at walang habag, ang anim na anak na mula sa sinapupunan ni Devakī—

Noon, ang ikapitong pagdadalantao sa sinapupunan ni Devakī ay si Śeṣa. Pagkaraan, si Māyādevī—sa udyok ni Viṣṇu—ang umako sa sanggol na iyon.

Ipinagkatiwala niya iyon kay Rohiṇī sa tahanan ni Nanda na pastol ng baka. Kaya’t nabalita na ang ikapitong dinadala ni Devakī ay ‘nahulog mula sa sinapupunan.’

Sa banal na līlā ni Viṣṇu, lumaganap sa daigdig ang dakilang balita. Pagkaraan nito, si Viṣṇu mismo’y pumasok sa sinapupunan ni Devakī bilang sanggol sa sinapupunan.

Nang lumipas ang sampung buwan, si Hari na di-nagmamaliw ay isinilang mula sa sinapupunan ni Devakī, at sa lahat ng dako’y tanyag sa pangalang “Kṛṣṇa.”

Apat ang Kanyang bisig, nagniningning sa śaṅkha, cakra, gadā at khaḍga; may korona at suot ang vanamālā, at Siya ang pumapawi sa dalamhati ng Kanyang mga magulang.