พระยม in the Atharvaveda

โอ้ราชา หญิงสาวผู้เป็นเจ้าสาวผู้นี้เป็นของท่าน; โอยมะ (Yama) ขอจงพัดพานางลงมา (สู่ท่าน) ขอให้นางถูกผูกไว้ภายในเรือน—ให้ห่างจากมารดา และห่างจากพี่น้อง และห่างจากบิดา

ขอให้อาวุธที่พุ่งมานั้นอยู่ไกลจากเราเถิด โอ้เหล่าเทพทั้งหลาย ขอให้เป็นดังนั้น แล้วต่อจากนั้น ขอให้ศิลาของยมะ (Yama) ก็อยู่ไกลออกไปด้วยเถิด.

ปราณทั้งเจ็ด และอีกแปด—โอ้ความพิโรธเอ๋ย ข้าพเจ้าตัดแยกสิ่งเหล่านั้นออกจากท่านด้วยพรหมมนตร์อันศักดิ์สิทธิ์. ด้วยสิ่งนี้ หนทางสู่ที่พำนักของยมะ (Yama) จัดเตรียมไว้โดยชอบ มีอัคนี (Agni) เป็นทูต.

แท้จริงนางได้ส่องประกายปรากฏขึ้นก่อนเป็นประการแรก; ณ ยมะ (Yama) นางได้เป็นโคนมผู้ให้น้ำนม ขอให้นางผู้มีน้ำนมอุดม รีดน้ำนมให้เราในปีถัดไป แล้วปีถัดไปยิ่งๆ ขึ้นไปทุกปีเถิด.

(แม่แกะ.) เมื่อบรรดากษัตริย์—ผู้ประทับในสภา—แบ่งส่วนที่สิบหกแห่งบุญกุศล คือการบูชาและการทำกุศล (iṣṭa-pūrta) เพื่อยมะ (Yama); ด้วยเหตุนั้น แม่แกะที่ถูกมอบให้ย่อมปลดปล่อยมนุษย์ได้—ผู้มีเท้าขาว—svadhā.

ให้ความปรารถนาทั้งปวงสำเร็จ—เกิดขึ้น เจริญขึ้น ดำรงอยู่; แกะผู้ถูกขับเคลื่อนด้วยเจตนา ผู้มีเท้าขาว เมื่อถูกมอบให้แล้ว ย่อมไม่เข้าทำร้าย (เรา).

ผู้ใดถวายแม่แกะกีบขาว อันมีมูลค่าที่โลกยอมรับโดยสามัญ—ผู้นั้นย่อมขึ้นสู่สวรรค์ ที่ซึ่งผู้弱ไม่อาจเรียกเก็บค่าธรรมเนียม/ส่วยจากผู้強ได้

แม่แกะกีบขาว อันมีมูลค่าที่โลกยอมรับโดยสามัญ พร้อมด้วยขนมบูชา ๕ ก้อน (pañcāpūpa) ที่ถวายไปด้วย—ผู้ถวายย่อมดำรงอยู่จริงในโลกของบรรพชน (pitṛ) อย่างไม่เสื่อมสลาย

แม่แกะกีบขาว อันมีมูลค่าที่โลกยอมรับโดยสามัญ พร้อมด้วยขนมบูชา ๕ ก้อน (pañcāpūpa)—ผู้ถวายย่อมดำรงอยู่จริงอย่างไม่เสื่อมสลายในฐานะแห่งพระอาทิตย์และพระจันทร์

ดุจอิḍāประทานความหล่อเลี้ยง ดุจมหาสมุทรหลั่งน้ำนมอันยิ่งใหญ่ ฉันใด—ดุจพลังแห่งอรุณเทพทั้งหลาย—ผู้มีเท้าขาวก็ประทานทานอันอุดมแก่เรา ฉันนั้น

สิ่งนี้ใครให้ และให้แก่ผู้ใด? กามะ (Kāma—ความปรารถนา) เป็นผู้ให้ เพื่อความสำเร็จแห่งกามะเอง กามะเป็นผู้ให้ กามะเป็นผู้รับ กามะได้เข้าไปสู่มหาสมุทร ด้วยกามะข้าพเจ้ารับท่านไว้ โอ้กามะ สิ่งนี้เป็นของท่าน

ขอให้แผ่นดินรับท่านกลับคืน ขอให้ห้วงอากาศอันกว้างใหญ่นี้รับท่านด้วย เมื่อท่านรับข้าพเจ้าไว้ในความคุ้มครองแล้ว ขออย่าทำลายข้าพเจ้า—ทั้งในลมหายใจ ทั้งในตัวตนของข้าพเจ้า และทั้งในวงศ์วานของข้าพเจ้า

ผู้ใดหุงโอดนะ ‘วิสตาริน’ (Vistārin) — ‘ความไม่หวนกลับ’ (No-return) ย่อมไม่เกาะเกี่ยวเขาเลยไม่ว่าเมื่อใด. ยมะ (Yama) ดำรงอยู่; เขาเข้าไปใกล้เหล่าเทวะ และรื่นรมย์ร่วมกับคันธรรพะ (Gandharva) ทั้งหลาย ด้วยความสุขดุจโสมะ.

ผู้ใดหุงโอดนะ ‘วิสตาริน’ (Vistārin) — ยมะ (Yama) ย่อมไม่ลักเอาเชื้อกำเนิด (retas) ของเขาไป. เขาเป็นสารถีแล้วดำเนินไปตามทางรถศึก; เขาเป็นนกแล้วไปให้พ้นฟ้า เข้าถึงเบื้องไกล.

ผู้ใดบูชาจากทิศใต้ ข้าแต่ชาตเวทัส (Jātavedas)—ผู้ใดจากทิศใต้เข้ามารุกรานเรา: เมื่อยึดยมะ (Yama) ตามลำดับพิธีอันถูกต้อง ขอให้พวกเขาหันหนีและสั่นสะท้าน; ด้วยการหันกลับโต้ตอบ ด้วยมนตร์คุ้มกันโต้กลับ (pratisara) ข้าขอฟาดฟันให้ล้มลง.

นามของเจ้าคือ ศิลาจี (Silācī)—คานีนะ (Kānīna); อชพภรุ (Ajababhru) เป็นบิดาของเจ้า ม้าสีคล้ำของยมะ (Yama) นั้น—แท้จริงแล้ว เจ้าถูกประพรมชโลมด้วยเอ็นของม้าตัวนั้น

ยมะ (Yama) เจ้าแห่งบรรพชน—ขอท่านคุ้มครองข้าพเจ้า: ในพรหมมนต์นี้ ในการประกอบพิธีนี้; ในการวางไว้ล่วงหน้านี้ ในการสถาปนานี้; ในความตั้งใจนี้ ในความมุ่งมั่นนี้; ในพรอวยพรนี้ ในการอัญเชิญเทพนี้—สวาหา (Svāhā)!

จงมาเถิดสู่ท่าน—โอผู้เกื้อกูลฉับไว ยมะ (Yama), ปูษัน (Pūṣan) และพฤหสปติ (Bṛhaspati) จงมาที่นี่ ด้วยนามนั้นซึ่งเป็นของผู้บังเกิดในวัน เราทั้งหลายอาศัยนามนั้นเร่งให้ท่านข้ามพ้นอันตรายทั้งปวงโดยสวัสดี

โอ้บุรุษ จงอยู่ที่นี่ ด้วยจิตทั้งหมดของเจ้าพร้อมกัน. อย่าตามทูตทั้งสองของยมะ (Yama). จงมาที่นี่ เหนือป้อมปราการของผู้มีชีวิต.

ขอนอบน้อมแด่ยมะ (Yama); ขอนอบน้อมแด่มฤตยู (Mṛtyu) คือความตาย; ขอนอบน้อมแด่ปิตฤ (Pitṛ) คือบรรพชน และแด่ผู้ที่นำพาให้จากไป. ผู้ใดรู้ทางข้ามอันช่วยให้รอด (utpāraṇa) ผู้นั้นย่อมตั้งอัคนี (Agni) ไว้เบื้องหน้าเพื่อชายผู้นี้…